[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 84 : EP.23 กาลเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    8 ต.ค. 60

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.23





พอคิดดูดีๆ แล้ว ทุกคนก็มีมุมที่อยากแสดงออกต่อคนที่ชอบ คนที่รัก ต่างจากการแสดงออกต่อคนทั่วไป 

เราอาจจะเป็นคนที่เข้มแข็งที่สุด ใจร้ายที่สุด หรือนิสัยแย่ที่สุดในสายตาคนอื่น แต่สำหรับคนที่รักแล้ว....

ก็มีแต่มุมดีๆ ที่เราอยากจะแสดงให้เขาได้เห็น



จอมพลคิดว่าจินตภัทรเป็นคนที่ได้เห็นเขาในด้านที่อ่อนแอที่สุด ความทุกข์ใจ และความกดดันต่างๆ ที่เคยเก็บเอาไว้ในใจกลับสามารถแสดงออกมาได้จนหมด แต่ถึงจะอยากให้รู้ทุกอย่างแต่ก็ไม่ใช่ทุกอย่างที่อยากให้อีกฝ่ายรับรู้ เขายังรู้สึกอยู่ว่าอยากจะให้คนรักได้เห็นแต่ด้านที่ดีๆ ไม่ใช่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนไป แต่เพื่อนรักมากและแคร์มากกว่าใคร ก็เลยอายที่จะบอกว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้แฟนคลับคนนึงมีอิทธิพลเหนือเขามาตลอด...


ขณะที่กำลังทบทวนตัวเองอยู่ในห้วงความคิด เขานั่งเท้าคางมองแผ่นหลังของจินตภัทรที่กำลังเตรียมอาหารใส่จานอุ่นให้ ด้วยคำพูดน่ารักๆ ของคนตัวเล็กที่บอกว่า 'เศร้าแค่ไหนก็ต้องกินนะ กินข้าวกันเถอะ' คำพูดง่ายๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นคำพูดปกติแต่กลับมาผลต่อหัวใจจนทำให้ยิ้มออกมาได้ทั้งที่ตาบวมเพราะร้องไห้ มือเล็กๆ นั่นที่จูงมือเขามานั่งรอที่โต๊ะกินข้าวก่อนจะบอกว่า 'บีนั่งรอนะเดี๋ยวเอาข้าวใส่จานอุ่นก่อน' 

ถ้าเป็นในหนังในละคร นางเอกคงใส่ผ้ากันเปื้อนน่ารักและตระเตรียมทำอาหารให้อย่างสุดฝีมือ แต่จินตภัทรกลับเปิดตู้เย็นแล้วเอากับข้าวถุงที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาเก็ตในราคาย่อมเยาว์มาแกะหนังยางแล้วเทใส่ถ้วยเข้าไมโครเวฟ กับข้าวสองอย่าง ข้างเปล่าสองถุง แต่ในสายตาของจอมพลมันเป็นภาพที่น่ารักมากๆ เห็นแล้วอยากเดินไปกอด 

ราวกับความคิดนั้นส่งให้ร่างสูงลุกขึ้นในทันทีและเดินไปยืนขนาบด้านหลังก่อนจะโอบกอดเอวบางของคนที่สวมเสื้อยืดตัวโตๆ ชายยาวคลุมสะโพก ที่ไม่มีผ้ากันเปื้อนน่ารัก และไม่ได้ทำอาหารอย่างสุดฝีมือ มีแต่มือที่พับถุงพลาสติกม้วนๆ เป็นก้อนเล็กๆ แล้วเอาหนังยางรัดก่อนจะทิ้งลงในถังขยะ


"รอแปบนึงนะ จะเสร็จแล้ว แกงเขียวหวานเหมือนจะบูดเลยอะ ไปซื้อตอนเขาแปะป้ายลดราคาพอดี" 

เสียงของคนตัวเล็กบ่นเสียดายแกงเขียวหวานที่หยิบมาจากชั้นขายอาหารสำเร็จที่จัดอยู่ในกลุ่มลดราคาเหลือถุงละไม่กี่ตังค์ 

คนฟังได้แต่อมยิ้มแล้วกดจมูกลงที่ต้นคอขาว แล้วเสียงบ่นก็ดังขึ้นอีก

"วันนี้ยังไม่ได้อาบน้ำเลยอะจะหอมทำไม เวลาอยู่บ้านอาบน้ำครั้งเดียวจริงๆ นะ ขี้เกียจอะ" คำสารภาพที่ชวนขำ ทำเอาคนที่ยืนกอดยืนฟัดอยู่ข้างหลังยิ่งรู้สึกหมั่นเขี้ยว หอมแก้มนุ่มซ้ำไปซ้ำมา


คนขี้แกล้งเดินเกาะไหล่แฟนตัวเล็กเหมือนรถไฟขณะที่จินตภัทรหันมาวางถ้วยกับข้าวที่อุ่นแล้วลงที่โต๊ะ กว่าจะจัดโต๊ะเสร็จแก้มนุ่มนิ่มก็น่วมไปหมดเพราะร่างสูงที่เอาแต่ยื่นหน้ามากดหอมเหมือนตั้งใจแกล้งจนโดนดุให้กลับไปนั่งที่ 

"บีไม่ช่วยเลยอะ แกล้งอยู่ได้ นี่กินหมูทอดก้อนๆ ให้หมดนะ เก็บไม่ได้แล้วอะน่าจะบูด" คุณนักเขียนที่สวมวิญญาณแม่บ้านขี้บ่นว่าพลางตัดหมูทอดแบ่งใส่จานให้คนตัวโตกว่าจนพูนจาน

"แล้วซื้อมาทำไมเยอะแยะอะ" 

"มันลดราคา" จินตภัทรบอกพลางเอาลิ้นเลียช้อนที่มีข้าวติดก่อนจะจ้วงไข่พะโล่ใส่จานตัวเอง 


มันเป็นช่วงเวลาที่แสนธรรมดา กินข้าวด้วยกันสองคนในห้องครัว มีกับข้าวสองอย่าง ไข่พะโล้กับหมูทอด ไม่มีผักเลยสักจานเพราะคนซื้อไม่ชอบกินผัก แต่ดีที่ชอบกินผลไม้บ้าน พอหลอกถามขนาดนมก็ยังกินยาก ถ้าไม่ใช่นมเปรี้ยวก็ไม่เอาเลย จอมพลคิดว่าไม่แปลกใจเลยที่จินตภัทรโตมาตัวแค่นี้ จริงๆ ก็ตัวโตกว่าตอนที่เจอกันครั้งแรกไม่มากหรืออาจจะไม่โตขึ้นเลยด้วยซ้ำ เพียงแต่ตอนนั้นทรงผมและหน้าตาของเด็กตัวเล็กๆ คนนั้น ยังไม่ดูดีขนาดนี้ 


"มองไร?" 

เสียงของจินตภัทรราวกับเตือนสติคนที่เผลอมองหน้าคนรักที่ก้มลงตักข้าวใส่ปาก ค้างอยู่สักพักแล้วเพราะความคิดที่กำลังพยายามนึกถึงใบหน้าของเด็กน้อยที่เขาเคยหลงรัก

"คิดถึงน้องดาวองค์" 

คำพูดที่สั้นๆ ที่เพราะรอยยิ้มของคนพูดนั่นแหละที่ทำให้จินตภัทรได้แต่ก้มหน้าเขิน เขาเองก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าได้ฉายานี้ ก็อย่างว่า...ตอนนั้นต่างคนก็ต่างไม่รู้จักกัน

"ตอนนั้นจีนดูเป็นยังไง?" ร่างเล็กเอ่ยขณะที่ตักกับข้าวมาใส่ในจานคว้าซอสมะเขือเทศมาเทๆ อย่างที่ชอบกิน

"ก็เป็นเด็ก ตัวเล็กมาก ตัดผมหน้าม้า ก็สงสัยอยู่ว่าไว้ได้ไง" มือหนาเท้าคางมองแฟนตัวเล็กขณะถาม ตอนนั้นจินตภัทรผมยาวกว่าเด็กเตรียมทั่วๆ ไปจริงๆ นั่นแหละ 

"มาโรงเรียนแต่เช้าสิ ครูไม่เห็นหรอก ครูเวรยืนหน้าโรงเรียนเจ็ดครึ่ง แต่ครูก็ไม่ค่อยมาอะไรกับเด็กเรียนดีหรอกนอกจากมีงานวิชาการก็ค่อยตัด" 

จินตภัทรตอบหน้าตาเฉยจากประสบการณ์ที่แอบทำมา แต่จริงๆ มันก็ไม่ได้รอดตลอดไปหรอก เพราะวันไหนเพื่อนที่ตัวเล็กกว่าไม่มาแล้วต้องเข้าแถวหน้าเสาธงละก็โดนดุให้ตัดออกตลอด เพราะผลการเรียนดีครูถึงไม่ลงมือไถออกให้เหมือนเพื่อนๆ 

"เด็กเรียนดีนี่ทำอะไรก็ได้เนาะ พี่ตอนนั้นก็ไว้ยาวให้ครูตัดให้ตลอด จริงๆ ก็ตั้งใจแหละ ไม่มีเงินเข้าร้าน ให้ครูตัดให้ถูกดี 20 บาท" คนลืมตัวเอ่ยสรรพนามที่ไม่เคยพูดขึ้นมาเพราะคิดถึงเรื่องสมัยเด็กแล้วยังไงตัวเองก็เป็นพี่ ก็เลยเรียกแทนตัวเองว่าพี่ น่าแปลกที่เจ้าตัวกลับไม่ได้เอะใจเลย มีแต่จินตภัทรที่นั่งอมยิ้มขณะที่เคี้ยวข้าวอยู่เต็มปาก


เป็นพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย อายุห่างกันแค่2ปี ทำมาเป็น...

จินตภัทรได้แค่คิดในใจแล้วอมยิ้มขณะที่ฟัง จนอีกฝ่ายสังเกตเห็น


"ยิ้มอะไร?" 

"อยู่ดีๆ ก็เป็นพี่อะ" 

เสียงหงุงหงิงของร่างเล็กที่พูดออกมาก่อนหลบตาแล้วจะเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำดูก็รู้ว่าเขิน จอมพลทำหน้าเหวอเล็กน้อย แต่พอเห็นแก้มแดงๆ แล้วมันอดแกล้งไม่ได้

"จริงๆ จีนก็ควรเรียกพี่รึเปล่าล่ะ อายุมากกว่าตั้งเยอะ" คิ้วหน้าเลิกขึ้นขณะที่แกล้งพูดหยอกอีกฝ่าย

"เยอะไร สองปีเอง" เสียงที่เถียงออกมาไม่จริงจังแถมยังดูเขินกับการถูกบังคับให้เรียกพี่อยู่นั่น

"ไม่เห็นต้องอายเลย เป็นแฟนกันแล้วเรียกพี่น่ารักดีออก ให้เรียกน้องจีนก็เรียกได้นะ" พูดไปก็เอียงคอมองเหมือนคุยกับเด็ก มือเล็กๆ ที่ถือช้อนส้อมรีบโบกไปมาพลางพูดปฏิเสธ

"เห้ยไม่เอา น่าเกลียด แต่เรียกชื่อเล่นจริงๆ ก็เพิ่งจะมีคนเรียกตอนโตนะ ไม่รู้เป็นอะไร เวลาอยู่ที่โรงเรียนเพื่อนชอบเรียกแต่ชื่อจริง แล้วเรียกผิดด้วยนะ ชื่อ จิน ตะ พัด แม่ง เรียก จิด พัด โคตรเซงที่สุดในช่วงวัยมัธยมเลย" 

ริมฝีปากอิ่มยื่นออกอย่างไม่พอใจ พอนึกถึงเรื่องในวัยเด็กแล้วการโดนเรียกชื่อจริงผิดก็นับเป็นปมอย่างนึงเหมือนกัน

"เออ พวกเรียกชื่อผิดนี่แม่งเป็นอะไรวะ คือบางทีแบบไอ้เชี่ยชื่อกูว่าเรียกง่ายที่สุดแล้วนะ แม่งมีครูฝึกสอนเรียก จอมทัพ..." 

พอคนตัวโตพูดจบ จินตภัทรก็หัวเราะลั่นจนสำลัก เพราะเรื่องในช่วงมัธยมมันน้อยคนจริงๆ ที่จะไม่เคยมีประสบการณือะไรแบบนี้ ส่วนมากไม่โดนเรียกชื่อผิด ก็โดนเรียกนามสกุลผิด

"เออ ทำไมแม่ตั้งชื่อจีนอะ?" จอมพลเปิดประเด็นถามขึ้นมาเพราะความอยากรู้ จริงๆ ชื่อเล่นว่าจีนนี่มันมีน้อยมากเลยนะสำหรับคนไทยแท้ๆ 

"หึ จริงๆ ไม่ได้ชื่อจีน ชื่อ จิน มาจากจินตภัทร แต่แม่บอกตอนอนุบาลกลับบ้านร้องไห้เพราะโดนเรียกว่าจินตหราพูนลาภ ยายเลยเปลี่ยนให้ชื่อ จีน แม่บอกว่าตอนเด็กร้องไห้ไม่ยอมไปโรงเรียนจนกว่าจะเปลี่ยนชื่อเล่นให้" 

น้ำเสียงและท่าทางจริงจังของคนเล่าทำเอาจอมพลหัวเราะออกมา เขานึกภาพออกเลยว่าทำไมจินตภัทรถึงร้องไห้ตอนโดนเพื่อนล้อเพราะเขาเองก็มีประสบการณ์ไม่ต่างกัน

"เออ พูดถึงชื่อเล่นจีนเล่าแล้วเดี๋ยวบีเล่ามั่ง"

"ทำไมอะ ชื่อเล่นไม่ได้ชื่อบีแต่แรกรึไง"

"ไม่ใช่ อะให้ทาย"

"ชื่อไรอะ จอม?"

"ผิด ตอนเด็กๆ บีเป็นลูกคนเดียวแล้วคือเกิดมาน่ารักมากไรงี้ (เสียงจินตภัทรหัวเราะแทรกขึ้นมา) เห้ยห้ามขำ คือคนเป็นแม่อะส่วนใหญ่ตั้งชื่อลูกไม่ค่อยเผื่อลูกโตหรอก ตอนอนุบาลเขาก็เขียนใส่กระเป๋านักเรียนเลยว่า 'น้องเบบี๋' เดี๋ยวกลับบ้านไปจะเอารูปตอนเด็กๆ ให้ดู" 

จอมพลเล่าไปก็ขำไป แต่คนที่อาการหนักกว่าคือจินตภทัรตอนที่ได้ยินว่าชื่อ 'น้องเบบี๋' หมูทอดแทบพุ่งออกมา จนมือหนาต้องหยิบทิชชู่ให้ปิดปากคายหมูทิ้งเพราะกินไม่ไหว 

"เห้ย ชื่อเบ่บี๋มันทำไมวะ" จอมพลแกล้งขึ้นเสียงใส่แต่จินตภัทรก็ไม่หยุดหัวเราะง่ายๆ จนสุดท้ายก็กินข้าวต่อไม่ลง

"ก็มันตลกอะ แต่จริงๆ นะ อย่างโจ น้องชายเรา มันชื่อเล่นเต็มๆ อะ จิงโจ้ แล้วมันมาขอยื่นอุทรกับพ่อตอนอายุ 12 ว่ามันทนชื่อจิงโจ้ไม่ไหวแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ" เล่าไป หัวเราะไปก็เอาทิชชู่ซับน้ำตาไป พูดถึงชื่อน้องชายทีไรก็ขำ แต่ก็คงไม่แย่เท่าเบบี๋

"เออ คิดดูดิ นี่ถ้ายังชื่อเบบี๋ ได้เป็น พี่เบบี๋วงเดฟโซงี้เนาะ"

"โอ้ยไม่ไหวแล้วจะอ้วก ฮ่าๆๆๆ มันตลกอะ นี่จริงๆ เป็นคนตลกนี่" 


คำพูดที่จินตภัทรทักขึ้นมาพร้อมเสียงหัวเราะ มันคงไม่แปลกอะไรหากจินตภัทรรู้ว่า จริงๆ แล้วเขาเป็นคนบ้าๆบอๆ ทะลึ่งตึงตังมากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่...ที่เขาไม่เคยเล่าเรื่องตลกให้ใครฟัง หรือทำให้แฟนหัวเราะได้แบบนี้เลย

นานมาแล้วที่เขาเคยเป็นตัวฮาของเพื่อนๆ เคยเป็นผู้ชายกวนตีนและพูดจาหยาบคายจนแฟนสาวหัวเราะแทบบ้า...

แต่นั่นคือก่อนที่เขาจะเป็นนักร้องในค่ายใหญ่ 

ก่อนที่ทุกคนรอบตัวจะหาแต่ผลประโยชน์จากเขา 

และมีแต่ความกดดันที่ถาโถมเข้ามา


หากเลือกได้ เขาจะไม่เซ็นสัญญาและเป็นแค่นักดนตรีกลางคืนเหมือนที่เคยทำสมัยเรียนหนังสือ ชีวิตเขาอาจจะไม่ได้ดีขนาดนี้ แต่คงมีความสุขกว่านี้ เขาคงทำให้คนรักหัวเราะได้ทุกวัน และมีแต่ความสุขมากกว่าปัจจุบัน


"จีนชอบที่บีเป็นคนตลกไหม?" 

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับแววตาที่จินตภัทรมองแล้วขำไม่ออก มันเศร้าจนทำเอาเสียงหัวเราะเมื่อครู่หายไปในทันที 

ร่างเล็กทำได้แค่ยิ้มตอบกลับไปและคิดว่าหากจะมีวิธีที่จะเรียกรอยยิ้มของอีกฝ่ายได้ก็คงต้องทำสิ่งที่น่าอายสักหน่อย...


"ไม่หรอก จีนชอบที่พี่เป็นตัวเอง เป็นแบบที่พี่เคยเป็นมาตลอด จีนอยากเห็นตัวตนของพี่ก่อนที่พี่จะเป็นบีเดฟโซล ก่อนที่พี่จะเป็นคนดัง พี่ไม่จำเป็นต้องหล่อตลอดเวลาก็ไป เป็นคนสกปรกบ้างก็ได้ หยาบคายบ้างก็ได้....."


สิ่งที่น่าอายมันก็คุ้มค่าที่ได้พูดออกไปจริงๆ เพราะตอนนี้ใบหน้าของจอมพลแดงก่ำและยิ้มกว้างกับแค่คำว่า "พี่" ที่จินตภัทรเรียก เพราะน้ำเสียงและสีหน้าแววตาของคนตัวเล็กที่ทำให้เขิน และมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก...


"จริงอะ..." คนที่ยิ้มจนตาหยีถามลองเชิง และอีกฝ่ายก็ยิ้มและพยักหน้า

"อืม" 

จอมพลพยักหน้าและอมยิ้มก่อนจะพูดออกมาพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวจินตภัทรพร้อมเสียงหัวเราะหลังจากพูดจบ


"งั้นมึงล้างจานนะ กูไปดูบอลละ"


.........20%........


"ตลกเหรอ?" เสียงร่างเล็กโต้กลับพร้อมกับเงื้อมือจะตีอีกคนเจ้าเล่ห์ก็วิ่งปรู๊ดไปอยู่ที่โซฟาพร้อมเสียงหัวเราะ จินตถัทรไม่ได้ตามไปตีหรือพูดอะไร สุดท้ายก็เก็บจานล้างจานเองส่วนแฟนหนุ่มก็นอนกระดิกเท้าสบายใจเฉิบ

กลายเป็นวันพักผ่อนของทั้งคู่ แม้จะอยากนั่งเขียนนิยายแค่ไหนแต่สุดท้ายก็ไม่ได้เขียนสักตัวเพราะคนที่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่หน้าทีวี ร่างเล็กล้างจานเสร็จก็รวบถุงขยะแล้วมัดให้แน่น ก่อนจะเดินเอาไปทิ้งช่องขยะของคอนโด เหลือบมองคนที่นอนดูทีวีแล้วยิ้มให้ก่อนจะบอก

"เอาขยะไปทิ้งนะ"

"รีบกลับมานะคิดถึง" 

ร่างหนาตอบพลางยิ้มตาหยีให้ จินตภัทรได้แต่ส่ายหน้าเอือมระอาก่อนจะบ่นเบาๆ 

"เว่อ.." 


ขณะที่กำลังเดินเอาขยะไปทิ้ง คุณป้าที่อยู่ห้องเยื้องๆ กันก็เดินออกมาพร้อมหลานชายตัวน้อยในอ้อมกอด จินตภัทรหันไปยิ้มทักทายตามปกติ คุณป้าก็ยิ้มตอบ แล้วพาหลานชายอุ้มเดินไปชวนคุย

"ข้าวปั้นธุจ้าพี่เขาสิลูก" หญิงชราเอ่ยสอนหลานตามประสาคนไทยที่เริ่มแรกก็มักจะสอนเด็กๆ ให้รู้จักไหว้ผู้ใหญ่ก่อน จินตภัทรหันมายิ้มให้แต่ก็ไม่กล้าเอามือไปแตะตาหนูตัวน้อยที่ยื่นมือมาเล่นด้วยเพราะเพิ่งจับถุงขยะไป

พอพูดคุยกันถามอายุ และเม้าตามประสาเพื่อนบ้าน จู่ๆ คุณป้าก็เปิดประเด็นอุบัติเหตุคืนก่อนขึ้นมา

"เออใช่คุณจีน คืนก่อนคุณจีนได้ยินไหมคะ ที่มีเสียงเด็กผู้หญิงกรี๊ด"

"ได้ยินครับ แต่จีนเปิดประตูออกมาดูไม่ได้ เหมือนมันจะเสีย กะว่าจะไปคุยกับนิติบุคคลพรุ่งนี้พอดีครับ"

"นั่นแหละ เสียงกรี๊ดเด็กผู้หญิงคนนั้นตอนตกบันได ป้าเคยเจอตั้งแต่สวมชุดนักเรียน เขามาบ่อยนะตอนน้องพิมพ์ยังอยู่ เด็กคนนั้นก็ชอบมาคุยด้วย ไม่รู้ว่าสนิทกันไหม คุ้นหน้าอยู่นะ เหมือนเพิ่งจะเข้ามหาลัยปีหนึ่ง ตอนที่ตกลงไปเขาใส่ชุดนักศึกษา"


ร่างเล็กยืนฟังนิ่งด้วยความรู้สึกขนลุกเล็กน้อย เพราะเขาพอจะรู้มาจากพิมพ์อยู่ว่ามีเด็กแฟนคลับเข้ามาวุ่นวายกับเธอ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นก็น่าสงสารเหมือนกัน


"น้องเขาเป็นอะไรมากไหมครับ?"

"เห็นว่าหัวแตกแล้วก็ตอนนี้เหมือนจะสมองบวมมั้ง พอดีทางนิติบุคคลเขาไปเยี่ยม แต่ที่ป้าจะถามน่ะ เพราะวันที่เกิดเรื่องเห็นคุณบีเขาเดินไปชะโงกดูแล้วก็หันหลังเดินเข้าห้องไปเลย ป้าก็ไม่อยากจะว่านะ แต่ก็..." 

ไม่จำเป็นที่คุณป้าจะต้องพูดอะไรไปมากกว่านั้นจินตภัทรก็พอจะเข้าใจว่าคุณป้าต้องการจะสื่ออะไร ในสายตาของคุณป้ามันเต็มไปด้วยความรู้สึกอยู่แล้วว่าชายหนุ่มที่กำลังกล่าวถึงดูไร้น้ำใจรึเปล่า ทั้งๆ ที่น่าจะสนใจสักนิด

"ผมไม่รู้เลยครับ อาจจะ..กลัวมั้งครับ เดี๋ยวจีนไปก่อนนะครับ เปิดเตาอุ่นอาหารไว้" จินตภัทรตอบเสียงเจื่อนๆ ก่อนจะค่อยๆ เดินหนีโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกเสียมารยาท


มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่สับสนไปหมด เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจอมพลเดินเข้าห้องมาในคืนนั้นถึงไม่พูดถึงเลยแค่บอกว่าน่าจะมีคนตกบันได แต่คุณป้าบอกว่าจอมพลเดินไปดูแต่ถอยออกมาแถมพอเข้าห้องมาก็ชวนคุยจนจินตภัทรเองก็ลืมถามว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น ร่างเล็กเก็บความสงสัยเอาไว้กอ่นจะเดินเข้าห้องไป แฟนหนุ่มตัวโตยังนั่งอยู่ที่เดิมจินตภัทรเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะหายไปในครัว หยิบขนมในตู้มาจัดใส่จาน ชงกาแฟสองแก้ว ก่อนจะเอาใส่ถาดยกมาวางที่โต๊ะปากก็เริ่มบทสนทนาอ้อมๆ กับอีกฝ่าย

"เมื่อกี๊ออกไปทิ้งขยะ เจอน้องข้าวปั้นด้วย น่าอะแป๊บเดียวจะเดินได้แล้ว" 

"ชอบเด็กเหรอ?"

"อือ น้องน่ารักมากเลย"

"ไว้เดี๋ยวพาไปเล่นกับน้ำหวาน หลานไอ้แจ็คอะ เออ เคยเจอกันแล้วนี่"

"เคยๆ เออ บีเรื่องคืนก่อนอะ เห็นคุณยายของข้าวปั้นบอกว่าเด็กที่ตกบันไดลงไปเคยมาคุยกับพิมพ์ด้วย รู้จักกันรึเปล่านะ เราไปเยี่ยมเขาดีไหม?" 

คำพูดที่จินตภัทรพยายามเรียบเรียงขึ้นมา กลับถูกเมินไปเพราะจอมพลไม่ตอบคำถาม เอาแต่มองทีวีตรงหน้าเหมือนไม่ได้ยิน มือก็เอื้อมมาหยิบแก้วกาแฟไปจิบเงียบๆ 

จากที่ตอนแรกมันจะเป็นแค่คำถาม แต่....

มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้จินตภัทรรู้สึกแย่ทันทีที่ได้รับคำตอบแบบนี้

"บี จีนถามว่าเรา..."

จินตภัทรกลั้นใจถามซ้ำ แต่ยังไม่ทันพูดจบอีกฝ่ายก็พูดแทรกขึ้นมา ทั้งน้ำเสียงและคำพูดเหมือนพยายามจะพูดว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

"ใครก็ไม่รู้ พิมพ์รู้จัก แต่บีไม่รู้จักเขาสักหน่อย อยู่ๆ จะโผล่ไปแล้วบอกว่ามาเยี่ยมเพราะเป็นเพื่อนบ้านอยู่คอนโดเดียวกันเหรอ?" 

เพราะสายตาของจอมพลยังโฟกัสไปที่ทีวีเหมือนตั้งใจ เหมือนตั้งใจจะพูดโดยไม่สบตาคนฟัง คิ้วเรียวของจินตภัทรขมวดเข้าหากันอย่างไม่ชอบใจ สิ่งที่อุตส่าห์จะเก็บไว้ในใจไม่พูดออกไปก็เก็บไว้ไม่ไหว


"พิมพ์เคยบอกว่าน้องเขาเป็นแฟนคลับบี เป็นนักร้องที่ไม่สนใจแฟนคลับเลยแบบนี้มันใช่เหรอ?"

หัวใจของจอมพลเต้นแรง มือหนาเหงื่อซึมไปหมดจนต้องวางแก้วกาแฟลง เพียงแค่เหลือบมองเล็กน้อยก็รู้สึกกลัวสายตาของจินตภัทรตอนนี้จนไม่กล้าสบตา ชายหนุ่มพูดเสียงเบาขณะที่ทำเป็นเอื้อมหยิบรีโมตมากดเปลี่ยนช่อง

"มันอยู่ที่เขาเป็นแฟนคลับแบบไหน..."

ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเมื่อฟังคำตอบของจอมพลที่หลงกลและพูดย้อนแย้งกับสิ่งที่เคยเอ่ยไปก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง มือเรียวกำแน่นด้วยความรู้สึกโมโห..โกรธที่จอมพลโกหก ทั้งที่ไว้ใจมาก แล้วมาโกหกกันทำไม...


"แล้วบีรู้เหรอว่าน้องเขาเป็นแฟนคลับแบบไหน? เมื่อกี๊เห็นบอกไม่รู้จัก" 



.................



"ค่ะใช่ พอดีงานเทศกาลดนตรีทางเดฟโซลต้องใช้เวลาเตรียมตัว คงรับงานซ้อนลำบาก ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ"


เห้อ...

หญิงสาวถอนใจออกมาก่อนจะวางสายฝ่ายประชาสัมพันธ์แบรนด์เครื่องดื่มยี่ห้อดังที่ติดต่องานเข้ามา มือเรียวสวยโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงก่อนจะทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า สายตายังจับจ้องอยู่ที่เจ้าอุปกรณ์สื่อสารที่วันนี้แทบจะลุกเป็นไฟเพราะลูกค้าและบริษัทต่างๆ ที่โทรมาขอคิวงานของวงและคิวส่วนตัวของจอมพล


"งานเยอะชะมัด..."

บ่นออกมาเสียงเบาแต่ก็บ่านได้ไม่เต็มปาก เพราะจู่ๆ ก็คิดถึงแฟนเก่าที่เคยอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน ตอนนั้นกวินเองก็คงเครียดเหมือนกับเธอในตอนนี้ งานก็เยอะ แฟนก็ต้องดูแล ทำให้คิดถึงคำขอของอีกฝ่ายที่มาหาถึงบ้านและเปิดประเด็นอย่างไม่รีรอ


"แจ็ครู้ว่าไม่ควรหน้าด้านขอแจนแบบนี้ แต่จริงๆ แล้ว เราก็ลำบากกันทั้งคู่ แจ็คเองก็คงกลับไปทำงานไม่ได้แล้ว มองหน้าคนในบริษัทไม่ติดเหมือนกัน"


จริงๆ แล้วยลรดาก็ไม่มีทางเลือกมากนักหรอก ในขณะที่เพื่อนดีเจที่โดนปลดก่อนหน้าไปทำธุรกิจเครื่องสำอางกัน แต่เธอกลับไม่ชอบและไม่สนใจอะไรแบบนั้น งานค้าขายไม่ใช่งานที่เธอถนัดเลยสักนิด พอกวินยื่นข้อเสนอมาจะเล่นตัวไม่รับก็ยังไงอยู่ ไม่ทำงานก็ต้องไปลำบากพ่อแม่อีก...

หญิงสาวนอนเหม่ออยู่บนเตียงปล่อยให้ความคิดตีกันวุ่นไปหมด ทั้งเรื่องแฟนเก่า และเรื่องงานที่มากมายที่เธอเกือบจะจัดตารางพลาดหลายครั้ง แต่ก็ยังดีที่โทรไปถามกวินได้บ้าง 

ยลรดาลุกขึ้นก่อนจะหยิบสมุดบัญชีของจอมพลที่เธอมีหน้าที่ไปอัพเดทเล่มให้ตลอด เพื่อเช็คเงินเข้าออก ซึ่งถูกส่งต่อมาจากกวิน มันทำให้รู้ว่าจอมพลมีรายได้ดีพอสมควรและเงินส่วนนี้เองที่กวินมีส่วนแบ่งเท่ากับเธอจึงเป็นสาเหตุที่กวินดึงเธอมาดูแลเงินส่วนนี้ นับว่าค่าตัวของพ่อนักร้องก็เยอะไม่ใช่เล่นๆ เลย

ขณะที่กำลังนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงในช่วงเวลาเกือบสามทุ่ม เสียงเรียกเข้าก็ทำเอาสะดุ้งและกระเด้งตัวขึ้นมารับสายเพราะ "นายจ้าง" ที่เคยมีสถานะเพื่อน


"โหล บีว่าไง"

(เจ๊อยู่ไหนอะ บ้านเหรอ?)

"อื้ม แกเป็นไรวะ เสียงไม่ดีเลย"

(มาเจอกันที่ร้านพี่องุ่นได้ไหม มีเรื่องอยากคุย)

"ห่ะ? ตอนนี้อะนะ แกบอกมาก่อนดิ เจอกันเรื่องอะไรอะ?"

(ทะเลาะกับแฟนอะ...โดนไล่ออกมา)

"แล้วจะให้ฉันออกไปยังไง ทำไมแกไม่โทรหาแจ็คอะ?"


เหมือนปลานสายจะเงียบไปชั่วอึดใจ เสียงที่ดังลอดมาเหมือนจอมพลจะเดินอยู่ข้างถนนเลย


(เจ๊ ไอ้แจ็คมัน...เห้อ เจ๊รู้ใช่ไหมว่ามันชอบพิมพ์)


พอถูกถามจี้ใจดำขึ้นมาก็รู้สึกหงุดหงิด และถึงจะจากกันไปด้วยความเข้าใจผิดระหว่างเธอกับพิมพ์ แต่เธอก็รู้อยู่เต็มอกว่าที่อดีตแฟนหนุ่มเป็นบ้าเป็นบอไปตอนนั้นก็เพราะ 'รัก' เพียงคำเดียว แม้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะยืนยันว่ารักอนิลมากแค่ไหนแต่อดีตมันลบล้างไม่ได้หรอกว่ากวินแอบชอบแฟนเพื่อนมานานแค่ไหนแล้ว


"รู้..แกจะพูดทำไม"

(เพราะแบบนั้นไง เรื่องบางเรื่องก็คุยกับมันไม่ได้ จริงๆ มันแอบติดต่อกับแฟนคลับบีด้วยอะ เด็กกลุ่มที่เคยตามที่ตึก น่าจะพวกเดียวกับที่ส่งรูปพิมพ์ไปให้เจ๊ตอนนั้น)

"แกพูดงี้หมายความว่าไง?"

(ก็..หมายความว่าแจ็คมันน่าสงสัย บีรู้ว่ามันแย่นะที่สงสัยแล้วไม่ถาม แต่ตอนนี้หลายๆ อย่างบีก็พูดกับมันไม่ได้ แล้วนี่ไม่รู้จะบอกจีนยังไง พอเขาถามมากๆ เข้าก็เลยเงียบ จนโดนเขาไล่ออกจากห้องมา)


ยลรดาเหือบหลุดขำตอนที่จอมพลบอกว่าโดนแฟนตัวเล็กๆ ไล่ออกจากห้อง มันทำให้รู้ว่าเด็กคนนั้นมีอิทธิพลมากทีเดียว ก็คงรักมากถึงได้ยอมขนาดนั้น เพราะพิมพ์ไม่เคยทำแบบนั้นเลยสักครั้ง ต่อให้ทะเลาะกันแค่ไหนก็ไม่เคยออกปากไล่จอมพล


"แล้วทำไมแกไม่ไปกลับอยู่ห้องตัวเองวะ?"

(ไม่เอาอะกลัว มันแบบ ให้พูดไงดีอะ ก็ยังรู้สึกสึกว่าพิมพ์ยังอยู่ด้วยเสมอ)

"แกไม่ได้ทำอะไรผิดกับเขานะ...ทำไมต้องกลัว ถ้าจะกลัวมันควรเป็นฉันไหม? ก่อนพิมพ์เสียยังทะเลาะกันอยู่เลย"

(ไม่รู้อะ ไม่กล้าเข้าห้อง แม่งพูดแล้วขนลุก เห้อ เดี๋ยวไปเจอร้านพี่องุ่นแล้วกัน)



ยลรดาวางสายก่อนจะมองไปที่กรอบรูปที่อยู่บนเโต๊ะเครื่องแป้ง ในนั้นมีเธอ กวิน จอมพล และพิมพ์ แม้ว่าจะผิดใจกันจนวาระสุดท้ายของชีวิต และพิมพ์ก็เป็นเด็กร้ายกาจสำหรับเธอ แต่ยลรดาไม่เคยคิดสาปแช่งหรืออยากที่จะจบความสัมพันธ์ระหว่างกันแบบนี้ พิมพ์เป็นเด็กเอาแต่ใจ เหมือนที่จอมพลเป็นผู้ชายเอาแต่ใจไม่แพ้กัน 

เรื่องผิดใจกันเรื่องแรกระหว่างเธอกับพิมพ์ก็คือเรื่องที่พิมพ์สนิทกับกวินมากเกินไป ยลรดาเคยโกรธถึงขั้นออกปากห้ามไม่ให้ทั้งสองคนแอบไปเจอกัน แต่สุดท้ายก็เป็นคนรักของเธอเองที่แอบไปหาพิมพ์อยู่เสมอ ขนาดเธอยังไม่ชอบใจ จอมพลเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกันนัก เพียงแต่ไม่อยากแสดงออกเพราะมันดูเหมือนผู้ชายขี้แพ้


"เธอนี่มันจริงๆ เลย จะตายทั้งทียังทิ้งเรื่องปวดหัวไว้ให้ฉันอีก..." 

ยลรดาพูดพร้อมมองใบหน้ายิ้มแย้มของพิมพ์ในรูปที่เจ้าหล่อนยืนอยู่ข้างกวินเหมือนตั้งใจแกล้ง แต่เพราะหน้าตาที่น่าเอ็นดูของหญิงสาวที่มองยังไงก็โกรธไม่สุด ยลรดาก็ได้แต่ถอนใจบ่นพึมพำกับตัวเอง

"ชาติก่อนฉันเคยไปทำอะไรให้เธอเกลียดนักรึไงนะ..."



....................



"เป็นบ้าอะไรของแกเนี่ย..."

อนิลเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับคำพูดและสายตาที่มองเพื่อนตัวเล็กอย่างไม่ชอบใจนัก ที่อยู่ๆ ก็โทรไปเรียกเขามาจากที่นอนอุ่นสบายและแฟนหนุ่มทำกับเข้าด้ายเข้าเข็ม สุดท้ายก็กวินก็ต้องยกเลิกภารกิจแล้วขับรถมาส่งอนิลที่คอนโด ทั้งที่คืนนี้ตั้งใจจะมาค้างกับอนิลที่บ้าน


จินตภัทรเดินหายเข้าไปในห้องนอนก่อนจะกลับมาพร้อมซองเอกสารสองซอง อันนึงเป็นซองเรียบๆ อีกซองเป็นก้อนๆ คล้ายซองใส่เงินจากธนาคาร ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งก่อนจะแกะห่อออกมา ในนั้นมีเงินปึกใหญ่เหมือนที่อนิลคาดไว้จริงๆ ส่วนอีกซองเป็นรูปถ่ายที่ตามถ่ายเพื่อนของเขากับกวิน


"ไอ้ซองรูปเนี่ยเพิ่งเจอตอนที่ลงไปเปิดตู้ใส่จดหมายหลังจากวิ่งตามบีลงไปข้างล่าง ส่วนเงินเนี่ย อยู่ในลิ้นชักตู้เสื้อผ้า"

"เอ้า อีบ้า ไล่ผัวออกจากห้องแล้ววิ่งตามลงไปทำไม? แล้วเงินนี่นับได้เท่าไหร่?"

ร่างเล็กก้มหน้าอย่างรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย ทั้งที่ความจริงก็ไม่ได้โกรธขนาดนั้น และไม่คิดว่าจอมพล 

"เจ็ดแสน แบงค์ไม่เรียงเลขด้วยเหมือนตั้งใจ.." 

"แล้วแกทะเลาะกับผัวเรื่องนี้เหรอ?"

"ก็...."


จินตภัทรถอนใจออกมา ก่อนจะคิดถึงสิ่งที่ทะเลาะกันก่อนหน้านี้ และสุดท้ายพอจอมพลเอาแต่อ้ำอึ้งไม่ตอบคำถาม ก็ทำเอาพลั้งปากไล่ไป ทั้งๆ ที่รู้ว่าจอมพลคงไม่เดินไปเปิดประตูห้องตัวเองแล้วกลับไปทิ้งตัวลงนอนอย่างสบาย เพราะสิ่งที่แฟนหนุ่มทำคือเดินออกไปนอกคอนโดทั้งๆ ที่สวมรองเท้าแตะและถือไปแค่กระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์




Flash back


"แล้วบีรู้เหรอว่าน้องเขาเป็นแฟนคลับแบบไหน? เมื่อกี๊เห็นบอกไม่รู้จัก" 

หลังจากถามออกไปอีกฝ่ายก็เงียบ แม้ว่าจะหน้าเจื่อนไปบ้างแต่ก็ไม่ยอมตอบให้ตรงคำถาม

"บีไม่เข้าใจว่าจีนจะเดือดร้อนทำไม ในเมื่อ..."

"ทำไมล่ะ? ทำไมถึงรู้ไม่ได้ ทำไมบีถึงบอกจีนไม่ได้ว่าแฟนคลับคนนั้นทำอะไร แล้วสมควรที่จะหมางเมินเขาทั้งที่เขาประสบอุบัติเหตุงั้นเหรอ?"

มันก็เป็นความรู้สึกผิดชอบขึ้นพื้นฐานไม่ใช่รึไง....

แต่จอมพลก็เอาแต่ถอนใจแล้วกดปิดทีวีไปโดยไม่ตอบอะไรเช่นเดิม


"จีนรู้ว่าน้องเขาอาจจะเคยทำไม่ดีกับพิมพ์ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาสมควรตาย ถ้าเขาตายขึ้นมาบีจะรู้สึกยังไง?"

"เดือดร้อนแทนทำไม มันไม่เกี่ยวกับเรื่องของเรา จีนจะสนใจทำไมว่าเขาจะเป็นยังไง?" 

คำพูดที่ไร้ความรู้สึกเช่นเดิม จินตภัทรฟังแล้วก็ใจหาย ถ้าหากเป็นแฟนคลับที่ไม่ดี จะตายไปก็ไม่มีความหมายงั้นเหรอ?

"ต่อให้จีนเกลียดพี่เบญแค่ไหนจีนก็ไม่เคยอยากให้เขาตาย...บีอยากให้น้องเขาตายเหรอ?"


สิ่งที่จินตภัทรพูดออกมามันมีคำอธิบายที่ดีกว่านั้น แต่จอมพลพูดมันออกไปไม่ได้ เพราะก่อนที่เขาจะนอนก่อนจะโทรไปเชคว่ากันนิชาถึงบ้านรึยัง ลูกศรเป็นคนโทรมาบอกเองว่าเด็กชั้น19คนนั้นพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ยังไม่ได้สติ เขาถึงได้หลับตาลงอย่างไร้กังวล ฝนทิพย์เองก็ยืนยันว่าเด็กคนนั้นถอยหลังตกลงไปเอง แต่ถ้าเขาบอกว่าเขารู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นอะไร หรือมีอาการแบบไหน จินตภัทรก็จะถามอีกว่ารู้ได้ยังไง 

สายตาของจอมพลมองตามร่างเล็กที่เดินกระแทกเท้าเข้าไปในห้องนอนก่อนจะกลับมาพร้อมสิ่งที่เขาไม่ชอบใจนักที่อีกฝ่ายค้นลิ้นชักเขา แต่ก็โกรธไม่ลงเพราะยังไงจินตภัทรก็มีสิทธิ์ในทุกๆ ที่ในห้องนี้ในฐานะคนรัก


"เงินนี่มาจากไหน?" 

"จีนนี่มันของส่วนตัว มันไม่เกี่ยวกับเรา เอาไปเก็บ" 

จอมพลเริ่มเสียงแข็งใส่อีกฝ่ายที่เริ่มทำตัวงี่เง่าใส่เขา ทั้งที่คุยแล้วว่าพร้อมเมื่อไหร่เขาจะบอก แต่นี่คะยั้นคะยอจะให้เขาพูดให้ได้เพื่ออะไร?

ร่างเล็กเบะปากเหมือนจะร้องพอโดนดุ เหมือนจะเพิ่งนึกได้ว่าไม่ควรไปหยิบของๆ จอมพลโดยพลการ

"แล้วทำไมบอกไม่ได้อะ.." 

"ถ้ายังถามเรื่องนี้อีก บีจะไม่คุยด้วยแล้วนะจีน..." ร่างสูงลุกขึ้นเต็มความสูง ใจก็คิดว่าจะเดินไปดึงเด็กงอแงเข้ามากอดปลอบเพราะดูเหมือนเขาจะใช้อารมณ์มากไป แต่ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปใกล้ อีกฝ่ายก็แผดเสียงใส่เขา


"ถ้ารู้ไม่ได้  ถ้าไม่คุยงั้นก็ออกไป!"  


รู้สึกตัวอีกทีประตูห้องก็ปิดลงพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เดินออกไปแล้ว ร่างเล็กยืนเม้มปากและมองไปที่โต๊ะกินข้าวที่เมื่อครู่ยังมีเรื่องดีๆ มีคำพูดดีๆ ระหวางกัน แต่ตอนนี้กลายเป็นตัวเขาเองที่ทำให้สถานการณ์มันแย่ลงรึเปล่า...

กว่าจะวิ่งตามออกไป ก็ไม่รู้จอมพลเดินหายไปทางไหนของคอนโดแล้ว อาจจะเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าที่อยู่ใกล้ๆ ก็ได้ จินตภัทรถอนใจออกก่อนจะเดินไปดูโซนตู้จดหมายของคอนโดและพบซองสีน้ำตาลที่ไม่มีที่อยู่ผู้ส่ง ไม่รู้ว่าใครส่งมา พอแกะดูก็เจอรูปตัวเองกับกวิน มันแปลกที่ไม่มีรูปที่เขาอยู่กับจอมพลเลยเหมือนอีกฝ่ายโฟกัสแต่เฉพาะตัวกวินเท่านั้น ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร แล้วทำไปเพื่ออะไร



.........................




"ฉันไม่รู้ว่าทำไมแกไม่เชื่อใจแจ็คขนาดนี้ แต่ถ้าเพราะว่ามันเคยชอบพิมพ์ ก็พอเข้าใจได้..." 

หญิงสาวเอ่ยก่อนจะยกแก้วคอนยัคของตัวเองขึ้นจิบ และมองชายหนุ่มที่มีสีหน้าอมทุกข์ที่นั่งยกเตกีลาเทใส่ปากอย่างกับซดยาดอง กระดกรัวๆ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็หน้าแดงก่ำไปหมด ทั้งๆที่คออ่อนกว่าเธอแต่ไม่เจียมตัวสักนิด

"ถ้ามันไม่มีลับลมคมในกับพิมพ์ ใครจะสนว่ามันจะทำอะไร จนป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่ามันคุยอะไรกับพิมพ์มั่ง.." 

ยลรดาฟังเสียงอีกฝ่ายแล้วถึงจะมีพูดวนไปวนมาบ้างแต่ก็ยังดีที่ฟังรู้เรื่อง สรุปง่ายๆ ก็ไม่ไว้ใจเพื่อนเพราะแฟนเก่าที่สร้างภาระทางจิตใจและสะสมความคับข้องใจมานาน 

"แล้วแกจะทำไง? ตกลงตอนนี้พี่ฝนกับแกก็รู้กันสองคน?"

"ตอนแรกก็สอง...แต่พึ่งรู้ว่าแบมมันรู้เรื่องด้วย เพราะพี่ฝนต้องการเจรจากับลูกศร.." 

"แล้วเด็กที่ชื่อไพลินอยู่ไหน?" 

หญิงสาวรู้ดีว่าไม่ควรถาม แต่ในเมื่อสิ่งที่จอมพลกำลังทำอยู่มันเริ่ม 'อันตรายเกินไป' เธอคิดว่ามันคงไม่ส่งผลดีกับเจ้าตัวในอนาคตเท่าไหร่ และในฐานะเพื่อนก็ควรเตือนสติกันบ้างไม่ใช่เหรอ

"เจ๊ถามเพื่อ?" ชายหนุ่มที่เริ่มกึ่มๆ ถามเสียงยานคางก่อนจะกระดกอีกชอร์ตเข้าปาก

"บี..แกรู้ดีว่ามันผิด ถ้ามีคนรู้ว่าแกทำแบบนี้ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงนะ แต่เสี่ยงเข้าตารางกันทั้งหมดเลยนะถ้าเด็กคนนั้นเป็นอะไรไป"


ดวงตาที่ปรือปรอยของจอมพลบตากับเพื่อนผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาไว้ใจ แม้จะเซงเรื่องส่วนตัวบ้างตอนที่เธอคบกับกวินแล้วกลายเป็นผู้หญิงงี่เง่า แต่ด้วยความเป็นเพื่อนแล้วยลรดาก็ยังทำให้เขารู้สึกถึงความหวังดี แม้ว่าตอนนั้นเรื่องของพิมพ์ที่ยลรดาส่งรูปมาให้เขา มันจะเจือไปด้วยความรู้สึกส่วนตัวที่เหม็นขี้หน้าพิมพ์อยู่แล้วก็เถอะ


"ไม่รู้สิ ไม่เคยถามพี่ฝน แต่รู้แค่ว่าไพลินมันต้องชดใช้กรรมเยอะเลย เจ้าหนี้เริ่มมาทวนแล้ว...หึๆ"

คำตอบของคนเมาทำเอายลรดาถอนใจ และเลิกสนใจคำพูดไร้ประโยชน์ของอีกฝ่าย หญิงสาวก้มลงดูสายเรียกเข้าโทรศัพท์ในมือ เป็นกวินที่โทรเข้ามา ยลรดาบอกจอมพลว่าขอออกไปรับสายด้านนอก แต่กลับได้รับคำตอบว่าชายหนุ่มจะขอเดินไปห้องน้ำ เธอจึงหยิบกระเป๋าไปเชคบิลให้ก่อนจะนัดให้ไปเจอกันหน้าร้าน


ร่างสูงใหญ่เดินก้มหน้าก้มตาด้วยอาการเมามายไปถึงห้องน้ำชั้นสองของร้าน เพราะเป็นร้านประจำตั้งแต่สมัยเรียนก็แทบจะหลับตาเดินได้เลย ทำธุระเสร็จก็ล้างมือพาตัวเองเดินเอาหัวไถกำแพงหมดสภาพคนดัง แต่แถวนั้นไม่มีใครสนใจเขา เพราะไม่ใช่ร้านดังและคนไม่เยอะ ก่อนจะเลี้ยวไปอีกทางพลันสายตาของคนเมาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวหน้าตาคุ้นๆ กำลังยืนจัดเสื้อผ้าอยู่หน้าห้องผู้จัดการร้าน ชายหนุ่มหยุดหรี่ตามอง จนกระทั่งอีกฝ่ายหันมาสบตาด้วยสีหน้าที่ตกใจ


"พี่บี...." 

ไม่มีคำพูดอะไรจากปากของชายหนุ่มเมื่อคนที่คุ้นหน้าเดินออกจากห้อง ไม่ใช่ผู้จัดการร้านแต่เป็นคนที่เขารู้จักดี

"อ้าวไอ้บี มาดื่มเหรอ?" เสียงของคนที่เขาเคยนับถือเอ่ยถามเหมือนตั้งใจจะกันหญิงสาวด้านหลังออกไป แต่จอมพลก็เอ่ยถามออกไปอย่างจงใจราวกับตั้งใจหาเรื่องอีกฝ่าย

"พี่กวีมาทำอะไรที่นี่กับแก้มยุ้ยเหรอครับ?" 


ชายหนุ่มแทบจะสร่างเมาในทันที หลังจากที่อีกฝ่ายอ้างว่าเจอกับแก้มยุ้ยโดยบังเอิญ เขาก็ไม่แปลกใจเลยที่คนอย่างกวีกล้าที่แนะนำให้แฟนเขาไปนอนกับไอ้แก่ที่ไหนก็ไม่รู้ เพราะเจ้าตัวก็ทำตัวไม่ต่างกัน....ได้แต่คิดสงสารน้ำหวานที่มีพ่อแบบนี้


"พี่บีฟังหนูก่อน ฮึก ฮืออออ" 

เสียงของเด็กสาวร้องเรียกขณะที่วิ่งตามมาลากแขนเขาก่อนจะดักหน้าดักหลังไม่ยอมให้เดินผ่านออกไปจากร้าน ในขณะที่กวีชิ่งออกจากร้านไปแล้ว จอมพลหมดความอดทนกับญดาที่ทำตัวน่าสมเพช เขาไม่อยากรู้หรอกว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้เธอทำตัวแบบนี้ เล่นชู้กับพี่ชายแฟน ทั้งที่เขาก็มีลูกมีเมียแล้วแบบนี้ 

"น้องยุ้ยต้องมีผัวกี่คน ถึงจะพอใจครับ?"   คำพูดตอกย้ำยิ่งทำให้หญิงสาวปล่อยโฮออกมาอย่างไม่ออก 

"พี่อย่าบอกแบมเลยนะคะ ฮึก ฮืออออ พี่อย่าบอกแบมนะคะ" มือเรียวเกาะแขนอีกฝ่ายและเขย่าอย่างอ้อนวอน 

ทั้งคู่อยู่ในซอกที่จะเลี้ยวไปห้องน้ำที่ตอนนี้ไม่มีใครเดินผ่านแม้แต่คนเดียว

ขณะที่ญดาพยายามอ้อนวอน เขากลับรู้สึกเวทนาเส้นทางของหญิงสาวที่เขาเองก็เคยคิดว่าญดาเข้ามาแคสติ้งได้ยังไงถ้าไม่มีคนฝากเข้า แต่เพราะจินตภัทรเป็นคนเลือกญดาด้วยตัวเอง ถึงได้ทำให้จอมพลวางใจและเชื่อว่าเธอมาด้วยความสามารถ


"พี่บีหนูขอร้อง ให้หนูทำอะไรก็ได้ พี่อย่าบอกแบมเลยนะคะ" 

ขณะที่ปากก็พร่ำคำอ้อนวอนออกมาจากปาก สองมือก็ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกอย่างไร้ยางอาย จอมพลแทบจะบ้าตาย เขารีบผลักเธออกห่างตัว และพยายามถอยหนีกับดักตรงหน้า

"เป็นบ้าไปแล้วรึไง! ทำตัวไร้ยางอายแบบนี้ยังจะกล้ามาขอร้องอีก" 

ชายหนุ่มตวาดใส่เด็กสาวก่อนจะหันหลังและก้าวหนีไปจากตรงนั้น แต่เสียงของญดาที่ตะโกนไล่หลังมากลับทำให้สองขาที่กำลังจะเดินจากไปต้องหยุดชะงัก รู้สึกชาวาบไปทั้งหัวใจ...


"วิธีหาเงินของหนูต่างกับพี่ยังไงเหรอคะ? หรือพี่จะปฏิเสธว่าไม่เคยนอนกับผู้มีอุปการคุณ? ความผิดคนอื่นเท่าภูเขา แต่ความผิดตัวเองเท่าเม็ดทราย ทะเลาะกับพี่พิมพ์เรื่องที่เขาไปนอนกับผู้ใหญ่ในสายการบิน แต่ขณะเดียวกันพี่กลับเล่นชู้กับคนข้างห้องโดยไม่รู้สึกผิด อ๋อ...เพราะพี่จีนก็รวยเหมือนกันสินะคะ อาจจะรวยกว่านังไพลินที่เคยเปย์ให้พี่ด้วยซ้ำ ใช่ไหมละ? จากลูกแม่ค้าในตลาดอยู่ๆ ก็มีเงินซื้อให้พ่อแม่ มีเงินซื้อคอนโด แล้วนี่กว่าจะหาเงินไปทำอะไรอีกละคะ? หรืออยากจะหาเงินไว้ใช้หลังจากลาออกจากวง"


"เธอไม่รู้จักฉันดีขนาดนั้นหรอก..." เสียงทุ้มกดต่ำขณะที่ตอบคำถามพร้อมกับก้าวเข้าไปหาหญิงสาวที่ลุกขึ้นมามองหน้าเขาอย่างท้าทาย

"เร่าๆ อยากเปิดตัวแฟนใจจะขาดอยากให้บริษัทไล่ออก แต่เขาก็ไม่ไล่ออกสักที...ใช่ไหมคะ?" 

แขนเรียวขอหญิงสาวคล้องคออีกฝ่ายขณะที่กระซิบบอกความลับของเขาที่เธอรู้มาตลอด 

จอมพลได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ลำคอแห้งผาก ความรู้สึกตอนนี้ราวกับถูกโซ่ตรวนรัดคอเอาไว้แน่น

"เธอต้องการอะไร..." เสียงต่ำเอ่ยอยู่ในลำคอขณะที่หน้าอกของญดาขยับเข้ามาเบียดกับแผ่นอกกว้างอย่างท้าทาย 

หญิงสาวตอบพร้อมกับจงใจใช้ริมฝีปากสีแดงสดแตะลงคลอเคลียอยู่ที่ลำคอหนา


"แล้วพี่ว่า...แฟนคลับเขาอยากได้ของที่ระลึกจากนักร้องที่ชอบเป็นอะไรละคะ?"




......................



เสียงหอบหายใจปนสะอื้นของหญิงสาวที่ยืนแอบอยู่อีกฝั่งของกำแพง มันรุนแรงพอๆ กับคนที่กำลังจะหมดลมหายใจ มือเรียวปิดปากตัวเองไว้แน่น ขณะที่มืออีกข้างปล่อยกล้องในมือลงพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง 

ทุกถ้อยคำและภาพที่เห็นผ่านรอยร้าวของกำแพง ทำเอาอยากกรีดร้องออกไปแต่ก็ทำไม่ได้ 

คนที่ลูกศรเคยคิดมาตลอดว่ารู้จัก เเธอกลับไม่รู้จักแม้แต่น้อย...

ทำให้เธอนึกถึงคำพูดของกันนิชาก่อนหน้านี้


"ถ้าแกไม่มีเงินแกก็ไม่มีค่าอะไรสำหรับยุ้ย แต่ฉันยอมไร้ค่าตอนนี้ ดีกว่าต้องมาทุ่มเทให้คนไม่รู้จักพอ ถ้าแกยังไม่รู้ ก็รู้ไว้ด้วย ที่ฉันกับยุ้ยไม่เลิกกัน ไม่ใช่ฉันที่รั้งมันไว้ แต่เป็นยุ้ยที่ไม่ยอมปล่อยฉันไป" 


มือของลูกศรกดโทรศัพท์หาเบอร์ที่ไม่เคยโทรหามานานในฐานะเพื่อน...

แต่ตอนนี้กลับเป็นคนที่เธอคิดถึงเป็นคนแรก

เสียงงัวเงียของปลายสายที่ตื่นขึ้นมารับยิ่งทำให้น้ำตามันไหลพรุ่งพรูออกมาทันทีที่เอ่ยชื่ออีกฝ่าย


"แบม..ฮึก.ฮืออออ" 

(เป็นอะไรวะ? แกอยู่ไหนอะ?)



..............TBC............





สิ่งนึงที่เราอยากจะบอกคือนิสัยของคนมันไม่เปลี่ยนก็จริง

แต่ว่าสถานการณ์หรือเหตุการณ์ในชีวิตบางช่วงเวลามันก็สามารถเปลี่ยนเราได้

เหมือนที่จอมพลในตอนนี้คิดว่าถ้าตัวเองไม่เป็นนักร้องชีวิตจะเป็นแบบไหน

เพราะเรามีแต่คำว่าถ้าเสมอในสิ่งที่เราทำได้เพียงแค่จินตนาการถึง

แต่รีดเดอร์รู้ใช่ไหมคะว่าจอมพลตอนที่ไม่ได้เป็นนักร้องชีวิตเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่าตอนนี้เลย


ปล. เราเห็นรีดเดอร์คนนึงแย้งว่า ในบทนำเราบอกว่าถ้าพิมพ์ไม่ตายแล้วทำไมตอนนี้ตาย

จริงๆ เราจะสื่อความหมายว่า ถ้าพิมพ์ไม่ตายก่อนที่จินตภัทรกับจอมพลมาเจอกันทั้งคู่จะรักกันได้ยังไง

อันนี้คือโจทย์ที่ทำให้เราเขียนเรื่องนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่า กรรม ของคนเรามันเปลี่ยนกันได้นะคะ


ปล.2 จริงๆแล้วเราเห็นคนอ่านอินตามเนื้อเรื่องเราก็ดีใจค่ะ แต่ใครเครียดเกินไปเราอยากให้คุณหยุดพัก

นิยายมันก็อ่านเพื่อผ่อนคลายใช่ไหมละคะ แต่ถ้าเนื้อเรื่องไม่เป็นอย่างใจก็อย่าไปหงุดหงิดกับมันดีกว่าค่ะ








รีปริ้นท์


Bad Neighbours #2209Bnior

กดซื้อออนไลน์ผ่านเว็บ Shopee เท่านั้น

ตอนนี้เหลือ 1 ชุด ค่ะ


กดสั่ง



 PS. สมัครสมาชิก Shopee ก่อนเด้อ




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #15813 xx_x_ (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 02:51
    ลั่นตรงเบบี๋บอกน้องจีนล้างจานนี่แหละค่ะไรท์555555 แล้วนังแก้มยุ้ยนี่อะไรเนี้นยยโว้ยยยยย รอค่ะรออออออสร้างบ้านรอแล้วค่าาาาา
    #15,813
    0
  2. #15808 ~AnNiE~ (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 01:46
    โอยยย ไม่ไ้ด้หลับไม่ได้นอนแล้วฉัน
    อีรุงตุงนังกันไปหมดแล้วตอนนี้
    มากคน มากความ มากเรื่องกันจริงๆเลย

    อย่างว่าแหละ เรื่องที่ถ้ารู้มากกว่าหนึ่งคน มันจะไม่เรียกว่า ความลับ
    #15,808
    0
  3. #15633 JubJujube (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 23:48
    โฮ ร้องๆ
    #15,633
    0
  4. #15625 super_man (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 23:51
    เรื่องที่แล้วบีก็มีอะไรกับ
    แก้มยุ้ยเพื่อเก็บความลับของลูกศร แต่เป็นตอนที่ยังคบกับพิมพ์
    พอมาเรื่องนี้ พี่บีจะมักมากแบบเดิมไม่ได้นะคะ แก้มยุ้ยจะมาแบล็คเมล์พี่บีเพื่อทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้
    พี่บีแบล็คเมล์กลับไปเลยค่ะ เพราะแก้มยุ้ยก็มีเรื่องชั่วไม่ต่างกัน
    #15,625
    0
  5. #15557 MatteMe (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 08:05
    ฮือออออออ เราติดงาน ไม่ได้ตามเลย เห็นฟิคอัพก็ใจจะขาย วันนี้ได้อ่านแล้ว น้ามตาจะแชร์ขอไหล T^T สงสารจีนอ่ะ เข้าใจโมเม้นแบบเมื่อกี้เรายังดีๆกันอยู่เลย ทำไมตอนนี้.... แง้ กอดนะลูก ไม่ว่าบีจะเคยมีอะไรกับใครมาก่อน แต่ก็ขออย่าให้ไปเอากับแก้มยุ้ยเลยเถอะ ก่อนหน้านี้ยังไม่คบกับจีนก็ถือว่าแล้วไป แต่ตอนนี้มีจีนแล้ว ถ้ายังจะไปเอาใครอีกก็อย่ามายุ่งกับลูกเราอีกเลย กลายเป็นว่าแก้มยุ้ยคือตัวร้ายสำหรับลูกศรกับแบมไปเลยสินะ สวยมากกกกกกกก


    และสุดท้ายเราว่าลึกๆ บีก็คงคิดจะเกาะจีนเหมือนภาคที่แล้ว เป็นนักร้องมันอึดอัดเลยอยากถูกไล่ออกแล้วก็ไม่แคร์ด้วยถ้าจะถูกไล่ออกแล้วไม่มีเงินใช้ เงินเก็บบีก็น่าจะเยอะ และคงคิดว่าถ้าใช้หมดก็ไม่เห็นเป็นไรแฟนก็รวย การเปิดตัวจีนออกสื่อมันก็เหมือนผูกมัดกันด้วย ถ้าจะบอกว่าบีอยากจับจีนจะดูโหดร้ายไปไหม แง้ นี่ฉันคิดอะไรออกไป 555555555
    #15,557
    0
  6. #15556 DefjeffAum (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 00:05
    บีทำแบบนั้นจริงหรอ เจ็บใจอ่ะ มันค้ำคอคนเราถึงกลับต้องทำขนาดนั้นเลยหรอ จีนรู้จะเป็นไงอ่ะ ถ้าเกิดว่าจีนไม่คิดโกรธเพราะว่าตัวเองก็เคยนอนกับบีทั้งๆที่บียังไม่เลิกกับพิมพ์นี่ก็จะดีเกินไปแล้วอ่ะ ยังไงมันก็ต้องโกรธกันบ้างแหละ
    เรายังเจ็บใจแทนจีนเลย จะร้องไห้ 555555555555
    คนอย่างแก้มยุ้ยนี่ต้องทำไงถึงจะสลัดปลิงแบบนี้ให้ออกไปพ้นๆนะ ขวางหูขวางตามาก ยัยบ้า
    #15,556
    0
  7. #15555 apple2542541 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 23:46
    เก็บศพเราที เเงงงง????
    #15,555
    0
  8. #15554 Unie jng (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 22:53
    หยุดทำแบบนี้เลยพี่บีแงงงง เดี๋ยวโดนน้องจีนสั่งสอนคอยดูๆๆๆๆ 555555 แก้มยุ้ยนี่สรุกนางร้ายเว่อแบบว่าได้กับคนใดล้ตัวไปหมด ก้านแก้วคัพเว่อหรือป่าวคะ 555555 อินๆๆ
    #15,554
    0
  9. #15552 MMGCH79 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 21:51
    จอมพลแกจะทำให้น้องจีนเสียใจไม่ได้นะ แก้มยุ้ยเธอมันผญไม่รู้จักพอ!!!
    #15,552
    0
  10. #15551 pbangrum (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 20:56
    จอมพลนี่มันจอมพลจริงๆเล้ยยย นิสัยแบบนี้ทุกภพทุกชาติ สงสารจีนโว้ยยยยย
    #15,551
    0
  11. #15550 Buawgeang (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 20:45
    โอ้ย-กกกกกก สงสารร
    #15,550
    0
  12. #15548 nookcin (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 16:25
    ถ้าจะเผลอตัว ก็ขอให้เมียที่อยู่ห้องรู้ แล้วก็แล้วแต่เวรแต่กรรมพี่ บีเดฟโซล
    #15,548
    0
  13. #15547 JuPaJuNe (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 14:26
    ถ้าบีไปมีอะไรกับแฟนคลับจิงและถ้าตอนนี้บีไปมีอะไรกับแก้มยุ้ยอีก เราก็ขอให้ลูกเรารู้ความจิงเถอะลูกเราจะต้องไม่โดนหลอกอีกเหมือนตอนพี่เบญ บีแกเดินไปหาจีนเหอะแล้วสารภาพเรื่องทั้งหมดซะถึงเราจะย้อนแย้งไม่อยากให้จีนคบกับแกนะเพราะแกมันร้ายแล้วยังเห็นแก่เงินด้วยแต่ลูกเรารักแกไง เแล้วเราก็เชื่อว่าคนอย่างจีนมีวิธีดัดหลังจอมพลอย่างแน่นอน
    #15,547
    0
  14. #15546 bibimbua (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 11:48
    โง้ยนยยยยยยยยยย จอมพลลบลลลลลลลล
    #15,546
    0
  15. #15545 defpeach (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 11:07
    โอ้ยยลุ้นจอมพลหลายปมมาก
    #15,545
    0
  16. #15544 Moo Kee (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 10:18
    แก้มยุ้ยมีอะไรมากกว่าที่คิด อหห
    #15,544
    0
  17. #15543 Pattika_patty (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 06:56
    หวังว่าบีจะไม่ทำ ไม่งั้นน้องจีนกูช้ำใจแน่ๆ
    #15,543
    0
  18. #15542 PiiProud (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 04:58
    บีอย่าทำนะ ถ้าทำจีนจะน่าสงสารมากเลย
    #15,542
    0
  19. #15541 Jubjifz (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 04:13
    พี่บีกำลังทำอะไรแก้มยุ้ยอะ ลูกศรถึงได้ปิดปากพยายามไม่ส่งเสียงอะไร หรือว่าพี่บีกำลัง....บีบคอเพื่อฆ่าแก้มยุ้ยหรอ อาจจะไม่ได้อยากฆ่าจริงๆแต่อารมณ์คนโมโหอะ ฮือๆๆ พนมมือเด้อ เรื่องนี้ดีสุดคือจินตภัทรกับน้ำหวาน????
    #15,541
    0
  20. #15540 Paniiiiiiiii_ (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 01:18
    ลุ้นตอนหน้ามากอ่ะ //กัดปากก
    #15,540
    0
  21. #15539 น้องคยอม (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 00:48
    รู้สึกวิงเวียนศีรษะหลังจากที่อ่านจบตอนแล้ว...
    #15,539
    0
  22. #15538 Blossom28 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 00:03
    งง จ้า งง ไปอีก
    #15,538
    0
  23. #15537 NamJJjark (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 23:51
    บีต้องไม่เคยนอนกับฟค.ใช่ม่ะ เพราะบีบอกตลอดว่าไม่เคยนอกใจพิมพ์ แล้วอันนี้บีก็บอกอีกว่า ยังรู้จักนางไม่ดีพอ............ แล้วถ้าจีนรู้เรื่องทุกอย่างจะเป็นยังไงอะ...... แล้วทำไมแก้มยุ้ยถึงหนักกว่าภาคที่แล้วอีกกกกกก สงสารทุกคนเลยยยยยยยย
    #15,537
    0
  24. #15536 Millx998 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 23:32
    โปรดติดตามตอนต่อไป รอค้าาาาา อินเด้อ แต่ตามไม่ทัน55555
    #15,536
    0
  25. #15535 nook_sunny24 (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 23:30
    นี่ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากจุดไหนก่อนดีตอนนี้รู้สึกจุก ไหนกวินบอกว่าบีไม่เคยนอนกับแฟนคลับไง เอ๊ะ!หรือเราหลงลืมหรืออ่านอะไรพลาดไปนี่แสดงว่าบีเคยนอนกับอิน้องไพลินจริงใช่ไหม เพราะเงินใช่ไหมบี สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องนี้สินะ โอ๊ยยยเดี๋ยวๆนะอ่านจบละท้องไส้ปั่นป่วนวิงเวียนศีรษะคล้ายจะเป็นลมว่าแล้วๆๆ20%นี่เอามาเป็นภูมิคุ้มกัน80%ที่เหลือใช่ไหม555555555 บีแกอย่านะเว้ยถอยออกมาอย่าไปเล่นกับแก้มยุ้ยอย่าทำแบบนี้อย่าทำร้ายลูกฉันแบบที่อิพี่เบญมันทำอีก ถ้าแกทำให้ลูกฉันเสียใจแกไปให้พ้นเลยฉันจะไม่ให้ลูกฉันเข้าใกล้แกอีก แก้มยุ้ยนี่ก็นะหนูๆๆหนูเพิ่งไปมีอะไรกับพี่กวีมายังจะเสนอตัวให้ผู้ชายอีกคนอีกหรอน้องเอ๊ยยยเธอจะทำตัวแบบนี้ไม่ได้นะยูวววหน้าก็ดีสวยแต่รูปจริงๆ โอ้ววแล้วพี่กวีนี่ก็นะดีแล้วละที่พี่ฝนขอหย่าทั้งเรื่องที่แบล็คเมลล์พิมพ์แล้วก็ยังมามีอะไรกับแฟนน้องสาวตัวเองอีก น้ำหวานไม่สมควรมีพ่อแบบนี้ โอ้โหสุดยอดของความเลวไปจ้าาไปอยู่ด้วยกันเลยทั้งแก้มยุ้ยทั้งพี่กวี สงสารแบมถ้าแบมรู้ว่าพี่ตัวเองมามีอะไรกับแฟนตัวเองกับลูกศรนี่ยังพอทำใจได้นะแต่นี่พี่ชายอ่ะ พูดแล้วน้ำตาจะไหลอินอะไรเบอร์นี้ แล้วนี่อย่าบอกนะว่าจะเป็นแบบภาคที่แล้วก็มีอะไรกันเพื่อเก็บความลับกันและกัน โกรธจอมพลว่ะเมาด้วยสติไม่เต็มแน่ๆแถมอินี่ยังมาเสนอให้ขนาดนี้ละยังมากุมความลับไว้แบบนี้ไม่พ้นจบด้วยเรื่องแบบนี้อีกแน่ แกๆนึดถึงน้องจีนไว้ดิกลับห้องๆน้องจีนรออยู่ ป้าแจนอยู่ไหนลากคออิจอมะลกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ฮือออจะเป็นบ้าใจไม่ดี พี่ไรท์หนูรออยู่นะหนูค้างงงงงงงงงงง(กอดขาทำตาปริบๆ)
    #15,535
    0