LOVE ONLINE (KAIDO) | REWRITE END.

ตอนที่ 5 : LOVE ONLINE : 04 rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    6 ก.ย. 58

4.

สถานะ :  It complicated

 

 

 


ในทุกๆวันผมเฝ้ารอพี่ และวันนั้นมันก็มาถึง..

 




            ผนังห้องสีขาวสลับกับวอลเปเปอร์สีหม่นๆ บนเตียงนอนกับผ้าห่มที่นุ่มนวลโอบกอดร่างกายของเขาเอาไว้ เขาอยากซึมซับกับบรรยากาศแบบนี้ กลิ่นอายที่คุ้นเคยมันทำให้เขารู้สึกสบายจนแทบไม่อยากขยับกายไปไหน แสงแดดสาดเข้ามาในห้องนอนของเขากับเช้าวันเสาร์ที่เขาควรที่จะได้นอนอย่างเต็มอิ่ม แน่นอนว่าจงอินยังอยากพักผ่อนจากการตรากตรำก้มหน้าก้มตาเรียนตั้งแต่วันจันทร์ถึงศุกร์ มันแย่มากสำหรับการตื่นเช้าแม้ว่าทุกวันที่ไปโรงเรียนเขาจะแอบหลับบ้างก็ตามทีและพึมพำในใจแค่ว่า ก็แค่งีบนิดหน่อยเท่านั้นเอง




            จงอินเกลียดผ้าม่านสีอ่อนเพราะมันบังแสงแดดยามเช้าไม่ค่อยได้เลย มันบังไม่ได้เลยด้วยซ้ำจนทำให้เขารู้สึกแสบตา จงอินคิดว่าเขาควรจะบอกแม่แต่ก็ไม่ สุดท้ายแล้วเขาก็ทำได้หงุดหงิดและพยายามดีดตัวเองขึ้นมาจากเตียง




            ความงัวเงียกับผมที่ชี้ไม่เป็นทรง ดวงตาง่วงงุงอยู่กับการมองผ้าม่านอย่างหัวเสีย แต่เมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงยามเช้าที่ทอดยาวเข้ามาภายในห้องสีหม่นๆ จงอินคิดว่า ใช่มันเป็นเช้าวันเสาร์...และเขามีนัดกับพี่คยองซู จากความหงุดหงิดในใจตอนนี้สมองเริ่มประมวลผมว่ามันเป็นเวลากี่โมง สาย เขาต้องสายแน่ๆ!   หลังจากที่รีบอาบน้ำเสร็จทั้งที่ยังมีผ้าเช็ดตัวพันเอวอยู่ สายตาคมเข้มเหลือมองไปที่นาฬิกาตรงฝาผนัง ราวกับไฟลนก้นของเขาอย่างจังเพราะว่ามันใกล้ถึงเวลานัดแล้ว...ตื่นเต้น! ให้ตาย! จงอินเพิ่งจะมารู้สึกตื่นเต้นอะไรตอนนี้ จงอินก็ไม่ได้พิถีพิถันอะไรมากนักสำหรับชีวิตวัยรุ่น จงอินไม่ค่อยสนใจแฟชั่นและเสื้อผ้าไม่ค่อยเยอะจึงเป็นการตัดตัวเลือกไปเยอะเลยทีเดียว





            หลังจากที่แต่งตัวเสร็จ จงอินกดหน้าฟุบลงกับหมอนอีกครั้งเขาสูดกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่แม่ใช้ เพราะแม่ใช้ยี่ห้อนี้มาตั้งแต่เขายังเด็ก แน่นอนจงอินชอบ มันเป็นกลิ่นที่บอกไม่ถูกแต่เขารู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลาย  มันทำให้เขานึกถึงความทรงจำวัยเด็กที่แสนสนุก หลายครั้งที่คนเรามักบอกว่า อยากโตเพื่อที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบเมื่อเราโตขึ้น หลายคนมักใฝ่หาอิสระที่เฝ้าฝัน เขาก็เคยคิด จงอินเคยคิด  แต่ตอนนี้เขาอยากเปลี่ยนความคิดใหม่ ไม่อยากโตนั่นคือความคิดเขาในตอนนี้เพราะเขาเริ่มเรียนรู้ว่าโลกที่กว้างใหญ่มันมักทำให้อ่อนแรงได้ในบ้างครั้ง มันอาจจะเป็นความคิดที่เริ่มดื้อเงียบแต่ช่างมันเถอะใครมันจะหยุดเวลาได้กัน ไม่มีใครสามารถหยุดเวลาไว้ได้แค่ต้องเดินไปเรื่อยๆทำใจในบางครั้งและยอมรับมันก็เท่านั้นเอง





เขานอนเล่นคิดอะไรไปเรื่อยจนเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้งแน่นอนว่าเขากลัวที่จะสาย ทั้งที่สายตายังสะลึมสะลือก่อนที่จะเขาก้าวลงจากเตียงและหยิบผ้าขนหนูไปตาก เขาเดินไปที่หน้ากระจกเพื่อเช็คอีกครั้งถึงความเรียบร้อย เสื้อยืดตัวเก่ง กางเกงยีนส์สีเข้ม มันมีความคิดตลกๆเข้ามาว่า เหมือนแต่งตัวไปเรียนพิเศษ  แต่มันต้องพิเศษกว่านี้  จงอินคิดอยู่สักพักก่อนที่จะหยิบหมวกใบเก่งขึ้นมาสวม จงอินรักหมวกและเขามีมันหลายใบเลยทีเดียว ก่อนที่จะรีบหยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์ติดตัวไป นอกนั้นช่างมัน เขาไม่ชอบอะไรที่มันรุงรังสักเท่าไร ตัวเปล่าแบบนี้มันดีกว่ากันเยอะ พลางเดินลงไปหาอะไรรองท้องในครัวนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าเวลาในตอนนี้คือ 09.15 และจงอินควรไปรอ





รองเท้าผ้าใบคู่เก่งกับการย่ำฝีเท้าอย่างรวดเร็วเพื่อไปยังสถานที่นัดหมายเอาไว้ แม้ว่าบ้านของเขาอยู่ไม่ไกลจากสวนสาธารณะที่นัดเท่าไร แต่จงอินก็ยังอยากที่จะไปให้ถึงเร็วๆอยู่ดี สำหรับตอนนี้จงอินคิดว่าหัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะและเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร อาจเพราะเขาเดินเร็วๆเลยเหนื่อย ตื่นเช้าเกินไปหรือยังไง เขาไม่รู้เลยว่ามันเพราะอะไรกัน แต่ที่แน่ๆในตอนนี้เขามาถึงสวนสาธารณะ 





แล้วเขาจะรู้ได้ยังว่าคนไหนกันคือพี่คยองซู’ 





ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าพบกันและเรียนรู้จักผ่านตัวอักษร จงอินได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ก่อนที่จะยืนนิ่งสักพักเพราะในตอนนี้เขาไม่พร้อมเลย จงอินยังไม่พร้อมเลยกับหัวใจเต้นแรงบีบอัดในอก มันทั้งประหม่าและความรู้สึกหลายอย่างเกินกว่าจะนิยามให้กับมันได้เลยจริงๆ  

 

 




..........................................................




 

 

            คยองซูรู้สึกพลาดไปแล้ว  เขาพลาดกับการกระทำของตัวเอง เมื่อคืนเขากินเบียร์ไป 4 กระป๋องกับแบคยอน เพื่อฉลองกับการพรีเซ้นงานที่ผ่าน  เขาไม่น่ากินเลย! ได้แต่โอดครวญกับหัวที่หนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก มันทั้งเบลอและเขาอยากเอาหัวโขกกับฝาผนังเหลือเกิน แม้ว่าเขาจะโอดครวญไม่นานนักเขายังจำได้ว่าในเช้าวันนี้คือวันที่เขาจะได้เจอจงอินและแน่นอนว่าเขาจะไม่ให้เบียร์แค่ 4 กระป๋องทำเขาหมกตัวอยู่แต่ในห้องเพราะว่า คยองซูก็แค่อยากเจอจงอินเหมือนกัน





            เขาเหลือบตามองแบคยอนเพื่อนสนิทของเขาในยามหลับ หลับแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว ควรนิยามให้กับแบคฮยอนในตอนนี้ การที่แบคยอนชวนกินเบียร์ที่ห้องเขาคงมีบางอย่างที่เพื่อนของเขากลุ้มใจ คงไม่ใช่ดีใจที่พรีเซ้นงานผ่านอย่างเดียวและมันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่นอน แต่ช่างมันไปก่อนคยองซูพยายามจัดระเบียบความคิดของเขา กับเรื่องน่าปวดหัวบางทีก็ต้องเข้าคิวค่อยๆจัดการและปล่อยแบคฮยอนไว้อย่างนั้นจะดีกว่า  คยองซูไม่ค่อยอยากจะไปแหย่คนนอนสักเท่าไรมันแย่กับการตื่นมาพร้อมความหัวเสียเขารู้ดี





            คยองซูรีบคลานลงจากเตียงจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำอย่างรีบเร่งเขาต้องทำเวลา 08.30 แล้ว คยองซูต้องรีบแล้ว แต่แล้วเพราะความรีบมันทำให้เขาเดินเตะขาเตียงจนดัง  นี่มันอะไรกันวะ! เขากรนด่าในใจ คยองซูเริ่มหัวเสียกับเช้าวันนี้อาการเบลอยามเช้าและเตะขาเตียงมันไม่ดีเลยสักนิด คยองซูไม่ชอบเลยปกติเขาไม่เป็นแบบนี้มันน่าหงุดใจตัวเองนิดหน่อย และที่คยองซูไม่ชอบที่สุดคือสีหน้าของเพื่อนเขาตอนนี้  แบคฮยอน เบะปาก ส่งสายตาไม่พอใจ  และฟุบลงกับหมอนอีกครั้งเพราะเสียงที่ดังและแรงเตะที่ทำให้เตียงสั่นกำลังทำให้เพื่อนของเขาตื่น





            พุดเดิ้ลน้อยกำลังอารมณ์เสีย คยองซูนึกเปรียบเทียบแล้วก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย วันนี้ต้องดีเพราะเขาจะได้เจอจงอินแล้ว   คยองซูไม่ควรอารมณ์เสียในตอนนี้เพราะถ้าตอนเช้าอารมณ์เสียเขาว่าเราจะอารมณ์หดหู่ไปทั้งวัน 






            คยองซูเปิดตู้เสื้อผ้าและเลือกมันอย่างรีบเร่ง  เขาไม่ค่อยมีเสื้อผ้าเลยและออกจะแต่งตัวไม่ค่อยเป็นด้วยซ้ำ  เพราะไม่ค่อยใส่ใจแฟชั่นจนใครหลายคนอาจจะมองว่าเขาเชย แม้ว่าคยองซูไม่สนใจแต่สำหรับเวลานี้เขากำลังเริ่มหนักใจกับพฤติกรรมการแต่งตัวของตัวเอง เขามักจะใส่อะไรเดิมๆจนเสื้อหรือกางเกงตัวนั้นแทบเปื่อยถึงจะซื้อใหม่  ทำไงได้ก็เขาไม่รู้จะแต่งตัวอะไรให้มากมายแม้ว่าจะพยายามเลือกแล้ว คยองซูเลือกเสื้อที่คิดว่าซื้อมาล่าสุดเขาใส่เชิ้ตสีฟ้าอ่อนและกางเกงสามส่วนสีเข้ม คยองซูจำได้แบคยอนซื้อกางเกงตัวนี้ให้เขาเป็นของขวัญวันเกิดในหน้าร้อนที่ผ่านมา





            แต่งตัวเชยไป เอาไปซะ นี่คือของขวัญวันเกิดแบคยอนบอกเขาแบบนั้น คยองซูได้ยิ้มขำๆกับคำพูดของเพื่อนสนิท





            ก่อนที่จะหยิบถุงผ้าสีส้มใส่โทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ เขาไม่ชอบที่จะเอามันใส่ในกระเป๋ากางเกง เพราะมันเดินลำบากเหมือนมีอะไรขัดขากางเกง ก่อนที่จะเดินไปที่ตู้เย็นหยิบนมและคอนเฟรกเป็นมื้อเช้าที่รีบเร่งหลังจัดการมันเสร็จ  09.30 แล้ว เขาควรทำเวลาเพราะไม่อยากให้น้องรอ ก่อนที่จะออกไปจากห้องเขามองก้อนกลมๆบนเตียง ก่อนที่จะถอนหายใจกับสภาพของเพื่อนเขาเอ่ยบอกคนที่กำลังนอนหลับ





            “แบคยอนฉันออกไปข้างนอกนะ จะไปก็ล็อคห้องให้ฉันด้วย บาย




            “อืออออ





            แบคยอนครางรับ โอเคคยองซูรับรู้เขาควรที่จะรีบเดินทาง เขาต้องเดินไปยังสถานที่นัดแม้มันจะไม่ไกลมากนัก คยองซูเดินผ่านกระป๋องเบียร์มากมายที่เกลื่อนพื้นแต่เขายังไม่สนใจที่จะเก็บมันไปทิ้งในตอนนี้ เขาเดินไปยังชั้นวางรองเท้าหยิบรองเท้าผ้าใบมาสวมก่อนที่จะรีบล็อคห้องจากด้านใน แล้วรีบเดินทางไปยังที่นัดหมาย





            เขาเดินอย่างรวดเร็วแม้จะรู้สึกเจ็บเท้านิดหน่อยกับอาการเตะขาเตียงเมื่อเช้า  ทำไงได้ในเมื่อเขาทำตัวเองทั้งนั้น โทษเตียงก็ไม่ได้มันอยู่ของมันดีๆจะให้เขาไปทะเลาะกับเตียงก็คงแปลก ตราบใดที่เขามีสติดีอยู่เขาไม่ทำมันแน่นอนเพราะเขาไม่ได้เหมือนแบคฮยอนที่ชอบบ่นกับทุกๆสิ่ง ก่อนที่สองเท้าของเขาจะเดินอย่างรีบเร่งและมาถึงสวนสาธารณะที่นัดกันเอาไว้  คยองซูมาถึงทางเข้าสวนพลางหอบหายใจเบาๆ  เขาเหนื่อย ยังเหลือเวลานิดหน่อยก่อนถึงเวลานัด สายตากวาดมองหาม้านั่งเพื่อพักกายจากที่เดินเท้ามาไกลพอสมควร





            จงอินจะมาถึงหรือยัง?’  คยองซูคิดแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อดวงตากลมโตเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่คุ้นตากับผิวสีเข้มแสนเซ็กซี่และดูมีสเน่ห์ดึงดูดสายตาคยองซูในวันนั้นที่ร้านกาแฟ....






            เขาสำรวจเด็กคนนั้นท่ามกลางความเงียบ สายลมที่พัดเอื่อยมากับร่มเงาของแมกไม้ยามสาย เสื้อยืดสีดำลายกราฟฟิกกับหมวกใบเก๋และมันก็ เท่ห์  คยองซูคิด เด็กคนนั้นหันมาทางเขาและเดินเข้ามานั่งม้านั่งอีกตัวข้างๆกับเขาแต่ทั้งสองไม่ได้สนใจกันมากมายนักและมันมีแค่เพียงความเงียบสำหรับในตอนนี้ และคยองซูคิดว่าในเวลานี้เขาควรที่จะเขาควรทัก kakao ไปหาจงอิน

 






            Read : 9.53  จงอินพี่มาถึงแล้วนะ


JONGIN :  ผมก็มาถึงแล้วครับพี่  พี่อยู่ที่ไหน :  9.55


            Read : 09.57  พี่นั่งอยู่ที่ม้านั่ง  ใส่เสื้อเชิตสีฟ้า..


JONGIN :  ผมใส่เสื้อยืดสีดำ  หมวกสีดำและกำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งเหมือนกัน.. :  10.00

 




            เหมือนบางอย่างมันกระตุกในใจของคยองซู  เขาค่อยๆเอียงหน้าหันไปทางเด็กหนุ่มคนนั้น  เด็กคนนั้น คนที่ที่เพิ่งเดินมานั่งที่ม้านั่งกับในช่วงเวลานั้นสายตาของพวกเขาต่างจ้องมองกันและกันท่ามกลางความเงียบ มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขามีความคิดในหัวแค่ว่า ใกล้แค่นี้..คนที่เคยเจอ เป็นคนนี้จริงๆหรอ?’ เขาทั้งรู้สึกสับสน ทุกๆอย่างหมุนวนตีกันไปหมด แต่มันคงไม่พ้นคำว่าเขากำลังดีใจ..จนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างไม่มีคำพูด พยายามอมยิ้มจนรู้สึกถึงใบหูร้อนฉ่า กับสองแก้มที่ร้อนไม่แพ้กัน  พยายามที่จะเก็บซ่อนความเขินอายเอาไว้ข้างใน แต่เขาทำไม่ได้เลยคยองซูซ่อนมันไว้ไม่ได้เลย จนต้องเลือกที่จะหลบสายตาคมเข้มคู่นั้นและก้มมองลงตักของตัวเอง เขาก็แค่ไม่เข้าใจตัวเองในเวลานี้เลยจริงๆ





            จวบจนแว่วเสียงของรองเท้าผ้าใบกระทบกับพื้น และเสียงฝีเท้านั้นที่หยุดอยู่ตรงหน้าเขา แสงแดดที่สาดส่องลงมาและคยองซูจ้องมองเงาที่ทอดยาวออกไปท่ามกลางความเงียบ ก่อนที่จะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาอย่างเชื่องช้า





            และเราต่างสบตากันอย่างไม่มีคำพูดใดพร้อมกับคำที่ดังก้องในหัวว่า มันใกล้ยิ่งกว่าเดิม...





            “เป็นพี่จริงๆสินะ  พี่คยองซู น้ำเสียงทุ้มจากเด็กหนุ่มผิวแทนกับรอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้เขา เขาอยากที่จะตะโกนออกมาว่าคิมจงอินเด็กบ้า...เด็กบ้ากับรอยยิ้มแบบนั้นจนตัวเขานั้นมีเพียงความเงียบ




            “….”





            “พี่กำลังรอใครหรือเปล่าครับ





            “....”





            “ถ้าที่ข้างๆพี่ว่างสำหรับคนชื่อคิมจงอิน งั้นผมคิมจงอิน ขอนั่งข้างๆพี่ได้ไหม





            ดูเหมือนว่าจงอินจะเป็นเด็กที่ร้ายกาจ คำพูดที่ดูร้ายกาจแบบนั้นทำคยองซูกลายเป็นคนสติแตกเขารู้สึกเขินจนทำตัวไม่ค่อยถูกเท่าไร  ได้จ้องมองเด็กหนุ่มตัวสูงตรงหน้าและก็พยายามเรียกสติกลับมาให้เร็วที่สุด มันงี่เง่ามากกับการที่ทำตัวแบบนี้มันเหมือนกันเด็กน้อยเพิ่งนัดบอร์ดเสียอย่างนั้น





            “ฉันชื่อโดคยองซู  ใช่คยองซูที่นายว่าหรือเปล่า...ถ้าใช่นายก็นั่งลงเถอะ”    





            น้ำเสียงตะกุกตะกุกถูกเอ่ยออกไปจากริมฝีปากของเขา แม้ว่าดวงตาเขาจะพยายามหลบหลีกแต่เหมือนสายตาของจงอินจะยังคงพยายามจ้องมอง ทันทีที่คำอนุญาตเอ่ยบอกและถูกตอบรับเด็กหนุ่มตัวสูงก็นั่งลงบนม้านั่งคนละฝั่งกับเขา แม้ว่ามีเพียงความเงียบต่อจากนั้น แต่เราต่างไม่ได้รู้สึกอึดอัด  พวกเขาต่างเอียงหน้าเข้าหากัน ต่างสบตากันอีกครั้งท่ามกลางสายลมอ่อนๆที่พัดผ่าน ทันใดนั้นรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าต่างค่อยๆปรากฏ หรืออันที่จริงมันเป็นรอยยิ้มที่พวกเขาต่างพยายามซ่อนมันเอาไว้ แต่ในเวลานี้ หรือวินาทีพวกเขาต่างซ่อนมันไม่ได้อีกต่อไป จงอินค่อยๆยกมือขึ้นเท้าแขนกับม้านั่ง ฝ่ามือลูบไล้ที่ริมฝีปากก่อนที่จะยกปิดมันราวกับว่าการซ่อนรอยยิ้มมันยากนักเหลือเกิน เขาก็แค่อยากซ่อนรอยยิ้มเอาไว้เพียงเพราะความเขินอายของพวกเขามันกำลังครอบคลุมพื้นที่นี้อย่างเงียบๆ  





            “พี่นี่ตลกจัง





            “นายก็ตลกเหมือนกันนั่นล่ะ ”  





            ต่างเอ่ยคำหยอกล้อกันอย่างเคยชินและหลังจากนั้นรอยยิ้มผลัดเปลี่ยนเสียงที่ถูกเปล่งออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะของพวกเขา ทั้งที่ยังยังคงสบตาราวกับว่าในเวลานี้ มันมีแค่พวกเขาและที่แน่นอนที่สุดในตอนนี้พวกเขาก็แค่ต่างรู้สึก เราต่างละสายตาจากกันและกันไม่ได้เลย ในห้วงความคิดกับสติที่เริ่มเข้ามาความกังวลว่าจงอินจะได้กินอะไรเป็นมื้อเช้าหรือยังทำให้เขาเริ่มสงสัยในขณะที่คยองซูคิดว่าเขาควรที่เริ่มบทสนทนากลับกลายเป็นเด็กหนุ่มข้างๆที่เอ่ยมันออกมาเสียก่อน





            “พี่ครับ” 





            “หืม?” 





            “เราไปหาอะไรกินกันดีไหม” / “ไปหาอะไรกินกันดีไหม”  





            และมันก็เรียกเสียงหัวเราะสำหรับพวกเขาอีกครั้ง ทั้งเขาและจงอินพูดออกมาพร้อมๆกันจวบจนเสียงหัวเราะที่ฟุ้งกระจายท่ามกลางแสงแดดลอดผ่านต้นไม้และสายลมจะพัดพาเสียงหัวเราะของพวกเขาไปไกลเรื่อยๆและเรื่อยๆแบบนี้





            คยองซูไม่เข้าใจสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น ราวกับความฝันและไม่อยากที่จะหาคำตอบแต่เขาก็แค่มีความสุข..





            คยองซูมีความสุขที่ได้หัวเราะกับคิมจงอิน

 

 






#ลอลkaido

เรามีความคิดว่าจะพิมพ์เรื่องนี้ไปงานเจนวาย 2 หวังว่า...เราคงได้พบกัน...นะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

543 ความคิดเห็น

  1. #531 eegeeg (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 20:24




    โอ้ยยย น่ารักจะขาดใจ55
    #531
    0
  2. #520 numewy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 12:03
    ทั้งสองคนไม่อาจจะซ่อนรอยยิ้มได้ใช่มั้ย > <
    ใช่เราก็ไม่อาจกลั้นยิ้มได้เหมือนกัน>\\\\<
    #520
    0
  3. #513 CBHHKDss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 01:23
    โอ้ย ยิ้มตามมม
    #513
    0
  4. #494 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 08:10
    โอ้ยยยยย เขินนนนน ยิ้มอะไรกันเยอะแยะค้าาา
    #494
    0
  5. #477 Always.HunHan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 21:17
    งื้ออออ น่าร๊ากกกก
    #477
    0
  6. #471 BattyDo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 21:41
    เขินมากค่าาา ฮื่อออออฟินอ่าา
    #471
    0
  7. #470 jkyx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 14:21
    เขินนนนนนน ฮือออออ น่ารักกกกกส์ กัดผ้าห่มแรงมาก
    #470
    0
  8. #469 PS_JJ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 17:07
    เจอกันจนด้ายยยย ส่วนแฟนของคยองซู...ปล่อยไว้ก่อนละกันนะ เหอๆๆๆ
    #469
    0
  9. #456 MY_GALAXY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 00:00
    อ๊ากกกกก!!!คือดีอ่ะ อ่านมาถึงตอนนี้แล้วรุสึกฟินแบบแปลกๆ ขอโทดที่เม้นช้าไปนะค๊าาาาา><
    #456
    0
  10. #455 MY_GALAXY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 23:56
    อ๊ากกกก!!ชอบบบบ คือดีอ่ะ พออ่านถึงตอนนี้แล้วเริ่มรุสึกฟินแบบแปลกๆ555 นางเจอกันแล้ววกรี๊ดดดด เม้นช้าไปขอโทดทีค๊าาาาา><
    #455
    0
  11. #448 bimbibab (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 22:01
    เจอกันแล้วววววววววววว เจอกันแล้วววววว
    #448
    0
  12. #429 Hztp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:46
    เขินจนตัวบิด นึกว่าจงอินจะไม่ชอบซะอีก  

    #429
    0
  13. #423 pure_ka (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 12:04
    อ่า อ่านแล้วรู้สึกดีชะมัดเลย  น่ารักมากๆเลยค่ะ  มันดูเหมือนนั่งมองคนสองคนที่ดูเหมาะสมกัน
    คุยกัน ยิ้มให้กัน ดูแล้วมีความสุขจนบอกไม่ถูกเลย
    #423
    0
  14. #418 freedomandpeace (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 17:30
    น่ารักมากกกก อ่านแล้วยิ้มได้เรื่อยๆ รู้สึกบรรยากาศมันฟุ้งไปหมดเลย
    #418
    0
  15. #413 xoxo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 19:43
    โอ้ยยยยยยย เขินนนนนนอ่า เจอกันเเล้วสินะเขินอ่ะเขินเขิน ชอบตอนนี้จัง จงอินอินเเม่งเขินน่ารักดีอ่ะ ชอบบบบบบบบบบ ชอบจงอินกับคยองซูเขิน อู้ยยยย เขิน!!!!!
    #413
    0
  16. #381 omoeme_fern (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 02:27
    เจอกันแล้ววว เกรสสสสส ละมุนมากงะะะ ชอบสไตล์การแต่งตัวของจงอินมากกก มันเท่นะ
    #381
    0
  17. #376 Whitepearl_2001 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 21:54
    อ่านแล้วเขินแทน อร้ายยยยยยยยยยยยย >////////<
    #376
    0
  18. #361 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 19:40
    จงอินน่ารักจัง
    จะเขินอะไรกันเยอะแยะ ชั้นก็เขินนะเว่ย

    #361
    0
  19. #340 คายอง นัมจา~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 21:55
    ตอนนี้ไม่ได้เขิน แต่แค่อ่านแล้วหุบยิ้ม:) ไม่ได้เท่านั้นเอง
    #340
    0
  20. #329 punpun.yh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 14:06
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก >////<

    ชอบมากๆเลย -3-
    #329
    0
  21. #316 t-t-thn56 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 21:46
    ตอนเจิกันแล้ว เราแอบยิ้มตามจงอินเลย 555555555555
    #316
    0
  22. #304 mew2233 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 19:07
    เขินนนน -////- ทำไมน่ารักกันงี้อ้ะ น่ารักมากๆเลยยย ชอบบบ
    #304
    0
  23. #268 Laz.t (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 02:15
    โอ้ยน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกชอบรรยากาศแบบนี้ โรแมนติก
    #268
    0
  24. #257 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 03:43
    นี่สินะอาการของคนมีความรัก เมื่อก่อนไม่เคยสนใจต้นไม้ของป้าคิม ตอนนี้มองว่าน่ารัก แล้วดูสิปกติเป็นคนขี้เบื่อ ไม่ชอบที่ๆคนเยอะๆแต่วันนี้กลับเดินได้หน้าตาเฉย ถถถถถถ เพราะความรักทั้งนั้นเลยจงอินเอ๋ย ~ มีจับไม้จับมือ โอ่ยยยยยยย เขินกว่าตอนที่แล้วอีก ถ้าคบกันเราคงสำลักความหวานตาย -/-
    #257
    0
  25. #249 Rain Falls (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 16:00
    อ่านตอนนี้เเมร่มตื่นเต้นมาก !!

    เขินมาก ๆ เฮ้ย นี่มัน แบบ อ้ากกก พูดไม่ถูก
    เเเต่รู้ว่าเขินมาก นั่งยิ้มเหมือนคนบ้า มันอบอุ่น ละมุม มุ้งมิ้งง งือออ
    ;___: ร้องไห้เเพ๊บ!
    #249
    0