[GOT7-FIC] INSBD ไอนี้ดซัมบอดี้ #ไอนี้ดซัมบอดี้ #BNyoung #ฟิคบีเนียร์

ตอนที่ 3 : 3. บูรพา-เบญจา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    4 เม.ย. 63

 

 

+3+

 

20.00 น.

"อ้าวหนุ่ม พี่ชายไม่มาหรอวันนี้?"

รปภ. ประจำฟิตเนส​ถามขึ้น

คนถูกทักอมยิ้มเล็กน้อย แม้จะไม่ชอบเรื่องที่ถูกถาม แต่ตามมารยาทแล้วกับคนนอก ไม่รู้ก็ไม่ผิด

ไม่ผิดที่จะรู้ว่าเขากับปันไม่ได้เป็นพี่น้องกัน...

บูม ชายหนุ่มผิวแทนที่สีผิวแตกต่างจากปันเพราะการเล่นฟุตบอล และเป็นนักกีฬามหาลัย

เขาอายุห่างจากปันเดือนเดียว แต่ถูกบังคับให้เรียกปันว่าพี่ เหมือนกับที่ปริมเรียก เพราะแม่ของเขา

แม่ของบูมเป็นนักธุรกิจฮ่องกงที่ทำงานในไทยจนได้แต่งงานใหม่กับพ่อของปันที่เป็นคนในแวดวงเดียวกัน ตั้งแต่บูมยังเด็กมาก

บูมไม่เคยเจอพ่อ และไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงรักปันมากกว่าเขาที่เป็นลูกแท้ๆ

บูมคิดเอาเองว่าแม่คงรู้สึกผิดกับปัน เพราะหลังจากแม่ปันเสียไป แม่ของบูมก็เข้ามาแทนที่โดยที่เรื่องแม่แท้ๆของปันกลายเป็นเรื่องต้องห้ามในครอบครัวที่ไม่ให้มีการพูดถึงอีก

หลังจากแต่งงานไม่กี่ปี แม่กับพ่อก็มีปริม ปริมคือน้องสาวของเขาทั้งคู่ เพราะเกิดจากพ่อของปันและแม่ของบูม การมีพี่ชายที่ต่างกันทั้งหน้าตาและนิสัย ไม่ได้ทำให้ปริมมีปัญหาอะไร เพราะพวกเขาก็ดูแลน้องสาวด้วยกันมาตั้งแต่ปริมเกิด

จากที่เคยตีกัน ก็สงบศึกถาวร เพราะปริมคนเดียวที่เหมือนสะพานเชื่อมระหว่างบูมกับปัน

และที่บูมได้เปรียบกว่าก็คงจะเป็น...ความสนิทสนมที่น้องสาวมอบเขาให้มากกว่า

"ลุงเค้าถามไรพี่บูมอะ?"

ปริมถามพลางเดินมากอดแขนพี่ชายหลังจากกระโดดลงมาจากลู่วิ่ง

"ถามถึงปัน"

พอบูมตอบ ยัยน้องสาวตัวเล็กก็ชักสีหน้าทันที

"เบื่อ เชอะ มีแต่คนถามถึงตลอด"

ปริมบ่นออกมาอย่างเอือมๆ เพราไม่ว่าจะไปที่ไหนปันก็ได้รับความสนใจกว่าน้องๆเสมอ เพราะหน้าตาดีกว่าทุกคน จนมันกลายเป็นปมด้อยของปริมที่ถูกมองว่าหน้าตาดีสู้พี่ชายคนโตไม่ได้

" แล้วเมื่อเย็นเป็นไง ทำไมกลับมาคนเดียว?"

"โอ้ย ก็โดนทิ้งอะดิ ปันมันไปส่งคะน้า มันเอาหนูมาทิ้งหน้าบ้านแล้วก็ไปเลย เห่อเด็กใหม่!"

คำว่าเด็กใหม่ที่ปริมพูด คือคะน้าเพื่อนร่วมชั้นของปริมที่น้องเล่าให้ฟังว่าปันสนใจ ซึ่งสิ่งที่ปันสนใจ มันก็คือสิ่งที่บูมต้องสนใจ

" คบกันแล้วหรอ? "

"น่าจะ.. ไม่รู้ดิ เหมือนคุยกันอยู่นะ แต่คะน้ามันขี้อายอะ ยากหน่อยละม้างงงง"

"ยากหรอ? "

"เออดิ คะน้ามันหน้าตาธรรมดาอะ ดูเป็นเด็กอยู่เลย แล้วพี่ปันนี้หยั่งกะเสือ ทำหน้าเหมือนจะจับไอ้คะน้ากินตลอดเวลา" ปริมบรรยายซะเพื่อนดูแย่ไปเลย จนบูมหัวเราะ

"ฮ่าๆๆ แล้วคะน้านี่หน้าตาเป็นไง พี่เคยเจอไหมตอนไปส่งเรา"

"ไม่เคยมั้ง มันก็เป็นเด็กผู้ชาย​หน้าตาจืดๆ"

"ผู้ชาย?"

บูมถามย้ำเพราะคิดว่าตัวเองเข้าใจผิด เพราะคนอย่างปัน ถ้าจะชอบผู้ชายแล้วละก็ ทำไมปฏิเสธเบน

"ไม่รู้นะ แต่เอาจริงถ้าไม่ติดว่าหมั่นไส้พี่ปัน คะน้ามันก็เป็นคนที่ดูพิเศษกว่าคนอื่นตรงที่มันไม่ใช่คนที่น่ารำคาญอะ ดูงงๆมึนๆ ตลกดีนะ ถ้าคิดว่าได้คบกับพี่ปันจริง มันคงไม่นอยด์เหมือนผู้หญิงคนอื่นหรอก"

ปริมพูดติดตลกถึงเพื่อนร่วมชั้นที่ตอนนี้กำลังจะกลายเป็นพี่สะใภ้ เพราะถ้าเกิดพี่ปันจริงจังขึ้นมาน่าขำที่อยู่ๆ ก็มองเพื่อนตัวเองไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

แต่เรื่องตลกของปริม ไม่ใช่เรื่องบูมขำด้วย เพราะทันทีที่รู้สถานการณ์ของปันตอนนี้ว่ากำลังจะคบกับเด็กที่ชื่อคะน้า คนแรกที่บูมนึกถึงคงเป็นใครไม่ได้นอกจากเบน

ชายหนุ่มหลบฉากมาที่หน้าห้องซาวน่าขณะที่น้องสาวไปอาบน้ำเตรียมกลับบ้านหลังจากมาเล่นฟิตเนสด้วยกันตั้งแต่กลับมาจากห้าง

รายชื่อที่ถูกเมมไว้ที่ปุ่มโทรด่วนหมายเลข1 ชื่อนี้เป็นที่1มาตลอดหลายปีไม่ว่าบูมจะเปลี่ยนโทรศัพท์ไปกี่ครั้ง

เบนก็เป็นที่หนึ่งของบูมมาตลอด...

(ว่าไงบูม) เสียงของเบนยังคงปกติดี บูมภาวนาให้เบนไม่ติดต่อไปหาปันตอนนี้

"อยู่ไหน" บูมขมวดคิ้วขณะที่เริ่มคว้าเสื้อผ้ามาเปลี่ยน

(อยู่ตึกคณะกำลังเก็บของอะ เพิ่งช่วยเพื่อร่างแบบส่งอาจารย์เสร็จ เค้าว่าจะโทรให้ปันแวะมา...)

"ไม่ต้อง เดี๋ยวไปรับเอง ของเยอะรึเปล่า?"

(ไม่เยอะๆ ไม่มีงานค้างอะ แต่ว่าวันนี้ปันมาส่งเค้านะ เดี๋ยวก็แวะมารับมั้ง)

"มันไม่ไปรับหรอก! อยู่รอนั่นแหละ ห้ามโทรหามันนะ"

บูมสั่งปลายสายก่อนจะรีบแต่งตัวอย่างรีบๆ ปล่อยให้ศีรษะที่ยังเปียกชื้นแห้งเอง เพราะพูดเวลาแล้วกว่าจะไปถึงคงเกือบสามทุ่ม

ชายหนุ่มเดินออกมาเจอน้องสาวที่กำลังยืนกินไอศครีม ชายหนุ่มหยิบเงินในกระเป๋าสตางค์ยัดใส่มือน้องสองพัน ก่อนจะสั่ง

"กลับบ้านเองนะปริม พี่มีธุระด่วน ไม่ต้องบอกพ่อนะว่าพี่เอามอเตอร์ไซต์ไป"

"อ้าว..."

เด็กสาวหน้าหงิกเล็กน้อยที่วันนี้โดนพี่ชายทิ้งรวดเดียวสองคน แต่พอมองเงินสองพันในมือแล้วก็อารมณ์ดีขึ้นอีกครั้ง เพราะฟิตเนสก็อยู่ในหมู่บ้าน เดินแปบเดียวก็ถึงบ้านแล้ว ได้เงินมาช้อปออนไลน์อีกตั้งสองพันแหนะ แบบนี้ให้พี่ชายทิ้งทุกวันก็ยังได้

 

..............

 

มันไม่ใช่เรื่องใหม่หรอกที่อยู่ๆบูมก็รีบร้อนขับรถมารับ เพราะทันทีที่เห็นคาวาซากินินจาที่แต่งท่อเสียงลั่นขับมาหน้าตึก มันก็ชวนให้นึกถึงวันเก่าๆ

วันที่ปันผิดสัญญา วันที่ปันบอกว่าจะมา แต่ไม่มา วันที่ปันไปรักคนอื่น...

เบนผ่านช่วงเวลาเหล่านี้มาหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยไปเรียกร้องอะไรกับปัน เพราะสุดท้ายแล้ว มันก็เป็นสั่งที่เบนเลือกเอง เลือกที่จะอยู่แบบนี้โดยไม่เรียกร้องอะไร ก็คงมีแต่บูมที่รู้สึกเดือดร้อนแทนไปซะทุกอย่าง

หมวกกันน็อคสีฟ้าถูกโยนมาให้เข้ามืออย่างเหมาะเจาะ ขณะที่คนขับใส่หมวกกันน็อคสีเขียวสะท้อนแสงแสบตา เบนไม่ได้สวมมันทันที แต่มองคนขับจนคนบนรถทำท่าถอนใจและดับเครื่องก่อนจะถอดหมวกกันน็อคออกและคุยกัน

"จะรอหรอ?" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันขณะถาม

"ถ้าบูมมาแล้วเราไป บูมก็ต้องมาตลอดปะ"

"แล้วเคยไม่มาหรอ ลุกขึ้น!" บูมสั่ง

"ไม่เอา..."

เบนตอบพลางทำปากยื่นใส่อีกฝ่ายจนแก้มป่อง จมูกรั้นที่สวมแว่นสายตาไว้ดูน่ารักจนคนใจร้อนต้องยอม...

"ไม่หิวหรอ?"

"ไม่หิวข้าว หิวเหล้า" เบนตอบพลางยิ้มตาหยี

"ขี้เมาจังวะเด็กถาปัตย์เนี่ย" บูมแซวพลางยกขาแกล้งทำท่าเตะใส่อีกฝ่ายที่อยู่ห่างกว่า

"ใช่มะล่า เลี้ยงเหล้าได้ไหม?"

"กูขี่มอไซมา กูก็อดดิวะ ต้องหามมึงกลับคอนโดอีก"

"กูกลับแท็กซี่เองได้" เบนยื่นข้อเสนอ ข้อเสนอที่ไม่เคยได้รับคำอนุมัติ

"พูดไปเรื่อย...กูเคยให้มึงกลับคนเดียวหรอ?"

"ก็ลองปล่อยกูกลับคนเดียวบ้างก็ได้..."

"ดื้อจังวะ" บูมว่า

"แล้วจะเลิกชอบได้ยังอะ ดื้อขนาดนี้"

"............"

ไม่มีคำตอบจากบูม ชายหนุ่มเจ้าของมอเตอร์ไซค์ได้แต่นั่งมองอีกฝ่ายที่นั่งกอดเขาอยู่บนบันไดขั้นสุดท้ายของตึก เจ้าของรูปร่างผอมบางที่สวมเสื้อเชิ้ตใหญ่เกินตัว มีเสื้อยืดสีขาวด้านในที่บางจนแนบเนื้อจนเห็นผิวขาวซีดแม้จะอยู่ใต้แสงสลัวของเสาไฟหน้าตึก

"ครั้งสุดท้ายนะ ห้ามมาอีกนะ" สุดท้ายคนขี้ดื้อก็ยันตัวเองลุกขึ้นก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์เบาะสูงที่บูมไม่เคยให้ใครซ้อนท้ายแม้แต่น้องสาว

"ไม่ใส่หมวกอะ" บูมถามขณะเอี้ยวตัวไปมองคนที่นั่งเฉย

"ก็ไม่เคยใส่เอง.."

ริมฝีปากอิ่มบ่นมุบมิบก่อนที่มือของบูมจะดึงหมวกกันน็อคสีฟ้าไปและสวมมันเข้าที่ศีรษะของเบนให้

สายตาของบูมจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเบนราวกับพิจารณาอะไรบางอย่างยามเมื่อสบตากัน

ไม่มีคำใดจากปากคนพูดน้อย บูมไม่เคยพูดอะไรที่อยากให้อีกฝ่ายอึดอัดไปมากกว่านี้

แต่การแสดงออกเท่านั้น ที่บูมบอกให้เบนรู้เสมอว่าเขาไม่เคยไปไหน

ไม่ว่าเบนจะไม่เคยรักบูมเลยก็ตาม...

 

บูมเคยเชื่อว่า หากย้อนเวลากลับไปตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมได้ เขาคงไม่ขอแม่กลับมาจากฮ่องกง และไม่เข้าเรียนที่กรุงเทพฯ เพราะมันทำให้เขาทำเรื่องพลาดๆ มากมาย ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในบ้านที่ไม่ใช่ของตัวเอง เรียนในที่ๆ เขาฟังภาษาไม่ออกแม้แต่คำเดียว จนกระทั่งได้เจอเบนที่พูดภาษาอังกฤษได้คล่องกว่าเด็กไทยทั่วไปเพราะเป็นลูกครึ่งเหมือนกันเพียงแต่เบนเป็นลูกครึ่งไต้หวัน

เขาเจอเบนก่อนปัน เบนเป็นเพื่อนร่วมชั้นของบูมตั้งแต่ม.2 ทั้งคู่สนิทกันมากและตลอดเวลาที่คบกัน มันก็ค่อยๆพัฒนาจนกลายเป็นเรื่องราวความรักที่มีแต่บูมคนเดียวที่รู้สึกไปเอง

เพราะเบนเลือกที่จะรักพี่ชายของเขา รักปันข้างเดียว และไม่เคยมองใครนอกจากปันจริงๆ

ปันเป็นคนใจดี และยอมให้เบนเข้ามาสนิทสนมด้วยแม้ว่าจะรู้ความในใจอีกฝ่ายแล้ว เหมือนที่เบนก็รู้ว่าบูมชอบตัวเองมาตลอดเช่นกัน

ความรักมันไม่ใช่สามเศร้าเพราะมันไม่เคยมีเราสามคน ปันไม่เคยเอาเปรียบเบน ไม่เคยใจอ่อน แม้ว่าเบนจะพยายามแค่ไหน กำแพงสูงใหญ่ที่มองไม่เห็นก็ยังคงกั้นกลางระหว่างปันและเบนเสมอมา กำแพงที่ชื่อว่า "เพื่อนสนิท"

แต่ผิดกับบูมที่ไม่เคยมีกำแพงนั้น เขากับเบนไม่เคยเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่เป็นเฟรนด์ วิท เบเนฟิตส์ (Friend with benefits) ที่มีผลประโยชน์ร่วมกันมาตลอดแม้ว่าเบนจะพูดแต่ปากเสมอว่า "ไม่อยากให้บูมชอบเค้าเลย" แต่ทุกอย่างมันสวนทางกันตลอด...โดยเฉพาะเรื่องเซ็กซ์

เหมือนกับสองแขนเรียวที่กอดเอวเขาไว้แน่นเสมอเวลาที่ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันนี้ รถคันเดิมๆ ที่บูมขับมันไปไหนมาไหนโดยมีเบนซ้อนท้ายอยู่คนเดียวไม่ว่าจะไปเรียน หรือไปแฮงค์เอ้าท์

ความหมายของ Friend with benefits นั้นไม่ต่างจากคนที่คบกัน แต่ต่างไปแค่เบนยังมีปันเป็นคนสำคัญเสมอ ถ้าต้องเลือกระหว่างเดินไปหาใครสักคน เบนก็เลือกปันเป็นคนแรกอยู่ดี...

 

"เบาๆ กูขี้เกียจมัดมึงติดเอวเวลาขี่มอไซไปส่ง"

บูมปรามคนตัวบางที่กำลังซัดเหล้าเพียวๆเข้าปาก เหมือนเมรีขี้เมาหลังจากมานั่งได้ไม่ถึงชั่วโมง

"ก็เค้าอยากเมาอะ เค้าเมาแล้วบูมชอบจะตาย"

"กูไม่ค้างนะวันเนี่ย" บูมพูดยิ้มๆ

"ออ ทิ้งกันไปอีกคน"

"เห้อ ไม่ได้เอาเสื้อมา พรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย"

"อืออออออออออ"

บูมมองใบหน้าที่ขึ้นสีแดงเรื่อท่ามกลางแสงไฟของร้านนั่งชิล ที่ตอนนี้เสียงเพลงมันดังกลบจนแทบไม่ได้ยินว่าเบนบ่นอะไรออกมาหลังจากนั้น แต่ที่ได้ยินชัดเจนที่สุด กลับเป็นสิ่งที่บูมเกลียดที่สุด

"งั้นเค้าไปกะคนนั้นนะ?" เบนว่าพลางชี้ไปที่ผู้ชายที่กำลังมองมาทางพวกเขา

"เออๆๆๆ แม่งเอาแต่ใจจังวะ! เดี่ยวกูโทรบอกน้องแปบ"

บูมพูดจบก็เดินออกไปหน้าร้านก่อนจะกดโทรหาน้องสาวเพราะสัญญาเน็ตในร้านไม่ดีเลยส่งข้อความไปหาน้องไม่ได้สักที

เพียงแค่ไม่กี่นาทีที่บูมโทรบอกปริมให้ล็อคบ้านให้เรียบร้อยก่อนพ่อกับพี่ปันจะกลับ เมื่อหันกลับมา ร่างผอมบางที่เหลือแต่เสื้อยืดสีขาวบางๆ ก็เดินไปนัวเนียอยู่กับคนแปลกหน้าแล้ว

"เห้ย!!" บูมเผลอสบถเสียงดังออกมา

สองขารีบก้าวพรวดเข้าไปกระชากตัวเบนที่เมาคอพับกลับมาไว้ในอ้อมกอด

"เชี่ยไรเนี่ย" ชายแปลกหน้าสบถ

"แฟนกู! ไอ้หน้าเคราแพะ!" บูมด่าออกไปด้วยคำพูดที่คิดออกในตอนนั้น ซึ่งมันทำให้อีกฝ่ายขำมากกว่าโกรธ จนยอมปล่อยเมรีขี้เมาให้เดินน้วยกลับมาที่รถหลังจากบูมพยายามจ่ายเงินด้วยมือเดียวอย่างทุลักทุเล

 

"ม่ายยยย ม่ายช่ายเลย เนี่ยๆๆๆๆๆ มั่ววววว"

เสียงบ่นของขี้เมาตัวป้อแป้ ดังขึ้นขณะที่เบนพยายามพาอีกฝ่ายเดินมาที่ลานจอดรถ

"พูดมากเดี๋ยวกูก็ทิ้งลงนอนกลางถนนเลย"

"มั่วววว เตงไม่ใช่แฟน เนี่ย มะช่ายปันละบอกเป็นแฟนด้ายงาย"

แม้จะเป็นคำพูดจากคนเมา แต่มันก็น่ารำคาญจนบูมหันไปดีดหน้าผากแก้แค้น

ป๊อก!

"โง้ยยยย" เบนร้องโวยวายก่อนจะสะบัดหนี แต่ก็ไม่มีแรงพอจะผลักคนตัวใหญ่กว่าทิ้งไปได้

ร่างป้อแป้ที่ยังทรงตัวไม่ได้ ดิ้นคลุกคลักในอ้อมกอดที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ไม่ว่าจะดิ้นมากเท่าไหร่ ก็ไม่ขยับไปเลย

"ไม่ใช่แฟนแล้วมากอดดดดดไม"

"เรื่องของมึง..ใช่หรือไม่ใช่ก็เรื่องของมึง กูจะเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ เรื่องของกู"

บูมด่ากลับบ้างขณะที่ช้อนก้นของคนขี้เมาให้ขึ้นไปนั่งบนเบาะรถมอเตอร์ไซค์ขณะที่สองแขนของบูมยันเบาะไว้และยืนประชิดกายบางจนสองขาเรียวถูกดันเข่าให้ออกห่างกันก่อนที่ร่างหนาที่เบียดมาแทรกจนสองมือของเบนยกขึ้นมาดันไหล่บูมออกเบาๆ

"อย่ามาใกล้.." เสียงงอแงบอกขณะที่เริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอ และร้องไห้ออกมาในที่สุด เบนร้องไห้บ่อยจนบูมชินไปแล้ว

"จะทำไมกู มึงอาศัยรถดูมาแดกเหล้า แถมต้องจ่ายค่าเหล้าให้อีก"

"ไม่เอา...ถ้าบูมมา ก็ต้องมาตลอด แล้วปันก็ไม่มา..." เสียงขี้เมาบ่นตัดพ้อไม่หยุด

"กูมาเพราะกูจะมา กูจะอยู่อย่างงี้ของกู ไม่ต้องเลิกชอบพี่กูก็ได้" เสียงทุ้มตอบพลางลูบเอวบางของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าไปมา

"ไม่เอาแบบนี้ บูมไม่รักเค้าไม่ได้หรอ"

"มึงจะรักคนอื่นไปจนตายก็ได้ แต่อย่ามาเสือกความรู้สึกกู เคนะ?"

ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากหลังจากถาม แต่อีกฝ่ายก็ยังงอแงคำเดิมๆ

"ไม่เอาสิ"

"แล้วเสือกไรกับกู กูจะชอบมึงแล้วจะทำไม" บูมพูดไปก็อมยิ้มเพราะเขาพูดแบบนี้บ่อยจนขำตัวเอง ที่เอาเข้าจริงมันไม่ตลกเลยแม้แต่น้อย

"บูม..."

"อยากร้องไห้ให้คนอื่นก็ร้องไป แต่คืนนี้มึงต้องครางชื่อกู เคมะ?"

"อืออออ บูมพูดไม่เพราะอะ"

"มึงอะหยาบคายกับกูโดยที่ไม่ต้องพูดหยาบสักคำเลยนะ"

"ยังแงะ"

"มีไรกันทุกวันแต่ยังไม่ยอมชอบกูอีก เปลืองน้ำนะเนี่ย ลูกกูตายคาหว่างขามึงไปกี่แสนล้านตัวละ"

"Ewww Disgusting" (อี๋ขยะแขยงอะ)

เบนว่าพลางเบ้ปากใส่อีกฝ่าย อาการเมามายเริ่มสร่าง ยามที่จมูกโด่งของอีกฝ่ายคลอเคลียอยู่ที่แก้มแดงเรื่อ ลมหายใจค่อยๆ เร่งจังหวะขึ้นอย่างเผลอไผลขณะที่ลิ้นอุ่นของบูมกำลังวาดลงบนแก้มที่มีคราบน้ำตาของเบน

และจบลงด้วยริมฝีปากที่บดเบียดเข้าหากันซ้ำแล้วซ้ำเล่า และมือเรียวก็เริ่มขยับมาปลดกระดูมยีนส์ของตัวเอง แต่กลับถูกหยุดด้วยมือของอีกฝ่ายที่คว้าไว้ทัน

"No, no, not here!"

 

...........

 

กว่าจะหอบร่างที่พยายามหื่นใส่คนขับมอเตอร์ไซค์ตลอดเวลามาจนถึงคอนโดหรูย่านทองหล่อได้ ก็เล่นเอาใจหายใจคว่ำ เพราะมือที่อยู่ไม่สุขของเบนที่พยายามล้วงเข้ามาในกางเกงยีนส์คนขับตลอดเวลา

"อยากจะรวบขาแล้วจับฟาดพื้นจริงๆ"

บูมบ่นก่อนจะช้อนตัวคนที่หื่นจนหลับคอพับมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะเดินไปรอลิฟท์

รปภ.ที่อยู่หน้าลิฟท์ยิ้มให้อย่างคุ้นเคย เพราะเจอเบนกับบูมมาตั้งแต่เบนย้ายมาอยู่ที่นี่

ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างน้วยๆของเบนก็มานอนแผ่อยู่บนเตียง ขณะที่บูมได้แต่ยืนหอบด้วยความเหนื่อยหลังจากอุ้มเบนจากลิฟท์มาถึงห้องในสุดของชั้น 22

ดวงตากลมโตกวาดตามองภายในห้อง ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็น ไม่มีอะไรนอกจากเบียร์กระป๋องกับวอดก้าแช่เย็น จนบูมคิดว่าเบนเป็นพวกแอลกอฮอลล์ริซึ่มไปแล้ว

เพราะปันคนเดียวจริงๆ ที่ทำให้เบนทำตัวไม่น่ารักแบบนี้...

บูมคิดพลางหันกลับมามองคนที่หลับไม่รุ้เรื่องบนเตียงที่เกือบมีอะไรกับเขากลางลานจอดรถร้านเหล้า

ริมฝีปากหยักยิ้มบางก่อนจะเดินไปห่มผ้าให้คนบนเตียง ชายหนุ่มก้มลงไปจูบที่หน้าผากของคนขี้เมาเบาๆ กระซิบบอกความในใจ ที่อีกฝ่ายไม่อยากได้ยิน

"ผันดีนะครับ แฟนของผม"

 

ใช่...สำหรับบูมแล้วเบนมีสถานะเดียวคือแฟน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้อยากเป็น และรักแต่คนอื่น แต่บูมไม่เคยสนใจ และยังมีเบนเป็นคนเดียวที่เขาจะเรียกว่าแฟน

 

 

 

...........

อะใครที่บ่นถึงบูม ได้บูมไปเลยตอนนึง เคนะ

55555555555555555

ถ้าไม่เป็นการรบกวน ช่วยหวีดผ่านแท็ก Twitter #ไอนี้ดซัมบอดี้ ด้วยก็ดีนะคะ กราบ!

#ไอนี้ดซัมบอดี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

124 ความคิดเห็น

  1. #118 Aungot7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 21:20
    ร้องไห้กับบูมเลยอ่ะ แงงงงง
    #118
    0
  2. #117 Aungot7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 21:20
    ร้องไห้กับบูมเลยอ่ะ แงงงงง
    #117
    0
  3. #104 Aquila_Eagle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 11:39

    งืออออ สงสารบูมแล้ว บูมมาเป็นแฟนเราเถอะ แงงงงงง ˚‧º·(˚ ˃̣̣̥᷄⌓˂̣̣̥᷅ )‧º·˚

    #104
    0
  4. #93 nutri2523 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 04:28

    ชอบอ่า คู่รองนี่ สุข เศร้า เหงา หน่วง ครบรสจริงๆ สู้เขาต่านะเพ่บูมมม

    #93
    0
  5. #91 ออมม่า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 07:18

    สรุป บูมเกลียดปัน หรอ ปมมาแย้ว

    #91
    0
  6. #81 pepi_def (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 23:23
    คู่นี้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหนก็แอบแซ่บกว่าคู่หลักตลอดเล้ย555 แต่ก็ชอบในความแซบเหลือบๆดราม่านี้นะ มันกร้าวใจดี
    #81
    0
  7. #79 maanmok (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 16:19
    หูยยย ปมแส่บๆเลย
    #79
    0
  8. #78 KaTToRo_TH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 13:48
    (〃ノωノ)งื้อออ บูมนี่แอบแซ่ปปปนะค้าป ☺️❣
    #78
    0
  9. #77 PiiProud (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 04:38
    คืออารายยยย แต่ละคนแอบรักเกางกันจริง
    #77
    0
  10. #76 Defnan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 03:41
    คู่นี้ต้องแซบ ฮืออออ เริ่มละ ไรท์เริ่มปล่อยปมมาละ ตื่นเต้นนน
    #76
    0
  11. #75 Crabby2166 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 00:36
    บูมอะพ่อคนดี พ่อคนเท่ห์ งืออออออ
    #75
    0
  12. #74 xx_x_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 23:56
    ปมมาอีกแล้วววววววว ไรเตอร์ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆค่ะ ไม่อยากเลื่อนลงมาเจอท้อคเลยอยากอ่านต่อเรื่อยๆๆๆๆ กรี้ดดดดดรอนะคะ
    #74
    0
  13. #73 MeDuZa_23 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 23:49
    โธ๊ววววววบูม ได้แต่ตัว ไม่ได้ใจเค้าสักกกกที
    #73
    0
  14. #72 got7greenlight (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 23:00
    ฮือออออสงสารบูม แต่ก็รักลูกเบนแง
    #72
    0
  15. #71 after (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 23:00

    ฮือออ แสนดีที่สุดเลยยย เหมือนจะห่ามๆแต่ก็อ่อนโยนกับเบนมาตลอด เบนก็ลองคิดดูดีๆนะ
    ปล.ถามถึงบูมปุ๊บมาปั๊บ มาแบบทั้งตอน5555 ไรท์น่ารักที่สุดเลย
    #71
    0
  16. #70 dark.tz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 22:31
    อ่านเรื่องบูมแล้วคิดถึงเพลงๆนึงเลยอะ ฮือออออออ ไม่รู้ใครจะเลิกชอบใครก่อนกันแต่บูมดีขนาดนี้เลยนะเบน เปิดใจให้บูมเถอะะะะะ
    #70
    0
  17. #69 Ompiang07 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 21:55
    เหมือนมีเด็กดีไว้ตามเรื่องนี้เรื่องเดียวเลย5555545555 คุณเบนเค้าจะเลิกชอบปันเมื่อไหร่กัน หรือตาบูมนังจะเลิกชอบเบนไปก่อนกัน อยากเห็นเด็กร้องไห้อยู่เหมือนกันนะ
    #69
    0
  18. #68 wouldumind (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 21:43
    บูมเปิดตัวได้เท่มากก กรี๊ดดดดดดดดดดด
    #68
    0