LOVE ONLINE (KAIDO) | REWRITE END.

ตอนที่ 2 : LOVE ONLINE : 01 rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    23 ส.ค. 58

1.

สถานะ : online



  

  

หากคุณต้องการที่จะรู้จักกัน

มันก็แค่คำสั้นๆง่ายๆสำหรับคำว่า สวัสดี

ถ้าคุณกล้าที่จะทักทายมิตรภาพ มันก็จะตามมา...

บางทีคุณก็ควรที่จะหยิบยื่นมันให้คนอื่นก่อน

แค่รู้จักให้ แล้วอะไรดีๆมักจะตามมาเสมอ...

 


 

กุมภาพันธ์ ปี 2011




            จงอินนอนหนุนแขนของตัวเองบนโต๊ะเรียนอย่างเงียบๆเพื่อนรอเวลาพักกลางวันที่แสนวุ่นวายนี้ให้จบลง เขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็กๆริมที่นั่งและค่อยๆหลับตาลงอย่างเชื่องช้ากับไอความเย็นรอบๆกายที่บ่งบอกว่ามันยังเป็นฤดูหนาวที่น่านอนเกินไป จนมันแทบเป็นเรื่องที่ยากเหลือเกินสำหรับวิชาในยามบ่ายกำลังเริ่มขึ้น ก่อนที่จะได้ยินเสียงเคาะโต๊ะเบาๆเป็นการทำลายบรรยากาศ ทำให้ดวงตาง่วงๆของเขาค่อยๆลืมขึ้นอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นแต่อย่างใด กับใบหน้าแบบนี้ ใบหูแบบนี้ หรือแม้แต่ดวงตาแบบนี้คงไม่พ้นชานยอลเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา น้ำเสียงทุ้มๆพูดถึงเกมที่พวกเขาเข้าดันเจี้ยนไปตีมาด้วยกันเมื่อคืนถูกหยิบยกขึ้นมารวมถึงการนัดแนะว่าในคืนนี้จะเริ่มมันอีกครั้งในเวลากี่โมง กับเวลาที่ผ่านไปซักพักโดยที่ไม่มีคำพูดใดจากปากของจงอินเลยแม้แต่น้อยนอกจากการส่งเสียง อืม เพียงแค่นั้นแต่ชานยอลก็ไม่ได้มีท่าทางที่ไม่พอใจเลยซักนิดจวบจนเวลาเข้าเรียนมาถึงและจงอินได้พลาดเวลานอนกลับวันไปกับการฟังชานยอลพูดเพ้อเจ้อไปเกือบ 10 นาที




            ตลอดเวลาเรียนคาบบ่ายที่ผ่านมาจงอินคิดว่าเขาไม่ค่อยจะสนใจอะไรไปมากกว่าการหลับในห้องเรียน หรือแม้แต่การเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างมีบ้างสลับกับบทเรียนที่น่าสนใจเขาจะฟังมันแต่ในครั้งนี้นั้นมันต่างไป เพื่อนที่นั่งข้างๆของเขากำลังมีท่าทางที่ประหลาดไปกับการแอบซ่อนอะไรบางอย่างไว้ใต้โต๊ะและท่าทางที่ดูไม่ค่อยสนใจกับเนื้อหาบนกระดาษซักเท่าไรนักใน 20 นาทีแรกแต่หลังจากนั้นชานยอลก็กลับมาตั้งใจเรียนแบบเดิม ซึ่งเหมือนว่าคำถามที่เขาได้แต่คิดก็ถูกพับเก็บลงไป แต่คำถามที่เขาสงสัยว่าอะไรที่ทำให้ชานยอลสนใจมันได้มากขนาดนั้นคำตอบนั้นถูกเฉลยในเวลาเลิกเรียน ชานยอลยกมันขึ้นมากดพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากและจงอินก็แค่คิดว่า โทรศัพท์มือถือนั่นมันมีอะไรดี?




            ปฏิเสธไม่ได้ว่าความก้าวล้ำทางเทคโนโลยีทำให้โลกที่ดูกว้างใหญ่จนดูเหมือนว่าคนที่อยู่คนละมุมโลกอาจจะไม่รู้จักกัน แต่ในตอนนี้กลับดูเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเมื่อมันกลับทำให้เราใกล้กันขึ้นเพียงแค่คลิกเดียว ระบบออนไลน์แบบไร้สายกำลังเติบโตและถูกพัฒนามาเรื่อยๆจวบจนมีระบบโปรแกรมรองรับและพัฒนาจนเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย การพูดคุยกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมันสร้างความน่าตื่นเต้นสำหรับวัยรุ่นในช่วงเวลานั้น จงอินเคยคิดว่ามันเป็นอะไรที่ไร้สาระ แต่หลังเลิกเรียนในวันนั้นตอนที่พวกเขารอรถเมล์สายประจำจะมาถึงชานยอลได้แต่ยิ้มบ้าๆแต่ก็กลับไม่มีคำพูดใด จวบจนจงอินไปถึงบ้านเขารอเวลาที่จะเล่นเกมกับชานยอล แต่หมอนั่นกับส่งลิงค์หนึ่งมาให้เขาผ่านโปรแกรมแชทกับคำพูดที่ดูกวนๆที่ว่า




            “วันนี้ไม่ว่างไปตีมอนสเตอร์ด้วยละนะ เหมือนมึงจะรู้สึกเบื่อๆ ลองเข้าลิงค์นี้ดูมันก็สนุกดีนะได้เจอคนใหม่ๆ ถ้ายังไงก็ลองดูละกันจงอินลองคลิกเข้าไปมันเป็นกระทู้หนึ่งที่เขียนหัวข้อที่บ่งบอกความต้องการอย่างชัดเจนว่า

 


 

หาเพื่อน แลก E-mail คุยกันเถอะครับแชร์ lifestyle กัน

 


 

 

            และนั่นมันเป็นจุดเริ่มต้นของการเปิดโลกใบใหม่ของจงอิน ดวงตาคมเข้มไล่อ่านทีละบรรทัดไปอย่างเงียบๆ เขาพบว่ามันมีหลากข้อความจากคนที่หลากหลายเข้ามาแปะ E-mail เอาไว้ในกระทู้นี้มีหลากหลายข้อความพร้อม E-mail ซึ่งมีเพียงดิสเพลย์รูปตุ๊กตาเพนกวิ้นตัวหนึ่งกับข้อความสั้นที่ว่า





            ‘ D-DO:  D_omemy@live.com  เพื่อนผมชวนมาเล่น ผมก็ไม่เข้าใจว่าเล่นยังไง




            แต่จงอินก็แค่คิดว่ามันน่าสนใจดี เขาคิดว่าคนนี้แหละน่าจะเข้ากันได้ดีอาจเพราะเหตุผลง่ายๆแค่ว่าก็เล่นไม่เป็นทั้งคู่ เขาจึงเข้าไปออนไลน์โปรแกรมยอดฮิตอย่าง msn พร้อมกับแอด E-mail นั้นไป ระบบกำลังหมุนๆเพื่อรอสักพักและจงอินยอมรับว่าเขารู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ ไม่รู้ว่าควรทำยังไงหรือแค่คำปลอบใจโง่ๆไปว่า มันก็เหมือนคุยกับไอ้ชานยอลนั้นแหละ  ความกังวลเล็กน้อยนั้นทำให้เขาเคาะนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ดเบาๆเขาไม่รู้ว่าทำแล้วได้ผลมากน้อยแค่ไหนแต่สุดท้ายเขาก็เคาะมันไปเรื่อยและเรื่อยๆแบบนั้น




             “อ่า..”   เขาส่งเสียงในลำคอออกมาเบาๆเมื่อเห็นคนที่เขาแอดไปกดออนไลน์แล้ว และมันก็กลายเป็นคำถามต่อมาภายในหัวของเขาว่า ทักเลยดีไหม  นั่นคือความคิดแรกที่แวบเข้ามาแต่เมื่อคิดแล้ว เขาว่าควรที่จะลงมือทำเพราะยังไงซะมันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายพลางค่อยๆกดลงบนแป้นพิมพ์ไปอย่างช้าๆด้วยประโยคทักทายแรกสำหรับพวกเขากับคำว่า สวัสดีครับ

 


 

            กัมจง says :  สวัสดีครับ (คิมจงอินกดส่งข้อความไปในขณะที่เขาจ้องมอง แถบด้านบนหน้าจอกำลังส่งสัญญา . . . ซึ่งมันทำให้เขารู้ดีว่าคนที่เขากำลังแอดไปคุยด้วยกำลังตอบกลับมาพร้อมๆกับความรู้สึกตื่นเต้นเป็นบ้าครอบงำความคิดของเขา)




            D-DO says : สวัสดีครับผม




            กัมจง says : อ่า...เราควรเริ่มจากตรงไหนก่อนดีครับ ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไง (และข้อความสั้นๆที่ตอบกลับมานั้นทำให้จงอินรู้สึกว่าเขาเองก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน รวมถึงสุดท้ายแล้วเขาจึงตัดสินที่จะพิมพ์กลับไปตามความจริงที่ว่า เขาไม่รู้ควรที่จะทำอย่างไรต่อไปดี แต่ดูเหมือนหลังจากที่เขากด Enter ข้อความนั้นไปข้อความที่ทำให้เขากลับรู้สึกประหลาดใจและมันดูผ่อนคลายจนลดความกังวลนั้นไปมันค่อยๆลดลงเมื่อฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนจะชวนพูดคุยบ้าง จงอินก็แค่คิดว่ามันเป็นจุดเริ่มที่ดีสำหรับพวกเขา)




            D-DO says : ㅎㅎ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ นึกยังไงถึงมาแลก E-mail คุยกันหรอครับ?




            กัมจง says :  เอาตามตรงนะ ผมแค่เบื่อเลยอยากหาอะไรใหม่ๆทำ




            D-DO says : จริงหรอ เหมือนผมเลยตอนนี้ผมอายุ 20 จะเป็นอะไรไหมถ้าฉันจะถาม..




            กัมจง says :  ผม 18 ผมเรียกพี่ว่าพี่ละกันนะ




            D-DO says : ยังไงก็ได้ ไม่ถือเรื่องนั้นเท่าไรหรอก




            กัมจง says : แต่ผมอยากเรียกพี่ว่าพี่นะ




            D-DO says : ตามใจนายซิ นี่เราจะไม่บอกชื่อกันจริงๆเหรอ? แต่นาย กัมจง...แปลกดีนะ




            กัมจง says : ครับเพื่อนผมมันเรียก พี่ถามชื่อผมแล้วทำไมพี่ไม่บอกชื่อพี่          ก่อนล่ะㅋㅋ







            D-DO says : ย๊า! นี่นายย้อนฉันหรอ ฉันพี่นายนะ!!




            กัมจง says : ㅎㅎㅎㅎ ไหนพี่ว่าไม่ถือ...แล้วทำไมตอนนี้พี่โวยวายล่ะครับ J ㅋㅋ







            D-DO says : นายนี่มัน...ฉันชื่อ คยองซู นายเรียกว่า ดีโอ ก็ได้นะ ใครๆก็เรียกแบบนั้น




            กัมจง says : พี่นี่เชื่อคนง่ายจังนะครับ ㅋㅋ  ถามชื่อเล่นๆดันบอกชื่อจริงมาซะงั้น ㅎㅎ *-*



            D-DO says : ย๊า!!  ก็ฉันเพิ่งเคยเล่นนี่ฉันไม่รู้ นายบอกชื่อนายมาเลยนะ



            กัมจง says : สวัสดีครับ ผมชื่อคิมจงอิน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ  พี่คยองซู.... *-*



            D-DO says : ㅎㅎㅎㅎนายตลกนะ







            กัมจง says : พี่ครับ เรามาทำหน้าหมีแข่งกันเถอะเริ่มเลยนะ *-*

 



 

            มันเป็นการพูดคุยที่กินระยะเวลายาวนานเหมือนยาเสพติดอะไรบางอย่าง ยิ่งได้พูดคุยยิ่งรู้สึกสนุก ยิ่งได้พูดคุยยิ่งรู้สึกว่ามันใช่ ยิ่งได้พูดคุยเหมือนยิ่งน่าหลงใหลและก็ยากที่จะถอนตัว จงอินแค่คุยกับพี่คยองซูแล้วรู้สึกดีที่ได้พูดคุยกับพี่เหมือนเจออะไรบางอย่างที่มันกระตุกในหัวใจของเขา มันอาจจะเป็นอาการตื่นเต้นที่ได้คุยกับคนแปลกหน้าล่ะมั้ง...ถ้าถามว่าเขาได้แอดE-mailคนอื่นไปไหม





ไม่เลย...มันเหมือนกับคำตอบง่ายๆที่ว่าเมื่อเจออะไรที่รู้สึกใช่ก็ไม่อยากจะไปหาอะไรให้มันมากมายไปกว่านั้น

 



 

            จากครั้งแรกที่ได้เราต่างพูดคุยผ่านระบบออนไลน์ มันเป็นแบบนี้ซ้ำๆและซ้ำๆจนเป็นเวลาเกือบเดือนที่ผ่านมา วันที่เขาได้พบกับคนแปลกหน้าบนโลกออนไลน์ที่ชื่อว่า คยองซู จงอินก็แค่คิดว่าชีวิตของเขาดูแปลกไปเหมือนกันว่ามันมีสีสันขึ้นมา จากการเบื่อหน่ายกับสิ่งรอบๆตัวรวมถึงไม่เคยสนใจแอพพลิเคชั่นในมือถือว่าทำอะไรได้บ้างตอนนี้ คิมจงอินก็แค่กลายเป็นเด็กหนุ่มโลกโซเชียลอย่างเต็มตัว..  



        

            “จงอินมึงจะเล่นโทรศัพท์อีกนานไหมเสียงของชานยอลเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนสนิทของเขาทักขึ้นมาขัดจังหวะการเล่นเกมของเขา ฝ่ามือใหญ่ๆที่ขยุ้มเสื้อของเขาอย่างหยอกล้อมันทำให้จงอินอดรำคาญใจไปไม่ได้เลยจนต้องกดหยุดเกมส์ในมือถือและหยิบสมุดเล่มบางซึ่งมันเป็นการบ้านที่เขาเสร็จแล้วยื่นให้เพื่อนหูกาง




            “จะลอกการบ้านกูก็เอาไป อย่าพูดมากเสียงดัง




            “ย้อนนะครับเดี๋ยวนี้ ปากเก่งจังเลยมาให้จูบปากทีได้ไหมละแหม่ชานยอลก็ยังคงเป็นชานยอลที่ทำท่าทางกวนโอ๊ยด้วยการโน้มใบหน้าลงมายื่นปากจู๋ ทั้งที่จงอินอยากจะบอกเหลือเกินว่ามันน่าเกลียดมากแค่ไหนแต่สุดท้ายแล้วเขาแค่ไม่อยากเถียงนอกจากเก็บความรำคาญใจเพียงเล็กน้อยนั้นถือว่ามันเหมือนเรื่องของสายลมและแสดงแดด และปัดความรำคาญใจทั้งหมดด้วยการเก็บเครื่องมือสื่อสารลงในกระเป๋ากางเกงพร้อมฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียน  ยามเช้าที่น่าเบื่อของวันจันทร์...




          ‘อยากให้ถึงวันศุกร์  เป็นความคิดเงียบๆพร้อมเสียงเปิดพลิกหน้ากระดาษไปมาของชานยอลที่กำลังลอกการบ้านของเขา จงอินยากให้วันเวลามันหมุนไปไวมากกว่านี้เพราะวันศุกร์ เสาร์ เขาจะได้คุยกับพี่ทั้งวันทั้งคืน การที่ได้คุยกับพี่คยองซูมันเป็นยาเสพติดชนิดหนึ่งหรือไม่เขาไม่รู้  เขารู้แต่ว่าในทุกๆวันตอนนี้ของเขา..เขาก็แค่อยากที่จะพูดคุยกับพี่...ก็เท่านั้น...




            เหตุผลที่เขาเรียกพี่คยองซูไม่เรียกว่าดีโอ เพราะจงอินรู้สึกแค่ว่าเขาอยากเรียกคยองซูว่า พี่คยองซู มากกว่าก็เท่านั้นเขาไม่อยากเรียกว่า ดีโอเพราะคนอื่นๆต่างเรียกพี่เขาว่าดีโอและเขาอยากที่จะเป็นคนที่พิเศษกว่านั้นรวมถึงความคิดบ้าๆที่ว่า พี่คยองของผม  แน่นอนว่ามันมันก็แค่ความคิดที่ดูบ้ามากเลยทีเดียว




             ‘จะบ้าหรือไงหน้ายังไม่เคยจะเห็น รู้จักกันยังไม่ถึงเดือน!!’  และอีกความคิดที่มันเตือนเข้ามาในหัวของเขาเสมอ...จงอินควรทำยังไง ในหัวของเขามีแต่พี่เต็มไปหมดและคำถามที่ฉุดรั้งเขาให้สับสนคือ คนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกัน รู้จักกันก็แค่เพียงคุยกันผ่านตัวอักษร มันจะมีอิทธิพลต่อชีวิตเขามากมายขนาดนี้เลยเหรอ…’  เขายังคงคิดซ้ำๆอยู่อย่างนั้นซักพักจวบจนเหลือบมองเวลาที่ผนังห้องเรียน มันคงมีไม่กี่เรื่องที่เขาคิดถึงมากที่สุดในตอนนี้และมันก็คงไม่พ้นเรื่องของพี่ในทุกๆครั้ง ตอนนี้พี่จะทำอะไรอยู่นะ..  มันเป็นคำถามที่เกิดอีกครั้งหลังเวลาเลิกเรียน จงอินปิดหนังสือและสมุดใส่กระเป๋าท่ามกลางเสียงโหกเหวกน่ารำคาญของเพื่อนร่วมชั้นเมื่อได้เวลากลับบ้าน จงอินเหม่อมองชานยอลที่กำลังเก็บกระเป๋าเช่นเดียวกันพลางถอนหายใจออกมาเงียบๆกับความจริงที่ว่าตลอดทั้งวันเขาจำบทเรียนอะไรไม่ได้เลย..





            ท่ามกลางความเงียบๆบนท้องถนนที่เงียบสงบแสงของดวงตะวันสาดส่องผ่านกระจกของรถประจำทางกับผู้คนที่เริ่มบางตา จงอินและเพื่อนตัวสูงกำลังยืนโหนรถเมล์เพื่อกลับบ้านอย่างเคยในทุกๆวันเราต่างเงียบๆอยู่อย่างนั้นแต่สุดท้ายแล้วเพื่อนของเขาก็เอ่ยมันออกมา




            “พักนี้มึงเป็นไรแปลกๆนะมึงชานยอลว่าพลางทำท่าทางสนใจในขณะที่มืออีกข้างก็กดโทรศัพท์ไปด้วยเช่นกันในขณะที่คุยกับเขา




            “แค่ง่วงนอน”  จงอินตอบพลางเอาหัวพิงเสาบนรถเมล์และเบี่ยงหน้าไปอีกทางราวกับไม่สนใจสิ่งที่เพื่อนของเขากำลังพูดอะไรไปมากกว่านั้น




            “จริง? เป็นไงบ้างที่ให้ไปเป็นไง?” เพื่อนตัวสูงยังคงเซ้าซี๊จนสุดท้ายแล้วจงอินก็หันหน้ามา เพื่อนสบตากับเพื่อนของเขา จงอินเกลียดแววตาแพรวพราวของเพื่อนตัวเองเพราะมันทำให้เขารู้สึกว่าชานยอลเป็นคนที่ร้ายกาจมากแค่ไหน




            “ดี  มันดีมากๆเลยล่ะน้ำเสียงเรียบนิ่งถูกเอ่ยออกไปในขณะที่จงอินตอบไปตามจริงที่เขารู้สึก  




            “ฮึฮึ เอองั้นไว้คุยกัน ถึงบ้านกูละ อย่าหลับเลยป้ายล่ะมึง จุ๊บนะคนดี ชานยอลหัวเราะในลำคอเล็กน้อยกับท่าทางเสียสติที่ล้อเลียนเขาเล็กน้อยก่อนที่เพื่อนตัวสูงจะลงจากรถเมล์ไปและจงอินได้ถอนหายใจกับความเพี้ยนของตัวเอง    




            จงอินไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาด เพื่อนแบบแปลกๆอย่างชานยอลจะมากลายมาเป็นเพื่อนสนิทเขาได้อย่างไร หากจะนึกถึกตอนที่รู้จักกันครั้งแรกสมัยประถมแต่เมื่อคิดไปเพลินได้ไม่นานนัก รถเมล์สายเดิมก็ถึงป้ายที่เขาจะต้องลง และหากเดินเท้าไปอีกหน่อยก็คงจะถังบ้านของเขา แต่ในวันนี้เมื่อมองไอความหนาวค่อยๆเบาตัวลงไปมาก กับแสงของอาทิตย์ที่ยังคงอยู่จงอินก็แค่คิดว่าเขายังอยากเดินเล่นไปเรื่อยๆในเมื่อสุดท้ายแล้วการรีบกลับบ้านเขาก็คงพบแค่เพียงเงียบเหงาอย่างเช่นเคยในทุกๆที




            รองเท้าผ้าใบเดินเตะฝุ่นไปเรื่อยตามฟุตปาธอย่างไม่มีจุดหมาย แต่เมื่อเขาเหลือบเห็นสองข้างทางที่ได้เดินมาถึงเขาพบว่ามีสวนสาธารณะเดิมที่เขาเคยมานั่งเล่นสมัยเด็ก จงอินได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กน้อยประมาณ 5-6 ขวบ  รวมถึงภาพของครอบครัวที่มานั่งปิกนิกกันยามเย็น แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาพร้อมกับสายลมเอื่อยๆที่เริ่มขึ้นมากกว่าเก่าเป็นสัญญาณว่า ฤดูใบไม้ผลิคงเข้ามาเยือนในอีกไม่ช้า และเขาเลือกที่จะหาที่เหมาะๆในการนั่งมองสิ่งรอบๆกายบ้างก็เท่านั้นเอง ในขณะที่เขาเดินเข้าไปในสวนเพียงกี่ก้าวก็สะดุดตากับสุนัขท่าทางสนุกสนานอยู่ตลอดเวลามันทำให้เขาสนใจด้วยเสียงเห่าอย่างเร่งเร้า มันต้องการให้เจ้าของคว้าของเล่นพลาสติกและจงอินก็แค่มองดูอย่างเงียบๆว่ามันจะทำอย่างไรต่อจากนั้น มันเป็นพันธุ์ลาบราดอร์ขนสีน้ำตาลทองปุกปุยและดูยุ่งเหยิงไปบ้างหลังจากแผ่นพลาสติคลอยไปบนท้องฟ้า มันเร่งฝีเท้าวิ่งไปงับและคาบกลับมาคืนให้เจ้าของ มันวนซ้ำๆอยู่อย่างนั้นสามถึงสี่รอบจนสุดท้ายแล้วมันก็แลบลิ้นอย่างกระหืดกระหอบและนอนลงกับพื้นหญ้าอย่างเกียจคร้านกับรอยยิ้มโง่ๆ




            หมาปัญญาอ่อน มันเป็นนิยามที่เขามอบให้กับหมาร่าเริงเกินไปตัวนี้ เขาได้แต่สงสัยว่าอะไรจะดูร่าเริงตลอดเวลาขนาดนั้นและมันไม่เหนื่อยบ้างหรือไง แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เลิกที่จะสนใจเมื่อได้กวาดตาดูพื้นที่โดยรอบที่จะหาม้านั่งเล็กๆเพื่อนั่งลงพักผ่อน และเขาพบว่ามันอยู่ไม่ไกลนั่งจนสุดท้ายเขาก็ได้หย่อนตัวลงและเริ่มที่จะจมอยู่กับความคิดของตัวเอง




            หูฟังที่กำลังบรรเลงเพลงไปเรื่อยๆอย่างที่เขาต้องการดวงตาเหม่อมมองสุนัขบ้าระห่ำที่มันกลับมาวิ่งเล่นอีกครั้งรวมถึงการมองบุคคลที่อยู่ตรงลานน้ำพุฝั่งตรงข้าม จงอินปฏิเสธไม่ได้เลย ว่า ชุดนิสิตที่ถูกระเบียบแบบมากถึงมากที่สุดกับดวงตากลมโตราวกับมีดวงดาวนับล้านดวงในดวงตาคู่นั้น มันเตะตาเขาจริงๆและจงอินได้แต่นั่งสังเกตเงียบๆไปอย่างนั้นจวบจนสุดท้ายแล้วเหมือนว่าบทเพลงที่ดีเกินไปกับอากาศที่เป็นใจมากเช่นกัน เขาค่อยๆหลับตาซึมซับกับบรรยากาศ หนึ่งนาที สองนาทีหรือมากกว่านั้นจวบจนเสียงเห่าของหมาบ้าระห่ำปลุกให้เขาหลุดออกจากภวังค์ที่น่าหลงใหล




            เฮ้อ..”  จงอินถอนหายใจออกมาเบาๆพลางขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อมองได้มองแสงสุดท้ายของดวงตะวันค่อยๆลาลับขอบฟ้าจงอินคิดว่าเขาควรที่จะกลับบ้าน

 


 

            พ่อแม่ หวัดดีครับ ”  จงอินกล่าวออกมาเมื่อเห็นไฟในบ้านถูกเปิดกับกลิ่นของอาหารในยามเย็นโชยมา มันเรียกน้ำย่อยในกระเพาะของเขาให้ครวญครางอย่างน่ารำคาญอีกครั้งแต่มันก็คงมีความสุขมากกว่าที่กลบความรู้สึกนั้นไป เมื่อเขาพบว่าในวันนี้พ่อและแม่อยู่กับพร้อมหน้าสักที




            “กลับมาแล้วหรอลูกมันเป็นคำทักทายที่แสนจะอุ่นใจสำหรับเขาเหลือเกิน




            ภายบ้านที่มี พ่อ แม่ และเขากับบรรยากาศเดิมๆบนโต๊ะอาหาร ถึงมันจะไม่หวือหวาเต็มไปด้วยอาหารจากภัตตาคารสุดหรูแสนแพง มีเพียงกับข้าวจากฝีมือการทำอาหารของแม่แต่มันเป็นอะไรที่อร่อยที่สุดในความคิดของเขา บรรยากาศที่เขารู้สึกสบายใจ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะเบาๆ เคล้าคลอกับเสียงโทรทัศน์ที่เปิดช่องข่าวสารปัจจุบัน  แม้ไม่มีคำพูดมากมายแต่จงอินก็พึงพอใจกับมัน แค่มองตา เขาก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยของคนในครอบครัวกับอาหารเย็นที่เรียบง่ายแต่มันก็อบอุ่นในหัวใจของเขา





            หลังมื้อเย็นจบไปทุกคนล้วนก็มีเวลาส่วนตัวและเขาเองก็เช่นกัน จงอินเดินขึ้นห้องมาก็เปิดโน้ตบุ๊คคู่ใจ เขาหวังว่าจะได้พูดคุยถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาในวันนี้กับพี่คยองซูและแค่เพียงไม่นานกับการเข้าระบบเดิมๆอีกครั้ง

 



 

            ‘D-DO online…. ‘ 

 


 

            แค่นี้เพียงเท่านี้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารอยยิ้มค่อยๆปรากฏบนหน้าของเขา บนใบหน้าของจงอินมีรอยยิ้ม พร้อมกับเขาค่อยๆกดคีย์บอร์ดเป็นคำพูดที่ว่า

 


 

            กัมจง says : สวัสดีครับพี่ 

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

543 ความคิดเห็น

  1. #540 no-kki-d (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 00:40
    ชอบอะ นี่อ่านตอนนี้รู้สึกเหมือนย้อนกลับไปเมื่อตอนเด็กๆ นึกถึงความรักครั้งแรกของเราเลยอะ ตอนนั้นเราก็รีบกลับมาออนเอ็มในคอมอย๋างนี้ เฝ้ารอชื่อของเขาขึ้นออนไลน์สักทีอะไรแบบนั้น รู้สึกว่ามันมีเสน่ห์มากๆเลยอะ ชอบบบ
    #540
    0
  2. #528 eegeeg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 18:43
    =v=

    ชอบบบ
    ตามม
    #528
    0
  3. #517 numewy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 09:12
    แต่งได้ดีมากเลยค่ะ อ่านไปตื่นเต้นไป
    ชอบตอน 'หมาปัญญาอ่อน' ขำวนไปค่
    อ่านแล้วยิ้มตลอด 55 ไม่รู้เป็นไร
    รู้สึกเข้าถึงตัวละครมากเลยค่ะ

    อยากรู้จัง ว่าคุยอะไรกันมั่ง ไม่ถามกันเลยเหรอว่าบ้านอยู่แถวไหน 555
    ชอบตอนที่บอกว่า.....ไม่คุยกับคนอื่นเลย เพราะเมื่อเจอสิ่งที่ใช่ก็ไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านั้น.....***** ฮิ่้วววว คมค่ะ

    ที่แท้คยองซูก็อยู่ใกล้ๆ เหรอ???
    #517
    0
  4. #511 CBHHKDss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 01:12
    ขอเม้นท์ประโยคเดิมที่อยู่ในหัวตั้งแต่เริ่มอ่านอีกครั้ง จงอินชายผู้มีชีวิตที่อินดี้ 55555555
    #511
    0
  5. #491 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 09:43
    จงอินดูแบบ เบื่อโลกจัง
    แต่ไม่เป็นไรนะ โลกของจงอินกำลังจะมีคยองซูไง~
    #491
    0
  6. #474 Always.HunHan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 16:43
    นั่นๆๆๆ! นั่นคยองใช่ม้ายยยย
    #474
    0
  7. #460 MyDyo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 08:03
    นึกถึงตอนเล่นยูโฟ่ เลยอ่ะ:) ^^ ><  -0-
    #460
    0
  8. #445 bimbibab (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 21:51
    มันทำให้เรานึกถึงที่ๆ นึงในเอ็มเอสเอ็นค่ะ สถานที่นั้นเรียกว่ายูโฟ่ 5555555555555
    #445
    1
    • #445-1 1MR.PARK306(จากตอนที่ 2)
      7 มีนาคม 2558 / 16:02
      ฮ่าาาาาาาาา ประมาณนั้นค่ะ
      #445-1
  9. #426 Hztp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:28
    คุยกันทุกวัน  แม้เจอเดินผ่านกันก็ยังไม่รู้เลยเนอะ
    แล้วงี้จงอินจะชอบพี่คยองซูไหมนะ  
    มันจะแตกต่างจากที่คุยไหม
    #426
    0
  10. #415 freedomandpeace (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 17:08
    เจอกันแล้วววว แต่ต่างคนต่างไม่รู้
    #415
    0
  11. #395 เหลือกโด้ผู้น่ารัก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 21:40
    จงอินแกพูดงั้นได้ไง นั่นน่ะพี่คยองของแกนะ
    #395
    0
  12. #378 omoeme_fern (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 02:00
    ตร้ายแล้ววว เจอกันในเอ็มเอสเอ็นด้วย คิดถึงจัง อยากแชทอีก TT น่ารักอะ จงอินริ่มเสพติดพี่ละนะะะ คิๆ
    #378
    0
  13. #358 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 19:21
    กัมจง แค่นี้ก็เขินแล้วนะ
    ยังไม่ทันเจอหน้าเลย
    นี่ไม่เป็นอันเรียนเลย
    พี่คยองซู~~~
    #358
    0
  14. #338 คายอง นัมจา~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 21:27
    จงอินแลดูติดคยองน่ะ
    ขนาดยังไม่เจอหน้า
    #338
    0
  15. #313 t-t-thn56 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 21:31
    พี่คยองของผมมมม น่ารักกกกกก
    #313
    0
  16. #312 ด๊อกกี้ปุ้งงง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 06:11
    โอ่ยย เจอกันเถอะๆๆๆ ลุ้นมากกก

    รู้สึกถึงอารมณ์โรแมนติกสุดๆเลยค่ะ

    #312
    0
  17. #301 mew2233 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 18:54
    ใกล้กันแค่นี้เองนะ เมื่อไหร่จะรู้ซักทีว่านี่คือคิมจงอิน ว่านี่คือคงซู >////<
    #301
    0
  18. #299 mew2233 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 18:45
    เพื่อนคนนั้นชื่อคยองซูสินะจ๊ะ
    #299
    0
  19. #289 bee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:43
    นี่ขนาดยังไม่เคยเจอกันเลยนะ อิเสี้ยนี่ปลื้มใหญ่เลยย555
    #289
    0
  20. #287 Princess. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 19:03
    แต่งได้ดีมากๆเลยค่ะ
    #287
    0
  21. #286 Princess. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 19:02
    แต่งได้ดีมากๆเลยค่ะ
    #286
    0
  22. #276 babie5314 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 15:39
    เสี่ยโรแมนติกมากกกกกก -///-
    #276
    0
  23. #254 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 03:06
    คลาดกันไปคลาดกันมาอยู่นั่นแหละ เจอกันสองครั้งละนะ เป็นอะไรที่ทำใหัแอบคิดว่าจริงๆแล้วบทีเพื่อนหรือคนรู้จักในตอนนี้ คนที่เราคุยด้วยในโลกโซเชี่ยล เราอาจจะเคยเดินผ่านหรือมีเหตุการณ์แบบนี้ก็ได้ เราว่ามันต้องมีอ่ะเพราะโลกนี้มันกลม 5555555 ชอบอ่ะ อ่านแล้วมันดูตรงกับชีวิตวัยรุ่นปัจจุบันมากเลย ~
    #254
    0
  24. #253 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 02:39
    จงอิน คนที่แกบอกว่าแต่งตัวเนี๊ยบไปน่ะคือพี่คยองซูของแกนะ 555555555
    #253
    0
  25. #246 Rain Falls (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 15:41
    อ๊าซซซซ คยองเพิ่งเดินผ่านแกไปไม่ใช่รึไง

    ย้าาาาา!! >< ละมุนจุงงง
    #246
    0