[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 82 : EP.21 Be Quiet, and Listen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    18 ก.ย. 60

Upside Down


#2209UpsideDown
โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.21




มือหนาค่อยๆ วางโทรศัพท์ลงข้างเตียงในความมืดหลังจากส่งข้อความไปหาคนที่บังเอิญเจอกันก่อนหน้านี้ พลางมองร่างเล็กที่หลับสนิทอยู่บนเตียง จินตภัทรดูจะหลับเร็วมากเพราะพิษไข้ ทั้งที่ควรจะหลับแต่เขากลับกังวลจนสุดท้ายต้องลุกขึ้นมาส่งข้อความถามน้องสาวเพื่อนว่าถึงบ้านปลอดภัยไหม เพราะยังไงซ้อนมอเตอร์ไซค์กลับบ้านมันก็น่าเป็นห่วง



Flash Back 


"เกิดอะไรขึ้น?" จอมพลเดินไปลากแขนเด็กที่กำลังเอากระเป๋าปิดหน้าแล้ววิ่งผ่านเพราะจำหัวแดงๆ กับท่าวิ่งได้ แต่กันนิชาเลือกที่จะเงียบและเบือนหน้าหนีทั้งที่สารรูปดูไม่ได้เลย...

"......."

"แบม พี่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น? ทำไมกระโปรงมีแต่ฝุ่นแบบนี้ ดูมือสิ ไปล้มที่ไหนมา?"

"พี่มาทำไรหน้าคอนโดอะ..." เด็กสาวแกล้งทำเป็นเบี่ยงเบนประเด็นไป 

"ลงมาส่งแจน กำลังจะขึ้นไป แล้วนี่วิ่งมาจากไหน?"

"ลิฟท์..."

"แบมอย่าโกหก" 

เสียงดุๆ ของจอมพลทำเอาเด็กสาวเบ้ปากก่อนจะปัดกระโปรงตัวเองพลางถอนใจออกมา เธอเล่าให้จอมพลฟังว่าทะเลาะกับลูกศรก่อนหน้านี้ แต่ถึงจะเป็นฝ่ายมาหาเรื่องลูกศรก่อน แต่สุดท้ายกลับโดนผลักจนกระเด็นแล้วอีกฝ่ายก็ขึ้นห้องไป


"มาถึงนี่เพื่อมาหาเรื่องเขา?"

""โหยพี่บี มันไม่ตลกปะ แม่ง กลับละนะเดี๋ยวโดนดุว่ากลับดึกอีก" 

กันนิชาไม่อยากพูดว่าทะเลาะอะไรกันสุดท้ายก็หาเรื่องชิ่งกลับบ้านไป

"เออ ไอ้แจ็คเพิ่งขับรถเข้ามาไม่กลับพร้อมกันอะ?"

"ห่ะ! งั้นไปดีกว่า"


ว่าจบน้องสาวเพื่อนก็วิ่งไปโบกวินหน้าคอนโดทั้งที่ขากะเผลก จอมพลเดินเข้าตึกไปและกดลิฟท์ ช่วงเวลาไม่กี่นาทีขณะที่เขากำลังจะขึ้นไป เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นหน้าจอโชว์สายเรียกเข้าที่ไม่ระบุเบอร์โทร แต่เขารู้ดีว่ามีไม่กี่คนที่จะโทรเข้ามาเวลานี้...


(อยู่ไหนแล้ว?)

"ในลิฟท์ ใกล้ถึงแล้ว"

(อย่าลืมกันนะถ้าเกิดโดนจับได้...)

"ถ้าจะลืม ฉันคงลืมตั้งแต่เธอเอาเงินฉันไปแล้ว จริงๆ ฉันควรได้ครึ่งนึงด้วยซ้ำ"

(เงินที่ถูกขโมยไป แล้วโดนขโมยคืน แล้วก็โดนขโมยอีกที...)

"ฉันถึงแล้ว.."


ติ๊ง!


เท้าที่ก้าวออกมาจากลิฟท์แต่ละก้าวดูหนักอึ้งระหว่างที่ลิฟท์อีกตัวกำลังปิดลง แต่เขาไม่ได้หันกลับไปมองขณะที่เดินออกมา สิ่งที่แน่ใจว่าน่าจะเป็นกวิน เพราะเสียงของอนิลที่กำลังซักไซร์ถามอะไรบางอย่างอยู่ดังออกมาจากลิฟท์ก่อนที่มันจะลงไป 

ชายหนุ่มก็พยายามรักษาสีหน้าและอาการเอาไว้เพราะกล้องวงจรปิดที่อยู่ทุกมุมของฟลอร์ทางเดินไปถึงห้อง 2209 เขาพยายามทำตัวปกติเหมือนไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนี้ เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่เขาแตะประตูห้อง เสียงประตูบันไดหนีไฟก็กระแทกปิดและตามด้วยเสียงกรีดร้องที่ทำให้เขาสะดุ้งสุดตัว 


ทุกขณะที่เขาก้าวเข้าไปหา เขาแทบจะกลั้นหายใจตลอดเวลา แต่สุดท้ายแล้วกลับไม่ใช่คนที่เขาคิดไว้...

เหมือนไพลินจะรู้ตัวก่อนหน้านี้ไม่นาน ว่าเขาหมดความอดทนกับเธอแล้ว....

เลยส่งเพื่อนโง่ๆ คู่กรณีของพิมพ์ที่เขาเคยได้ยินจากกวินว่าเป็นคนตามจิกพิมพ์ตอนที่เขาย้ายมาอยู่ใหม่ๆ

ทำไมเธอไม่ตายไปซะ...


เขาโกรธจนอยากร้องไห้ออกมา เขาอยากบอกจินตภัทรว่า "ช่วยด้วย" เพราะเขาทนมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว มันอึดอัดและเศ้ราไปหมดเมื่อรู้ว่าเขายังคงต้องอยู่ในคุกเดิมๆ ต่อไป...ทุกครั้งที่หลับตามีแต่เสียงของไพลินแต่แฟนคลับอีกหลายคนที่ใช้ความสนิทสนมพูดกับเขาราวกับสอนสั่ง



"พี่คงไม่ได้ชอบกับนักเขียนคนนั้นจริงๆ ใช่มะ? แต่ก็นะ มีข่าวกับผู้ชายก็ดีกว่ามีกับชะนีแหละ"

พวกเธอจะรู้ไหมว่าเขาเกลียดคำพูดแบบนี้....คำพูดที่เหยียดพิมพ์ต่อหน้าเขา


"ถ้าพี่ไม่ได้หนูช่วยพูดกับพวกนั้นนะ ป่านนี้คุณจีนคงเละไปแล้ว มั่นหน้าพูดออกมาได้ไงว่ารักกันมาตั้งมัธยม ตอแหลเก่งงี้ไม่ต้องเป็นนักเขียนละ ไปเป็นนักแสดงดีกว่าปะ?"

พวกเธอใช้คำพูดหยาบๆ พูดถึงคนรักของเขาไม่เว้นแม้แต่จินตภัทร แถมยังทวงบุญคุณเขาสารพัด เหมือนข้าวแดงแกงร้อนที่ราดหัวเขามาตลอดมันทำให้เธอถือสิทธิ์ที่จะด่าคนที่เขารักยังไงก็ได้...


"จริงๆ พี่ไม่ต้องใช้พี่แจ็คก็ได้นะ หนูไม่ชอบเลยอะหลังๆ เขาออกเกย์ชัดมาก มันไม่เหมาะกับภาพลักษณ์ของพี่เลยนะ มีผู้จัดการแบบนั้นพี่จะโดนเหมารวมไปด้วยนะคะ"

พวกเธอด่าทุกคนรอบตัวเขา แม้แต่เพื่อนสนิทของเขา คนที่ไม่เคยทำร้ายใคร อยู่ๆก็กลายเป็นคนไม่ดีและควรจะกำจัดไปเพราะเพศสภาพที่เธอตัดสินเอาเองว่าแย่  

ไพลินพยายามถือสิทธิ์ในตัวเขาด้วยการใช้อิทธิพลในหมู่แฟนคลับ ที่เลวร้ายที่สุดคือการป้ายความผิดให้แจน เพราะคนที่ปล่อยข่าวลือไปถึงหูผู้บริหารถึงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของกวินจริงๆ คือแฟนคลับเขานี่แหละที่อีเมลไปฟ้องจนเพื่อนเขาตกงาน 

แต่แจนกลับถูกป้ายความผิดใส่แลกกับตำแหน่งงานที่ทำอยู่เพราะผู้หลักผู้ใหญ่ในบริษัทก็คงไม่อยากมีปัญหากับแฟนคลับเช่นกัน แต่สุดท้ายแจนก็โดนปลดออกอีกคน....แน่นอนก็ฝีมือแฟนคลับเขาทั้งนั้น


ราวกับแฟนคลับบางต้องการให้ศิลปินที่ตัวเองรักต้องโดดเดี่ยว 

คนรอบตัวถูกจับผิดตั้งแต่ครอบครัว พ่อ แม่ พี่ น้อง และเพื่อน 

ทุกคนจะได้ใกล้ชิดเขาก็ต่อเมื่อแฟนคลับบอกว่าผ่าน 

แม้แต่แม่เขาเองเคยลงรูปคู่กับพิมพ์ลงอวยพรวันเกิดโดยที่ไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่านั่นคือแฟนเขา 

แต่สุดท้ายแฟนคลับเขาก็ไปถล่มว่าแม่เขา ว่าทำแบบนี้ไม่ได้ ไม่ดี ไม่ถูกต้อง เพราะเรื่องของพิมพ์มีแฟนคลับไม่กี่คนที่รู้ว่าเธอคบอยู่กับเขา 


จอมพลคิดว่ามันควรจบด้วยตัวเขาเอง.....

เพราะความรักของแฟนคลับอย่างไพลินไม่ต่างจากกรงที่เต็มไปด้วยหนามแหลมที่กักขังเขาให้โดดเดี่ยว

และทิ่มแทงเขาจนแผลเหวอะหวะด้วยคำห้ามปรามว่า "พี่ไม่ควรทำอย่างนั้น เพราะ...."

และทำร้ายคนที่เขารักทุกคนด้วยการด่าทอบนโซเชี่ยล กุเรื่องต่างๆ นานา 

ทำให้เขารู้สึกอยากตายในทุกขณะที่ยังมีลมหายใจ ด้วยคำตอกย้ำที่ว่า....

"พี่มีวันนี้ได้ก็เพราะแฟนคลับนะคะ...."





.........20%.......



จินตภัทรเคยมีคำถามกับตัวเองหลายครั้งว่าทำไมถึงยอมมีรักครั้งใหม่โดยที่ไม่รอ พอเลิกกับคนเก่าก็มีคนใหม่ทันทีเหมือนปลาขาดน้ำที่ไม่สนใจว่าบ่อน้ำตรงหน้าจะเป็นยังไง น้ำที่มีสารพิษ หรือน้ำทะเล เราย่อมไม่มีคำตอบหรือเหตุผลใดๆ ให้กับตัวเองในช่วงเวลาที่หลงรักใครสักคน 


อย่าว่าแต่เหตุผล... สายตาและการรับรู้ทุกอย่างก็ดูจะพร่าเลือนไปหมด 

เหมือนกับเวลาที่อยู่ใกล้กันมากเกินไป ก็มองเห็นแค่เพียงสิ่งที่อยู่ในสายตา


นิ้วเรียวแตะลงที่ที่สันกรามของคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ดวงตากลมพิจารณาใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ว่ามองยังไงก็ไร้ที่ติ จอมพลเป็นผู้ชายที่ไม่ได้หล่อสะดุดตาแบบที่มองแล้วตกตะลึง แต่เป็นคนที่ยิ่งมองก็รู้สึกหลงมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีเวทมนตร์สะกดให้ไม่สามารถละสายตาไปได้...ก็ไม่แปลกใจที่มีแฟนคลับเยอะ และดูเหมือนพวกเธอเหล่านั้นจะมีอาการคล้ายๆ กับเขา 


ยิ่งนานวันก็ยิ่งรู้สึกหวงแลอยากกอดเอาไว้เพียงคนเดียว 

อยากออดอ้อนทั้งที่บางครั้งก็รู้สึกอาย

ชอบอยู่ใกล้ๆ ราวกับมีไออุ่นที่ทำให้รู้สึกมีความสุขแม้ว่าจะไม่ได้สัมผัสร่างกายกันเลยก็ตาม


สายตาของจินตภัทรเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ติ่งหูของอีกฝ่ายที่ใส่จิวสีเงินเอาไว้เป็นพลอยเม็ดเล็กๆ ที่เหมือนว่าจอมพลจะไม่เคยถอดเลย ถ้าไม่สำคัญมากก็คงของที่รักมาก...

นิ้วเล็กๆ แตะลงและค่อยขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ เหมือนว่าอีกฝ่ายจะตื่นแล้วเพราะใบหน้าที่ขยับและพยายามหันมามองเขา


"อย่าเพิ่งหันมา"


จินตภัทรกระซิบเบาๆ ก่อนจะขยับใบหน้าไปใกล้ๆ ใบหูของอีกฝ่ายก่อนจะแตะปลายลิ้นลงและขบเม้มเบาๆ จนร่างหนาหัวเราะหึๆ ออกมาทั้งที่ยังไม่ลืมตา มือหนาเอื้อมมาลูบบั้นท้ายกลมกลึงของเด็กที่ทำตัวเหมือนลูกแมวที่เลียอยู่ที่ใบหูของเขา


"ทำอะไร หืม?"

"ปลุกไง"  คำตอบที่ชวนให้ขำจนจอมพลหัวเราะออกมา ก่อนจะพลิกตัวมาทาบทับร่างเล็กที่ยกแขนเรียวขึ้นกอดคอเขา ดวงตาคมสบตาและอมยิ้มมองหน้าจินตภัทร จู่ๆ ก็ขำออกมาเพราะนึกถึงความฝันของตัวเองที่เคยฝันสัปดนกับร่างเล็กในอ้อมกอด 

"แปรงฟันกัน.." เสียงทุ้มกระซิบพลางขยับใบหน้าเอียงหอมแก้มนุ่มแล้วฉุดข้อมือเล็กให้จินตภัทรลุกตามขึ้นมา 

ร่างเล็กอมยิ้มและเดินตามโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่จนถูกดันเข้ามาในห้องน้ำ ยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้าบิวท์อินที่มีกระจกบานใหญ่มือเรียวหยิบแปรงสีฟันตัวเองขึ้นมาก่อนจะสะดุ้งที่อยู่ดีๆ แขนแกร่งก็อุ้มจินตภัทรขึ้นมานั่งบนขอบอ่าง ก่อนจะหยิบแปรงตัวเองยัดใส่มือของจินตภัทร

"แปรงให้ด้วย" 

"โหยไรอะ เป็นง่อยรึไง?" ดวงตากลมเหลือบมองค้อนนิดๆ แต่มือก็รับแปรงสีฟันของอีกฝ่ายมาบีบให้แล้วจำใจต้องแปรงให้คุณนักร้องจอมรั้นก่อน

ริมฝีปากหยักอ้ากว้างหลังจากป้วนปาก มือเรียวส่งแปรงเข้ามาถูฟันให้อย่างตั้งใจไม่ได้อีดออด แถมยังเผลออ้าปากตามทุกขณะที่แปรงฟันให้เขาเหมือนแม่เคยทำกับเขาตอนเด็กๆ  ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อยร่างเล็กนั่งห้อยขาอยู่บนอ่างแปรงฟันให้ตัวเองขณะที่จอมพลหันไปล้างหน้าในอ่าง เท้าเล็กๆ แกว่งไปมาอย่างสบายอารมณ์ 

พอคนตัวสูงล้างหน้าเสร็จและหันไปเช็ดหน้ากับผ้าขนหนูที่พาดไว้ด้านหลัง จินตภัทรก็กระโดดลงมาจากอ่างแล้วก้มลงป้วนปากในอ่าง ขณะที่เอื้อมมือไปกำลังจะปิดก๊อกน้ำ ร่างหนาก็เดินมาทาบทับและเบียดอยู่ด้านหลังจินตภัทรเงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นว่ามือหนากำลังถกชายเสื้อขึ้นและถอดมันออกและโยนใส่ตะกร้าอย่างแม่นยำ


ดวงตากลมมองเงาสะท้อนจากกระจกสบตากับอีกฝ่ายที่กอดอยู่ด้านหลัง ก่อนที่จะได้ถามออกมาก็รู้สึกว่ามือที่เอวอยู่กำลังรั้งขอบกางเกงนอนของเขาลง มือเรียวเกาะของอ่างแน่นขณะที่สายตาของจอมพลราวกับมีมนตร์สะกดให้เขาปฏิเสธการกระทำของอีกฝ่ายไม่ได้ 

จินตภัทรได้แต่มองตัวเองผ่านเงาสะท้อน ยามที่ใบหน้าของร่างสูงก้มลงมากดจูบที่หัวไหล่ขาวเนียนที่โผล่พ้นคอเสื้อกว้างที่สวมนอนมันชวนใจเต้นแรง สัมผัสของฝ่ามืออุ่นฟ้อนเฟ้นอยู่ที่บั้นท้ายนุ่มขณะที่ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าของจินตภัทรที่สองแก้มค่อยๆ แดงขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากอิ่มเผลอเล็กน้อย ดวงตากลมใสเหมือนลูกแก้วสีน้ำตาลเปลือกตาบางปรือปรอยราวกับเชิญชวน 

รอยยิ้มร้ายส่งผ่านเงาสะท้อนก่อนที่มือข้างหนึ่งจะลูบหัวไหล่เนียนและโน้มตัวไปกระซิบข้างหูร่างเล็กที่สูงต่างกันเกือบสามสิบเซ็นต์พร้อมกับเหลือบตามองสบกันผ่านกระจกตรงหน้า ใบหน้าของจินตภัทรร้อนผ่าวขณะที่เสียงทุ้มกระซิบบอกคำสามคำที่แผ่วเบาแต่กลับทำให้รู้สึกเขินมากจนหน้าแดง


"ทำให้หน่อย.." 


คำขอสั้นๆ ง่ายๆ ที่ฟังแล้วอายจนต้องหลบตาอีกฝ่าย แต่สุดท้ายร่างเล็กก็ค่อยๆ ทรุดกายลงนั่งคุกเข่ากับพรมสีขาวที่เอาไว้เช็ดเท้าหน้าอ่างล้างหน้า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เรื่องหน้าอายอีกแล้วแต่เป็นความปราถานาที่ยากจะปฏิเสธของคนรักกันเท่านั้นจะขอกันตรงๆ โดยไม่บังคับ แต่ยามที่ครอบครองความต้องการของอีกฝ่ายเอาไว้ สิ่งที่ทำให้ใจสั่นมันคือเสียงครางต่ำที่บอกให้รู้ถึงความพึงพอใจ 


มือหนาที่ยึดขอบอ่างเอาไว้แน่นขณะที่ซึมซับความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทุกๆ ครั้งที่สัมผัสของเรียวลิ้นเล็กราวกับลูกแมวแลบเลียไปมา จอมพลรู้สึกเหมือนกำลังถูกเหวี่ยงลงจากที่สูง มันทั้งเสียวซ่านและสุขสมในเวลาเดียวกัน เสียงยามที่ริมฝีปากอิ่มรูดรั้งและขบเม้มบั่นทอนความอดทนของร่างสูงลงทีละน้อย ทีละน้อย....และปลดปล่อยออกมาโดยไม่บอกอีกฝ่ายที่อยู่เบื้องล่าง


ใบหน้าของจอมพลก้มลงไปมองและหอบเล็กน้อย สบตากับร่างเล็กที่ช้อนตาขึ้นมองพร้อมกับริมฝีปากอิ่มแดงที่เคลือบไปด้วยของเหลวสีขุ่นที่ไหลย้อยลงมาถึงปลายคาง มือหนาค่อยๆ ดึงแขนเรียวให้จินตภัทรลุกขึ้นมาและหันไปป้วนปากด้วยอาการมึนๆ เหมือนไม่รู้ว่าควรทำสีหน้ายังไง พอเงยขึ้นมาจากอ่างอีกฝ่ายก็โน้มกายลงมาหาและจูบแก้มแดงเรื่อพร้อมคำพูดสั้นๆ 


"ขอบคุณครับ"



...................




ทั้งที่เคยบอกว่าหากเอาโน้ตบุ๊คมาเปิดไว้อีกฝ่ายห้ามรบกวน แต่วันนี้จินตภัทรกลับไม่สามารถจะแต่งนิยายต่อได้แม้แต่ตัวอักษรเดียวทั้งๆ ที่จอมพลปลีกตัวมานั่งอยู่ที่โซฟาคนเดียวและท่องบทเงียบๆ เพราะวันนี้มีถ่ายซีนตอนกลางคืนทำให้ช่วงกลางวันนักร้องหนุ่มก็ขลุกอยู่กับแฟนตัวเล็กทั้งวัน 


นักเขียนตัวเล็กนั่งเท้าคางมองแฟนหนุ่มจากโต๊ะกินข้าวที่เอาอุปกรณ์ทำงานมาตั้งบังหน้า แต่สายตายังคงเหลือบมองอีกฝ่ายเป็นพักๆ จนสุดท้ายก็ไม่มีสมาธิทำอะไรสักอย่างจนต้องลุกเดินไปหยุดอยู่ที่โซฟา ใบหน้าของจอมพลเงยขึ้นมามองพลางเลิกคิ้วราวกับถามว่ามีอะไร แทนคำตอบร่างเล็กก็ทิ้งตัวลงนั่งบนตักอีกฝ่ายและพิงศีรษะพิงอกกว้างเอาไว้พลางฉวยกระดาษในมือหนามาขณะที่จอมพลก้มลงวางคางเอาไว้บนไหล่เล็ก


"ซีนไหน? อ้อ อันนี้เราไม่ได้ช่วยเชียน ไหนดูสิ...อืมมมม อุ๊ยมีเลิฟซีนด้วยนะเนี่ย ทำไมข้ามาถ่ายฉากนี้เร็วจัง?"

"เวลาถ่ายละครเขาก็เอาฉากหลังเดียวกันมาถ่ายรวมกันงี้แหละ แล้วค่อยไปตัดต่อเอาไม่ได้ลำดับเรื่องตามหนังสือ" 

จอมพลอธิบายขณะที่รวบกอดเอวบางเอาไว้และกดจมูกโด่งลงบนแก้มนิ่มซ้ำไปซ้ำมาอย่างเอาแต่ใจ

"นี่ๆ มีฉากบนเตียงนี่เขาทำไงอะ?" 

"ก็ต้องข้ามตอนทำกันไปดิ มีแค่จูบกันก็ใช้มุมกล้องเอา" จอมพลว่าพลางยิ้มให้แฟนตัวเล็กที่ขยับหมุนตัวมานั่งคร่อมตักเข้าเอาไว้แล้วก้มมองบทเหมือนเด็กที่ยังไม่เข้าใจสิ่งที่อธิบายไปอยู่ดี

"ทำไมต้องมุมกล้องอะ ก็จูบจริงไปเลยไม่ได้เหรอ? แบบนี้จะดูรู้ได้ไงว่า..." 

จุ๊บ!

ขณะที่จินตภัทรกำัลถามอยู่ริมฝีปากหยักก็กดจูบริมฝีปากอิ่มเบาๆ เหมือนตั้งใจแกล้งก่อนจะผละออกมาแล้วยิ้ม

"มุมกล้อง ยังไงอะ มันจะ..."

 จุ๊บ!

"บีอะ ก็ถามเฉยๆ ไม่เข้าใจนี่ว่ามันจะ..."

จุ๊บ!

"งื้อออออ" น้ำเสียงงอแงของคนโดนแกล้งดังออกมาพร้อมกับคิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันพลางทำหน้างอใส่

"ก็ไปเล่นเองไหมล่ะ เป็นแสตนด์อินแทนแก้มยุ้ย เดี๋ยวจูบจริงเลย ฉากบนเตียงก็จะเอาจริงๆ ด้วย" 

ไม่ใช่แค่คำพูดคำจาที่ทำให้อาย แต่สีหน้าอีกฝ่ายมันแสดงออกว่าที่พูดออกมาไม่ล้อเล่นเลยสักนิด

"บ้าเหอะ" 

 ริมฝีปากอิ่มยู่เข้าหาก่อนจะนั่งอ่านบทในมือ จริงๆ แล้วมันก็ไม่ต่างจากที่เขาเขียนในหนังสือเท่าไหร่นัก ร่างเล็กขยับกายเล็กน้อยเพราะมือของคนที่กอดไว้เมื่อครู่มันค่อยๆ เลื่อนมาอยู่ที่บั้นท้ายของเขา

"คุณคิดต้องให้คำตอบฉันเดี๋ยวนี้..." 

จินตภัทรอ่านบทของแก้มยุ้ยที่ต้องพูดก่อนหน้า มันเป็นฉากที่หญิงสาวตามเข้าไปหลังเวทีเพื่อหาเรื่องพระเอกในห้องส่วนตัว 


จอมพลเลิกคิ้วแล้วมองใบหน้าของคนรักก่อนจะปรับสีหน้าที่อมยิ้มเมื่อครู่ขึ้นมาและขมวดคิ้วมองราวกับไม่พอใจ ตามบทที่เขาต้องแสดง..

"คุณอยากให้ผมตอบอะไร? ถ้าเรื่องพ่อคุณผมไม่รู้เรื่องด้วย ผมเป็นพยานให้คุณไม่ได้ ผมบอกคุณแล้วไม่รู้กี่ครั้ง เชิญออกไปได้แล้วนี่มันห้องส่วนตัวของผม" 

จอมพลจ้องหน้าคนที่นั่งคร่อมอยู่บนตักและรักษาสีหน้าเอาไว้ เพราะมันเป็นแอคติ้งที่เขาจะไม่ยอมหลุดจนกว่าจินตภัทรจะบอกให้พอ เพราะในสายตาคนอื่นเขาจะเป็นนักแสดงห่วยๆ ยังไงก็ได้ แต่กับจินตภัทรแล้วเขาต้องแสดงให้เจ้าของนิยายเรื่องนี้เห็นว่า 'เลือกคนไม่ผิด'

ขณะที่จอมพลพยายามตั้งรับบทที่จินตภัทรกำลังจะพูด จู่ๆ แววตาของร่างเล็กเปลี่ยนไปและค่อยๆ พูดบทที่ถืออยู่ด้วยสีหน้าที่ทำเอาคนฟังตกใจ


"คุณรู้เห็นทุกอย่างแต่คุณทำเป็นไม่รู้เรื่องได้ยังไง? คนตายไปทั้งคน...คุณแกล้งทำเป็นไม่เห็นได้ยังไง?" 



.............50%............


"ผม..." ริมฝีปากหยักยังคงค้างอยู่ที่คำเดิม จอมพลก้มลงมองในมือจินตภัทรด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด หัวใจเต้นแรงไปหมด จนกระทั่งเห็นประโยคที่อีกฝ่ายพูดในแผ่นกระดาษสีขาวจริงๆ 

"เป็นอะไร? ลืมบทเหรอ?" ใบหน้าของจินตภัทรขยับมามองสบตาด้วยสีหน้าที่เหมือนไม่เข้าใจ จอมพลถอดใจออกมาก่อนจะขยับตัว จินตัทรลุกขึ้นและถอยหนีก่อนที่อีกฝ่ายจะขอไปเข้าห้องน้ำ สายตาของร่างเล็กมองตามแผ่นหลังกว้างไปจนกระทั่งอีกฝ่ายเลี้ยวเข้าห้องน้ำ 

มือเรียววางบทลงก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งและมองบทที่เพิ่งอ่านไปเมื่อครู่ ร่างเล็กยังจำสีหน้าอีกฝ่ายได้ดี เมื่อครู่สีหน้าของจอมพลมันซีดไปหมด ดูตกใจ และกลัวอะไรบางอย่างจนหน้าเสียเพราะประโยคเดียวที่เขาพูดและคิดตามตัวละคร 

"เครียดเกินไปรึเปล่า.." 

จินตภัทรพึมพำขึ้นมาก่อนจะเดินตามไปที่ห้องน้ำ เสียงที่ดังออกมาเป็นเสียงน้ำในอ่างล้างหน้า ใจนึงก็อยากเคาะประตูถาม แต่อีกใจก็คิดว่ารอก่อนน่าจะดีกว่า แต่ขณะที่กำลังจะถอยออกไปนั่งรอในห้องรับแขกก็ได้ยินเสียงสะอื้นมาจากด้านในที่ทำเอาใจเสีย ร่างเล็กคิดว่าคงไม่มีประโยชน์ที่จะตะโกนถาม คนด้านในอาจจะไม่ได้ยินเสียงเขาด้วยซ้ำ เร็วเท่าความคิดคือเท้าที่วิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า เขาจำได้ว่ามีกุญแจสำรองของทุกห้องในคอนโดอยู่ในนั้น มือเรียวสั่นไปหมดขณะที่ควานหากุญแจ 

กว่าจะคิดได้ว่าเขาเปลี่ยนห้องกับจอมพลก่อนหน้านี้และของในตู้ไม่ใช่ของเขาแล้ว มือเรียวก็สัมผัสเข้ากับซองสีน้ำตาลที่ห่ออะไรบางอย่างเอาไว้ เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมาก่อนที่จินตภัทรจะหยิบของที่อยู่ในมือออกมา ร่างเล็กกระแทกลิ้นชักปิดก่อนจะหันกลับไปและเดินไปหาอีกฝ่ายที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำในสภาพอิดโรยและขอบตาแดงก่ำ...


"บี...เป็นอะไร" 

ถามพลางเดินเข้าไปหาพร้อมกับสองมือที่ประคองใบหน้าอีกฝ่ายที่ก้มลงมาราวกับโหยหาสัมผัสจากมือเล็ก จินตภัทรเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง ดวงตากลมใสมองใบหน้าคนรักรอคอยคำตอบ...

สิ่งที่แสดงออกแทนคำพูดของจอมพลคือสองแขนที่กอดจินตภัทรเอาไว้และเสียงร้องไห้ที่ทำเอาใจหาย 

"ไม่เป็นไรนะใจเย็นๆ บีเป็นอะไร? บีมองหน้าเราสิ"

"ฮึก บีไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้จะทำยังไง....." 

เสียงที่พูดปนสะอื้นฟังแล้วเจ็บไปถึงขั้วหัวใจ น้ำตาและใบหน้าของคนรักที่จินตภัทรมองอยู่ มันเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อนแม้แต่วันที่พิมพ์เสียไป

"ใครทำอะไร บอกเราสิ บีตั้งใจสติ มานั่งนี่" 

มือเล็กๆ ที่แทนผ้าเช็ดหน้าค่อยๆ เช็ดน้ำตาของอีกฝ่ายที่นั่งสะอื้นอยู่ตรงหน้า มันเป็นความทุกข์ในใจที่จอมพลไม่รู้จะบอกกับใคร และไม่เคยเล่ามันออกมาให้ใครฟัง...

สุดท้ายแล้วทั้งคนก็ค่อยๆ เอนตัวลงนอนข้างๆกัน จินตภัทรขยับมากอดอีกฝ่ายขณะที่จอมพลซบอกของแฟนตัวเล็กราวกับเด็กที่น่าสงสาร ยามที่จิตใจถูกบั่นทอน และเผชิญหน้ากับความเจ็บปวด เรามักกลายเป็นเด็กที่อยากซบลงที่อกใชซักคนและขอเพียงแค่สัมผัสจากมือที่ค่อยๆ ลูบหลังเราและบอกว่า 'ไม่เป็นไรนะ' ราวกับเวทมนตร์ เพราะยามที่มือนั้นลูบแผ่นหลังของเรา ความเข็มแข็งที่เคยมีก็ถูกทำลายลง เรากลายเป็นคนตัวเล็กๆ ที่ทำได้แค่ร้องไห้ออกมา ส่วนคนที่กอดเราเอาไว้ก็เหมือนผ้าห่มที่ปกป้องเราจากความเหน็บหนาวที่ชื่อว่าความทุกข์...


"ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา...พิมพ์ไม่เคยบอกเลยว่าเขาโดนแฟนคลับบีตามทำร้ายและรังควาน แม้แต่ตอนที่เราย้ายมาที่นี่ก็ยังมีแฟนคลับบางคนตามมาหาเรื่องพิมพ์ถึงห้อง ในขณะที่บีไม่เคยสนใจและคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย ก็แค่อดทนและเย็นชาใส่อย่างที่ทำมาตลอด เพราะสุดท้ายแล้วบีเชื่อว่าแฟนคลับเขาก็ทำอะไรเราไม่ได้ มันก็จริงนะ...สุดท้ายแล้วเขาไม่เคยมาทำร้ายบี เขายังดีกับบีแต่เขาทำร้ายคนรอบข้าง ทำร้ายพิมพ์ ทำร้ายเพื่อนของบี และครอบครัวของบี แต่ไม่มีใครมาบอกบีเพราะกลัวว่าบีจะตัดสินใจลาออกจากวง เพราะบีเคยบอกแล้วว่า ถ้าครอบครัวของเราเดือดร้อนบีก็กลับมาช่วยพ่อแม่ที่บ้านดีกว่า

หลังจากวันนั้นบีก็ไม่เคยได้ยินเรื่องนั้นอีก แม้ว่าจะระแคะระคายมาบ้าง แต่พอถามพิมพ์ก็ไม่เคยพูด จริงๆ มีแฟนคลับบางคนที่ค่อนข้างมีอิทธิพลกับเรา แจ็คบอกว่าเราไม่ควรมีปัญหากับพวกนั้น บีเชื่อและพยายามเข้าใจมาตลอด อดทนมาตลอดและทำเป็นมองไม่เห็นสิ่งที่พิมพ์เจอ บางครั้งก็คิดแค่ว่า ก็พิมพ์ยอมเอง ก็ต้องยอมตลอดไป บีโทษมาตลอดว่าพิมพ์ไม่เคยฟัง ไม่เคยสนใจสิ่งที่บีพูด พิมพ์ไม่อยากให้เราเปิดตัวว่าคบกัน เราเริ่มทะเลาะกัน จนลามไปในทุกๆ เรื่อง แต่สุดท้ายเราก็ไม่เลิกกัน 

ช่วงระหว่างที่บีมาเจอจีน ตอนนั้นบีคิดแล้วว่าอยากจะปล่อย มันหมดใจเพราะที่พึ่งสุดท้ายของพิมพ์ยังเป็นแจ็คเสมอ บีเริ่มเมินเฉยและไม่สนใจพิมพ์อีก ตอนนี้สารภาพว่าบีคิดถึงแต่จีน บีนอกใจพิมพ์ตั้งแต่จีนมาอยู่ข้างห้อง มันวุ่นวายใจไปหมด คิดถึงแต่จีนตลอดเวลาจนวันที่บีกับพิมพ์ทะเลาะกันและเลิกกัน ทั้งที่มันเป็นเรื่องบีรู้อยู่แล้วว่าพิมพ์จะทำในสักวันหนึ่ง การเอาตัวเข้าแลกแบบนั้น บีคิดว่าจะต้องเกิดขึ้นสักวัน แต่เพราะตรงนั้นบีเลือกจีนไปแล้ว ก็เลย...ใส่อารมณ์กับพิมพ์ ยัดเยียดความผิดให้เขา พูดให้พิมพ์เสียใจทั้งๆ ที่บีเอง...ก็นอกใจเขา"  


เสียงที่สั่นเครือหยุดและร้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง มันเป็นคำสารภาพที่แม้่แต่คนฟังก็เจ็บปวด ทั้งที่จินตภัทรควรรู้สึกดีใจอีกที่อีกฝ่ายรักเขาจนทิ้งอีกคนมา แต่ไม่เลย...จินตภัทรไม่รู้สึกเช่นนั้นเลย

ร่างเล็กกระชับอ้อมกอดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความรู้สึกที่เสียใจไปกับอีกฝ่าย เสียงพูดปนสะอื้นพยายามพูดบางอย่างออกมา แต่กลับได้ยินไม่เป็นภาษาเลย ราวกับว่าจอมพลเครียดเกินไปจนพูดไม่ออก มือเล็กค่อยๆ ลูบแผ่นหลังกว้างและประทับริมฝีปากอิ่มลงบนกระหม่อมของอีกฝ่ายอย่างปลอบโยน เสียงทุ้มพูดต่อประโยคที่ค้างไว้ พร้อมกับมือที่จิกเสื้อของจินตภัทรราวกับกลั้นใจพูดออกมา


"วันที่เราออกไปกินข้าวกัน มีซองจดหมายมาสอดไว้ที่หน้าประตู บีไม่ได้สนใจเพราะมันจ่าหน้าซองถึงพิมพ์ บีก็เลยทิ้งมันเอาไว้แล้วพาจีนออกไปกินข้าว บีคิดว่าคนที่เอามาสอดไว้คงมีเจตนาจะให้มันกับพิมพ์เพราะหลังจากที่เราออกไปกินข้าวกันพิมพ์ก็เข้ามาเอามันไป บีไม่ได้เฉลียวใจเปิดดูก่อนตั้งแต่แรก จนกระทั่งมันส่งมาอีกครั้งหลังจากที่เราได้กระเป๋าพิมพ์คืนจากตำรวจ คนแรกที่เปิดซองคือพี่ฝน...และคนต่อมาคือบี"

"ในนั้นมีอะไร?"

"รูปที่แคปจากคลิปวิดีโอ กับซีดีก้อปปี้หนึ่งแผ่น..." เสียงทุ้มหยุดมันเอาไว้แค่นั้นราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ในลำคอก่อนที่จะเอ่ยมันออกมาแผ่วเบาราวกับไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งเสียงออกมา

"มันเป็นคลิปที่บีเมามากแล้วพิมพ์ก็มาหารับบีกลับจากผับ แล้วเราก็มีอะไรกันในรถ มีคนแอบถ่ายมันเอาไว้และขู่ว่าจะเอามันไปขายให้สื่อ มันเรียกร้องเอาเงินจากเราทั้งคู่ แต่พิมพ์กลับรับมันเอาไว้คนเดียว ฮึก สิ่งที่พิมพ์พยายามปกป้องมาตลอด มันคือตัวบีเอง ฮึก ทั้งที่บีเข้าใจว่าพิมพ์เห็นแก่ตัว ทั้งที่เขา ทั้งที่..." 


คำพูดที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้จนจบ ไม่จำเป็นอีกแล้วที่จะต้องอธิบายต่อไปให้เจ็บปวดใจ ในเมื่อมันชัดเจนแล้วสำหรับจินตภัทร ชัดเจนแล้วว่าทำไมพิมพ์ถึงเครียดจนร้องไห้ออกมาแบบนั้น และชัดเจนแล้วว่าใครคือคนที่น่ากลัวที่สุด ถ้าสิ่งที่จอมพลกำลังบอกคือการกระทำของคนที่เรียกว่าแฟนคลับ คนที่น่ากลัวที่สุดก็คงไม่ใช่คนที่แอนตี้ศิลปินอย่างชัดเจน...


คงจะเป็นการกระทำของคนที่รักศิลปินมากเกินไป ที่น่ากลัวกว่าอะไรทั้งหมด 

รู้ทุกเรื่องและเก็บงำเอาไว้ แสดงออกราวกับว่าปกป้องคนรักจากคนอื่นๆ 

แต่กลับถือไพ่เหนือกว่าในทุกขณะที่ยังคอยเดินตามอยู่ 

เมื่อขัดใจขึ้นมาก็พร้อมทำลายอีกฝ่ายอย่างเลือดเย็น ราวกับลืมไปแล้วว่าเคยรักกันมากเพียงใด



...................




"อ้าวพี่ฝน ออกไปไหนมาแต่เช้าครับ?"

เสียงของกวินทักคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้าน หญิงสาวเจ้าของชื่อเงยหน้าและยิ้มให้ขณะที่สะพายกระเป๋าเป้มานั่งที่โซฟา

"เปล่า เมื่อวานไปค้างบ้านเพื่อนน่ะ ยัยน้ำหวานตื่นรึยัง?" 

"อ้อ ตื่นแล้วครับ แบมจับอาบน้ำอยู่" 

"อ้อจ๊ะ" 

หญิงสาวตอบรับพลางถอดรองเท้าออกวางแล้วเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ กวินเดินมาทิ้งตัวลงนั้งข้างๆกระเป๋าเป้ที่ฝนทิพย์วางเอาไว้ มองหารีโมตทีวีจนต้องยกกระเป๋าของหญิงสาวออกแล้วก็แปลกใจกับน้ำหนักของกระเป๋าที่เหมือนมีของหนักๆ ใส่เอาไว้ด้านใน ขณะที่กำลังดึงรีโมตออกมาจากใต้กระเป๋าก็สังเกตเห็นคีย์การ์ดที่เสียบอยู่ตรงช่องกระเป๋าที่ไม่มีซิป มันคุ้นตามากจนชายหนุ่มดึงออกมาดูด้วยความสงสัยก่อนจะพลิกดูและเห็นมันคือคีย์การ์ดของคอนโดฯที่จอมพลอยู่

พอหันกลับมากวินก็สะดุ้งสุดตัวขณะที่ฝนทิพย์หัวเราะขำนิสัยขี้ตกใจของน้องชายสามี

"ของพิมพ์น่ะ พี่เคยขอสำรองเอาไว้..." 

มือสวยดึงมันไปจากมือกวิน ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ อายความขี้เสือกของตัวเอง ที่วุ่นวายกับข้าวของๆ คนอื่น 


เวลาผ่านไปจนกระทั่งช่วงบ่าย กวินออกมาล้างรถตามกิจวัตรของคนว่างงานช่วงกลางวันและหลานสาวก็หลับไปแล้ว เสียงรถขยะก็ดังโหวกเหวกมาแต่ไกล ชายหนุ่มเดินไปไขล็อคตู้เก็บขยะเพื่อให้เจ้าหน้าที่มาเก็บไป แต่ทันทีที่เปิดออกก็เห็นเสื้อผ้าอยู่ในถุงพาสติกของห้างสรรพสินค้า ดูเหมือนจะเพิ่งเอามาทิ้ง แต่ทันทีที่ยกขึ้นก็รู้สึกมีของหนักๆ อยู่ในนั้น เป็นอีกครั้งที่สัณชาติญาณมันบอกให้เขาแกะถุงออก ทั้งที่มันก็คงเป็นขยะทั่วๆไป แต่ไม่รู้ทำไมถึงสงสัยนัก 

เมื่อเปิดออก ภายในถุงประกอบด้วยเสื้อยืดสีดำกับกางเกงเลกกิ้งสีเดียวกัน ถุงเท้า และ รองเท้าผ้าใบที่ยังอยู่ในสภาพดี แต่ที่ตกใจที่สุดก็คือถุงมือกับค้อนที่ยังอยู่ในสภาพปกติ ขณะที่กำลังจะหยิบมันไปถาม เสียงเย็นๆ ที่เอ่ยมาจากด้านหลังก็ทำเอาตกใจ


"ขยะของพี่เอง ทิ้งไปเถอะ..."

ไม่ใช่สายตาของฝนทิพย์ที่กวินหันกลับไปมองแล้วได้แต่กลืนน้ำลายลงคอแล้วมัดถุงก่อนจะโยนมันเข้าไปในตู้ขยะอย่างเดิม

แต่เป็นเสียงของพี่สะใภ้ยามที่กดเสียงต่ำและเอ่ยออกมาราวกับคำสั่งที่ทำให้กวินกลัว เพราะมันเหมือนกับเสียงของพิมพ์เวลาที่โกรธไม่มีผิด....





.........TBC........

ตามชื่อตอนค่ะ เงียบและฟัง

จินตภัทรเองก็ฟังจอมพล

กวินเอง...ก็เช่นกัน

พอจะระแคะระคายอะไรบ้างแล้วเนาะสำหรับคนที่อ่านละเอียดๆ 55555







รีปริ้นท์


Bad Neighbours #2209Bnior

กดซื้อออนไลน์ผ่านเว็บ Shopee เท่านั้น

ตอนนี้เหลือ 5 ชุด ค่ะ


กดสั่ง



 PS. สมัครสมาชิก Shopee ก่อนเด้อ




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18129 Cartoonpbct (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:51
    โอ้ยพี่ฝนน่ากลัวมาก สงสารทุกคนเลย เรื่องมันหนักหน่วงมากขึ้นตลอด
    #18,129
    0
  2. #16898 คัชช๊ะ (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 01:52
    อยากให้ทุกคนเข้าใจศลป เเบบที่ไรต์เขียนบ้าง หลายๆครั้งที่ต้องเจอกับเเฟนคลับที่ไม่ยอมให้ศลปมีความรัก พูดถึงเรื่องเเต่งงานของ ศลปบ้างคน คือเรื่องที่น่าเศร้า ไม่ใช่เเบบทีเล่น เเต่มันคือทีจริง
    #16,898
    0
  3. #15751 ~AnNiE~ (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 17:32
    นึกถึงตอนลู่หานประกาศว่ามีแฟน ทำเอาทั้งด้อมสั่นสะเทือน
    ถึงขนาดมีข่าวว่าแฟนคลับจีนฆ่าตัวตาย

    เพราะรักมาก จึงอยากครอบครอง
    เมื่อไม่ได้ครอบครอง จึงต้องทำลาย
    #15,751
    0
  4. #15393 ออมม่า (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 18:15
    เงียบและรอต่อไป ไม่กล้าเดา
    #15,393
    0
  5. #15364 JubJujube (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 00:35
    ตามต่อ
    #15,364
    0
  6. #15281 DefjeffAum (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 01:41
    สงสารบีอ่ะ มีแฟนคลับที่รักศิลปินมากเกินไปจนสิ่งที่อฟนคลับทำกลับกลายเป็นว่าทำร้ายศิลปินของตัวเอง เพราะแบบนี้บีกับพีฝนก็เลนร่วมมือกันทำแบบนั้นกับเด็กคนนั้นหรอ ที่พี่ฝนยอมร่วมมืออาจจะเพราะว่านางเคยมาทำร้ายพิมพ์ เพราะจดหมายที่ส่งมาให้พิมพ์พี่ฝนเป็นคนอ่านก่อนก็เลยรู้เรื่อง
    แต่พอมาเดาแบบนี้ละ ไรท์จะพลิกอีกรึป่าวเนี้ยยย 55555555
    #15,281
    1
    • #15281-1 LilyHZT(จากตอนที่ 82)
      19 กันยายน 2560 / 01:44
      ไม่อะค่ะเพราะ เดาผิดหมด 5555555
      #15281-1
  7. #15274 only_got7 (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 00:15
    สงสารบี สงสาาพิมพ์ สรุปเงินของพิมพ์ คือ บีกับพี่ฝนเหรอ ยังไง งงไปหมดแล้วว
    #15,274
    0
  8. #15273 Park-Nadia (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 23:07
    อ่านและเงียบๆไว้ เดี่ยวเดาผิด55555555 นี่เริ่มจับทางได้ล่ะแต่เดี่ยวไรท์ก็พลิกมุมอีก555555
    #15,273
    0
  9. #15272 Zom Ws (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 23:03
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ตอนนี้พอจะเดาได้ ฮือออออออออ อ่านแล้วเครียด จะร้องไห้ตามบี พออ่านแล้วพยายามบอกตัวเองว่าให้รักเค้าเท่าที่เค้าอยากให้รัก ฮืออออออออออออ มันเศร้าแต่ก็นะ แฟนคลับก็คือแฟนคลับ แต่ก็ยังสงสัยว่าบีรู้ด้วยไหม แต่แบบ นั่นแหละโอยยยยยยยสนุกมาก อ่านแต่ละบรรทัดพร้อมกับกลั้นหายใจเพื่อเดาในแต่ละประโยค เหนื่อยแต่ก็สนุก รอตอนหน้านะคะ
    #15,272
    0
  10. #15271 super_man (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:51
    แฟนคลับนางนั้นนางคงตกใจตนตกบันไดเอง เพราะเจอเสียงฝนเหมือนเสียงพิมพ์ ก็นึกว่าผีมาหลอก
    ไพลินนี้เป็นบ้าหรอ อยากได้พี่บีเป็นผัวเองว่างั้น
    ถ้าบีเล่าความจริงมาทั้งหมด
    อยากรู้หนูจีนจะเป็นยังไง พี่บีมีความลับอะไรอีกบอกมาๆแต่คิดว่าหนูจีนเป็นคนที่เข้าใจความทุกข์ของพี่บีที่สุดในเรื่องแหละพร้อมจะช่วยสามีแก้ปัญหาเสมอ
    #15,271
    0
  11. #15270 Toeykak (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:27
    พี่ฝนกับบีร่วมมือกันหรอ ครุ่นคริสสสสสส
    #15,270
    0
  12. #15268 เอินคือซาทัง (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 21:58
    กวินนางยิ่งขวัญอ่อนๆอยู่5555
    #15,268
    0
  13. #15267 defpeach (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 21:41
    พี่ฝนคือคนที่อยู่เบื้องหลังรึเปล่า เอาแล้วววไง โอ้ยยเงื่อนงำมาก
    #15,267
    0
  14. #15266 V'vitaJ (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 21:38
    งงนิดหน่อย แต่แต่งดีมากกกนับถือสนุกมากค่ะ
    #15,266
    0
  15. #15265 HMKY_ELF (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 21:12
    เคยตะงิดพี่ฝนนะ แต่คิดๆไปก็ไม่เกี่ยวไรนี่หว่า เลยปัดไป ละยังไงอ่ะ... ;-; ไม่อยากเดาเยอะเลยอ่ะ ตัวละครมีสตอรี่ทุกคนเลยอ่ะ แบบไม่รู้เรื่องของคนนี้จะเกี่ยวกับคนนี้มั้ยมันจะเป็นทอดๆต่อกันเหตุการณ์นี้ทำให้คนนี้เป็นยังงั้น คนนี้เป็นอย่างงี้หรือเปล่า เหตุบางเรื่องที่เกิดขึ้นที่เราเข้าใจว่าไม่มีอะไร ความจริงอาจจะเป็นอะไรที่วางแผนมาแล้วจากคนที่เราคิดไม่ถึงก็ได้ แต่-คนที่เราคิดไม่ถึงเนี้ยแหละ มันไม่มีเหตุจูงใจอะไรให้ทำอ่ะ จะให้นั่งไล่ทุกคนเลยก็จะยาวๆไป บีมารู้ทีหลังทุกทีเลยว่าพิมเคยทำอะไรเพื่อบีบ้าง มารู้ตอนสายไปแล้วอ่ะ ได้แต่เสียใจให้เมียปลอบ ตอนนี้จับต้นชนอะไรไม่ถูกค่ะ รออ่านต่อไป 55555555
    #15,265
    0
  16. #15264 อาจุมม่าแก่แก่ (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 20:33
    คิดว่าไพลินพลาดเอง...ตกบันไดหนีไฟเอง เราคิดว่าไม่มีอยากให้ใครตาย

    อาจจะเป็นแพลน พี่ฝนกับบี อะไรสักอย่างกับไพลิน

    พี่ฝนหน้าตาเหมือนพิมพ์
    บีเคยคิดก่อนเข้าประตู ว่าแพลนคงสำเร็จ
    มีพี่ฝนกับบีลูกว่าแฟนคลับ ส่งรูปกับคลิปมา......ให้พิมพ์



    งานเดามาอีกแล้ว
    #15,264
    0
  17. #15263 Jeerabow (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 19:53
    จีน จีนต้องสตรองนะ พาพี่บีผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้นะ ภาคนี้ดูลึกลับทุกคนเลย ดูมีเรื่องที่เกินคาดซ่อนอยู่
    #15,263
    0
  18. #15262 เดร (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 19:26
    ซับซ้อนอีกแล้ว ฝนเป็นคนฆ่า/ผลักฟค.คนนั้นเหรอ ตอนแรกเข้าใจว่าเป็นแบมซะอีก แต่เอาจริงๆแบมก็ยังไม่มีแรงจูงใจพอที่จะทำแบบนั้น



    แจ็คสันคงไม่รู้ว่าลินทำขนาดนั้นหรือเปล่า หรือรู้? หรือมีคนอยู่เบื้องหลังที่ร้ายกว่าลิน? ถ้าแจ็ครู้เรื่องพิมพ์ถูกข่มขู่แล้วทำไมถึงให้พิมพ์ทนทุกข์อยู่คนเดียวขนาดนั้น T______T
    #15,262
    0
  19. #15261 wwwtkpchapY (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 18:50
    พี่ฝนผู้อยู่เบื้องหลังรึเปล่า เอ้าแล้วววว
    #15,261
    0
  20. #15260 MiMaNoNo (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 18:45
    โอ้โหววววววว พี่ฝนน่ากลัววว อย่างน้อยก็ดีใจนะที่บียอมบอกจีน ยอมเล่าให้จีนฟัง แต่ก็คงไม่ทั้งหมดใช่มั๊ย เห้ยๆ เสียงของพี่ฝนกะพิมพ์เหมือนกันนิ่ อื้อหืออ ไม่อยากเดาล้าวว
    #15,260
    0
  21. #15259 shierichi (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 17:36
    พี่ฝน....น่ากลัวอ่ะ เหย เดาใจไม่ออกจริงๆ ค้อนทุบใครมาคะตอบ! ยัยจีนต้องสตรองนะ ฮือออ
    #15,259
    1
    • #15259-1 shierichi(จากตอนที่ 82)
      18 กันยายน 2560 / 17:37
      นิ้วลั่น พี่บีด้วย เคลียร์ให้จบไปเลย แฟนคลับแบบนี้คือไม่โออ่ะจริงๆ
      #15259-1
  22. #15258 ppmchnnn (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 16:33
    อ่านแล้วขนลุกกล่งรถไฟเลยงะ ฮือลึกลับซ่อนปมแบบไม่เดาแล้วยอมแล้วววว ติดตามนะคะ ชอบที่ไรท์เขียนมากๆอะ มันแบบ ฮือ รอค่ะ /ยื่นกำลังใจx10
    #15,258
    0
  23. #15257 CaliforniaGirl (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 14:21
    ไม่เดาแล้วววววว กลัววมากกกกก เราว่าภาคนี่เป็นภาคที่ทวิสต์มากอะ หักมุมความคิดคนอ่านตลอด แต่แบบมีไซน์มาให้หลอนและคิดได้เรื่อยๆ มันส์มากๆเลย โอ้ยย อธิบายไม่ถูกเลย กลัวมาก และดีมากๆ ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆอีกครั้งนะคะ
    #15,257
    0
  24. #15255 Serena_v (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 13:52
    อ่านแล้วกลัวอ่ะ กลัวแฟนคลับ กลัวพี่ฝน
    กลัวใจจีนด้วย จะหักมุมอีกรอบมั้ยยย
    #15,255
    0
  25. #15254 bbbbbell2 (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 13:48
    จอมพลลล
    #15,254
    0