( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 10 : Chapter 8 :: โกรธ ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    24 ต.ค. 60

Chapter 8 :: โกรธ ::



       และแล้วช่วงเวลาที่ไอแอมไม่อยากให้มันมาถึงมากที่สุดของวันก็ใกล้เข้ามาแล้ว ขาเรียวเดินไปสนามฮอกคัพพร้อมความคิดในหัวที่สรรหาคำที่จะใช้ขอลาออกจากทีมฮอกคัพ

     “มาแล้วเหรอ? ไปเปลี่ยนชุดสิ” เสียงของลูกพี่ลูกน้องที่คุ้นเคยดังขึ้น

    เจโน่อยู่ในชุดนักกีฬาฮอกคัพสีแดงเข้ม หญิงสาวก็เพิ่งรู้ว่าเจโน่ก็อยู่ในทีมเหมือนกัน รวมทั้งลิซ่าด้วย แต่ด้วยเหมือนว่าจะยังไม่มีใครมาในตอนนี้

     “แล้วรุ่นพี่ยุนโฮละ?” 

     “กำลังมา เธอกังวลอะไรรึเปล่าอนันตเซีย?” เจโน่ถามพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้เธอ

     “คือ..ถ้าฉันลาออกจากทีม จะได้มั้ยเจโน่?” เธอลองถามกับคนที่เธอสนิทที่สุดดูก่อน

     “มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเหตุผลของการลาออกจากทีมเหมาะสมขนาดไหน...”

      “แต่ฉันขี่ไม้กวาดไม่เก่ง...ไม่เหมือนเมื่อก่อน...”

      “ของแบบนี้มันฝึกกันได้ เราไม่ได้จะแข่งในเร็วๆนี้สักหน่อย..”

      “แต่....”

      “มาพอดีเลยอนันตเซีย ฉันว่าจะคุยเรื่องทีมกับเธอสักหน่อย...”

      ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้แย้งกับเจโน่ เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา 


      พี่ยุนโฮ กัปตันทีมฮอกคัพ Fire Dome ปี5


      “ฉันก็อยากจะคุยเรื่องนี้กับรุ่นพี่...ฉันขอถอนตัวได้มั้ย?” เธอเอ่ยถามเขาออกไปตรงๆ ทุกคนใน Fire Dome ก็รู้เรื่องเธอหมด มันคงมากพอที่จะยกมาเป็นเหตุผลได้

      
      “ไม่ได้...”

      “แต่ฉัน...”

      “เธอแค่ยังไม่ได้รับการฝึกซ้อมที่มากพออนันตเซีย ความจำเธออาจจะลืมไปบ้างว่าการขี่ไม้กวาดมันเป็นยังไง รู้มั้ยว่ากว่าที่ฉันจะตื้อให้เธอเข้าร่วมทีมตอนเธออยู่ปีหนึ่งได้มันยากขนาดไหน?” รุ่นพี่ยุนโฮว่าพร้อมกอดอดมองหน้าฉัน

       “แต่ตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน รุ่นพี่ก็รู้ว่าฉันไม่เหมือนอนันตเซียคนเดิม...” เธอพยายามหาข้อแก้ตัวต่างๆมาอ้าง แต่รุ่นพี่ยุนโฮก็ยังยืนยันคำเดิม

        “ใช่ ตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน และเท่าที่ตาฉันเห็นในวันที่เธอพุ่งไม้กวาดลงไปช่วยเจ้าชายเตนล์เหมือนมันจะทำลายสถิติความเร็วของเธอซะด้วย เพราะฉะนั้น ไปเปลี่ยนชุดซะอนันตเซีย”

        สุดท้ายไอแอมก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ที่แม้แต่ใครก็ช่วยเธอไม่ได้ ร่างบางพาตัวเองไปเปลี่ยนชุด ในใจภาวนาขอแค่วันนี้เธออย่าตกจากไม้กวาดอีกก็เป็นพอ









       "ว่าไงอนันตเซีย?" เสียงทักทายของเพื่อนผู้ชายที่อยู่ในชุดกีฬาของ Wind Dome ดังขึ้นจนเธอต้องหันไปมอง

       วินวินยังคงยิ้มอย่างร่าเริงเมื่อถึงเวลาเล่นฮอกคัพที่เขาชอบ พอเห็นอีกคนที่อยู่ข้างหลังไอแอมถึงกับทำปากคว่ำใส่

      ก็ไม่รู้ทำไมพอเห็นหน้าเซอร์แทยงแล้วปากมันไปเองตลอด

      เธอเองก็เพิ่งรู้ว่าเซอร์แทยงก็อยู่ในทีมฮอกคัพของ Wind Dome ด้วย

      “วินวิน ถ้าวันนี้ฉันตกจากไม้กวาดอีก...”

      “อย่าพูดอะไรที่เป็นลางแบบนั้นสิอนันตเซีย เธอต้องมั่นใจในตัวเองไว้สิ” วินวินว่าพร้อมกับตบบ่าฉันเชิงให้กำลังใจ

      หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจเบาๆออกมาเป็นร้อยรอบได้แล้วตั้งแต่มาถึงที่สนาม มือที่จับไม้กวาดไว้ก็ชื้นจนเปียกเพราะเหงื่อที่เกิดจากความวิตกกังวล

      หัวสมองสั่งการให้เธอตั้งใจฟังในเกมส์และกติกาที่รุ่นพี่ยุนโฮและกัปตันทีมฮอกคัพ Wind Dome กำลังอธิบาย เพื่อที่จะได้เล่นได้อย่างไม่มีผิดพลาด

      ตอนแรกไอแอมก็คิดว่าพวกเขาซ้อมทีหลัง Earth Dome กับ Water Dome พวกนั้นคงจะเหนื่อยจนกลับไปหมดแล้ว แต่กลายเป็นว่าวันนี้ทั้งสองทีมกลับยังนั่งกันอยู่เต็มอัฒจันทร์

      “โชว์ให้พวกนั้นดูหน่อยเป็นไง” เสียงของกัปตันพูดกับลูกทีมอย่างฮึกเหิม แต่นั้นกลับยิ่งกดดันอนันตเซียมากกว่าเก่า

      เธอกวาดสายตาขึ้นไปมองบนอัฒจันทร์ ทั้งมาร์ค และแจฮยอนอยู่ที่นั้น แต่พวกเขานั่งห่างจากกันพอสมควร


       “เธอค่อยๆบินก็ได้นะอนันตเซีย ไม่ต้องเร็วมาก” เจโน่ที่อยู่บนไม้กวาดลดระดับมาอยู่ใกล้ๆกับฉันที่ไม่ยอมขึ้นไม้กวาดสักที มือของชายหนุ่มเอื้อมมาให้จับ ไอแอมจึงตัดสินใจจับมือของเจโน่แล้วขึ้นไปทรงตัวบนไม้กวาดแล้วถีบมันขึ้นไป


      มือบางปล่อยมือจากเจโน่แล้วใช้มือทั้งสองข้างบังคับทิศทางของไม้กวาดให้เป็นไปตามที่เธอคิด มันโอเคขึ้นนิดหน่อย แต่แค่นิดหน่อยจริงๆ เพราะเธอยังขึ้นไปไม่สูงถึงระดับการเล่นเลยด้วยซ้ำ


      “จะ..เจโน่ ฉันว่ามันสูงเกินไปนะ...” 


      เธอเริ่มจะลายตาแล้วเมื่อมองลงไปเห็นพื้นด้านล่าง


     “อย่ามองลงไปที่พื้นอนันตเซีย สายตาเราต้องมองลูกคัพ แล้วก็จับไม้ตีให้แน่น ถ้ามันมาใกล้ก็ตีให้เข้าห่วงไปเลย”


      “ฉะ...ฉันทำไม่ได้” เธอว่าพร้อมส่ายหน้ารัวๆ


      “เธอทำได้ ตอนนี้ฉันอยู่ข้างๆ ไม่ต้องกังวลนะ” เจโน่ว่าพร้อมปลอบเธอ 


    เสียงเป่านกหวีดเป็นสัญญาณว่าเกมส์การฝึกซ้อมระหว่าง Fire Dome และ Wind Dome ได้เริ่มขึ้นแล้ว ไอแอมเป็นอย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด แค่บินให้คงที่เธอยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ หญิงสาวทำได้จับไม้กวาดบินย่างเบาๆ จนบางครั้งก็หลบลูกคัพไม่ทันจนจะตกจากไม้กวาด




      “ออกจากทีมเหอะ!”


      เสียงตะโกนแหวกอากาศขึ้นมาทำให้เธอต้องหันไปมองหาต้นเสียง มันเป็นเสียงของผู้หญิง และคนที่พูดคงจะเป็นคนที่อยู่บนอัฒจันทร์นั้นเป็นแน่


     “อย่าไปสนใจเลยอนันตเซีย เธอค่อยๆฝึกไปก็ได้” วินวินว่าเมื่อบินมาใกล้ๆเธอ

     “แต่ฉันมันห่วย...”

     “เธอจะไปคิดให้มันแย่ลงทำไม เธอไม่เหมือนตัวเองเลยนะอนันตเซีย”

      “แล้วจะให้ฉันบอกนายกี่รอบว่าฉันไม่ใช่อนันตเซียคนเดิมวินวิน!” หญิงสาวเผลอขึ้นเสียงใส่เพื่อนของตัวเอง เธอเห็นสีหน้าของวินวินแล้วกลับรู้สึกผิด 

       แต่เธอไม่อยากจะเล่นมันด้วยซ้ำ ทุกคนเอาแต่บอกว่าเธอทำได้

       เธอทำมันไม่ได้เลยสักนิด!


    
      “ออกจากทีมไปซะอนันตเซีย!!”


       คราวนี้เสียงจากผู้หญิงคนเดิมดังขึ้นมามากกว่าเดิม ทั้งยังเรียกเสียงหัวเราะเยาะจากเพื่อนร่วมทีมทั้งสองโดมได้อีก


      หญิงสาวทั้งหงุดหงิดพวกหล่อน ไหนจะทุกคนที่ไม่มีคนสนใจที่จะฟังคำพูดของเธอ ไอแอมตัดสินใจเลี้ยวหัวไม้กวาดหักลงข้างล่าง ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมทีม

       
       เธอไม่ลงไม่เล่นมันแล้วไอฮอกคัพเนี่ย!!



      เสียงหัวเราะจากขอบสนามยังดังมาไม่หยุด จิตใจของหญิงสาวตอนนี้ร้อนยิ่งกว่าหัวตัวเองซะอีก แต่มือบางก็ชะงักไม้กวาดไว้ก่อนที่จะลงถึงพื้น


       นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงโดยไม่มีผู้ใดได้เห็น ก่อนจะกลับมาเป็นสีเดิมตามปกติ ก่อนที่หญิงสาวจะถีบไม้กวาดของตัวเองทะยานขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้ง 


       คราวนี้เป้าหมายของเธอไม่ใช่ลูกคัพ


       ฟิ้วววว



       ใบหน้าของวินวินมองท่าทางที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของอนันตเซียอย่างบอกไม่ถูก ตะกี้เพื่อนสาวของเขาได้ขี่ไม้กวาดตัดหน้าเขาไปราวกับว่าคนที่กำลังกังวลใจอยู่นั้นได้หายไปแล้ว


      ทุกคนในทีมต่างประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อจู่ๆอนันตเซียกลับขี่ไม้กวาดได้ราวกับว่าเป็นเธอเองที่ติดปีก คราวนี้เกมส์เริ่มกลับมาเข้าที่อีกครั้งเมื่อทุกคนตั้งสติได้ และแล้วลูกแรกของอนันตเซียก็เข้าห่วงไปอย่างสวยงาม ตามไปด้วยลูกสอง ลูกสามลูกสี่ติดๆ 


      เสียงหัวเราะและใบหน้าเย้ยยันหายไปเมื่อสถานการณ์แปรเปลี่ยน อนันตเซียที่พวกเธอกำลังล้อเลียนตะกี้หายไปแล้ว แต่นั้นก็ทำให้หลายคนในทีมกลับมามีสีหน้าไม่พอใจ

       “ว้าว อนันตเซียเล่นเก่งไม่เบาเลยแฮะ...เผลอๆเก่งกว่าเดิมอีก” เสียงของมาร์คดังขึ้น ยิ่งทำให้ใบหน้างอหงุดหงิดมากกว่าเดิม


       “นายจะย้ายทีมก็ได้นะมาร์ค!!” เธอกระแทกแสงใส่สมาชิกฮอกคัพของอีกโดมที่เป็นพันธมิตร แต่มาร์คกลับชมทีมฝ่ายตรงข้ามอย่างออกหน้าออกตา


       “คริสเทนระวัง!!!” 


       เสียงเตือนจากคนใกล้ตัวทำให้หญิงสาวที่เพิ่งเสียงดังใส่มาร์ค เอี้ยวตัวกลับมามองสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนจะหักตัวหลบลูกคัพที่ถูกตีมาทางนี้ได้อย่างเฉียดฉิว


       โครม!!


        เสียงของลูกคัพที่กระแทกกับโครงไม้ของอัฒจันทร์ดังขึ้นอย่างรุนแรง ในขณะที่เจ้าของการตีลูกนั้นยิ้มอยู่บนไม้กวาดอย่างสะใจ


       “นี่มันจะบ้ารึไงฮะ!! นี่มันใช้ทางของห่วงลูกคัพที่ไหนกัน!!” เสียงแหลมโวยวายขึ้นมาเมื่อสติขาด เธอหันกลับไปมองอนันตเซียที่อยู่บนไม้กวาด พร้อมกับรอยยิ้มนั้น
อนันตเซีย!


       “โทษที ไม่ได้ตั้งใจนะ...”

       ก็อนันตเซียไม่ได้ตั้งใจจริงๆ... เพราะถ้าตั้งใจหล่อนคงจะหัวแตกไปแล้ว


      “ขอสักทีเถอะ!” ไม่ว่าเปล่า คริสเทนยังคว้าไม้กายสิทธิ์ของตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใครๆจะทันได้ห้ามปรามเธอ ลำแสงจากคาถาก็พุ่งมาทางอนันตเซียอย่างรวดเร็ว


       กรี๊ดดดดด!!!!




       นั้นไม่ใช่เสียงของอนันตเซีย แต่มันเป็นเสียงของคริสเทนที่ได้รับคาถาที่ตัวเองร่ายใส่อนันตเซียไปเต็มๆ

      “นี่เธอใช้คาถาความเจ็บปวดกับอนันตเซียเหรอคริสเทน?!!” เป็นแจฮยอนที่เอ่ยขึ้นด้วยความโมโห ตอนนี้สถานการณ์วุ่นวายไปหมด พวกเขาอยู่บนอัฒจันทร์ อีกฝั่งอยู่บนไม้กวาด ถึงจะไม่ได้คิดจะห้ามคริสเทนแต่เขาก็ไม่คิดว่าหญิงสาวจะใช้คาถารุนแรงกับอนันตเซียขนาดนี้ และมันกลับมาทำร้ายตัวของคริสเทนเองด้วย!

       “รีบพาคริสเทนไปห้องพยาบาลเร็ว!” แจฮยอนออกคำสั่งกับคนในทีม ทั้งหมดจึงรีบนำตัวหญิงสาวไปห้องพยาบาลก่อนที่เธอจะเจ็บปวดเพราะคาถาไปมากกว่านี้










      ตอนนี้พวกเขาเลิกที่จะฝึกซ้อมกันแล้ว ทั้งสองโดมมารวมกันอยู่ในห้องพัก โดยมีอนันตเซียที่ดูร่าเริงอยู่คนเดียว

      “เป็นอะไรกันไปหมด? ฉันว่าฉันเริ่มชินกับไม้กวาดแล้วนะ จะว่าไปฮอกคัพก็สนุกดีเหมือนกัน” เธอกล่าวกับเพื่อนร่วมทีมแต่ทุกคนกลับมองเธอราวกับว่ามีคำถามบางอย่าง

      “เธอ...ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?” เจโน่ถามออกมาอย่างกังวล
  

     ถ้าคนที่โดนคาถาเมื่อกี้ไม่ใช่คริสเทนแต่เป็นอนันตเซียละ

      เจโน่คงจะเป็นคนไปฆ่ายัยคริสเทนนั้นเองกับมือ

      “คริสเทนร้ายกาจมาก เธอพยายามจะร่ายคาถารุนแรงแบบนั้นใส่พี่ เรื่องนี้เราต้องแจ้งคณะกรรมการ..” ลิซ่าว่า หัวเธอก็ร้อนไม่ต่างกัน

     “เดี๋ยวก่อนลิซ่า... ฉันมีเรื่องสงสัยอนันตเซีย...เธอเป็นพวกไร้เสียงงั้นเหรอ?” คำถามของรุ่นพี่ยุนโฮทำเธอขมวดคิ้วอย่างงงๆ


      “ไร้เสียง? คืออะไร?” คำถามของหญิงสาวกลับทำให้คนอื่นงงมากกว่าเดิม


      “พวกไร้เสียงหรือ noiseless คือผู้วิเศษที่มีความสามารถร่ายคาถาได้โดยไม่ออกเสียง ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นคุณสมบัติพิเศษ และใครก็ตามที่เป็น noiseless ต้องขึ้นทะเบียนกับคณะกรรมการ เพื่อไม่ให้เกิดการเลื่อมล้ำของผู้วิเศษ...” วินวินอธิบายให้เธอฟัง “...แต่เท่าที่รู้จักกันมา เธอไม่เคยบอกฉันว่าเธอเป็น noiseless”


      “ฉันเนี่ยนะ? ฉันไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ นี่พวกเธอทุกคนคิดว่าฉันใช้ความสามารพิเศษอะไรนั้นทำให้คาถาตีกลับไปที่ยัยคริสเทนนั้นอย่างนั้นเหรอ?!” เธอถามทุกคนอย่างมีอารมณ์ ตั้งแต่เข้าห้องมาพวกเขาก็เอาแต่จ้องเธอแปลกๆ และนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด


      “เปล่า..เราแค่คิดว่ามันแปลกๆ...” รุ่นพี่ยุนโฮว่าพร้อมถอนหายใจออกมา


      “แปลกยังไง?”


      “แต่ก็ช่างมันเถอะอนันตเซีย..เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ” พูดจบรุ่นพี่ตัวสูงก็ตบบ่าเธอแล้วเดินออกจากห้องไป ความเงียบทำให้เธอรู้สึกอึดอัด หญิงสาวมองวินวินที่เอาแต่นิ่ง ส่วนเจโน่ก็หยักไหล่ให้เธอเบาๆ ไอแอมจึงตัดสินใจเข้าไปเปลี่ยนชุดเพื่อกลับปราสาท



       ร่างบางยกยิ้มมุมปากขึ้นด้วยความสะใจ เธอไม่รู้ว่าทำไมความรู้สึกดีมันถึงโลดแล่นในใจเธอขนาดนี้ ไอแอมไม่ได้ไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น เธอมีสติอยู่ในทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำ แต่มันก็ออกมาตามใจเธอหวังด้วย


      พวกที่อยากลองดีกับเธอ มันต้องเจออะไรหนักๆ....












        เช้าวันถัดมาการถูกเรียกตัวให้ไปพบกับประธานนักเรียนไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจสำหรับเธอเท่าไร ในเมื่อคู่กรณียังคงนอนอยู่ที่ห้องพยาบาลแบบนั้น

       “ขออนุญาตเพคะ” หญิงสาวกล่าวเบาๆหน้าห้องที่เธอเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ก่อนที่ประตูจะเปิดออกมา เมื่อเดินเข้าไปในห้องเธอจึงพบกับคนที่รออยู่แล้ว


        คนที่มีฐานันดรสูงกว่ามองหน้าเธอ รวมทั้งทุกๆคนที่อยู่ในห้องนี้


        เจ้าชายแทอิล เซอร์แจฮยอน ลอร์ดมาร์ค และผู้หญิงอีกสองคนที่เธอจำได้ว่าคือเพื่อนของยัยคริสเทน


       “แบบนี้มันไม่แฟร์นี่?” เธอกล่าวกับคนตรงหน้าโดยไม่ได้นึกถึงชนชั้น


      “พูดอะไรของเธออนันตเซีย? แล้วทำไมไม่ทำความเคารพเจ้าชายล่ะ?!” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมตวัดมองมาทางเธอ ไอแอมจ้องไปที่เธอสีหน้าเรียบด้วยความหงุดหงิด ทำเอาอีกคนถึงกับต้องหลบสายตา


        “เอาละอนันตเซีย เธอคงจะรู้ดีว่าฉันเรียกเธอมาที่นี่ทำไม...” เจ้าชายแทอิลเข้าเรื่องกับเธอ “เมื่อวานตอนที่พวกเธอซ้อมฮอกคัพกันอยู่ จู่ๆเลดี้คริสเทนก็ถูกนำตัวส่งห้องพยาบาลเพราะคาถาความเจ็บปวด และพยานทั้งหมดในนี้บอกว่าเธอเป็นคนทำ”


       “ยกเว้นผมนะ” มาร์ครียยกมือขึ้น แต่ก็ค่อยๆเอาลงเมื่อเห็นสายตาของเจ้าชายแทอิล


       “พวกเธอเห็นฉันเสกคาถาอย่างนั้นเหรอ?” หญิงสาวหันกลับไปถามกับผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆกัน ตอนนี้น้ำเสียงของเธอเริ่มมีความไม่พอใจขึ้นมานิดๆแล้ว

        ถ้าตัวต่อตัวสูงไม่ได้ ก็เลยคิดจะหมาหมู่อย่างงั้นเหรอ?

       “เพราะเธอคริสเทนถึงต้องเจ็บแบบนั้น!”

        “แล้วฉันไปทำอะไรเพื่อนเธอรึยัง?! เพื่อนเธอต่างหากที่จะทำร้ายฉัน!” ไอแอมขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้า ทำให้ทั้งสองคนขยับเข้าหากันด้วยความหวาดกลัว


       ในความคิดของพวกเธอ...อนันตเซียคือปีศาจ


      “อนันตเซีย!” เสียงดังเรียกชื่อเธอออกมาจากปากของแจฮยอน

      “นายก็เป็นพวกเดียวกันงั้นสิ? ถึงได้เข้าข้างกันไปหมดไม่รู้ใครผิดใครถูก...” หญิงสาวว่าพร้อมกับมองแจฮยอนด้วยหางตา

       “เธอเป็นพวกไร้เสียงใช่มั้ย?! ต้องใช่แน่ๆ ไม่อย่างนั้นคาถาไม่ตีกลับถึงคริสเทนแบบนั้นหรอก!” 


        ไอแอมเริ่มจะมีอารมณ์โมโหกับผู้หญิงพวกนี้แล้ว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพวกผู้หญิงของ Earth Dome กับ Water Dome จะต้องทำตัวให้มันน่าถูกปกป้องเหมือนตัวเองเป็นนางเอกขนาดนั้น


       “พวกเธอควรจะรู้ไว้นะ...ว่าการกล่าวหาคนอื่นโดยที่ไม่มีหลักฐานนะ โทษของมันร้ายแรงขนาดไหน แล้วถ้าเกิดฉันเป็นพวกไร้เสียงจริง แล้วฉันจะเอาไม้กายสิทธิ์ที่ไหนไปร่ายคาถาใส่เพื่อนของเธอ?” ไอแอมว่าพร้อมกับมองทุกคนในห้อง


        มีคนหนึ่งที่เป็นพยานได้ว่าเธอไม่มีไม้กายสิทธิ์

        คนๆนั้นก็คือเจ้าชายแทอิล


       “กะ...ก็ไม้กายสิทธิ์ของเธอไง”

       “งั้นก็ลองถามเจ้าชายแทอิลดูสิ” หญิงสาวว่าอย่างผู้ชนะ พร้อมกับมองไปที่เจ้าชายแทอิล ทุกคนกำลังรอคำตอบจากเขา

        “ไม้กายสิทธิ์ของอนันตเซียกำลังถูกตรวจสอบโดยคณะกรรมการ ตั้งแต่เปิดเทอมแล้ว...” คำตอบของเจ้าชายทำให้หญิงสาวสองคนเหมือนโดนตอกหน้า

        “ว่าไง ได้ยินชัดแบบนี้จะขอโทษฉันได้รึยัง?” ไอแอมกอดออกจ้องทั้งสองคน

        “เธอต่างหากที่ต้องขอโทษคริสเทน! เธอเกือบตีลูกคัพใส่คริสเทน!” 
ยังอีกแม่ตัวดี... นี่จะไม่ยอมขอโทษดีๆใช่มั้ย

       “เอ๊ะ...แต่ฉันจำได้ว่าฉันบอกขอโทษคริสเทนไปแล้วนี่หน่า ตอนอยู่ที่สนามฮอกคัพ นายก็ได้ยินใช่มั้ยมาร์ค?” เธอหันไปถามชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะงงตัวเองที่สุดว่าทำไมต้องมาอยู่ในห้องนี้

        “อ่อ ใช่.. อนันตเซียบอกว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ...” มาร์คเอ่ยกับทุกคนในห้อง

        “โกหก!”

         “หึ...แต่ยังไงฉันก็ขอโทษไปแล้ว และตอนนี้พวกเธอก็ต้องขอโทษที่กล่าวหาฉันบ้างเหมือนกัน..” หญิงสาวกดเสียงต่ำพร้อมจ้องมองทั้งสองคนไม่วางตา หญิงสาวทั้งสองดูกลัวเธอจนตัวสั่นไปหมด เหมือนกับมองไปทางไหนก็ไม่มีใครจะช่วยพวกเธอได้

        “เจ้าชายเพคะ... เซอร์แจฮยอน...” 


        “พวกเธอควรจะขอโทษท่านหญิงซะ แล้วก็ขออภัยฝ่าบาทที่ทำให้เสียเวลา” คำพูดนี้ออกมาจากปากของแจฮยอนทำให้ไอแอมอดที่จะแปลกใจไม่ได้

         “ฮึก…ขะ ขอโทษ” 


         พูดจบก็ทำความเคารพเจ้าชายและรีบวิ่งออกไปทันที ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ แต่เรื่องนี้มันต้องจบลงโดยที่อนันตเซียไม่ผิดเท่านั้น

        “หม่อมฉันทูลลาเพคะ” ไอแอมทำความเคารพเจ้าชายก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องโดยไม่ได้สนใจบุคคลที่เหลือ 

        แค่นี้ก็เสียเวลาเรียนของเธอมากพออยู่แล้ว

        “อนันตเซีย! รอก่อน!” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น เธอหยุดฝีเท้าพร้อมหันกลับไปมองคนที่เรียกเธอไว้

        “มีอะไรอีก?” 


         คำพูดของหญิงสาวทำให้มาร์คถึงกับชะงัก มันเป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาโดนอนันตเซียถามด้วยน้ำเสียงเหมือน...กำลังรำคาญ

        “เธอโอเคมั้ย?”

       “อืม โอเคสิ ทำไมจะไม่โอเคละ?” สีหน้าที่มาพร้อมคำถามนั้นออกจะงงๆอยู่

       “ว่าแต่เธอจะไปเรียนเลยรึเปล่า ให้ฉันไปส่งรึเปล่า?” มาร์คเอ่ยอาสาอีกคน

       “ฉันไปเองได้...” คำตอบของหญิงสาวทำให้มาร์คชะงักเป็นรอบที่สอง ก่อนที่ใบหน้าหวานจะทำท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิดอะไรอยู่ “...แต่คิดดูอีกที ฉันไม่มีอารมณ์จะเข้าเรียนคาบเช้าแล้ว”

        “ถ้าอย่างนั้นเธอจะไปทำอะไรต่อเหรอ?” ไม่รู้ทำไมมาร์คถึงจะต้องทำสีหน้าเหมือนอยากรู้ขนาดนั้นมแต่ที่แน่ๆในใจของชายหนุ่มตอนนี้คือขอแค่เขาได้ใกล้ชิดกับอนันตเซียมากขึ้น

        หลังจากที่เขาเคยทำผิดพลาดไปแล้ว...


       “ไม่รู้สิ แล้วนายละ ไม่ไปเรียนเหรอ?”


       “ฉันก็เบื่อเหมือนกัน ถ้าเธอสนใจ ฉันมีที่ที่น่าสนใจแนะนำให้เธอด้วยนะ...”











        ตอนนี้ไอแอมกำลังนั่งหย่อนขาลงไปจุ่มน้ำใสๆของทะเลสาบอยู่ขอนไม้ขนาดใหญ่ มันกลายเป็นที่นั่งพอดิบพอดีอย่างกับว่าถูกสร้างมาเพื่อเป็นที่สำหรับพักผ่อนเพื่อหลบหลีกความวุ่นวาย ต้นไม้ขนาดใหญ่แผ่ให้ร่มเงา สายลมพัดเอาความเย็นจากน้ำตีเข้าหน้าจนหญิงสาวรู้สึกง่วง



       “เฮ้ อย่าหลับทิ้งฉันสิ” เสียงแซวติดตลกจากมาร์คทำให้หญิงสาวลืมตามอง ชายหนุ่มถอดรองเท้ากับผ้าคลุมไว้ที่ข้างๆเธอแล้วลงไปเดินในน้ำเล่น พร้อมกับพับแขนเสื้อและขากางเกงขึ้น 


        เธอไม่ปฏิเสธหรอกว่ามุมสบายๆแบบไม่หลงตัวเองของมาร์คก็โอเคอยู่เหมือนกัน


       “เมื่อวานฉันซ้อมฮอกคัพจนเหนื่อย พอตื่นเช้าก็ต้องมาเจอเรื่องปวดหัวอีก” เธอบ่นพร้อมกับเอาหัวพิงขอนไม้


      “แต่เธอก็เล่นได้ดีนี่”


       “เมื่อวาน...ฉันเล่นได้ดีจริงๆเหรอ?” 


        “ใช่ ดูเหมือนจะดีกว่าแต่ก่อนด้วยซ้ำ ทำไมเหรอ?” มาร์คหันมาถามเธอ ขณะที่เขาโยนหินเล่นบนน้ำ


       “ฉันรู้สึกแปลกๆนะสิ บางทีก็ทำอะไรไปโดยไม่รู้สึกตัว...” เธอเอ่ยมันออกมาเบาๆ เหมือนจะพึมพำกับตัวเองมากกว่า


        “หืม? เธอว่าอะไรนะ? ไม่รู้สึกตัว?” มาร์คที่ได้ยินไม่ชัดเดินเข้ามาหาเธอใกล้ๆ


       “อ่อ...เมื่อวานฉันแค่รู้สึกว่าจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว...” เธอรีบแก้ตัวกับเขา


       “อ่า...ไม่แปลกหรอก เธอมีหลายอย่างที่ผู้หญิงพวกนั้นอิจฉา การที่พวกเขาจะทำให้เธอโมโหเวลาเจอจุดอ่อนก็ไม่แปลกหรอก อย่าคิดมากเลยนะ” มาร์คว่าก่อนจะเอื้อมมือมายีผมเธอ


       “นี่...นายควรเรียกฉันว่าท่านหญิงนะ ใส่คำว่าพี่ลงไปด้วย เพราะฉันอายุเยอะกว่านาย” เธอบอกกับชายหนุ่ม 


       หญิงสาวรู้สึกดีขึ้นจากเรื่องที่เจอในตอนเช้าแล้ว ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะมาร์คด้วยที่พาเธอมาที่สงบๆแบบนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการมีมาร์คอยู่เป็นเพื่อนมันก็ดีกว่าอยู่คนเดียวเหมือนกัน


       “ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่ว่าอะไรฉันสักหน่อย” มาร์คว่าพร้อมกับยิ้มให้เธอ


       “ตะกี้ฉันเพิ่งว่านายไปหยกๆนะ...”

        “อ่า กระหม่อมขออภัยพ่ะย่ะค่ะท่านหญิง ทรงอย่างกริ้วกระหม่อมเลยนะพ่ะย่ะค่ะ” มาร์คว่าพร้อมทำท่าเคารพเธอ


        “ไม่ต้องมาประชดย่ะ! แต่เอาเถอะๆ คุยแบบเดิมก็ดีแล้ว” เธอว่าเมื่อเห็นความเล่นใหญ่ของมาร์ค “มาร์ค...เล่าเรื่องนายกับฉันให้ฟังหน่อยสิ เรารู้จักกันได้ยังไง?”


      มันเป็นสิ่งที่เธอสงสัยและยังคงอยู่ในหัว ถึงจะไม่ใช่เรื่องแรกๆที่นึกถึง แต่เพราะเขามาจาก Water Dome เธอถึงอยากรู้

        “เธออยากรู้จริงๆเหรอ?” มาร์คถามก่อนจะขึ้นมานั่งบนขอนไม้ข้างๆหญิงสาว

       “จริงสิ ฉันอยากรู้ว่าคนอย่างอนันตเซีย..หมายถึงฉันก่อนความจำเสื่อม เป็นยังไงในสายตานาย”

        “เธอเป็นท่านหญิงที่สูงส่ง สวย หยิ่ง เย็นชา...” มาร์คว่า พร้อมกับมองหน้าเธอ “...จนฉันแอบแปลกใจนิดหน่อย ตอนที่เธอมาสารภาพรักกับฉัน”

        “อ่า...ความจริงจีซูก็เล่าให้ฉันฟังแล้ว...คือฉันบอกว่าเคยเจอนายนะ เธอเลยเล่าเรื่องนายให้ฟัง” ไอแอมรีบอธิบายให้มาร์คเข้าใจ

        “จีซูคงไม่ค่อยชอบหน้าฉันเท่าไร ฉันเข้าใจถูกใช่มั้ย?” มาร์คถาม ไอแอมจึงพยักหน้ารับ

        “แปลว่าตอนนั้นอนันตเซียคงชอบนายมากเลยสินะ ถึงได้สารภาพออกไปแบบนั้น...” ไอแอมเข้าใจมันดี สำหรับผู้หญิงการจะสารภาพรักกับคนที่ชอบ มันยากและต้องใช้ความกล้ามากแค่ไหน

        “เธอพูดเหมือนเธอไม่ใช่อนันตเซีย”

       “ฉันเป็นอนันตเซียคนใหม่แล้วต่างหาก”

        “ใช่...เธอไม่เหมือนคนที่เคยชอบฉันเลยสักนิด...” มาร์คว่าก่อนจะลุบสายตามองต่ำลง

        “นี่นายน้อยใจฉันเหรอ?” เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

        “ปะ...เปล่า ฉันแค่นึกถึงตอนนั้น ฉันตกใจมากตอนที่เธอมาพูดแบบนั้น ในหัวของฉันมันสับสนไปหมด จนกระทั่งฉันคิดได้ว่าเราต่างกันมากแค่ไหน และอีกอย่างครอบครัวของเราก็ไม่ชอบกันเท่าไร...”

         “นั้นเป็นเหตุผลที่นายปฏิเสธอนันตเซียเหรอ?”

         “ก็ส่วนหนึ่ง... อาจเพราะตอนนั้นฉันไม่เคยสนใจเธอมาก่อนด้วย..”

         “ทำไมรู้สึกเจ็บจังแฮะ” ไอแอมว่าพร้อมเอามือกุมหน้าอกอย่างขำๆ แต่เหมือนมาร์คจะซื่อจนเกินไป

        “ฉันทำเธอเจ็บเหรอ? ขะ..ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” มาร์คว่าพร้อมรีบขอโทษเธอ

       “ฮ่าๆ นายจะซื่อเกินไปแล้วมาร์ค ฉันแค่ล้อเล่น” เธอว่าพร้อมหัวเราะดังๆ มาร์คจึงได้แต่เกาท้ายทอยเบาๆแล้วหัวเราะตามเธอ

       “เอาจริงๆฉันเริ่มจะมาสนใจเธอหลังจากนั้น... แต่ดูเหมือนว่าเธอคงไม่ชอบฉันไปแล้ว” คำพูดของมาร์คทำให้ไอแอมชะงัก

        นี่มาร์คกำลังสารภาพกับเธออยู่...


        “ผู้หญิงบนโลกนี้ไม่ได้มีคนเดียวนะมาร์ค สำหรับอนันตเซียผู้ชายก็ไม่ได้มีคนเดียวบนโลกเหมือนกัน”
  
        “ฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องรักๆพวกนี้สักเท่าไรซะด้วยสิ...คงต้องหาคนมาสอนแล้วละ” มาร์คว่าพร้อมกับหันมายิ้มให้เธอ ไอแอมจึงยิ้มให้อีกคนเบาๆ 


       เธอก็ไม่ได้ไม่ชอบเขาสักหน่อย...

 
       แต่ยังไงก็ขอดูๆไปก่อนก็แล้วกัน



*************
#ฟิคไอโอลอส
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #929 เป็นประกายม๊อบแม๊บ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 23:33
    ก็สวยอยู่นะว่าไป
    #929
    0
  2. #905 ชอบกินหมูกรอบ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 18:24

    สวยเลือกใด้อะเนอะเเม่!

    #905
    0
  3. #886 mynicknamenoon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 19:30

    รักมาร์คซะแล้ว55

    #886
    0
  4. #345 97ivy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 00:54
    กลัวนางเอก5555555 มาร์คเด๋อกว่าที่คิดนะคะ โถ่วลอร์ด555555
    #345
    0
  5. #314 mtpply (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 23:49
    อิพวกขี้อิจฉาาาา ไอแอมมีฐานะสูงกว่านะว้อยยยยย ยังจะมาด่าอี๊กกกก
    #314
    0
  6. #146 Neen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 02:23
    ยอมรับว่าตอนอ่านไอแอมขี่ไม้กวาดก็คิภดภาพตามแล้วโหวงอะ กลัวความสูงตามไอแอมแล้ว5555555 อินจัด

    เราพร้อมสอนนะมัคลี จะสอนไปตลอดชีวิตเลยก็ยังได้
    #146
    0
  7. #110 Mind_kookga (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:02
    มาร์คคคคคคค เชียร์มาร์ค&แทยง ชวิ้งๆ55555
    #110
    0
  8. #109 เซแล้วสวย' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:21
    กรี้ดดดดด ลงเรือมาร์คได้มั้ยคะ 5555555555555
    #109
    0
  9. #102 Mìyochen (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:46
    กินเด็กจะเป็นอมตะนะ55555
    #102
    0
  10. #101 Yutaaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:58
    ในใจอยากพุ่งไปตบคริสเทนมาก 5555555555555
    #101
    0
  11. #100 KawtoO (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:48
    เจ้าชายแทอิลก็ดี มาร์คก็ดี ไหนจะเจโน่อีก ฮือออออ ไอแอม ต้องตกหลุมรักสักคนแน่ๆ
    #100
    0
  12. #99 rratcha (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:12
    ไรทึ เค้าอยากได้อ่ะเค้าอยากด้ายยยยยย ให้ทุกคนเป็นพระเอกได้มะ//โลภละเรา///อุ้ย!เกิบใครลอยมาอะ
    #99
    0
  13. #98 supapornsavikun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:26
    ต่อค่าาา ไรท์ไฟติ้งนะ
    #98
    0
  14. #97 imyora (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:23
    กินเด็กผิดมั้ย55
    #97
    0
  15. #96 nozernn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:01
    อยากกินมาร์คลีค่ะะะ
    #96
    0
  16. #95 tykt_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:51
    มัคลีน่ารักเกินไปแล้วววววววว >///< มาต่อไวๆนะคะ สู้ๆค่ะไรท์
    #95
    0
  17. #94 susirada (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:53
    พออ่านถึงคำว่าครอบครัวไม่ค่อยถูกกันปุ๊ป เรานึกถึงโรมิโอกับจูเลียตเลยจ้าาา55555555 มาต่อไวๆนะคะ เรารออยู่^++++++^
    #94
    0
  18. #93 S. blue (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:38
    เอ็นดูมาร์คลีอะแง คนเก่งของหนูฮือ
    #93
    0
  19. #92 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:59
    สบายๆตามมสไตล์พี่มาร์คึ55555554 มาต่อนะคะไรท์
    #92
    0
  20. #91 B'RJ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:49
    พิโน่ออกมาทีนี่ใจชื้นมากค่ะ 555 แม่ขาาา หนูจาอาวววว
    สู้ๆนะคะไรท์
    #91
    0
  21. #90 Speartales (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:08
    มาต่อน้ะค้าาาาาาาา
    #90
    0
  22. #89 susirada (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:04
    ไอแอมเริ่มน่ากลัวขึ้นทุกวัน55555 มาต่อเร็วๆนะคะ สู้ๆนะคะไรท์^++++++^
    #89
    0
  23. #88 KawtoO (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:14
    นี่หัวร้อนพร้อมไอแอมเลย สมน้ำหน้ายัยคริสเทนไปเลย
    #88
    0
  24. #87 kimjinhwan042 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:50
    เนี่ยยยยย เขาถึงจะเรียกว่านางเอก555 สมน้ำหน้าาายัยคริสเทน
    #87
    0
  25. #86 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:32
    จัดเลยไอแอมเอาให้หนักๆ ชอบนางเอกแบบนี้อ่ะ มาต่อนะคะไรท์ ดึกแค่ไหนก็อ่าน55555
    #86
    0