LOVE ONLINE (KAIDO) | REWRITE END.

ตอนที่ 4 : LOVE ONLINE : 03 rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    3 ก.ย. 58

3.

สถานะ : offline




การรอคอย สุดท้าย ปลายทางของการรอคอยมันก็จบสองแบบอยู่ดี คือสุข หรือทุกข์ใจที่รอ

 





            หลังจากวันนั้น  3 เดือนแล้ว เขายังออนไลน์ทุกวัน  เพื่อที่จะรอ E-mail เพียงหนึ่งรายชื่อให้อยู่ในสถานะออนไลน์  สำหรับการรอคอยในทุกๆวัน จงอินรอคอยแม้ว่ามันจะเป็นการรอคอยที่ฟังดูไม่มีความหวังเท่าไร เขารู้ดีกับสถานะของคนแปลกหน้าที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของคนๆหนึ่ง อาจจะผ่านมาและก็ผ่านไป บางคนผ่านมาและสร้างเรื่องราวที่ดีด้วยกันรู้สึกถึงความสุขที่มี แต่บางคนผ่านมาเพื่อที่จะสร้างรอยแผลให้อีกฝ่าย แต่ไม่ว่ามันจะจบอย่างไร  จงอินรู้แล้วว่าเขาเริ่มรู้สึกท้ออย่างบอกไม่ถูกหรือในบางครั้งอาจจะเป็นคำพูดที่ฟังดูตัดเพ้อแต่เขาก็แค่คิดว่า

 




            พี่คงแค่เหงา และพอพี่ไม่เหงา พี่ก็หายไป…’   




            จงอินไม่เคยมีความคิดแบบนี้  เขาไม่เคยต้องกระวนกระวายใจไม่เคยต้องรอคอยใคร หรือแคร์ใครมากกมายขนาดนี้แต่ในตอนนี้เขากลับต้องทบทวนใหม่อีกครั้ง




            ทำไมพี่มีอิทธิพลต่อผมขนาดนี้





            และมันเป็นอีกครั้งที่เขาตั้งคำถาม จงอินเคยเป็นคนที่นอนหลับในคาบเรียนเสมอเพราะเขาเผลอเล่าให้คยองซูฟัง และมันก็เหมือนการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สำหรับเขา เพราะพี่คยองซูบ่นเขาแทบตายจงอินจึงยอมที่จะทดลองทำอะไรก็ได้ให้ไม่หลับในคาบเรียน เขาก็ไม่แน่ใจจะทำไปทำไม ทำไปพี่เขาจะรู้หรอ ก็คงไม่ แต่เขาก็ลองทำเพื่อตัวเองดูบ้าง ทุกๆอย่างในชีวิตจงอินมันเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในทางที่ดีเพราะคยองซู





             พี่เป็นเหมือนสีสันที่มาเพิ่มผ้าใบสีเทาๆของเขาให้มีชีวิตชีวา แต่ก็เหมือนวันที่สีหมดหลอดที่จะมาวาดเติมแต่งลงไป  และพี่ก็หายไปง่ายๆแบบนี้  มีทางเดียวคือ เขาต้องตัดใจ จงอินต้องตัดใจและเขาตัดสินใจออนไลน์แค่ในวันนี้





            วันนี้วันสุดท้ายเพียงเพราะเขาไม่อยากรอคอยแบบไม่มีหวังแบบนี้อีกแล้ว....





            ก่อนที่จะตัดสินใจทิ้งข้อความออฟไลน์ไว้ในหน้าต่าง mail ของคยองซู...





            พี่ครับ...ผมหวังว่าพี่จะมีความสุขดี แต่ตอนจากนี้เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก ผมไม่รู้ว่าผมจะเจอพี่ได้อีกตอนไหน ผมไม่รู้ว่าพี่หายไปไหน...แต่ผมอยากให้พี่รู้ไว้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาผมคิดถึงพี่...คยองซู

 





            จงอินถอนหายใจออกมาเบาๆพลางเสยเส้นผมที่ปรกหน้าของเขาขึ้นหลับตาเพื่อลืมความเหนื่อยล้าและเขาควรพอพอทีกับโลกออนไลน์ โลกที่มันไม่มีอะไรแน่นอนตั้งแต่แรก จงอินรู้ดีว่ามันเริ่มแบบดูไม่มั่นคงตั้งแต่แรกและมันก็แค่จบแบบไม่มั่นคงไปก็แค่นั้น ในขณะที่เขากำลังจะกดออฟไลน์แต่ทันใดนั้นก็มีข้อความเตือนขึ้น

 




‘D-DO online….’  

 




พี่ออนไลน์แล้ว เขาไม่รู้ว่าเขาควรรู้สึกยังไงในตอนนี้ทั้งดีใจ ทั้งตื่นเต้นบอกไม่ถูกปนหน่วงในใจแบบแปลก แต่เขาก็คงห้ามไม่ได้เลยสักนิด กับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา เขาเพี้ยนไปแล้วแน่ๆทั้งที่รู้สึกว่าควรตัดใจ ราวกับเปลวไฟขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 




......................................................




 

 

            หลังจากที่กลับมาที่ห้องพักเล็กๆของเขา คยองซูจัดการโยนเป้ไปที่มุมห้องอย่างเกียจคร้านและจัดการธุระส่วนตัวเหมือนอย่างเคย เขาพบว่าชีวิตที่เคยเป็นมันกลับมาอีกครั้งแม้ว่ามันจะดูเดิมๆแต่ดูเหมือนว่าชีวิตเขาขาดอะไรบางอย่างไป บางอย่างที่ต้องทำทุกวันเมื่อก่อน และเขาเพิ่งนึกออกว่าควรรีบออนไลน์ในตอนนี้  รอเพียงไม่นานนักก่อนที่หน้าจอเด้งเตือนขึ้นมาปรากฏขึ้น ไม่ใช่ใครที่เลยนอกจากจงอินที่ส่งข้อความมา




 กัมจง said : “พี่ครับ...ผมหวังว่าพี่จะมีความสุขดี แต่ตอนจากนี้เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกผมไม่รู้ว่าผมจะเจอพี่ได้อีกตอนไหน ผมไม่รู้ว่าพี่หายไปไหน...แต่ผมอยากให้พี่รู้ไว้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมคิดถึงพี่...คยองซู




เพียงแค่ได้อ่านข้อความที่พิมพ์ทิ้งไว้คยองซูรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูกเขาพยามรีบพิมพ์ตอบกลับไปราวกับกลัวว่าจงอินออฟไลน์ไปก่อน




            D-DO says :   พี่ก็คิดถึงนาย....จงอิน


            กัมจง says :  พี่หายไปไหนมา


            D-DO says : พี่ติดงานที่คณะ ขอโทษที่หายไปแบบไม่ได้บอกนะ มันยุ่งมากๆเลย เอาแบบนี้ไหมจงอิน  นายเล่น kakao ไหม? พี่ขอ id เราจะได้ติดต่อกันสะดวกไง ดีไหมล่ะ


            กัมจง says : ก็ได้ครับพี่ 


            D-DO says :  นี่...จงอิน


กัมจง says :  พี่ครับ อย่าหายไปนะ


กัมจง says : อย่าหายไปไหนอีกนะ.. 






            จงอิน...ชื่อนี้ที่วนเวียนซ้ำไปมาในหัวของเขา ไม่คิดว่าจะมีอิทธิพลมากขนาดนี้ต่อหัวใจของคยองซู มันทั้งเต้นแรงแต่ก็ขัดแย้งด้วยความไม่เข้าใจ กับความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้แบบนี้ การพูดคุยระหว่างพวกเขาแม้ว่ามันจะเล่าผ่านตัวอักษรเช่นเคย แม้ว่าระยะเวลาหลายเดือนที่ไร้การติดต่อ อาจทำให้ให้ดูห่างเหิน แต่ก็ไม่เลย กลายเป็นว่ามันทำให้ค่ำคืนนี้ช่างแสนสั้น มันไม่พอมันไม่พอเลยที่จะถ่ายทอดเรื่องราวเขาทั้งสองต่างรู้สึกยังอยากพูดคุยไปเรื่อยๆแบบไม่มีข้อจำกัดว่าต้องคุยกันถึงเมื่อไร แต่สุดท้ายงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราเมื่อเวลาในตอนนี้ใกล้เช้าแล้ว พวกเขาต่างมีหน้าที่ที่ไปต้องไปเรียน รวมถึงการต้องหักห้ามใจและไปงีบสักพัก มันคงเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับสมองที่โปร่งยามไปเรียนไม่ต้องกังวลใดๆอีกต่อไปเพราะยังไงซะก็มีช่องทางการติดต่อใหม่ ที่มันขยับความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่ให้ใกล้ชิด  และสนิทกันมากขึ้นไปอีกขึ้นหนึ่ง





            ทั้งคยองซูและจงอินเป็นพวกไม่ชอบใช้ดิสเป็นรูปตัวเอง แน่นอนว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเกือบ 1 ปีที่ผ่านมาพวกเขาทั้งสองใช้รูปไร้สาระมาก ทั้งวิว แมว นก ต้นไม้ หรือแม้แต่หญ้า...รวมทั้งพวกเขาไม่ได้กลับไปออน msn อีกแล้ว ซึ่งโปรแกรมยอดฮิตนี้ถูกอำลาวงการเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว ทั้งคยองซูและจงอินได้คุยกันผ่านโปรแกรมสีเหลืองอ๋อยที่เรียกว่า Kakao talk แทน คยองซูยอมรับว่าเขาไม่รู้จักโปรแกรมนี้ แต่ก็เพราะแบคยอนเพื่อนสนิทของเขาทำให้เขาได้รู้จักเช่นเคย ตอนแรกมือถือในนิยามตามความเข้าใจของเขาคือ โทรเข้า โทรออก เอาไว้ถ่ายรูปแค่นั้น แต่สำหรับในตอนนี้คยองซูคิดว่าเขาควรเรียนรู้อะไรมากขึ้นกับมือถือของตัวเองเพื่อใช้ให้คุ้มกับฟังชั่นที่มี





            JONGIN :  พี่ครับทำอะไรอยู่ 18.02


Read 18.04: กำลังรออาจารย์มาสอนล่ะสิ เบื่อ...


            JONGIN : งั้นพี่ดูนี่ดิ  ผมมากินกับเพื่อน 18.05



            จงอินส่งรูปต๊อกโปกิพร้อมอาหารมากมายหลายอย่างส่งมาให้เขาดูกับเวลา 6 โมงเย็น คยองซูยังมีเรียนถึงค่ำในวันนี้ แต่นี่มันเป็นการก่อสงครามประสาทชัดๆ เด็กร้ายกาจส่งรูปอาหารมายั่วเขากับอาการโมโหของเขาคือการที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง



Read 18.06 :  คิมจงอิน!

            JONGIN : ㅋㅋ อร่อยมากครับพี่ 18.07


            JONGIN : พี่ครับ  นานแล้วนะที่เราคุยกัน  18.10


            JONGIN : เรามาเจอกันหน่อยไหม...18.12

 




            และข้อความหลังเลิกคลาสที่คยองซูเปิดมามันทำให้ใจของเขาเต้นแรงเป็นบ้า เขาไม่รู้ว่าเขาควรทำยังไง  มันเหมือนนัดบอร์ดใช่หรือเปล่า แน่นอนว่าเขาตื่นเต้น ประหม่าหรือว่าทุกๆอย่างตีผสมยิ่งกว่าสมูทตี้ แต่เขาก็โตแล้ว เขาอยากอะไรก็ทำแค่เจอกันนี่มันไม่ได้มีอะไรเสียหาย ตลอดเวลาที่ผ่านมานับปีทั้งเขาและจงอิน คุย แชร์รูปตลกให้กัน แต่มันไม่ใช่รูปของเราทั้งสองเลยและมันก็น่าขำ หากถามว่าพวกเขาเคยมีความคิดที่อยากจะแลกรูปกันไหม? แน่นอนเขาอยาก แต่การที่เราไม่แลกรูปกันมันก็ดีไปอีกแบบไม่ใช่ว่าว่าคยองซูคาดหวังไว้มากมาย ว่าจงอินนั้นต้องดูดีไม่เลย...เขาไม่คิดแบบนั้น สำหรับมิตรภาพยังไงซะมันไม่เกี่ยวนี่ที่หน้าตาของอีกฝ่ายจะเป็นอย่างไรมันสำคัญที่นิสัยใจคอ คนบางคนหน้าตาดีแต่นิสัยไม่ดีหรือแม้แต่บางคนหน้าตาไม่ดีแต่นิสัยดีมีเยอะแยะไป เพราะอย่าลืมว่าหน้าตาไม่ได้บ่งบอกถึงจิตใจที่ถูกเก็บเอาไว้ในส่วนลึกที่ไม่แสดงออก

 





คนเราสมัยนี้มันมองแค่ที่ภายนอกไม่ได้แล้ว

ทุกสิ่งล้วนปรุงแต่งให้ดูดีได้

ไม่ว่าจะหน้าตาหรือหลายๆอย่างแต่มีสิ่งหนึ่งที่ปรุงแต่งไม่ได้

นั่นคือพื้นฐานของจิตใจ

 






            คยองซูรู้ข้อนี้ดีเขาเจอกับโลกใบนี้มาพอตัว สังคม บางทีมันบังคับให้คนเรากลายเป็นคนเลวและเห็นแก่ตัว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเชื่อในตัวจงอินระดับหนึ่งว่าจงอินนั้นก็เป็นคนดีคนหนึ่งเลยทีเดียวซึ่งนั่นมันเป็นเหตุง่ายๆสำหรับการตอบกลับไปในข้อความ

 




Read  18.15 :  เสาร์นี้นายว่างไหมล่ะ...

 



 

……………………………...

 

 



            จงอินพูดออกไปแล้ว  เขาพูดมันออกไปแล้วหรืออันที่จริงจะแค่พิมพ์ก็ตามที นี่เป็นครั้งแรกที่เขากระตือรือร้นที่จะทำอะไรสักอย่าง และคนที่มีอธิพลทำให้เขาทำอะไรนั้นคือคยองซู เขาทั้งกระวนกระวายมือไม้เย็นไปหมด จงอินไม่เคยเป็นแบบนี้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งสงบแต่จิตใจของเขาบีบอัดแน่นยิ่งกว่าอะไร





            พี่เขาอ่านแล้ว....ทำไมยังไม่ตอบ





            พี่เขาจะเคืองไหม





            พี่เขาจะคิดว่าเขาเป็นคนยังไง





            พี่เขาจะชอบไหมถ้าก้าวก่ายมากไปขนาดนั้น





            หลายความคิดตีในหัวของคิมจงอินเต็มไปหมด แต่เขาก็ยังตื่นเต้นและได้แต่รอคอยคำตอบนั้นไม่ว่ามันจะเป็นยังไงเขาได้ตัดสินใจที่จะทำไปแล้ว จงอินพร้อมที่จะยอมรับผลของการกระทำไม่ว่ามันจะบวกหรือลบเขาก็โอเคกับมัน เพียงแต่ข้อความสั้นๆที่ตอบกลับมา

 




            KYUNGSOO HYUNG : เสาร์นี้นายว่างไหมล่ะ... 18.15






            จงอินห้ามรอยยิ้มบนใบหน้าราวกับคนบ้าไม่ได้เลย เขายิ้มอย่างไม่มีเหตุผล หรืออาจจะมีคำตอบเล็กๆผ่านตัวอักษรเล็กๆบนหน้าจอ… มันอาจจะเป็นรอยยิ้มของความสุขที่ไม่สามารถจำกัดความให้กับมันได้เลย จนชานยอลอดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า เป็นบ้าอะไรยิ้มทำไม  จงอินไม่ได้สนใจชานยอล และไม่ได้ตอบเพื่อนสนิทในตอนนี้ เขากลัวอีกฝ่ายจะรอจึงรีบตอบไปอย่างรีบที่สุด

 





Read 18.16 :  ที่ไหนดีล่ะครับพี่ผมว่าง


            KYUNGSOO HYUNG : เดี๋ยวพี่นัดอีกทีนะตอนนี้อาจารย์มาแล้ว ㅋㅋ 18.17

           





            แค่นี้จงอินก็รู้สึกดี  ในเมื่อวันนี้มันเป็นวันศุกร์แล้ว แค่ไม่อีกกี่ชั่วโมงเขาก็จะได้เจอกับพี่คยองซู หลังจากนั้นไม่นานนักกับความคิดที่หลากหลายก็พรั่งพรูมาเต็มหมด





            พี่จะหน้าตาเป็นยังไง




            นิสัยจะเหมือนกับที่เราคุยกันหรือเปล่า





            เราจะเข้ากันได้ดีเหมือนอย่างที่เราคุยกันไหม





            หรือว่าเราจะมีความอึดอัด





            สำหรับพี่..พี่คยองซู





            แต่ในตอนนี้จงอินคิดว่า เขาควรที่จะหยุดความคิดฟุ้งซ่าน   และไปเล่นเกมกับชานยอลที่เกมเซ็นเตอร์น่าจะดี  ใช้ชีวิตแบบที่เด็กทั่วไปทำกันสนุกกับสังคมเพื่อนของเขา จนเวลาล่วงเลยมาถึง 3 ทุ่ม ก่อนที่พวกเขาจะแยกกับชานยอลบนรถเมล์ ซึ่งเมื่อถึงป้ายแรก ชานยอลลงไปก่อนและมันก็เป็นแบบนี้เสมอในทุกๆวันของเขา แม้ว่าวันที่ดีปนน่าเบื่อไปบ้าง แต่มันก็แค่กำลังจะหมดลงไปอีกวัน จงอินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อที่จะดูว่า พี่ส่งอะไรมาหรือเปล่าซึ่งแน่นอนว่าเขารู้สึกรอสำหรับข้อความของพี่เสมอ

 





            KYUNGSOO HYUNG : จงอินเจอกันที่สวนสาธารณะ แถวย่าน...เวลา 10 โมงละกันนะ แต่งตัวหล่อๆละ  p:20.45


Read  21.02 : ได้ครับพี่ พี่ก็แต่งตัวหล่อๆนะ 




 

            “แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะครับพี่...เป็นเพียงคำสั้นๆที่เขาก็แค่พูดในใจพร้อมใบหน้าที่ซ่อนรอยยิ้มไม่ได้เลยท่ามกลางดวงดาวนับล้านที่ทอแสงอยู่บนฟ้า พวกเขาไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไงจนหาคำอธิบายไม่ได้ ในค่ำคืนนี้แค่หลับตา และเฝ้ารอ

 




หลังจากคืนนี้ผ่านพ้นไปรุ่งสางของวันใหม่เราจะได้พบเจอกัน...

 

 

 

 



#ลอลkaido

หวังว่าจะยังติดตาม และเรื่อยๆไปด้วยกันเสมอนะ

เรามีแพลนที่จะรวมเล่มเรื่องนี้ เราก็แค่อยากมีฟิคที่เราแต่งออกมาเป็นเล่มๆเก็บไว้ หากใครสนใจรอเราหน่อยนะ... 

ขอบคุณยาดม สายลม และชีวิตที่ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

543 ความคิดเห็น

  1. #530 eegeeg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 19:28
    ละมุล ฟรุ้งฟริ้ง กรี้ดดด



    ถูกจาย
    #530
    0
  2. #519 numewy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 11:27
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด อ๊าาาาาาากกกกกก จะเจอกันแล้วโว้ยยยยยย ชอบความสัมพันธ์ของสองคนนี้จัง
    อ้าว!!!เราเคยเจอกันแล้วนี่ 5555
    #519
    0
  3. #512 CBHHKDss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 01:20
    จะเจอกันแล้วววว
    #512
    0
  4. #493 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 08:03
    โอ้ยยยเจอกันแล้ว น่ารักกกก
    มันดีนะที่ได้รู้จักใจก่อนได้รู้จักตัวคนคนนึง

    #493
    0
  5. #476 Always.HunHan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 21:09
    จะเจอกันแล้วๆๆๆๆ*9*
    #476
    0
  6. #461 MyDyo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 08:11
    โอ้ยย ตื่นเต้นแทนอ่ะ. ><


    แต่ เจอกันแล้วจะเป็นไงต่อนะ T.T
    #461
    0
  7. #447 bimbibab (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 21:58
    นัดเจอกันแล้วววววววว ตื่นเต้นแทนอ่า
    #447
    0
  8. #428 Hztp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:42
    จะเจอกันแล้ว จงอินกับคยองซูจะรับกันได้ไหม
    จะรู้สึกเหมือนเดิมหรือเปล่า
    #428
    0
  9. #417 freedomandpeace (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 17:21
    โอ้ยน่ารักมากกกกก ยิ้มตามเลยอ่ะแบบน่ารักมากจริงๆ
    #417
    0
  10. #400 ดโยดีโอ,,(ಠ_ಠ ) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 14:44
    แงงงงง น่ารัก
    #400
    0
  11. #380 omoeme_fern (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 02:18
    อ่อยย ตื่นเต้นแทนจัง อันที่จริงก็เจอกันแล้วนาา
    จงอินกล้าจะขอนัดกับพี่แล้วหรอ น่าดีใจจัง คิๆ
    #380
    0
  12. #360 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 19:35
    โอ๊ยยยย จะเจอแล้ว
    เอาไงดีๆ หล่อๆนะจงอิน น่ารักหน่อยนะคยองซู

    #360
    0
  13. #352 jkyx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 00:57
    เห้ยยย ตื่นเต้นแทนอ่ะ ย้ากกกก >w
    #352
    0
  14. #339 คายอง นัมจา~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 21:45
    ว้าว!!นัดเจอกันแล้ววว
    #339
    0
  15. #315 t-t-thn56 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 21:41
    นัดเจอกันแล้วววววว >< ตื่นเต้นๆ
    #315
    0
  16. #303 mew2233 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 19:00
    โอ๊ยเขินมากบอกเลยยย >/////< น่ารักสุดๆๆๆๆ
    #303
    0
  17. #256 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 03:29
    บอกเลยว่า เขินมาก! -/////////////- อ่านไปยิ้มไป เขินตัวจะแตก นี่แค่เจอกันคุยกันธรรมดานะเนี่ย ถ้าคบกันแล้วจะขนาดไหน โอ่นๆ -/-
    #256
    0
  18. #255 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 03:18
    เขิน ยิ้มคนเดียว คือจะบ้า! มันน่ารักมากเลย -/- ทั้งๆที่ไคซูยังไม่เจอกันแต่ดูสิ แค่บทสนทนาก็ทำให้เขินได้อ่ะ ~
    #255
    0
  19. #248 Rain Falls (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 15:55
    >///< ฟิน 
    นุ่มอ่าาา ฮ่าๆ
    อ่านไปยิ้มไปว้อยยย!
    #248
    0
  20. #229 mybr2th (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 18:20
    โหย น่ารัก นัดเจอครั้งแรกไปได้สวย
    #229
    0
  21. #201 fernyim.sw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 13:37
    เย่ๆเจอกันแร้วววววว
    #201
    0
  22. #185 งินจัง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 15:29
    ตื่นเต้นๆๆๆๆ
    #185
    0
  23. #156 '` เป๋วว. (◕〝◕) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 10:31
    เจอกันแล้ว เขินน่าดูเลย นี่ก็เขินตามไปด้วยยยย 555555555555
    #156
    0
  24. #147 fahhs_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 16:22
    น่ารักจัง อ่านแล้วยิ้มตลอดเลย
    #147
    0
  25. #93 Kai 'Mook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 01:18
    น่ารัก~
    #93
    0