[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 8 : 7 : เวลคั่มทู 2209

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    21 ก.ค. 60

O W E N TM.



 

7

Welcome to 2209

 

"ก็ทำให้คุณสนใจไง"

 

พรึ่บ!

 

"วี้ด!"

 

"หื๊ม"

 

ขณะนี้เวลาโพล้เพล้ท้องฟ้าใกล้จะมืดลง ไฟทั้งห้องก็ดับพร้อมกับเสียงหวีดเบาๆ ของเจ้าของห้อง และผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่ทำแค่เพียงส่งเสียงแปลกใจ หันไปจะเปิดประตูห้องก็ล็อกสนิทด้วยเทคโนโลยีชั้นสูงที่ไม่มีกระแสไฟก็กลายเป็นประตูคุกไปโดยปริยาย

"ไฟดับอะ"

"รู้แล้ว..."

"หงึก ก็พูดเฉยๆ ทำไมต้องเสียงดุ นี่ถอยออกไปได้ยัง เอาแว่นเราคืนมา เหม็นกระเทียมจัง บีไปกินไรมาอะ"

เสียงบ่นหงุงหงิงๆ ของจินตภัทรดังขึ้นพร้อมมือที่ยื้อแว่นกลับมาจากมืออีกฝ่ายอย่างง่ายดาย เพราะคำพูดที่ทักเรื่องกลิ่นกระเทียมทำเอาคนถูกทักหลุดยิ้มออกมาง่ายๆ

"จมูกดีจริง กินเอ็มเคมา"

"อ๋อๆ เดี๋ยวโทรหานิติบุคคลดีกว่า มีเบอร์ป่าว โทรศัพท์อันนี้ใช้ไม่ได้อะ" จินตภัทรยกหูโทรศัพท์ภายในที่ไม่มีเสียงตอบรับแล้วเบ้ปาก

"ไม่มีอะ ผมไม่เคยโทร มือถือคุณไง"

"มันเปิดได้แต่ทำไรไม่ได้แล้วอะ..."

จอมพลเหลือบมองโทรศัพท์มือถือจอแหลกในมือของจินตภัทรแว่บเดียวก็ทำเป็นหันไปมองทางอื่น แล้วสั่งให้จินตภัทรแกะเครื่องใหม่อย่างรู้สึกผิดนิดๆ ที่รู้สึกผิดก็เพราะจินตภัทรยังถือมันไว้ในมือทั้งที่พังแล้ว คงมีคุณค่ากับเจ้าตัวมากถึงไม่ทิ้งง่ายๆ

"ก็...เปลี่ยนมาใช้เครื่องใหม่ดิ" พูดพลางยกมือถูจมูกตัวเองอย่างขัดเขินนิดๆ

"ไม่เอา..." คนงอแงก็ยังงอแงวันยันค่ำ จนคนที่ฟังอยู่หงุดหงิดในที่สุด

"นอนตายมันอยู่ในนี้แล้วกัน ผมไปละ"

"อ้าว..."

ว่าจบคนใจร้ายก็เดินไปเปิดระเบียงแล้วโหนตัวขึ้นไปยืนบนขอบระเบียงอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะก้าวข้ามไปจนถึงระเบียงห้องตัวเอง ทั้งที่คืนก่อนโหวกเหวกใส่จินตภัทรว่าปีนไม่ได้เพราะอยู่ตั้งชั้นยี่สิบสองใครจะปีน

แต่สุดท้ายก็ปีน...

"อ่าว ปีนได้นี่ วันนั้น..." จินตภัทรยืนเกาะประตูระเบียงมองอีกฝ่ายที่ข้ามไปยังระเบียงฝั่งตัวเองได้ภายในไม่กี่วินาที

 

จินตภัทรเดินกลับมานั่งกดโทรศัพท์จอแตกของตัวเอง พยายามกดหาเบอร์นิติบุคคล แต่ไม่นานเสียงของจอมพลก็ตะโกนข้ามมา

"คุณ! ห้องผมมีไฟอะ เออ นี่เขาบอกว่ามันดับแค่ห้องคุณ เพราะไฟลัดวงจรในตู้ไฟข้างๆ ห้องคุณอะ"

"เขาไหน" จินตภัทรชะโงกมามองคนที่ยืนถอดเสื้อเหลือแต่กางเกงยีนส์ตัวเดียวอย่างที่ทำเสมอเวลาอยู่ในห้องตัวเอง

"ยามดิ นิติบุคคลปิดไปตั้งแต่หกโมงแล้วนี่มันจะทุ่มแล้ว ผมโทรไปถามยามข้างล่างมาเนี่ย"

"จริงอ่อ"

จินตภัทรบึนปากแล้วถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะกลัวจะโดนแกล้งอีก

"โกหกให้มันได้พระแสงของ้าวอะไรวะ ก็เนี่ยอุตส่าถามให้ จะมานอนห้องผมก่อนไหม ถ้าไม่มาผมไปทำงานละนะ"

"หืม คุณไม่อยู่ห้องเหรอ"

ทั้งที่ปฏิเสธออกมาทันควันเมื่อครู่ แต่พออีกฝ่ายบอกว่าจะไม่อยู่ห้อง ร่างบางก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที

"ไม่อยู่ วันนี้มีร้องสดที่คลับ กลับมาอีกทีก็ตีสามอะ" เสียงทุ้มอธิบายขณะมองหาทางให้จินตภัทรปีนข้ามมา

"เอ่อ โอเค ไปก็ได้"

แต่อุปสรรคที่จอมพลคิดไว้ตอนแรกว่าเป็นเพราะช่วงขาของจินตภัทรที่สั้นกว่า กลับไม่ใช่อุปสรรคที่แท้จริง

เพราะขณะที่กำลังจะข้ามมาฝั่งระเบียงของจอมพลที่อยู่ห่างเกือบช่วงตัว จินตภัทรก็เอาแต่ยืนหลับตาอย่างเดียว

"เฮ้ย จะข้ามก็ลืมตาดิ จะเดินยังไงวะหลับตาปี๋ขนาดนั้น"

เสียงของจอมพลที่ตวาดใส่ยิ่งทำให้จินตภัทรขาสั่นมากขึ้นไปอีก

"ก็มันกลัวอะ!"

"กลัวแล้วมาซื้อห้องอยู่สูงขนาดนี้ทำไมวะ ทำไมไม่ไปอยู่ห้องใต้ดิน ขุดรูอยู่ไป๊"

"ไม่เอา ไม่ไปแล้ว!"

จังหวะที่กำลังจะก้าวไปหาขอบระเบียงอีกฝั่ง เท้าเล็กๆ กลับถอยหลังเพราะกลัว

ทั้งเสียงจอมพลที่พูดไม่ดีใส่ ทั้งลมเย็นๆ ที่พัดมาปะทะตัวจนขนลุก

"จีน!"

"วี้ดดดดดดดดดดด"

ขณะที่จินตภัทรเสียหลัก แขนแกร่งก็คว้าเอวไว้ได้ทันแล้วดึงร่างบางลอยหวือไปอยู่ในอ้อมกอด เสียงร้องไห้เหมือนเด็กดังไม่หยุดทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้บาดเจ็บอะไรเลย

"ฮืออออออออ ฮึก ฮืออออออออ"

"ชู่วววว ไม่ร้องๆ ยืนเร็ว ยืนได้แล้ว"

จอมพลพูดไปก็ขำไป บอกอะไรจินตภัทรก็ไม่ยอมทำสักอย่าง

"ไม่เอ๊า! กลัว!"

"ลืมตาๆ เร็ว ไม่มีอะไรแล้ว"

"ไม่ ฮืออออ ม่ายยยยยยย"

ขำก็ขำ สงสาร จินตภัทรกลัวจนตัวสั่นและกอดอีกฝ่ายไว้แน่นทั้งแขนทั้งขา ราวกับลูกลิง ไม่ว่าร่างสูงจะปลอบยังไง จินตภัทรก็ไม่ยอมหย่อนขาลงไปแตะพื้น และไม่ยอมลืมตาขึ้นมา จนกระทั่งจอมพลจำใจเดินอุ้มลูกลิงที่เอาแต่ร้องไห้เข้ามาในห้องแล้วแกล้งจับเทลงบนเตียง

"วี้ดดดดดดดดดดดดดดดด"

แรงเหวี่ยงตอนที่ไม่รู้ตัว ทำเอากลัวจนร้องเสียงหลง คนขี้แกล้งก็ยังแกล้งอย่างสนุกสนาน

"ลงไป๊!"

"ม่ายยยยยยย ฮือออออออออออออ ม่ายยยยยยยย"

จอมพลหัวเราะลั่นห้องขณะที่จับจินตภัทรหัวทิ่มลงอยู่เหนือเตียงนอนของตัวเอง แต่เพราะเจ้าตัวไม่ยอมลืมตาก็มโนไปเองว่าจะตกลงจากที่สูง  จนสุดท้ายจอมพลต้องทิ้งตัวลงไปบนเตียงพร้อมร่างของลูกลิงที่กอดเอาไว้แน่น

ทันทีที่ร่างกายสัมผัสกับผ้าปูที่นอนนุ่มๆ จินตภัทรก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมคราบน้ำตาที่เกาะอยู่บนขนตาแพหนาหลังแว่นกรอบดำ มือของคนใจร้ายค่อยๆ ดึงแว่นออกจากใบหน้าของคนที่ยังสะอื้นงื้ดๆ อยู่ ก่อนจะค่อยๆ ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มใสเบาๆ

"ร้องไห้เก่งจริงๆ ตั้งแต่เจอกันนี่คุณร้องไห้ใส่ผมทุกวันเลยรู้ตัวไหม"

"หงึ ทำไมอะ ร้องไห้บ่อยแล้วจะทำไม"

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันขณะพูด เพราะสายตาที่จับโฟกัสไม่ค่อยได้หลังจากที่ถูกดึงแว่นออก

"คุณทำให้ผมคิดถึงแฟนเก่า...เขาร้องไห้เก่งเหมือนคุณ ชอบด่าไป ร้องไห้ไป"

คำสารภาพถูกเอ่ยขณะที่มองใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตาใกล้ๆ และฟังคำตัดพ้อของจินตภัทรอย่างไม่รู้สึกหงุดหงิดแม้แต่น้อย

"แสดงว่าบีนิสัยไม่ดี ทำให้แฟนร้องไห้บ่อยๆ" พูดไปก็บึนปากไปอย่างเคยตัว

"ก็คงแบบนั้น"

เสียงทุ้มตอบเบาๆ ขณะที่พิจารณาใบหน้าที่อยู่ต่ำอยู่เล็กน้อย สิ่งที่ดึงดูดให้ใบหน้าของจินตภัทรดูตลกในสายตาของจอมพลก็คือแก้มกลมๆ ที่เหมือนอมอะไรอยู่ตลอดเวลา

"แล้วได้ขอโทษป้ะ ขอโทษเขาบ้างไหม" 

"ไม่...ไม่เคยขอโทษเลย พอคิดว่าอยากจะขอโทษ เขาก็ไม่อยู่ให้ขอโทษแล้ว"

"โทรไปง้อสิ..."

เหลือบมองและสบตากันตรงๆ เป็นครั้งแรก จินตภัทรไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายมีสีหน้ายังไงเพราะมองไม่เห็น

สัมผัสได้เพียงน้ำเสียงที่มันเศร้าเหลือเกินยามที่พูดอธิบายออกมา

"โทรไปเขาก็ไม่รับแล้ว เขาคงเปลี่ยนเบอร์ตอนขึ้นไปอยู่บนสวรรค์"

จินตภัทรพยักหน้ารับรู้และคิดประดิษฐ์ถ้อยคำในใจ เพราะความสงสัยมันทำให้อยากถาม แต่ก็กล้าๆ กลัวๆ

"เสียใจด้วยนะ...ถามได้เปล่าว่าเขาเป็นอะไร ไม่ต้องบอกก็ได้นะถ้ามันแย่อะ คือสงสัยเฉยๆ"

ร่างหนาขยับเล็กน้อย แปลกที่จอมพลไม่ได้รู้สึกว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆ สอดรู้สอดเห็น แต่กลับเหมือนกับคนที่เปิดโอกาสให้เขาได้ระบายออกมาอย่างไม่รู้สึกว่าจะโดนด่า เพราะเขาคิดว่ายังไงจินตภัทรก็คงด่าเขาอยู่แล้วถ้ารู้สาเหตุ

"รถชน เขาทะเลาะกับผม แล้ววิ่งหนีออกมา รถมอเตอร์ไซค์ขับสวนเลนมาชนเขา ตอนผมวิ่งตามลงมาจากคอนโดฯ ก็เจอเขาตอนที่เสียแล้ว แต่คนที่เห็นตอนที่พิมพ์ถูกรถชนคือไอ้แจ็ค มันมาหาผมตอนนั้นพอดี มันบอกว่า...พิมพ์ร้องไห้เหมือนคนเสียสติตอนที่วิ่งลงมาจากฟุตบาทแล้วรถมอเตอร์ไซค์คันนั้นก็ชนเธอทันที"

"บีทะเลาะกับเธอเรื่องอะไร"

เป็นคำถามที่ก่อนหน้านี้คงตอบยาก เขาไม่เคยยอมรับว่าตัวเองผิดเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น แต่เขาจำได้ว่าตัวเองเคยเครียดจนพูดใส่จินตภัทรมาแล้วเมื่อคืนก่อน จินตภัทรไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองนั่นแหละที่ทำให้เขารู้สึกอยู่เสมอว่าพิมพ์ยังอยู่ตรงนี้...อยู่รับฟังและด่าทอเขา เหมือนกับจินตภัทรเป็นตัวแทนของพิมพ์ที่ไม่มีโอกาสได้พูดด่าเขาในตอนนั้น

"ผมมีคนอื่น..."

จอมพลตอบออกไปเสียงเบาราวกระซิบ แล้วจินตภัทรก็ร้องไห้ออกมาแทบจะทันที ราวกับเป็นตัวเองเป็นผู้ถูกกระทำ จินตภัทรเป็นแบบนี้เสมอไม่ว่าจะดูละครหรืออ่านนิยาย เขาสามารถอินไปกับความรู้สึกของตัวละครได้ง่าย และในยามที่เขียนนิยาย บ่อยครั้งที่จีจินตภัทรร้องไห้ออกมาจนต้องหยุดเขียน ราวกับตัวเขาเป็นคนที่อยู่ในสถานการณ์นั้นๆ

"ฮึก ทำไมทำแบบนี้ ใจร้าย...ฮึก บีใจร้ายมากเลย"

จินตภัทรยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วเองขณะที่ตัดพ้อและร้องไห้โฮออกมา มือเรียวถูกดึงออกจากใบหน้าพร้อมกับคำพูดแซวของอีกฝ่ายที่เห็นท่าทางของจินตภัทรแล้วขำ

"ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังแม้แต่เพื่อนสนิท ทำไมผมต้องมาเล่าให้คุณฟังแล้วรองรับอารมณ์คุณแทนพิมพ์ด้วยเนี่ย"

"บีทุเรศอะ นอกใจได้ไง ทำแบบนี้ได้ยังไง เลวที่สุดเลย ไอ้สารเลว ไอ้ชั่ว ฮึก แย่..."

"อืม ผมมันแย่ เลิกด่าผมเหอะ เดี๋ยวผมร้องไห้มั่งหรอก"

จอมพลว่าพลางบีบจมูกอีกฝ่ายที่ตอนนี้แดงเหมือนลูกสตรอว์เบอร์รี ก่อนจะลุกขึ้นและขอตัวไปอาบน้ำเพื่อไปทำงาน

 

....................

 

จินตภัทรนอนอยู่บนเตียงและคิดถึงเรื่องของพิมพ์ มันเศร้ามากจนไม่สามารถหยุดคิดและเลิกเสียใจแทนพิมพ์ได้เลย จินตภัทรยังคงปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์นั้นก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยๆ ดับมืดลงเมื่อเข้าสู่ห้วงนิทรา...

"คุณถ้าหิวผมมี..." เสียงของคนที่เดินสวมเสื้อยืดสีดำออกมาจากห้องน้ำหยุดชะงักไปเมื่อมองเห็นท่านอนของคนที่อยู่บนเตียง

จอมพลกลืนน้ำลายลงอย่างฝืดเฝือเมื่อเห็นเสื้อยืดตัวบางเลิกขึ้นมาจนเกือบถึงหน้าอกของอีกฝ่าย แถมกางเกงขาสั้นที่จินตภัทรสวมก็เลิกสูงจนเห็นต้นขาขาวๆ และสะโพกกลมกลึงชัดเจนยามนอนบิดเอวเล็กน้อย มองผ่านๆ ยังเผลอคิดว่าผู้หญิง

เขาไม่เคยสังเกตรูปร่างจินตภัทรเพราะตลอดมาร่างบางมักจะสวมเสื้อผ้าตัวโตๆ ที่มองเห็นทีไรก็เหมือนเด็กชาวเขาใส่เสื้อบริจาคทุกที ก็เพิ่งมีวันนี้ที่เขาได้เห็นสัดส่วนอีกฝ่ายชัดเจนจนแอบเลียริมฝีปากขณะที่ค่อยๆ ทิ้งเข่าลงบนผืนเตียงคร่อมกายคนที่นอนหลับสนิท หลุบตาลงมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอน้อยๆ แผ่นอกที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอบอกให้รู้ว่าตอนนี้จินตภัทรเข้าสู่ห้วงนิทราโดยสมบูรณ์

มันเป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายเจ้าชู้จะรู้สึกคันไม้คันมือเมื่อเห็นผิวขาวๆ จอมพลแตะนิ้วชี้ลงบนหน้าท้องเนียนก่อนจะค่อยๆ เกี่ยวชายเสื้อยืดของจินตภัทรขึ้น แล้วเอียงคอมองลอดเข้าไป พึมพำออกมาพร้อมดวงตาเบิกโพลงด้วยความรู้สึกตื่นตาตื่นใจ

"เชี่ย โคตรขาว...แดกผงซักฟอกมาป้ะเนี่ย"

"อื้อ" เสียงของจินตภัทรที่ขยับพลิกตัวคว่ำลงทำเอาอีกฝ่ายผงะออกเล็กน้อย แต่เพราะขายาว จินตภัทรจึงไม่ได้สัมผัสโดนเขาเลยแม้แต่น้อย แล้วช่วงเวลาของความระทึกก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อสายตาลามกมาหยุดอยู่ที่บั้นท้ายงอนๆ

"อื้อหือ ตูดแม่งน่าฟาดฉิบหาย อาหารแม่งไม่เลี้ยงสมอง เอามาเลี้ยงตูดหมดชัวร์"

พูดไปก็ถือโอกาสวางมือลงบนบั้นท้ายกลมๆ อย่างลองเชิง เมื่อร่างบางไม่ขยับก็ยิ่งได้ใจสอดมือลอดขากางเกงสีเขียวอ่อนสัมผัสกับผิวเนื้อเน้นๆ ไม่มีขอบกางเกงชั้นในอย่างที่คิด แต่มองเห็นขอบยางยืดอยู่ที่สะโพก ฉะนั้นมันคงมีสองกรณี

"เช็ดแม่ จีสตริงหรือกางเกงในเข้าง่ามตูดวะ..."

ลิ้นหนาแลบเลียริมฝีปากตัวเองอย่างประหม่าขณะที่ค่อยๆ เกี่ยวขอบเอวกางเกงขาสั้นอีกฝ่ายลงเพื่อดูให้แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่ และแล้วความจริงก็เปิดเผย ภายใต้กางเกงขาสั้นสีเขียวอ่อนขากว้าง มีจีสตริงสีชมพูขอบลูกไม้ซ่อนอยู่

"ซี้ดดดด ไอ้เช็ดดดดดดแม่ แอบแซ่บนี่หว่า ตีหัวให้สลบแล้วจัดสักดอกก่อนไปทำงานดีไหมวะ"

ถึงจะปากหมาออกมาแบบนั้น แต่จอมพลก็ทำแค่ใช้นิ้วชี้แกล้งเกี่ยวขอบจีสตริงรั้งขึ้นมา ดีดใส่ก้นกลมๆ ของคนที่หลับอยู่ดังเพียะ แล้วรีบถอยออกมายืนหัวเราะคนเดียวข้างเตียง

จินตภัทรสะดุ้งโหยงอย่างน่าสงสาร ลุกขึ้นมานั่งเคี้ยวน้ำลายแจ๊บๆ หยีตามองอย่างสะลึมสะลือ โรคจิตขี้แกล้งแกล้งทำเป็นตีหน้าขรึมสั่งเสียก่อนไปทำงาน

"ผมไปทำงานละนะ ถ้าหิวมีของกินอยู่ในตู้เย็นนะ"

"งื้อๆ ตั้งใจทำงานนะบี" มือเล็กๆ โบกไปมาอย่างไร้ทิศทางเหมือนเด็กละเมอ ก่อนที่เจ้าตัวจนล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

 

เพียงคำพูดไม่กี่คำ แต่กลับทำให้หัวใจของคนที่ฟังรู้สึกสั่นไหว

แค่คำว่า 'ตั้งใจทำงานนะบี' มันทำให้หัวใจสั่นไหวเมื่อได้ยิน ไม่ใช่เพราะพิมพ์เคยพูด

แต่มันเป็นคำพูดที่จินตภัทรพูดอย่างไม่รู้ตัว และทำให้จอมพลรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก...

 

....................

 

ขณะที่ร่างสูงใหญ่กำลังจะเดินไปเรียกแท็กซี่ หัวหน้ารปภ.ก็เดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางนอบน้อม

"คุณบีครับ ห้อง 2207 ที่ผมแจ้งไปตอนนี้ไฟมาแล้วนะครับ พอดีเมื่อครู่โทรเข้าไปที่ห้องแต่ไม่มีคนรับสาย ไม่รู้ว่าคุณจีน..."

"เอ่อ ช่วยสับคัตเอาต์ห้องจีนลงก่อนได้ไหมครับ" จู่ๆ ร่างสูงก็พูดแทรกกลับไป ด้วยความรู้สึกแรกที่ยังไม่อยากให้อีกฝ่ายกลับทั้งที่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องทำแบบนั้น...

"หืม ทำไมเหรอครับ"

"คือ เอ่อ พอดีว่าจีนเขาบอกว่าจะต่อสายไฟเพิ่ม เลยให้ผมไปช่วยทำให้"

"อ้อๆ ได้ครับ ถ้าเสร็จแล้วยังไงมาบอกได้เลยนะครับ" หัวหน้ารปภ. วัยกลางคนยิ้มให้และพยักหน้าเข้าใจ

"ครับ ขอบคุณมากครับ"

 

 

หลังจากโกหกคำโตออกไป จอมพลก็ออกมายืนเหม่ออยู่ข้างถนน มือขวาค่อยๆ ยกขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นในอกข้างซ้ายมันเต้นแรงมากหลังจากที่จินตภัทรบอกให้เขาตั้งใจทำงาน และเต้นแรงมากขึ้นเมื่อเขาโกหกออกไป

สิ่งที่เกิดขึ้นยิ่งตอกย้ำให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้คิดกับจินตภัทรเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

แม้จะไม่สามารถอธิบายออกมาได้ว่า ชอบ หรือ มันคือความรู้สึกแบบไหน

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขายอมรับกับตัวเองได้ในตอนนี้คือ...เขาแค่อยากกลับไปและเจอจินตภัทรอยู่ในห้องตัวเอง

ไม่ใช่แค่คืนนี้ แต่ในทุกๆ คืนที่เขากลับมาจากคลับ และทุกๆ วันเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา

เขาอยากเห็นจินตภัทรเป็นคนแรก...โดยไม่รู้สาเหตุว่าทำไม


 

 

.............TBC...............

#2209Bnior





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #18280 Kalakunaong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 12:42
    อันแน่~ เจอจีสตริงพิฆาต555555
    #18,280
    0
  2. #18277 nook_wt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 08:30
    -โรคจิต ชอบเค้ารึชอบจีสติงเค้าอ่า
    #18,277
    0
  3. #18261 xxabw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 14:40
    ชอบเขาเพราะจีสตริงขอบลูกไม้นี่หว่าาา พี่บีแม่มหื่น55
    #18,261
    0
  4. #18260 xxabw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 14:40
    ชอบเขาเพราะจีสตริงขอบลูกไม้นี่หว่าาา พี่บีแม่มหื่น
    #18,260
    0
  5. #18196 WangJimung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 17:39

    ลูกใส่จีสตริงสีชมพู ว้อยยยยย555555555555555555

    #18,196
    0
  6. #18147 Defnan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 01:38
    เกลียดอ่ะ พี่บีแม่งหื่นมาก แล้วไปดีดจีตริงน้องทำม๊ายยยย
    #18,147
    0
  7. #18067 Cartoonpbct (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 12:11
    งื้ออออ ในความหื่นของจอมพล ก็ยังมีความน่ารักนะ
    #18,067
    0
  8. #18048 AfterAohh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 21:58
    ตลกพี่อ่ะอ่ะ​ 5555555​ มีแอบดีดจีฯของน้องด้วย​ 5555
    #18,048
    0
  9. #16449 Soda princess (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 22:49
    กลับมาอ่านใหม่อีกรอบ จีนน่ารักกกกกกกกก
    #16,449
    0
  10. #16001 อากาเซ่9397 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:55
    จอมพลคนบ้า คนผีทะเล หื่นมากกกกก
    #16,001
    0
  11. #15419 aukkhauupaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 21:00
    แหม ตายแล้วววววว เอาน้องใส่ถุงอยู่ด้วยเลยมั้ยคะคุณจอมพล หื่นมั่กกกกกก
    #15,419
    0
  12. #15294 khunprajae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 04:38
    จอมพลเป็นคนแบบนี้นิเอง เห่ม
    คุณจีนชอบสีเขียวใช่มะ 55555
    #15,294
    0
  13. #14565 CViewMED (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 07:25
    ไม่ธรรมดาาาาา่
    #14,565
    0
  14. #11938 Linseyyy13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 21:00
    จีนแอบแซ่บ!!
    พี่บีก็หื่นเชียว 555
    #11,938
    0
  15. #11868 Zomanica (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 23:56
    ไอ่คุณจอมโพ้นนนนนนนนน แกร๊~~~~ จะหลงรักจีสตริงสีชมพูลายลูกไม้ของลูกมี๊ไม่ได้!!! เอ้าไม่ใช่หรอ ท่ดๆ มัวแต่จดจ่อกับกกน.อยู่ //ลูกมี๊แอบแซ่บนะคะ แอร๊ย
    #11,868
    0
  16. #11568 writesundra (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 22:43
    คนลามก คิดอะไรกับจีนอ่อ
    #11,568
    0
  17. #11565 陈 文月 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 22:10
    งูยยยยลวนลามน้องงงง5555
    #11,565
    0
  18. #11437 DD_Thai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 20:38
    จีสตริง สีชมพู ขอบลูกไม้ 😳😳😳 อะไรคะจีนนนนน 
    #11,437
    0
  19. #10966 pqppp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 01:21
    ขำแบบขำไม่ไหว เช็ดแม่คือขำมากๆ หน้าพี่บีลอยมาแล้วหัวเราะแบบคนบ้า5555555555555
    #10,966
    0
  20. #9358 Pathanya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 22:11
    งั้นตาพระเอกก็แพ้ก่อนเลยค่ะงานนี้
    #9,358
    0
  21. #8893 pa rang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 22:43
    แหมมมมมมมอยากจะแหมไปให้ถึงชั้น22 แค่เค้านอนหลับก็จะลักหลับเค้าละไปหวั่นไหวกับเค้าอี๊กกกก
    #8,893
    0
  22. #8757 nu_kets (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 05:49
    โอ๊ะโอ!น้องจีนแอบแซบคะเห็นหงิมๆแต่ข้างในเผ็ดเอาแล้วไงท่านจอมพลเริ่มหวั่นไหวกับยัยเอ๋อของเราแล้ว
    #8,757
    0
  23. #8547 Natkamon___06 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 20:20
    ทำไมชอบแกล้งน้องอ่าาา
    #8,547
    0
  24. #7241 Saniya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 02:34
    พี่บีฉวยโอกาส คนเลว ทำไมทำกับยัยจีนแบบนั้น แต่พี่ไม่เสียงดังใส่น้องบ่อยๆเหมือนก่อนก็ดีนะ ดูมีจิตสำนึกมากขึ้น
    #7,241
    0
  25. #5886 giftfully (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 19:06
    เพราะจีสตริงเหรอ55555555555555
    #5,886
    0