LOVE ONLINE (KAIDO) | REWRITE END.

ตอนที่ 16 : love online : 14 rewrite

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    5 ม.ค. 59

14.

สถานะ : ………….




 

 



            จงอินไม่รู้ว่าพ่อและแม่จะรับรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขาและพี่มากน้อยแค่ไหน อาจจะแค่พี่น้องที่ดูสนิทกันหรือว่าอันที่จริงพวกเขาต่างรู้ว่าเขาและพี่มีความรู้สึกอย่างไรต่อกัน ในตอนแรกจงอินไม่ได้คิดอะไรมากนักหากมันเป็นเรื่องธุรกิจที่ต้องติดต่อกันระหว่างสองครอบครัว แต่เขาไม่คิดว่ามันจะมาถึงขั้นนี้ สำหรับสิ่งที่พ่อและแม่ต่างมองว่าพวกเขาสองคนควรที่จะหมั้นกัน จงอินสามารถหลีกเลี่ยงมันได้ในระยะแรก ด้วยเหตุผลง่ายๆที่ว่า





ผมและน้องเรายังรู้จักกันได้ไม่นาน ขอเวลาพวกเราเรียนรู้กันสักพักได้ไหมครับ 




และมันเป็นเหตุผลโง่ๆสxหรับการยื้อเวลา




            โซราเธอเป็นคนสวย เก่ง และมั่นใจ เธอเป็นนางแบบหน้าใหม่ที่มาแรง เธอดูดีในทุกๆอย่างทั้งการศึกษาหรือแม้แต่หน้าตาทางสังคม เขาเคยพูดคุยกับเธอมีหลากหลายเรื่องราวที่เราเข้ากันได้ดี แต่มันมีเพียงอย่างเดียวที่เธอไม่รู้ นั่นคือรสนิยมทางเพศของเขา




            และแต่สุดท้ายแล้วมันก็หมดลงสำหรับการยื้อเวลานั้น ความเป็นจริงกับความฝันมันต่างกันแค่เพียงพลิกมือมอง หลังจบวันหยุดยาว วันที่จงอินไม่อยากจะนึกถึงมันเหมือนเรื่องตลกร้ายในความฝันที่เกิดขึ้นจริง พี่รู้เรื่องที่ฟังดูตลกร้ายนั่น..พี่รู้ว่าเขาต้องหมั้นกับคู่หมั้นที่แม่หาให้ และมันทำให้ทุกๆอย่างดูแย่ลงสำหรับพวกเขา




            “แค่พี่พูดว่ารักซักคำจากปากพี่...ผมจะยกเลิกทุกๆอย่างเราต่างนั่งกันบนโซฟาคนละมุมท่ามกลางความกดดันที่เกิดขึ้น จงอินนั่งมองพี่ที่ไม่คำพูดใดเอ่ยออกมานอกจากนั่งก้มหน้าอยู่อย่างนั้น




            “…”




            “แค่พี่พูดมันออกมา..ผมพูดจริงๆนะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยได้ยินมันเลยสักครั้งจากปากของพี่ ผมรู้ว่าเราต่างรู้สึกยังไง แต่ผมก็แค่อยากฟังมัน”  เขาพรั่งพรูคำพูดมากมายที่รู้สึก และน้ำเสียงพูดออกมามีแต่ความแหบพร่า ความรู้สึกที่หนักอึ้งไปทุกๆอย่างเขาพยายามที่จะมองเข้าไปในดวงตาของพี่ แต่พี่ก็ยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้น เราต่างปล่อยให้ความเงียบกดทับร่างกาย ทั้งอึดอัดและไร้ทิศทางสำหรับความรู้สึก




            “ไม่ได้หรอกจงอิน สิ่งที่นายกำลังจะทำมันถูกต้องแล้ว…” น้ำเสียงตะกุกตะกักของพี่ถูกเอ่ยออกมา ใบหน้าของพี่ค่อยๆเงยขึ้นมาอย่างช้าๆ และเขาพบว่าในแววตาของพี่นั้นกำลังแดงกล่ำ แววตาของพี่ไม่มีความหมายใด ทั้งว่างเปล่า และเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ




            “แค่คำว่ารัก  มันพูดยากมากเลยหรอครับพี่




            “นายกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องและพี่ก็หลบสายตาของเขาอีกครั้งด้วยการก้มหน้าลง สิ่งที่เราเป็นมันคงไม่ถูกต้อง




            “พี่เอาอะไรมาวัดกันว่าสิ่งไหนมันถูก และสิ่งที่เราทำมันคือสิ่งที่ผิด!!”




            “….”




            “พี่พูดอะไรหน่อยสิ...ได้โปรด...จงอินรู้สึกว่าเขาเหมือนคนบ้า เขากำลังเป็นบ้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นมีเพียงความเงียบ ที่ทำให้ระยะห่างของพวกเขาดูห่างไกล..อย่าเงียบแบบนี้ได้ไหมครับพี่




            “พี่ขอโทษ จงอินพี่ขอโทษ..”  




            “พี่จะขอโทษทำไมวะ!! ก็บอกว่าพี่ไม่ได้ผิด พวกเราไม่ผิด ความรักของเรามันไม่ผิดสักนิด!” จงอินลุกจากโซฟาแล้วเดินไปหาพี่ ที่นั่งอยู่ ฝ่ามือของเขากดลงที่ไหล่เล็กๆ พร้อมเชยคางพี่ให้มองตาเขา จงอินอยากที่จะสบตาของพี่ แต่ไม่รู้ว่าเพราะความใจร้อนหรือว่าอะไรก็ตามแต่ที่ทำให้เขาว้าวุ่นใจ ทั้งหมดนั่นถูกหยุดลง เมื่อเขาได้เห็นใบหน้าของพี่ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา คนดวงตากลมโตพยายามหลบสายตา เขาอยากที่จะกอดปลอบประโลม และพรั่งพรูคำขอโทษ เขาไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ จงอินไม่ได้ให้ทุกอย่างมันดูแย่ไปหมด




            “...”




            “ผมขอโทษคยองซู...อย่าร้องไห้เลยนะ ผมไม่ชอบน้ำตาของพี่เลยเขากล่าวขอโทษออกมา เราต่างรู้ดีว่าความรู้สึกเจ็บปวดนั้นมันยากเกินกว่าจะอธิบาย ฝ่ามือสองข้างค่อยๆยกขึ้นประคองใบหน้าของผู้เป็นพี่ เกลี่ยปลายนิ้วอย่างแผ่วเบาราวกับคำปลอบประโลม เราต่างไม่พูดคำไหนในช่วงเวลานั้น นอกจากความรู้สึกที่ดำดิ่งลงไปในห้วงความคิดที่ปวดร้าว เขาไม่รู้ว่าควรที่จะทำอย่างไรต่อไป หากพี่ไม่พูดคำไหนออกมา จงอินพยายามคิดว่ามันคงไม่มีวิธีไหนเลยที่จะฟังดูเป็นทางออกที่ดี นอกจากความคิดบ้าๆที่ผุดขึ้นมาเพียงเพราะเขาไม่อยากจะสนอะไรอีกแล้ว




            “เราหนีไปด้วยกันไหมครับ”  




            “จงอิน นายไม่เข้าใจหรอก




            “ผมไม่เคยเข้าใจอะไรอยู่แล้ว แค่พวกเราหนีไปด้วยกัน มันก็พอแล้วไม่ใช่หรอครับมันอาจจะฟังดูบ้า แต่มันไม่มีทางไหนที่ผมจะเห็นทางสำหรับเรื่องนี้ จงอินรู้สึกหมดแรงเขาทรุดลงตรงหน้าของพี่ที่ยังคงนั่งร้องไห้เงียบๆ เขาแนบหน้าผากลงกับเข่าของพี่ สองมือของเข่าประสานมือของพี่และบีบแน่นเขาก็แค่อยากจะยังรู้สึก ยังคงรู้ว่าเขายังคงได้จับมือของพี่เอาไว้




            “จงอินฟังพี่นะ..มันมีทางออกสำหรับเรื่องนี้ ถ้านายมองให้ดีๆ ในตอนนี้มันคือความเป็นจริง นายกำลังมีทางเดินของนาย พี่ก็กำลังมีทางเดินใหม่ของพี่ เราหนีความเป็นจริงไม่ได้มีเพียงเสียงของลมหายใจที่แผ่วเบา กับความเงียบที่เริ่มกัดกินหัวใจของพวกเขาให้เริ่มผุกร่อน




            “พี่...อย่าพูดมันออกมาเขารู้สึกถึงความเห่อร้อนในดวงตา เขาพยามยามห้ามมัน...จงอินรู้สึกว่าเขากำลังหมดหนทาง




            “พี่คิดว่ามันดีที่สุดแล้วจริงๆ สำหรับตลอดเวลาที่ผ่านมามันดีมาก ดีมากๆ แต่ตอนนี้พี่คิดว่าเราควรจบมันแค่นี้หลังคำพูดของพี่จบลง จงอินคิดว่าเขาหมดแรงที่ห้ามความรู้สึกที่ถามโถม เขาห้ามมันไม่ได้อีกต่อไป เขาน้ำหยดน้ำที่ไหลออกจากดวงตาของไม่ได้เลยจริงๆ





            คำว่าจบ คือทุกๆสิ่งที่เราเคยมีร่วมกันมันกำลังจะหมดลง




            คำว่าจบ คือคำว่าจงอินจะไม่สามารถกอด จูบ หรือแม้แต่จ้องมองรอยยิ้มของพี่ 




            คำว่าจบ คือคำว่าเขาต้องกลับไปสู่จุดเดิมอีกครั้ง




            จุดเดิมที่มีแค่เขาคนเดียว และสุดท้ายคำว่าจบสำหรับเขามันก็แค่ความเจ็บปวดที่รู้สึกได้




             จงอินกำลังขำ เขาขำกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาในหลายปีที่ผ่านมา เขาเคยมีความสุขแทบบ้ากับสิ่งที่ผ่านมาตลอด มันเหมือนความฝัน และเมื่อเขาตื่น ความฝันที่หอมหวานนั้นก็หายไป พี่ผลักไสเขาให้หมั้นกับโซรา และพี่กำลังจะไปทำงานที่อเมริกา จงอินได้แต่หัวเราะกับความรู้สึกมากมายที่ถาโถม เขาไม่รู้ว่าควรที่จะทำอะไรนอกจากกลับบ้าน กลับไปสู่ที่เดิมของเขา กลับไปในจุดเริ่มต้นราวกับว่าทุกๆอย่างเป็นแค่เรื่องฝันไป

           




            ปลายเดือนกุมภาพันธ์ปี 2014  จงอินหมั้นกับโซรา ผู้คนต่างมีใบหน้าที่เต็มไปด้วย เธอดูมีความสุขมากกับชุดสีขาว กลิ่นของกอดไม้หอมฟุ้งกระจายตลบอบอวน ปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกๆคนล้วนมีความสุขหรือแม้แต่เขาเองก็เช่นกัน แต่สำหรับความสุขนั้นคงเป็นอย่างที่เขารู้สึกได้ มันไม่ได้มีความสุขที่เจือด้วยความรัก มีเพียงสุขจากหน้าที่ ที่ทำให้พ่อและแม่ของเขาชื่นใจให้ทุกๆอย่างเป็นอย่างที่พวกท่านหวังไว้ มันก็แค่นั้น แม้จะเป็นเพียงความสุขที่ฉาบฉวย แต่เขาก็แค่ต้องพยายามซ่อนมันเอาไว้ แสงแฟลชถูกสาดเข้ามาทางพวกขามีรูปหลายใบที่ถูกถ่าย คำยินดีมากมายถูกเอ่ยมอบให้ เพียงแต่บุคคลที่เขาหวังไว้ในใจลึกๆ จงอินยังคงมีความคิดโง่ๆกับความหวังนั้น เขาหวังว่าจะมีการติดต่อกลับมา...แต่ก็ไม่ ไร้การติดต่อใดๆของคนที่อยู่ห่างไกลคนละฟากโลก





            หนึ่งเดือน หลังจากวันที่เราต่างแยกเดินคนละเส้นทางตามที่พี่บอก จงอินพยายามใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเส้นทางที่พี่บอก เขาพยายามยิ้มในงานหมั้น เขาพยายามทุกๆอย่าง ทั้งที่ในใจลึกๆแล้วกลับรู้สึกว่าไม่ใช่ มันไม่มีความรู้สึกที่เรียกว่าความสุขได้เลยสักครั้ง ตั้งแต่วันที่พี่เดินจากเขาไป จงอินไม่เคยคิดว่าเขามีความสุขนอกจากความเสียใจเกินจะอธิบายคำไหนออกมา




            สามเดือนหลังจากนั้น จงอินกลายเป็นคนบ้างาน เขาหมกมุ่นกับการไม่ทำสมองฟุ้งซ่านกับการคิดเรื่องราวต่างๆของพี่ มีบ้างที่เขาไม่กินข้าวให้ตรงเวลา ลืมเรื่องการกลับบ้านให้ตรงเวลาก็เช่นกัน แม้ว่ากำไรของบริษัทจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะหยุดลงเพียงเท่านั้น มีเพียงความคิดที่ว่าทำอะไรก็ได้เพื่อที่จะไม่ว่าง ไม่ให้มีเวลาว่างเพื่อคิดถึงเรื่องของพี่




            แปดเดือนสำหรับชีวิตบ้างาน พ่อแม่รวมถึงโซราไม่ไหวกับเขาอีกแล้ว การพักร้อนถูกผู้เป็นพ่อและแม่หยิบยื่นให้ รวมถึงโซราเองก็ทำหน้าที่คู่หมั้นที่ดีด้วยการพยายามพูดคุยกับตลอด 1 อาทิตย์ที่ผ่านมา เราต่างไปกินข้าว ดูหนัง หรืออะไรก็คนรักใช้เวลาไปด้วยกัน เธอทั้งน่ารักและสดใส จงอินพยายามทำหน้าที่ของเขาให้ดี...ดีในฐานะของผู้ชายคนหนึ่งที่จะดูผู้หญิงคนหนึ่งได้ แต่มันไม่ได้เจือไปด้วยความรักที่เขาสามารถมอบให้เธอได้ เพราะสุดท้ายแล้วในความทรงของเขายังคงมีแต่พี่ ไม่มีใครสามารถแทนใครอีกคนได้เลยในความรู้สึก





            เช้าวันอาทิตย์ก่อนที่เขาจะกลับไปทำงาน เขามักที่จะนั่งจิบกาแฟและสูบบุหรี่ริมระเบียง เขาไม่ได้ติดบุหรี่ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ายามที่เขาได้สูดอัดมันเข้าปอด และพ่นควันขาวฟุ้งออกมาทางจมูก ทุกๆอย่างในห้วงเวลานั้น ราวกับไม่ต้องมีความคิดใด เขาจ้องมองแปลงดอกเดซี่ยังคงบานรับแสงแดดอุ่นๆในยามเช้า จงอินเหลือบมองไปที่ตู้ไปรษณีย์ของบ้าน มีกระดาษที่โผล่พ้นกล่องสีแดงออกมา เขาได้แต่ขมวดคิ้วและสงสัยว่ามันคืออะไร ไม่มีใครที่สนใจจะเปิดดู และไม่รู้ว่าเพราะอะไรในความคิด เขาเลือกที่เดินลงไปที่ตู้ไปรษณีย์นั่นและเปิดมันดู โปสการ์ดเพียงหนึ่งฉบับกับข้อความสั้นๆที่ถูกส่งมา สายมือที่เด่นชัดอยู่ในนั้น จงอินรู้สึกว่าทุกๆอย่างที่เขาทำมามันกำลังพังลง  





ขอโทษนะ...

คยองซู.





            เขาเกลียดความรู้สึกในตอนนี้




            จงอินเกลียดรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา




            และเขาเกลียดพี่...เขาเกลียดคยองซู




            จงอินเกลียดคยองซูที่ทำให้รอยยิ้มของเขากลับมาอีกครั้ง แต่ที่เขาเกลียดที่สุดคงไม่พ้นตัวเขาเอง เขาเป็นเหมือนคนโง่ที่รอคอยอย่างไม่มีความหวัง จมปลักความทรงจำเก่าๆที่ยังคงอยู่ พยายามที่จะลุกขึ้นจากความรู้สึกที่บิดเบี้ยว แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่เขาพยายามทั้งหมดพังลง แกนโลกที่ยังคงเอียงเหมือนเก่า มันยังคงเหมือนเดิมในทุกๆอย่างสำหรับความรู้สึกของเขาที่มีต่อคยองซู จงอินตอบโปสการ์ดกลับไป เขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักสำหรับการตอบกลับมาอีกครั้ง แต่สุดท้ายแล้วพี่ก็ตอบมันกลับมาจากคำถามของเขาที่ส่งไปว่า




ช่างมันเถอะครับ แล้วพี่สบายดีไหม?’





            คำถามงี่เง่าราวกับการอยากจะรู้ว่าพี่จะมีความรู้สึกด้านใด แต่โปสการ์ดฉบับที่ 2 สำหรับเขาที่พี่ส่งมามันทำให้เขารู้สึกว่าทุกๆอย่างมันไม่ได้แย่ไปหมด อันที่จริงมันไม่ใช่โปสการ์ด มันกลับเป็นจดหมายเล็กๆที่แนบโปสการ์ดมาอีกทีกับข้อความที่ว่า

 




พี่สบายดี แม้ว่าที่นี่จะหนาวไปบ้าง อเมริกาใหญ่มาก

มันใหญ่มากๆขนาดที่ว่าเราเหมือนมดตัวเล็กๆ

อาพาร์ตเม้นต์ที่นี่เจ๋งมาก มีเพื่อนบ้านใจดีชอบแบ่งอาหารมาให้

มันสะดวกและดีมากสำหรับเงินในกระเป๋า

ทุกๆเช้าสาวจากอาพาร์ทเม้นต์ฝั่งตรงข้าม

เธอชอบจิบกาแฟและใส่บาร์เซียตัวเดียวและยิ้มให้พี่เสมอ

หุ่นเธอเหมือนนางแบบ vs แต่ก็นั่นแหละ

พี่มักจะปิดผ้าม่านทันทีหลังเธอยิ้มมา

ฟังดูบ้าใช่ไหมล่ะ เอาเป็นว่านายก็คงจะมีชีวิตเจ๋งขึ้นใช่ไหม?’

คยองซู

 




จงอินยิ้มที่มุมปากหลังจากที่เขาอ่านจดหมายนั้นจบลง เขามองโปสการ์ดที่รูประเบียงดูเหมือนกับโปสการ์ดที่แปลกตาจากโปสการ์ดที่ขายตามท้องตลาดและเขาเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้พร้อมกับจดหมาย จงอินเขียนตอบกลับในฉบับที่ 3 ในอาทิตย์ต่อมากับข้อความที่ว่า

 




ผมมีชีวิตที่เจ๋ง ตรงที่ผมซื้อโมเดลกันดั้มเท่าไรก็ได้โดยที่ไม่มีใครว่า

ผมชอบที่จะดูนางแบบ vs ถ้าเป็นไปได้พี่น่าจะส่งรูปเธอมาให้ผมดู

แต่มาคิดๆดูแล้ว ผมยังไม่ให้พี่ถูกจับ

ข้อหาแอบถ่ายสาวข้างบ้านในชุดบาร์เซีย

ผมคิดว่าการดูในยูทูปน่าจะสะดวกกว่า

แต่เหมือนในอาทิตย์นี้งานของผมจะเริ่มยุ่ง

ผมต้องบินที่ญี่ปุ่นในอาทิตย์ถัดไป

ถ้าเป็นไปได้ผมอยากที่จะพัก พี่เข้าใจชีวิตการทำงานใช่ไหมล่ะ วันหยุดยาวที่เฝ้ารอหน่ะ




 

            เราต่างพูดคุยกับผ่านจดหมายแม้ว่ามันจะใช้เวลานาน แต่จงอินไม่ได้คาดหวังว่าพี่จะตอบมาเร็วนักหากว่าพวกเขารู้ดีว่าเราต่างยุ่งมากแค่ไหน มันอาจจะเริ่มจากจดหมายฉบับแรก สอง สามและเรื่อยๆตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา จวบจนสุดท้ายแล้วก็ไม่มีจดหมายฉบับใดๆตอบกลับมาให้เขา จงอินได้แต่บอกกับตัวเองว่าเขาควรที่พอ แต่ก็ยังดื้อดึงเหมือนคนโง่ที่ไม่อยากให้ทุกๆอย่างมันจบเหมือนเคย โปสการ์ดที่เขาตอบกลับพี่ใบล่าสุดมีเนื้อหาสั้นๆ สำหรับทุกๆอย่างที่เขาอยากรู้มาตลอด เขาก็แค่อยากจะถามพี่อีกครั้ง




พี่ครับเรื่องของเรา….มันจบแล้วจริงๆหรอ

 




            ดูเหมือนคำตอบจะไม่ได้ถูกอธิบาย มันผ่านมาแล้วในเวลาสามเดือนต่อจากนั้น จงอินยังใช้ชีวิตเดิมๆ กับบุหรี่ที่กลายเป็นเพื่อนของเขาในยามเหงา บ่ายวันจันทร์กับการโทรนัดของเพื่อนสนิททำให้ต้องละจากงานกองโต เพื่อเดินมาที่รานกาแฟฝั่งตรงข้าม หลังบานประตูถูกเปิดออกเขาก็พบรอยยิ้มเสียสติของเพื่อตัวสูง พวกเขาทักทายกันเพียงเล็กน้อยในขณะที่เสียงรบเร้าเมื่อ 5 นาทีก่อนผ่านปลายสายกับเรื่องสำคัญที่ชานยอลอยากจะเอ่ยบอกกับเขาทำให้จงอินต้องละงานออกมากับประโยคที่ว่า เรื่องสำคัญอยากเจอหหน้ากันมากกว่าพวกเขานั่งตรงข้ามในขณะที่จงอินมองใบหน้าที่เหมือนคนกำลังสูญเสียการควบคุมทางความคิดอย่างน่าประหลาด จงอินใช้เท้าเตะไปขาของเพื่อนตัวสูงใต้โต๊ะและดูเหมือนจะมีเพียงรอยยิ้มกวนประสาทถูกส่งกลับมา




            “ไหนมีอะไรก็ว่ามา หยุดทำหน้ากวนตีนกูสักที




            “รีบจังวะ นี่ไม่คิดจะสนใจเพื่อนฝูงมั่งเลยหรือไง




            “ถ้าไม่สนใจกูไม่เดินมาหาขนาดนี้หรอก




            “เออ..คือมันสำคัญมากจริงๆ กูเหมือนถึงว่ากูกำลังจะแต่งงาน




            “เฮ้ยจริงดิ?”




            “ฟังดูบ้าใช่ไหมล่ะ ชีวิตของดูที่ไม่ค่อยมีอะไรดี ในวันนี้จะมีคนหลงผิดที่เขาพร้อมฝากชีวิตไว้กับกู...




            “ไม่หรอก ทุกๆคนมีดีในแบบของตัวเอง พี่เขาโชคดีนะ มึงก็เหมือนกันที่ได้เจอคนที่รักตัวตนของมึงเอง




            “ฮ่าๆขอบคุณ แต่มึงมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวฝั่งกูได้ไหม เพราะปลายนี้กูกับแบคฮยอนจะแต่งงานกัน




            “แล้วใครเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวฝั่งแบคฮยอนล่ะ




            “กูว่าพี่แบคฮยอนคงดีใจที่มึงเรียกฝั่งพี่เขาว่าเจ้าบ่าวเหมือนกัน




            “มันผิดตรงไหนในเมื่อ มึงก็ผู้ชาย พี่เขาก็ผู้ชาย แค่พวกมึงรักกันก็เท่านั้น




            “มึงเปลี่ยนไปเยอะนะจงอิน กูดีใจที่มึงดูเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี ฮ่าๆ




            “แล้วใครล่ะ มึงอย่าลีลาได้ไหม




            “อันที่จริงมึงรู้คำตอบอยู่แล้วจงอิน...




 

            หลังจากที่เขาแยกย้ายกับชานยอลและกลับมาที่บ้าน คำถามที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาเริ่มตีรวนเต็มไปหมดอีกครั้ง ถ้าเขาเจอพี่อีกครั้งเขาควรที่จะทำตัวยังไง  จะคิดถึงหรือแม้แต่เจ็บปวดหากเขาได้มองแววตาที่ว่างเปล่า  ไม่มีสิ่งใดที่จะพูด หรืออธิบายกับความรู้สึกในตอนนี้ได้เลย เราต่างมีบาดแผลภายในจิตใจ ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนที่เขาหมั้นกับโซราพี่ก็คงเจ็บปวดไม่แพ้กัน ในวันที่น้ำตาของพี่เปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า จงอินพบว่าในความผิดพลาดนั้นเขาอยากที่จะแก้ไขแม้ว่ามันจะฟังดูบ้า มันดูบ้ามากตั้งแต่แรกสำหรับการตกหลุมรักใครสักคน อย่างไม่มีเงื่อนไขใด

  





 #ลอลkaido

สองตอนหน้าจะจบแล้ว และ 2016 แล้ว อยากได้เครื่องอะไรก็ได้ที่พิมพ์สิ่งที่คิดออกมาเป็นตัวอักษร ช่วงเวลาฟุ้งซ่านและว่างเปล่าทำให้เราคิดพล็อตฟิคจบไปเยอะมาก จบที่ว่าคือจบแบบคนเดียว แค่คนเดียวในความคิดไม่ได้ถ่ายทอดออกมา ฮ่า บ้าสิ้นดีเลยให้ตายเถอะ

  

.
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

543 ความคิดเห็น

  1. #543 shalinishalini (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:06
    เราเข้าใจคยองซูน่ะเจ็บไม่น้อยกว่าจงอินหรอก
    #543
    0
  2. #536 eegeeg (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 07:18
    เจ็บบบบบ
    #536
    0
  3. #502 Ppannaz (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 20:27
    ต่ออ่ะะะะฮือออ
    #502
    0
  4. #452 gampere (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 16:23
    นับถือความรักของจงอินที่มีให้คยองซูจัง มันยิ่งใหญ่มากเลย รู้สึกอิจฉาคยองซูขึ้นมาทันที ><
    #452
    0
  5. #439 Hztp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 11:41
    ทำไมคยองซูเลือกแบบนั้นล่ะ สงสารจงอินจัง
    #439
    0
  6. #404 ดโยดีโอ,,(ಠ_ಠ ) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 16:55
    หน่วงงงง
    #404
    0
  7. #393 omoeme_fern (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 14:26
    ฮรุ้ยย หน่วงชริงๆ สงสารงะะ
    #393
    0
  8. #391 exokaido (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 17:19
    เข้าใจทั้งสองคนอ่ะนะ แต่ชอบจงอินมากอ่ะไม่ว่านานแค่ไหนก็รักแค่คยอง
    น่ารักมาก
    #391
    0
  9. #373 viewvy_tangmo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 13:39
    น้องโซราคะ น้องคงต้องเตรียมทำใจแล้วนะคะ
    พี่คยองซู กลับมา~~~
    #373
    0
  10. #325 t-t-thn56 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 07:15
    ง่าาาาา ไมต้องเป็นแบบนี้ 
    คยองกลับมาแล้วอย่าปล่อยไปละจงอิน!
    #325
    0
  11. #284 babie5314 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 01:37
    โถ่ลูกแม่หนูมีดีเช่อแม่นะลูกกกกก -.,-
    #284
    0
  12. #266 Nannapak Whangchai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2556 / 00:31
    ตอนที่แล้วเม้นบ่นคยองซูไปเยอะมาก 55555555 พอตอนนี้มาอ่านดันน้ำตาคลอ 555555555555555 ก็สงสารนะคยองซูอ่ะ เข้าใจว่าทำเพื่อจงอิน แต่บางทีชีวิตคนเรามันก็ต้องลองทำอะไรเสี่ยงๆบ้าง จริงๆแล้วคนทุกคนใช้ชีวิตอยู่บนความเสี่ยงทั้งนั้น เหมือนตอนเรานั่งรถำปเรียน ไปทำงาน หรือเดินทางด้วยวิธีต่างๆเราจะรู้ไหมว่ามันจะปลอดภัย 100% ? อยู่ๆมันอาจจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นก็ได้ เห็นมะมันก็เสี่ยงแต่เราก็เลือกที่จะทำเพราะมันต้องทำ โอเค จริงอยู่ว่าเรื่องความรักมันเลี่ยงได้แต่ไหนๆชีวิตมันก็ต้องมีเสียใจอยู่แล้วก่อนจะเศร้าไม่ลองทำอะไรให้เต็มที่ดูก่อนล่ะ? แพคฮยอนกับชานยอลยังเลือกที่จะเสี่ยงเลย ถึงครอบครัวจะยอมรับแต่คนภายนอกที่ไม่ยอมรับก็มีแต่เค้าก็ยังเลือกจะลองเสี่ยงไปด้วยกัน แล้วทำไมคยองซูไม่ลองดูบ้างล่ะ?
    #266
    0
  13. #240 mybr2th (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 00:11
    คยองซูตัดสินใจไปเองคนเดียวรึป่าว? คยองตัดสินใจทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วเคยถามน้องมั้ย ว่าน้องอยากให้เป็นแบบนั้นรึป่าวน่ะ?
    #240
    0
  14. #220 fernyim.sw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 08:57
    T.T งื้ออออออ คยองมั่นใจหน่อยจิลูก คู่ชานแบคเค้ายังแต่งกันได้เลย
    #220
    0
  15. #163 Nanme Yaori (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 18:54
    สงสารอ่าาา ฮือออย่าปล่อยไปนะจงอินนน
    #163
    0
  16. #162 Chulgirnl (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 14:20
    หน่วงง่ะไรท์ คยองกะจงอินจะไม่ได้รักกันหรอ? สงสารทั้งคู่เลย ฮือ
    #162
    0
  17. #161 pearlqx_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 11:31
    สงสารทั้งคยองซูและจงอินเลยฮือๆT_T สู้ๆนะจงอินอย่าให้คยองซูไปอีกกกกก
    #161
    0
  18. #160 Kai 'Mook (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 00:21
    ถ้ากลับมาคราวนี้ จงอินอย่าปล่อยเด็ดขาดค่ะ!!
    #160
    0
  19. #159 earth0430 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 20:47
    สงสารจงอิน
    #159
    0
  20. #158 Kai 'Mook (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 16:50
    คยองซูทำไมทำกับน้องแบบนี้ TOT
    #158
    0
  21. #157 AnticSynDrome (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 14:57
    คยองซูวววววววววววว TT
    #157
    0