[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 83 : EP.22 กันนิชา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    21 ก.ย. 60

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.22





ปัญหาที่ก่อเอาไว้ยิ่งพยายามผลักออกจากตัวมากเท่าไหร่ ก็เหวี่ยงกลับเข้ามาแรงมากเท่านั้น

เหมือนกับชิงช้า...ยิ่งผลักออกไปแรงเท่าไหร่ หากเราไม่ตั้งรับให้ดี มันก็เหวี่ยงกลับมาฟาดหน้าเราแรงมากเท่านั้น



หลังจากที่คุยกันจินตภัทรความรู้สึกหลังจากวางสายก็ยังมีแต่ความสงสัย อนิลไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ตามปกติได้เลยไม่ว่าจะทำอะไรก็ยังมีเรื่องนั้นวนเวียนอยู่ในหัวเพราะเรื่องของจอมพล จนกระทั่งสุดท้ายก็คิดถึงหาแฟนหนุ่มและอยากไปหาโดยไม่บอก ทักแชทไปก็เห็นบอกว่าทำงานบ้านอยู่เหมือนเคย


พอเกิดเหตุการณ์วันนั้นอนิลก็ไม่อยากขับรถเองถ้าไม่จำเป็นเหมือนตอนที่จินตภัทรขอร้องให้ไปรับจอมพล เพราะตอนนี้แม้แต่เวลานั่งรถของที่บ้านหากมีคนวิ่งข้ามถนนตัดหน้าเขาก็จะรู้สึกหวาดผวาไปหมด มันเป็นความรู้สึกที่ลืมยากจริงๆ แม้ว่าลึกๆ ภายในใจจะรู้สึกติดค้างอยู่เสมอ ว่าเขาไม่ได้ชนพิมพ์...


"คนจะข้ามถนนทำไมอยู่ๆ ก้าวลงมา ตรงนั้นมีสะพานลอยด้วยซ้ำ ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงกล้าข้ามลงมา"

คำพูดของทนายที่คุยกับพ่อเขาหลังจากผ่านการพิจารณาคดีไป กล้องวงจรปิดถูกเปิดซ้ำไปซ้ำมาระหว่างที่ทนายพยายามแก้ต่างและตามรูปคดีแม้อนิลไม่ผิดแต่การพิจารณาคดีก็ยังคงต้องดำเนินไปจนจบสิ้นไปกระบวนการในชั้นศาล


"คุณเอินครับ" 

เสียงของคนขับรถเรียกให้ร่างบางเงยหน้าขึ้นและมองรั้วสีขาว อนิลยิ้มให้คนขับก่อนจะเปิดประตูรถออกไปพร้อมกล่าวขอบอกขอบใจคนขับรถ


อนิลกดออดและรอให้คนในบ้านออกมาเปิดประตู มองไปทางตู้จดหมายด้วยความหวังดีเลยดึงซองที่เสียบยื่นออกมาจากกล่องไปรษณีย์ออกมาแล้วถือเอาไว้ในมือก่อนจะยิ้มให้คนที่สวมผ้ากันเปื้อนราวกับเครื่องแบบเวลาอยู่บ้าน สองสามครั้งที่เจอแฟนหนุ่มในสภาพนี้จนนึกไม่ออกเลยว่าก่อนหน้านี้เขาเคยชอบกวินตอนที่แต่งตัวหล่อๆ มาก่อน แต่พอมาสวมเสื้อกล้ามสีดำผ้ากันเปื้อนกางเกงวอร์มผมเผ้าชี้ไม่เป็นทรง ก็ดูน่ารักไปอีกแบบ


"จะมาทำไมไม่บอกก่อน?"

เสียงทักทายของคนที่คบกันมาสักพักเดี๋ยวนี้ไม่ใช่คำถามพร้อมความตื่นเต้นที่แต่ก่อนกวินเคยมี มองหน้ากันแป๊บๆ ก็เขิน หลังจากมีเรื่องห่างกันไป (จริงๆ ก็แค่อาทิตย์กว่าๆ) และกวินก็คุยกับพ่อของอนิลบ่อยขึ้นสนิทมากขึ้น กลายเป็นว่าตอนนี้กวินเลยช่วยทำหน้าที่แทนพ่อแล้วก็คือ 'ดุ'


"ทำไมต้องบอกอะ แอบซุกหญิงไว้รึไง"

"มีหญิงเบี้ยนอยู่คนนึงอะ"

"แจ็ค นิสัยไม่ดีอะว่าน้อง"

อนิลพูดพลางหัวเราะ ก่อนจะโดนตีก้นขณะที่กวินเดินโอบเอวเขาเข้าบ้าน เสียงหัวเราะของน้ำหวานดังมาจากด้านในขณะที่ทั้งคู่เดินเข้าไป เด็กหญิงตัวเล็กหันมายิ้มแป้นให้อนิล ดวงตากลมโตที่โค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยวและริมฝีปากรูปกระจับที่ดูเหมือนจะเป็นเอกลักษณ์เพราะทั้งกวินและกวีคุณพ่อของน้ำหวานก็มีเหมือนกันทั้งคู่ แต่ดูน้ำหวานจะคล้ายกวินมากกว่า


"ลู่ก่ายยยยยยยยยยยยยยย" เด็กหญิงโผเข้ามาหาพร้อมเสียงเรียกที่ทำเอาหญิงสาวที่เล่นอยู่ด้วยหันมองตาม กันนิชายิ้มให้และยกมือไหว้ พอลุกขึ้นมาอนิลก็แอบมองการแต่งตัวของเธอด้วยความรู้สึกขัดใจเล็กๆ กันนิชาใส่กางเกงสั้นมาก เรียกว่าก้มคงเอ็กซ์สุดๆ ไปเลย แต่ดูเหมือนพี่ชายอย่างกวินจะไม่ได้สนใจเลย

"เถิก ตกลงจะไปกินเอ็มเคปะ?" เสียงของเด็กสาวถามพี่ชายขณะที่ก้มๆ เงยๆ เก็บของเล่นหลานอยู่

"เออๆ แป๊บนึง ป้อนข้าวน้ำหวานก่อนค่อยไป มาล้างจานดิทำไรอยู่วะ?" เสียงโวยวายสั่งน้องดังมาจากในครัว อนิลอุ้มน้ำหวานไปนั่งตักอยู่ที่โซฟาหน้าทีวีเด็กหญิงกอดแขนอนิลขณะที่ดูทีวีตลอด ช่างเป็นเด็กขี้อ้อนอะไรแบบนี้นะ


อนิลเคยมาบ่อยๆ ในสัปดาห์แรกที่กลับมาจากแอลเอ เขามาค้างเกือบทุกวันจนน้ำหวานติด ดูเหมือนจะสนิทกันกว่าตอนที่อนิลเพิ่งคบกวินใหม่ๆ มากเลยทีเดียว นิ้วเรียวม้วนเส้นผมนุ่มนิ่มที่ยาวคลอเคลียไหล่ของเด็กหญิง พอมองใบหน้าที่ดูตั้งอกตั้งใจดูการ์ตูนก็หมั่นเขี้ยวก้มลงไปหอมที ดวงตากลมโตเหลือบเห็นโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ มันน่าจะเป็นของกันนิชาที่เปิดเอลโม่ให้หลานดูเหมือนว่าคนบ้านนี้จะต้องโหลดเอลโม่เอาไว้เป็นอาวุธปราบน้ำหวานกันทุกคน


ไม่แปลกที่วันธรรมดาแบบนี้ จะมีแค่สองพี่น้องช่วยกันเลี้ยงหลาน กันนิชาก็อยู่ในช่วงปิดเทอม กวินก็ดูแลร้านแค่หลัง6โมงเย็น เพราะคุณแม่ของน้ำหวานดูเหมือช่วงหลังๆ จะอยู่ไม่ติดบ้านเลย แต่อนิลก็ไม่เคยก้าวก่ายถามว่าไปไหน ส่วนพี่ชายของกวินก็ทำงานแทบจะตลอดเวลาตามความรับผิดชอบของผู้จัดการแผนกอสังหาฯ ที่อนิลก็ไม่เคยบอกกวินเลยว่าเป็นบริษัทในเครือของพ่อเขาเอง และกวีพี่ชายคนโตของบ้านเองก็เก็บความลับเก่งเสียด้วย


มือเรียวหยิบโทรศัพท์ของกันนิชามาไว้ในมือก่อนจะกดดูว่าเปิดอะไรให้หลาน แต่มือดันไปโดนปุ่มโฮมจนมันสลับกลับมาเป็นหน้าจอที่มีเฟรมรูปภาพจากแกลลอรี่เลื่อนไปมาอัตโนมัติ รูปที่โชว์อยู่ถ่ายออกมาสวยทีเดียวจากฝีมือเด็กมัลติฯ อนิลเลื่อนรูปดูไปเรื่อยเพราะไม่คิดอะไรมาก ทุกรูปสวยน่ารัก ทั้งรูปเพื่อนๆ และรูปคนในครอบครัว รูปกวินดูจะเยอะที่สุดมีแต่รูปแอบถ่ายตลกๆ และรูปแอบถ่ายตอนหลับ อนิลเลื่อนมันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอรูปของจอมพล มันไม่ใช่รูปที่ถ่ายช่วงนี้แน่ๆ น่าจะสมัยมัธยม เจ้าของโทรศัพท์ยังเป็นเด็กม.ปลาย อยู่เลย แต่ละรูปดูน่ารักดี ทำให้รู้ว่าจอมพลเองก็คงสนิทกับน้องสาวเพื่อนพอสมควร 


จนกระทั่งเลื่อนมาเจอรูปที่ถ่ายมาจากกล้องดิจิตอลเพราะมีวันที่บอกอยู่ที่มุม กันนิชานั่งอยู่บนเตียงโรงพยาบาลใส่ชุดคนป่วย แต่...อนิลคิดว่าเธอไม่ได้ป่วย

เพราะในอ้อมแขนของเด็กสาวที่สีหน้าอิดโรยเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มมีเด็กทารกตัวเล็กๆ ที่เธออุ้มอยู่ วันและเวลาของรูปห่างจากตอนนี้ย้อนไปเกือบๆ สามปี 


อนิลรีบออกจากอัลบั้มรูปแล้วกดล็อคโทรศัพท์ไว้อย่างเดิม เฉียดฉิวกับที่กวินเดินมาจากด้านหลังและกอดอนิลกับน้ำหวานเอาไว้และกดหอมแก้มพวกเขาทั้งคู่คนละที ความรู้สึกบางอย่างทำมันทำให้อนิลเอาแต่สงสัยในรูปที่เห็น ถ้าเกิดเด็กคนนั้นเป็นน้ำหวานคนที่ควรจะนั่งอยู่ที่เตียงคนไข้ควรเป็นฝนทิพย์ไม่ใช่กันนิชา ความคิดบางอย่างที่อนิลยังกลัวตัวเองว่ามันแย่เกินไปที่จะถามกวิน เพราะมันอาจจะเป็นเรื่องในครอบครัวที่เขาอาจจะเข้าใจผิดไปเอง แต่พอมองรูปครอบครัวที่ตั้งเอาไว้..


ไม่รู้เพราะอคติที่ก่อตัวขึ้นหรือเพราะมันคือความจริง...

ที่น้ำหวานดูจะไม่เหมือนฝนทิพย์เลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับเหมือนกวินกับกวีมากกว่า

ที่รู้ๆ กันนิชากับกวินไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องกันแท้ๆ เป็นลูกของเพื่อนพ่อที่เอามาเลี้ยงอยู่ด้วยกันตั้งแต่เล็กเพราะกวินเคยเล่าว่าพ่อแม่กันนิชาเสียตังแต่เธอยังเด็ก พ่อแม่ของเขาเลยรับเธอมาเป็นลูกบุญธรรม

ต่อให้น้ำหวานเป็นลูกกันนิชากับผู้ชายสักคน ตอนนั้นเธอก็คงอายุแค่18-19 ไม่ผิดไปจากนี้ แต่ที่แน่ๆ ถ้าบอกว่ากันนิชาคบกับผู้หญิงมาตลอด มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะแอบท้องในวัยเรียน 

ที่สำคัญ...เธอก็ไม่ได้มีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกับกวินเลย 

แต่หน้าตาน้ำหวานกลับก๊อปปี้ฝั่งพ่อมาราวกับพิมพ์เดียวกันแบบนั้น?



...........20%..........



"เป็นอะไร? วันนี้ไม่เห็นชวนคุยเลย?" 

เสียงของคนที่เดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟานอนหนุนตักอนิลเอ่ยขึ้น ขณะที่หลานสาวตัวน้อยในอ้อมกอดของอนิลหัวเราะสนุกสนานไปกับการหยอกล้อกับคุณอาที่เอื้อมมือมาจี๋เอว อนิลถอนใจออกมา เขาไม่รู้ว่าจะถามอะไรดีระหว่างถามกวินไปตรงๆ ว่า น้ำหวานเป็นลูกของฝนทิพย์จริงไหม? กับ กวินเป็นพ่อเด็กรึเปล่า? 


"น้ำหวาน มานี่มาเปลี่ยนชุดลูก อาแบมหิวข้าวละรีบไปกินปลาทองกันเถอะ" เสียงของกันนิชาว่าพลางเดินมายิ้มให้อนิลแล้วอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยที่พูดถึงปลาทองๆ กับอาสาว พอกวินเห็นสีหน้าของอนิลก็อดขำไม่ได้แต่ก็อธิบายให้ฟัง


"เอ็มเคมันมีลูกชิ้นส้มๆ ที่เป็นตัวปลาอะ เวลาแบมหลอกให้หลานกินเยอะๆ ก็จะบอกว่าวันนี้ต้องกินปลาทองกี่ตัว ทำสถิติไปเรื่อยๆ มันเก่งนะ หาเรื่องหลอกหลานให้กินข้าว ถ้ามีลูกคงหมดห่วงอะเลี้ยงได้แน่นอน"


คำพูดที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกกระอักกระอ่วนไปหมด พอกวินขยับตัวพลิกมาซบหน้าท้องของร่างบางก็เหลือบเห็นสีหน้าอีกฝ่ายที่เหมือนโกรธอะไรเขาอยู่ จนต้องลุกขึ้นมานั่งถามกันเพราะเขาไม่รู้ว่าอนิลเป็นอะไร


"เอินเป็นอะไร?" มือหนาดึงข้อมือบางเอาไว้เพราะอีกฝ่ายทำท่าจะลุกหนี 

"ไม่รู้อะ มันหลายเรื่อง.. เราไม่ชอบมีความลับเลย มันอึดอัด ยิ่งเวลารู้สึกว่าแจ็คมีความลับอะไรกับเราแล้วมัน..."

"เรื่องไอ้บีอะนะ?" ใบหน้าคมเอียงคอถามพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ อนิลขอบตาแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้


อนิลไม่ยอมตอบ เอาแต่หันหนีอย่างเดียว แต่แค่เสียงจิ๊ที่ออกมาจากปากของกวินเพียงนิดเดียวก็ทำเอาน้ำตาร่วง ไม่รู้ทำไมพอมีแฟนแล้วกลายเป็นคนอ่อนแอแบบนี้...

ร่างหนาลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะกึ่งดึงกึ่งลากคนที่เอาแต่ก้มหน้าน้ำตาไหลให้ลุกขึ้นเดินตามมา ขืนตัวไปก็เท่านั้นเพราะกวินก็แรงเยอะกว่าอยู่ดี


 "แบมพี่ไม่ออกไปแล้วนะ สั่งมากินที่บ้าน แล้วถ้าพี่ยังไม่ลงมาไม่ต้องขึ้นไป" 

เสียงของกวินตอนนี้น่ากลัวมาก ทำเอากันนิชาที่อุ้มหลานเดินลงมาจากชั้นสองได้แต่อึ้ง ยิ่งเหลือบเห็นอนิลร้องไห้ก็รีบอุ้มหลานเฟดตัวออกมาพร้อมอือๆ ออๆ ไม่กล้าขัด  

"เออๆ คุยกันดีๆ แก" 


อนิลถูกดึงเข้ามาในห้องของกวิน ก่อนที่ประตูจะกระแทกปิดลง ร่างบางพยายามเลี่ยงเอามือปิดหน้าตัวเองไว้ มันไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น แต่เป็นความอ่อนแอของเขาเองที่ทำให้ต้องมาทะเลาะกันทั้งที่ผ่านมาก็พยายามจะใจเย็นลง ไม่อยากมีปัญหา และไม่อยากเอาปัญหาของคนอื่นมาเป็นเหตุให้มีปากเสียงกันอีก


"จะบอกได้รึยัง?" 

"ก็ไม่มีอะไรอะ แค่อึดอัด เอินจัดการความรู้สึกตัวเองได้ไม่เห็นต้อง..."

"แล้วทำไมต้องจัดการความรู้สึกตัวเอง? ชอบอยู่กันแบบไม่พูดกันใช่ไหม?" 

"ก็มันเป็นเรื่องที่เอินคิดไปเอง แล้วจะมาทะเลาะกันทำไมอะ ฮึก ฮือออ ปล่อยดิ" 


แขนเรียวพยายามสะบัดออกจากพันธนาการของอีกฝ่ายที่ยึดต้นแขนทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้ราวกับคีมเหล็ก


"ตกลงมันเรื่องอะไร? เรื่องของเรา หรือเรื่องของไอ้บี? ถ้าเรื่องของไอ้บีกับจีน เอินเข้าใจไหมว่ามันเป็นเรื่องของคนสองคน ถ้าไอ้บีอยากสารภาพว่ามันอยู่ในสถานะที่น่าอาย มันก็จะบอกเอง แต่ไม่ใช่เราไปพูดกับจีน"


"แต่จีนเป็นเพื่อนเอินอะ ถ้าบีทำแบบนั้นอยู่เรื่อยๆ จีนมารู้ทีหลังจะรู้สึกยังไง?" 


เสียงสั่นๆ ของอนิลกับดวงตากลมโตที่หลบตาไม่ยอมมองหน้า ทำไมคนที่นอนด้วยกันเกือบจะทุกคืนถึงจะดูไม่ออกว่าที่พูดอยู่นั่นอาจจะเป็นแค่เรื่องที่หยิบยกมาอ้าง มันไม่ใช่เรื่องน่าจะเก็บมาคิดจนร้องไห้ได้เลยสักนิด


"มันเป็นเรื่องของจีนไง ไม่ใช่เรื่องของเรา เลิกเอาเรื่องชาวบ้านมาอ้าง แล้วพูดเรื่องของเรา เมื่อกี้เป็นอะไร?"

"ก็บอกแล้วว่ามัน..."

"ถ้าไม่พูดความจริงจะเอาให้เดินไม่ได้เลยนะ รู้ใช่ไหมว่าแจ็คไม่ชอบให้ปิดบังกัน"

"แล้วทีแจ็คปิดอะไรเอินอยู่ไม่พูดมั่งอะ ทำไมเอินต้องผิดตลอดอะ!"

"ก็ถามนี่ไงว่าเรื่องอะไร!" 


"เราแค่สงสัยน้ำหวานเป็นลูกใคร! ฮึก ฮือออออ เราไม่เคยเห็นพ่อแม่น้ำหวานสนใจลูกเลย เขาอะ ฮึก ทิ้งให้แจ็คกับน้องแบมเลี้ยงตลอด เราก็...แค่แอบคิดว่าเพราะน้ำหวานเป็นลูกแจ็คกันน้องแบมรึเปล่า..เราแค่ ถ้ามันจริง เราก็... ทำไมต้องบังคับให้พูดเรื่องโง่ๆ ด้วยอะ ฮึก ทำไมต้องให้เราพูด..." 


มือเรียวปิดหน้าตัวเองร้องไห้โฮเหมือนเด็กหลังจากที่มือหนาค่อยๆ คลายออก ดวงตาคมหลับตาลงอย่างใช้ความคิดก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ 


"ถ้ามันเป็นจริงแล้วเอินคิดยังไง? ไหนบอกแจ็คสิ" 


ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาเงยขึ้นมองคนที่สูงกว่าด้วยสีหน้าราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ทั้งที่มันเป็นความคิดที่แค่จินตนาการขึ้นมาเอง ทั้งที่คิดว่าตัวเองโง่เง่าที่สงสัยเรื่องแบบนั้น...แต่ว่ามันจริงเหรอ?

"จะ จริงเหรอ?" 

อนิลถามออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมามากกว่าเดิม ราวกับหัวใจเต้นช้าลงเรื่อยๆ ร่างกายเหมือนไม่มีแรง จนอีกฝ่ายต้องประคองเอาไว้

"ทำไมทำแบบนี้อะ...นั่นน้อง ฮึก นั่นน้องสาวแจ็คไม่ใช่เหรอทำไม..." 

"รู้ไหมทำไมแบมถึงไม่ชอบแจน..."

"ฮึก ฮือออออ เอินอยากกลับบ้านแล้ว ไม่อยากฟังแล้วอะ" อนิลพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย ความรู้สึกทุกอย่างมันดิ่งไปหมด ทำไมเขาต้องมาเจอเรื่องบ้าอะไรแบบนี้ด้วย


สองแขนแกร่งกอดรัดร่างบางที่สั่นเทาเอาไว้จากด้านหลัง 

ริมฝีปากหยักกระซิบ พลางจูบปลอบอีกฝ่าย

น้ำเสียงของกวินที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความรู้สึก....ขำ


"เขาก็เป็นลูกของพ่อแม่เขาสิ...คิดอะไรโง่ๆ จริงด้วย แจ็คอำเล่น..."  


ใบหน้าที่เอาแต่ก้มร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ค่อยๆ เงยขึ้นมาทั้งๆ ที่มีน้ำมูกน้ำตาย้อยไม่ต่างจากเด็ก มือหนาพลิกตัวอีกฝ่ายมาแล้วทำหน้าอี๋ใส่เล็กน้อยก่อนจะยกชายเสื้อกล้ามของตัวเองขึ้นมาเช็ดให้

"กะ โกหกปะเนี่ย" เสียงอู้อี้ถามออกมาจนอีกฝ่ายหัวเราะ

"เอินจะบ้าเหรอ จะให้แจ็คมีลูกกับอีห้อยมันยังไง ท่าไหน? ตอนมันปีหนึ่งยังแบมมันเป็นทอมหัวไก่อยู่เลย นี่อยู่กับนักเขียนนิยายมากไปปะ?" 


กวินพูดไปก็นึกถึงน้องสาวตัวเองที่ซื้อชุดนักศึกษาชายมาใส่ตอนปีหนึ่งจนโดนพี่ชายเขาสวดยับ เด็กสาวในวัยที่ยังค้นหาตัวเอง เป็นเด็กผมซอยสั้นเดินขาถ่างตั้งแต่อยู่ม.ต้นยันม.ปลาย แต่ดันหน้าขาวปากแดงเหมือนไม่รู้จะเป็นเพศอะไรกันแน่ พอโตเป็นสาวจะเข้ามหาลัยสุดท้ายพี่ชายคนโตก็ประกาศกร้าวให้กันนิชาเลิกแต่งตัวแบบนั้นแล้วห้ามไม่ให้ตัดผมสั้นด้วย


"อ่าวแล้ว... ทำไมถึงหน้าเหมือนกันอะ"

"ใคร?"

"น้ำหวานกับแจ็ค เหมือนมากเลยนะ? แต่พี่กวีเขาดู..."

"เคยเห็นรูปแจ็คกับพี่วีตอนเด็กๆ ปะ?"

"หึ.." อนิลส่ายหน้าก่อนจะ เดินไปหยิบอัลบั้มรูปมายื่นให้ 


ในนั้นมีรูปเด็กชายสองคนอยู่บนชิงช้า ราวกับแฝด ที่แต่งตัวเหมือนกัน หากไม่แยกที่สีหมวกคงคิดว่าภาพซ้อน....


"พี่เขาอายุมากกว่าแจ็คนะ แต่ส่วนสูงก็ไล่กันทัน ตอนเด็กๆ มีแต่คนคิดว่าแฝด แต่พอโตหน้าตาก็เปลี่ยนไปคนละนิดคนละหน่อย อีกอย่างญาติกันอะเอิน มันก็ต้องมีส่วนเหมือนดิ ถ้าน้ำหวานเหมือนแบมก็ว่าไปอย่าง แจ็คจะไม่เถียงเลย ก็จริงอยู่ที่พี่ชายพี่สะใภ้เราเคยมีปัญหามีลูกยากนะ แต่สุดท้ายเขาก็มีน้ำหวาน แจ็คไม่รู้ว่าเอินไปเอาความคิดเรื่องแบมมาจากไหนแต่..."

"คือ...เอินเห็นรูปแบมอุ้มน้ำหวานในโทรศัท์แบมอะ คือแบบ...เขาเปิดโทรศัพท์ทิ้งไว้ก็เลย" เสียงอ้อมแอ้มสารภาพออกมาก่อนจะก้มหน้าจนคางแทบจะติดหน้าอก 

 "ขี้เสือกเหมือนกันนะเราอะ" เสียงของกวินที่พูดออกไปไม่ได้จริงจังนัก แต่ก็ทำให้อนิลยู่ปากแล้วพองลมจนแก้มป่องใส่เหมือนเด็กขี้งอน

"ก็ไม่ได้ตั้งใจ.."

"แบมเป็นไข้เลือดออกช่วงที่พี่ฝนไปคลอด อยู่โรงพยาบาลเดียวกัน พอหลานคลอดแบมก็หายพอดี รูปที่ถ่ายน่าจะแจ็คนี่แหละถ่ายให้ แม่เด็กเขาลุกไปเข้าห้องน้ำ ยัยนั่นก็เลยปีนขึ้นไปนั่งถ่ายรูปกับหลาน ตอนนั้นแบมเพิ่งอายุ17 เอง ถ้าแบมจะมีน้ำหวาน มันต้องมีผัวตั้งแต่ 15-16 เลยนะ ตอนนี้เชื่อใจกันรึยัง หื้ม?"   


ใบหน้าหวานพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะกอดเอวหนาเอาไว้แล้วซบหน้ากับอกกว้างอย่างรู้สึกผิด มันเป็นสิ่งที่กวินเองก็ไม่นึกว่าจะเกิดขึ้นได้ ก็คงเหมือนที่ยลรดาแฟนเก่าเขาเคยเข้าใจผิด ว่าเขากับน้องสาวมีซัมติงกัน เพราะสนิทกันมาก แต่ความสนิทมันไม่ใช่เรื่องชู้สาว...


แต่กันนิชากับเขาเข้าใจเพศสภาพของกันและกันมาตลอด ตอนที่เขาสารภาพกับพี่ชายว่าเป็นเกย์จนพี่ชายเกือบจะเอาไม้ฟาดเขา คนที่อยู่ข้างๆ เขาและจับมือเขาแน่นก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่นบ้านว่า "หนูก็ไม่ชอบผู้ชายเหมือนกัน หนูชอบผู้หญิง พี่ก็ตีหนูด้วยสิ"  คือเด็กหญิงอายุ 14 ที่ตัวเล็กนิดเดียว แต่กลับกล้าหาญและออกมาปกป้องเขา นั่นเองคือสาเหตุที่ไม่ว่าน้องสาวจะทำอะไร จะเอาแต่ใจแค่ไหน สิ่งดีๆ ที่ยังประทับอยู่ในความทรงจำ มันลบล้างความหงุดหงิดใจไปได้ทุกอย่าง


แม้ว่ากวินจะเล่าให้คนรักฟังอย่างเปิดอก แต่เขาไม่สามารถพูดเรื่องบางเรื่องที่อนิลสงสัยได้ เช่น ทำไมพี่ชายเขาถึงไม่ค่อยอยู่บ้าน ความจริงแล้วพ่อแม่ของน้ำหวานตั้งใจจะหย่ากันตั้งแต่พิมพ์เสีย ความลับบางอย่างที่พี่ชายเขาปิดไม่มิดและมีบุคคลที่สามที่รู้เรื่องด้วย นั่นเป็นสิ่งที่อนิลไม่ควรรู้เพราะมันเป็นเรื่องของคนสองคน เหมือนที่เขาไม่กล้าถามต่อว่าพี่สะใภ้เอาค้อนกับเสื้อผ้าไปทิ้งทำไม...

ในเมื่อมันไม่ใช่เสื้อผ้าของฝนทิพย์แน่ๆ เพราะจากสีและระบายที่เขาเห็น แถมค้อนที่ถูกเอาใส่ถุงทิ้งด้วยกัน ด้ามจับก็ยังชื้นอยู่เหมือนตั้งใจล้างเอาอะไรออกไป ถ้าหากหนึ่งในพยานที่รู้ความลับของพี่ชายพี่สะใภ้เขาจะถูกเก็บ นั่นก็คงไม่ใช่เรื่องของเขาแล้ว




.........50%..........



"น้ำหวานอ่านนิทานอยู่ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวอาแบมไปโทรศัพท์ก่อน"

หญิงสาวลูบผมนุ่มนิ่มของหลานสาวก่อนจะเหลือบมองขึ้นไปชั้นสองแว่บหนึ่งก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือและกดหาคนที่หายไปข้างนอกตั้งแต่ช่วงสาย


เสียงรอสายดังไม่นานปลายสายก็รับ..

(ว่าไงแบม)

"พี่เอาของไปทิ้งแล้วเหรอ?" 


กันนิชาถามพลางคิดถึงเสื้อผ้าของเธอที่พี่สะใภยืมไปให้ 'ตัวปัญหา' เปลี่ยนใส่ระหว่างที่โดนกักตัวไว้  ส่วนค้อนที่เป็นของกลางตั้งแต่วันนั้น ฝนทิพย์ก็เพิ่งเอาออกมาจากที่ซ่อนและเอาไปล้าง แต่กันนิชากลัวว่ามันจะไม่ปลอดภัยหากเก็บเอาไว้ที่บ้านเลยลงความเห้นกันว่าควรเอาไปทิ้งซะ


(รถขยะน่าจะเอาไปแล้วมั้ง ตากวินนี่ก็ไม่รู้ไปรื้อหาอะไร จนพี่ต้องดุถึงจะ..)

"หื้ม? แจ็คเกี่ยวอะไรด้วย?"

(ไม่รู้ว่าเดินมาทำอะไรที่ตู้ทิ้งขยะ แต่ตอนพี่ทิ้งเอาใส่ถุงขยะซ้อนหลายชั้นนะ แล้วนี่แบมอยู่ไหน?)

"ยังอยู่บ้านค่ะ พอดีแฟนพี่แจ็คมาก็เลยไม่ได้ออกไป ขอโทษนะคะ พี่อาจจะต้องรอเย็นๆ เดี๋ยวเขาคงขับรถออกไปส่งแฟน ว่าแต่เจอไหมคะ?"

(ไม่เจอ มันไม่ยอมบอกว่าเอาไปไว้ไหน เดี๋ยวอีกสักพักจะขึ้น..นี่วันที่สามแล้วมันอึดเหมือนกันนะ)

"ว่าแต่...เด็กคนนั้นเป็นยังไงบ้างคะ?"


เธอถามถึงเด็กขี้เสือกที่มารับกรรมแทนไพลิน หลังจาก "พวกเขา" ก็ลงความเห็นกันว่าควรเก็บ แต่แทนที่จะเจอไพลินกลับเจอเด็กอีกคนที่ถูกส่งมาตายแทน แต่โชคดีที่ฝนทิพย์ยั้งมือเอาไว้ทันยังไม่ทันแตะต้องตัว แต่เด็กคนนั้นกลับถอยหลังและกลิ้งตกลงบันไดไป ระหว่างที่ตกใจค้อนในมือของฝนทิพย์ก็หล่นไปโดนเลือดของเด็กคนนั้นที่ไหลอาบพื้นทำให้เธอตกใจแล้วรีบคว้ากลับมาด้วยและเอาไปฝากไว้ที่ห้องของลูกศรที่อยู่คอนโดเดียวกัน และกันนิชาให้คีย์การ์ดที่แอบขโมยมาจากแก้มยุ้ยเอาไว้

วันนั้นเธอพยายามรั้งลูกศรให้อยู่ข้างล่าง เพราะฝนทิพย์ต้องเอาของเข้าไปซ่อนก่อน อุบายที่เอาของกลางไปว่อนในห้องลูกศรมันเป็นของกันนิชาเองเพราะถ้าฝนทิพย์เข้าไปพร้อมของกลางในมือ แน่นอนว่าลูกศรจะต้องไม่ไว้ใจพวกเขา เธอจงใจหาเรื่องทะเลาะกับลูกศรอยู่ชั้นล่างเพื่อถ่วงเวลา ก่อนที่ลูกศรจะเดินมาเจอฝนทิพย์ที่มาขอค้างและอ้างว่าจะมาตกลงเรื่องที่อยากให้ลูกศรช่วยหาคลิปและรูปที่ส่งไปให้ไพลินทั้งหมด 


(อาการยังทรงๆ อยู่ เห็นเพื่อนพี่ที่เป็นพยาบาลบอกว่าสมองบวม ก็คงไม่หายง่ายๆ หรอกมั้ง ตกลงมาสูงขนาดนั้น)

"ไม่มีใครเห็นพี่แน่ๆ ใช่ไหมคะ? ถ้ามีคนจับได้ละก็..." น้ำเสียงกังวลเอ่ยพลางถอนใจออกมา กับเรื่องที่มันผิดแผนไปหมด

(ไม่มีหรอก อ้อ แต่เมื่อเช้ากวินเห็นคีย์การ์ดที่เราเอาให้พี่มา พี่เลยโบ้ยว่าเป็นของพิมพ์)

"เหรอคะ...งั้นเดี๋ยวแบมคงต้องขอคืนก่อน"

(อืม ก่อนพี่ออกมาจากบ้านยังไม่มีของมาส่งนะ แบมช่วยดูตู้จดหมายให้ทีแล้วกัน ลูกศรบอกพี่ว่าจะเอารูปมาให้วันนี้)

"ค่ะ เดี๋ยวแบมดูให้ไม่ต้องห่วงค่ะ"


ร่างเพรียวแตะหน้าจอวางสายก่อนจะเหลือบมองเด็กน้อยที่นั่งอ่านนิทานให้ตัวเองฟัง ริมฝีปากอิ่มสวยยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะคิดถึงเรื่องราวที่มันเริ่มเลยเถิดมาจนถึงตอนนี้...


"แกอยากเป็นทาสนังลินมันไปตลอดเหรอ? นังตอแหลนั่นกำลังจะโยนความผิดทุกอย่างให้แก"


สิ่งที่กันนิชาพูดกับลูกศรยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ การหันมาร่วมมือกับเพื่อนที่ทั้งรักทั้งเกลียดมันเป็นเรื่องที่เสียศักดิ์ศรีอยู่พอสมควร แต่คนอย่างไพลินไม่มีทางพูดความจริงทุกอย่างแน่ๆ อย่างน้อยกันนิชาก็จับจุดได้ว่าการจ้างให้ลูกศรตามถ่ายรูปจอมพลกับแฟนคนใหม่คือสิ่งที่ลูกศรไม่อยากทำแม้แต่น้อย อีกทั้งกวินที่ยังคิดว่าไพลินไว้ใจได้ทั้งที่ตลอดมาไพลินทำทุกอย่างเพื่อความสะใจของตัวเอง ทั้งเรื่องแบลคเมล์พี่พิมพ์ ที่ทุกคนในครอบครัวของเธอต่างก็รู้ แต่กวินกลับเชื่อคำพูดของไพลินที่บอกว่าเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง แต่สิ่งที่ลูกศรพูดมามันไม่ตรงกันแม้แต่น้อย....


"ฉันไม่มีเงินก้อนนั้น แล้วเงินที่ไพลินบอกกับพี่แจ็คก็เป็นเรื่องกุขึ้น นังบ้านั่นยื่นข้อเสนอบางอย่างกับพ่อแม่ของพี่พิมพ์ให้บอกพี่แจ็คว่ามีเงินโอนเข้าบัญชีฉัน มันโยนความผิดทุกอย่างให้ฉัน แล้วฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าแกจะไม่ทำแบบมัน?" 


เพราะลูกศรกลายเป็นแพะรับบาปหลังจากพิมพ์เสียทำให้เธอเริ่มไม่ไว้ใจใคร ทั้งรูปและคลิปที่ตามถ่ายจอมพลกับพิมพ์แม้จะเป็นฝีมือลูกศรแต่ทั้งหมดก็เป็นการจ้างวานจากคนๆ เดียวกันมาตลอด แต่หลังจากที่จอมพลเริ่มไม่ทำตามข้อตกลงและต่อรองว่าจะคืนเงินทุกบาททุกสตางค์และกับอิสรภาพและพยายามตีตัวออกห่างไพลินแฟนคลับที่เป็นเหมือนท่อน้ำเลี้ยงใหญ่ที่คอยสนับสนุนทางการเงินมาตลอด ไพลินก็เริ่มเล่นหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนแบลคเมล์พิมพ์ แต่กลับตีหน้าซื่อกับกวินว่าไม่ได้เป็นคนทำ...


ทั้งที่ตอนแรกพี่พิมพ์ก็ยอมตามข้อตกลงแล้วว่าจะเลิกกับจอมพลเงียบๆ โดยเร็วที่สุด แต่คนมันรักยังไงก็ตัดใจลำบากและคนที่รอไม่ได้คือไพลิน สุดท้ายเธอก็งัดเอาคลิปที่ลูกศรตามถ่ายพิมพ์วันที่ไปหาผู้มีอุปการคุณที่กวีแนะนำให้ไปเจอมาเป็นไม้ตายสุดท้ายที่จะทำให้พิมพ์เลิกกับจอมพล 

แต่ที่เลวร้ายกว่านั้นคือคนที่นัดสถานที่ให้ไปเจอกลับแอบติดกล้องถ่ายคลิปน้องสาวของภรรยาตัวเองขณะที่กำลังปรนเปรอให้ผู้มีอุปการคุณเพื่อใช้แบลคเมล์เอาเงินก้อนใหญ่จากนพดลหนึ่งในตัวแทนบอร์ดบริหารที่เรียกพิมพ์ไปวันนั้น


ไม่รู้เพราะเวรกรรมหรือเรื่องบังเอิญ หลังจากพิมพ์เสียได้วันเดียว ฝนทิพย์ก็เจอคลิปที่ว่าในคอมพิวเตอร์ของสามี...

"คุณมันชั่ว นี่น้องสาวฝนนะ คุณทำแบบนี้ได้ยังไง?" 


ฝนทิพย์ตัดพ้อสามีออกมาทั้งน้ำตา เธอผิดหวังในตัวคนรักที่หวังจะรวยทางลัด สุดท้ายกวีก็ไม่มีโอกาสรวยทางลัดอย่างที่ตั้งใจ แถมภรรยายังขอหย่าและตอนนี้ทั้งคู่ต้องผลัดกันไปคุยกับทนายเพื่อเตรียมทำเรื่องฟ้องหย่าและเรียกร้องค่าเลี้ยงดู

ทุกอย่างควรจบแค่นั้น... ถ้าหนึ่งในเพื่อนแกงค์เดียวกับไพลิน ไม่เป็นพนักงานโรงแรมนั้นและผิดสังเกตุว่ามีคนเข้าไปในห้องก่อนที่นพดลจะพาพิมพ์มาที่โรงแรม หลังจากเชคเอ้าท์ กล้องที่กวีให้คนซ่อนเอาไว้ในห้องถูกก็อปปี้ไฟล์ออกมาก่อนที่เจ้าของจะมาถึงและถูกส่งต่อให้ไพลินในราคาที่ตกลงกันได้ มันย้อนกลับมาทำร้ายฝนทิพย์อีกครั้งพร้อมขู่เรียกเอาเงิน ในจำนวนที่ทำเอาพี่สะใภ้ของกันนิชาแทบล้มทั้งยืน


ทำให้รู้ว่าไพลินใช้วิธีนี้หาเงินมาตลอด และไม่ใช่เด็กร่ำรวยอย่างที่กวินเข้าใจ ถึงพ่อแม่จะมีฐานะดีแต่เด็กสาวอย่างไพลินก็ไม่สามารถเอาเงินพ่อเงินมาเลี้ยงผู้ชายได้ขนาดนี้ถ้าไม่ 'โกง' คนอื่นมา ทำให้ฝนทิพย์ตัดสินใจคุยกับจอมพลอย่างเปิดอก และทั้งสองก็เริ่มวางแผน 'เก็บ' ไพลินเงียบๆ พร้อมกับหาไฟล์คลิปนั้นรวมทั้งคลิปส่วนตัวของจอมพลที่เคยถูกไพลินเอามาข่มขู่พิมพ์ว่าจะขายให้นักข่าว จนพิมพ์ต้องมาขอยืมเงินพี่สาวอย่างฝนทิพย์ แต่ตอนที่ยืมไปพิมพ์ไม่ได้บอกว่าเอาเงินไปทำอะไร แต่ฝนทิพย์มารู้ทีหลังตอนที่ตำรวจส่งกระเป๋าของพิมพ์กลับมาให้หลังจากเกิดอุบัติเหตุ ราวกับเด็กนั่นเป็นเจ้ากรรมนายเวรของครอบครัวเธอ


ทั้งที่เรื่องนี้ฝนทิพย์กับจอมพลรู้กันแค่สองคน แต่สุดท้ายกันนิชาก็ต้องรับรู้ด้วยเพราะฝนทิพย์ต้องการให้เธอไปโน้มน้าวลูกศรให้ยอมวางมือและช่วยเป็นพยานเอาผิดไพลิน แต่ขณะที่พวกเขาพยายามโน้มน้าวลูกศร กวินกลับถูกดึงตัวไปฟังคำโป้ปดของไพลินเพราะพ่อแม่ของพิมพ์โกรธจอมพลที่ทำให้ลูกสาวต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ และอยากเอาคืน 

สุดท้ายทั้งกันนิชา จอมพล และฝนทิพย์จึงพยายามเก็บเรื่องที่ตั้งใจจะเอาคืนไพลินเป็นความลับไว้ไม่ให้กวินรู้ กวินจึงกลายเป็นคนเดียวในครอบครัวที่ไม่น่าไว้ใจมากที่สุดเพราะไม่รู้ว่าไพลินพูดอะไรกรอกหูไปบ้าง ไม่ใช่แค่คนในครอบครัว...แต่จอมพลเองก็ไม่ไว้ใจเพื่อนร้อยเปอร์เซ็นต์เช่นกันเพราะคนที่นำพาไพลินให้กลายเป็นผู้มีอุปการคุณของจอมพลก็คือกวิน 

แถมล่าสุดก็พยายามทำทุกอย่างให้ยลรดาเข้ามารักษาผลประโยชน์แทนในตำแหน่งผู้จัดการอีก ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะอ้างว่าไม่อยากให้คนอื่นมารับรู้เรื่องส่วนตัวของจอมพล แต่มันก็น่าสงสัยอยู่ดี เพราะก่อนที่ยลรดาจะมาเป็นผู้จัดการ ทั้งคู่ทะเลาะเลิกกันจนแทบไม่มองหน้าด้วยซ้ำ เพราะเหตุผลนี้จึงทำให้ระดับความไว้ใจของจอมพลที่มีต่อเพื่อนลดน้อยลงทุกที...


กันนิชาปล่อยให้ตัวเองติดอยู่กับความคิดและลำดับสิ่งที่เกิดขึ้น จนได้ยินเสียงพี่ชายเดินลงมาจากชั้นสอง หญิงสาวยิ้มให้อนิลที่ดูขัดเขินเล็กน้อย เมื่อถูกแฟนหนุ่มจูงมือลงมาด้วยกัน เธอได้แต่มองพี่ชายที่กำลังปลอบแฟนด้วยความรัก และได้แต่ภาวนาว่า..กวินจะไม่มีความลับอะไรกับเธอและยังคงเป็นพี่ชายที่น่ารักเสมอ นอกจากเรื่องในวัยเด็กแล้วก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรที่โกหกกันอีก...


เพราะหลายปีก่อนหลังจากที่กวินแอบรู้ว่าพินัยกรรมของฝั่งพ่อแม่ของกันนิชาตั้งใจยกเธอให้บ้านนี้ตั้งแต่แรก และเป็นสาเหตุให้พ่อแม่ของกวินและกวีพาเธอมาอยู่ด้วยเพราะอยากให้เธอแต่งงานกับลูกชายคนใดคนหนึ่ง แต่กวินเองก็รู้ว่าน้องสาวคงไม่ต้องการเพราะเพศสภาพที่ผิดแผกไปจากเด็กผู้หญิงทั่วๆ ไปของเธอ 

กวินจึงเลือกที่จะสร้างเรื่องให้ตัวเองกับพี่ชายทะเลาะกันและแกล้งสารภาพว่าตัวเองเป็นเกย์ ...

ตอนนั้นกันนิชายังเด็กมาก เธอเองก็คิดว่ามันจริงเพราะกวินโดนเพื่อนล้อบ่อยๆ ด้วยความเป็นหนุ่มเจ้าสำอางค์ แต่สภาวะที่ตึงเครียดในบ้านตอนนั้นทำให้เธอกล้าที่จะออกมายืนข้างๆ กวิน และบอกว่าเธอเองก็ไม่ชอบผู้ชายเหมือนกันจนพี่ชายคนโตต้องยอมแพ้

จนกระทั่งกันนิชาอายุครบ18 ปีและได้อ่านพินัยกัรรมของพ่อแม่ด้วยตัวเอง ถึงได้รู้ว่าในวันนั้นกวินโกหกเพื่อช่วยเธอ 

และทำให้รู้อีกอย่างหนึ่งว่า กวินเป็นคนที่โกหกได้แนบเนียนมากจริงๆ 






.........TBC........



สาเหตุที่ตอนนี้เป็นชื่อของน้องแบมเพราะเราไม่เคยเขียนสตอรี่ครอบครัวฝั่งกวินเลยว่าทำไมกวินถึงรักน้องสาวมาก

แล้วก็สามารถหลอกคนอ่านให้ใจหายใจคว่ำได้ด้วย เพราะว่า...ส่วนมากจะหลงกลและลืมสิ่งที่อาจจะเคยอ่านผ่านตาไปแล้ว

เช่น

จำได้ไหมคะ? เรื่องน้ำหวาน

เฉลยมันอยู่ใน intro ของ Upside Down ตั้งแต่แรกแล้วค่ะ

ลองไปอ่านดูว่าเราเขียนไว้ในบรรทัดสุดท้ายของวรรค "ถ้า"


Ps. เข้าใจความรู้สึกของอนิลตอนที่โดนกวินอำกันหลายคนเลยเนาะ 55555 /ขยิบตา










รีปริ้นท์


Bad Neighbours #2209Bnior

กดซื้อออนไลน์ผ่านเว็บ Shopee เท่านั้น

ตอนนี้เหลือ 3 ชุด ค่ะ


กดสั่ง



 PS. สมัครสมาชิก Shopee ก่อนเด้อ




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #16899 คัชช๊ะ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 02:13
    อมกกกใจหายยยสุดด
    #16,899
    0
  2. #15810 xx_x_ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 02:13
    โอ่ยยยยใจหายใจคว่ำก็ตกใจนึกว่ายัยแบมเป็นม๊ะมิ๊น้องนะหวัน กวินจะโกหกเรื่องไรรีดอยากรู้เรื่องค่ะไรท์แบบนี้ต้องรอค่ะรออออ รอไรท์มาแก้ปมกรี้ดกร้าดด
    #15,810
    0
  3. #15775 ~AnNiE~ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 21:49
    โอยยยยย ซับซ้อนซ่อนเงื่อนเพื่อนทรยศ
    ต้องใช้สมาธิในการอ่านจริงๆนะ ไม่งั้นจะงงและโดนไรท์ตลบหลังเอาง่ายๆ
    อย่างที่โดนมาหลายตอนแระ

    #15,775
    0
  4. #15623 super_man (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 23:14
    สงสารและเข้าใจหัวอกฝนทิพย์มากๆเลยค่ะ นังไพลินมันชั่วจริงๆ กวีก็ชั่วพอๆกัน
    ส่วนกวินชีวิตซับซ้อนไปอีก
    #15,623
    0
  5. #15423 _jjswt (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 08:19
    กวินยังน่ากลัวอะ ร้ายลึกไปมั้ย ฮื่อออออ คนรู้ใส้รู้พุงกันยังตามไม่ทันเลย พี่กวีนี่แบบ...ดูเป็นคนคิดน้อยอะ
    ส่วนไพลินนี่เจ้ากรรมนายเวรที่แท้จริง /วงวารเอินตอนร้องไห้ ฮื่ออเอ็นดู
    #15,423
    0
  6. #15416 naloves678 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 00:46
    กวินไม่ได้เป็นเกย์ ? ขอยาดมปมเยอะเหลือเกินค่า ><
    #15,416
    0
  7. #15412 Unie jng (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 21:13
    คือกวินโลกนี้นางก็ยังร้ายลึกเหมือนเดิมใช่มั้ยคะ อนิลจะช่วยพวกเราให้กระจ่างใช่มั้ย 55555 เดาไรไม่ได้แล้ววว
    #15,412
    0
  8. #15411 Pipitepi (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 16:29
    คือมันซับซ้อนไปหรือเราโง่งงเอง555555
    #15,411
    0
  9. #15410 Serena_v (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 15:29
    โอ๊ยยยยย ขอยาดมค่าาาาา
    #15,410
    0
  10. #15409 MatteMe (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 12:52
    กากาวิ๊นนนนนนนนนนน สรุปแกก็ร้ายสินะ หึ่ยยยยยยยย รูปจากลูกเอินอยู่กับเอินสินะ แพมจะเอาคืนทันก่อนเอินจะรู้ไหมเนี่ย แต่เอินก็อาจจะกลายเป็นคนที่ช่วยเราเคลียร์ปมของกวินกับที่บ้านได้ถ้าเอินรู้เรื่องทั้งหมด คุณกวินคนแบดคัมแบคแล้วสินะ
    #15,409
    0
  11. #15408 Nwrtt (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 10:09
    คือกะลังจะวกออกจากกวินละ อ่ะ.. วนกลับมาใหม่ 5555 #กวินไม่ไสย
    #15,408
    0
  12. #15407 bnptnwk__ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 05:48
    อ่าววววว โกหกเอินหรอกวิน
    #15,407
    0
  13. #15406 PiiProud (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 03:46
    กวินไม่ใช่คนแบ๊วอย่างพาร์ทที่แล้วอ่ะ
    #15,406
    0
  14. #15405 DefjeffAum (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 01:05
    อ้าวว แล้วกวินเป็นเกย์จริงมั้ยเนี่ย ถ้าไม่จริงแล้วที่คบกับเอินล่ะ คบเพื่อหลอกให้กวีเชื่อหรอ หรือว่า ที่เลิกกับแจนเพราะหมดรักแล้วจริงๆ แต่พอมาเจอเอินแล้วก็เกิดชอบมากๆ
    คงไม่ใช่ว่าหลอกให้พี่กวีเชื่อหรอก เพราะก่อนหน้านั้นกวินก็มีอะไรกับเอินแล้วโดยที่พี่กวีไม่รู้
    #15,405
    0
  15. #15404 apple2542541 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 00:06
    กวินเด้ออออะไรน้ออออ
    ซับซ้อนสุดดด
    #15,404
    0
  16. #15403 † FuNe ~ Real † (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 23:49
    งงไปหมดแล้วค่ะ นี่ต้องวนไปอ่านอินโทรอีกรอบ 555
    กวินโกหกเนียนแบบนี้จะรู้ได้ไงอ่ะ ว แต่เราเชื่อใจกวินนะ
    #15,403
    0
  17. #15402 Ruby-Bracegirdle (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 23:25
    งงไปหมดแล้วไรท์ หนูขออ่านทวนอีกรอบ เป็นคนสมองช้าๆค่ะ ไม่ค่อยทันเรื่องราวใดๆ
    #15,402
    0
  18. #15401 เดร (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 22:58
    อ่าาาาา เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง ซับซ้อนมากจริงๆ
    #15,401
    0
  19. #15400 เอินคือซาทัง (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 22:33
    พาร์ทที่แล้วจอมพลเป็นคนที่หลงผิด ส่วนครั้งนี้....
    #15,400
    0
  20. #15399 prtotheswag (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 22:13
    ยอมใจไรท์ในการผูกปมขมวดปมและคลายปมในเวลาเดียวกัน ไม่กล้าเดาเลยกลัว ???????? ตอนนี้งงไปโหม๊ดดดด
    #15,399
    0
  21. #15398 JJP_forever (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 21:44
    กวินนนนน ฮือออหวังว่าคงจะไม่ร่วมมือกับไพลินอีกทีใช่มั้ย อาจจะประมานแอบไปได้ยิน จอมพล ฝน แล้วก็แบมคุยกันงี้แล้วไปบอกไพลิน ไพลินนางรู้ก็ส่งเด็กอีกคนไปแทนงี้. ฮือออออคิดไม่ออกแล้ววว??
    #15,398
    0
  22. #15397 MiMaNoNo (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 20:22
    กวินนี่จะมีอะไรอีกมั๊ยอ่ะ ปมนึงคลาย ปมใหม่ก็จะมาเรื่อยๆ ฮือออ
    #15,397
    0
  23. #15396 ออมม่า (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 19:27
    ระแวงทุกบรรทัดอะ บอกเลย แทบจะอ่านวนแล้ววนอีก แต่ก้อต้องปล่อยไป เพื่ออรรถรส
    #15,396
    0
  24. #15395 JubJujube (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 19:17
    ไพลินนี่แบบซ้อนแผนทันตลอด เพราะมีแจ็คช่วยป่ะแว้ น่าคิดนะ
    #15,395
    0
  25. #15394 only_got7 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 18:25
    น่ากลัวมากกกวิน ว่าแต่.. จดหมายจะถึงมือแบมไหม?
    #15,394
    0