[Osomatsu-san] addict (AllxIchi)

ตอนที่ 12 : Chapter12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    20 ต.ค. 60


ปัง!!!!!

     กระสุ้นเงินทะลุผ่านกระจกรถเข้ามาด้วยความเร็วจนไม่อาจตั้งตัวทัน แม้แต่จูชิมัตสึที่เห็นเป็นคนแรกก็ยังไม่สามารถตั้งตัวได้ทัน กระสุ้นเงินตรงดิ่งเข้าสู้ร่างของใครบางคน...
     ของเหลวสีแดงสดไหลออกมาส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วคันรถสร้างความตกใจ ทว่าสิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือร่างของผู้ที่ถูกยิง
     "โทโดมัตสึ!!!" ของเหลวสีแดงสดไหลออกมาจากบาดแผลของโทโดมัตสึ ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง ในหัวตอนนี้เริ่มขาวโพล้นไม่รับรู้อะไร
     เมื่อครู่นี้ก่อนที่โทโดมัตสึจะถูกยิง จูชิมัตสึเห็นชายที่ซ้อนรถมอเตอร์ไซต์หันปืนมาทางนี้และที่สำคัญกว่านั้นคือมันเล็งไปที่อิจิมัตสึแม้ว่าปากจะร้องเตือนทันแต่ร่างกายก็ไม่สามารถเคลื่อนกายไปช่วยได้ทัน แม้สติจะไม่สมบูรณ์เท่าแต่โทโดมัตสึที่อยู่ใกล้กว่ากลับคว้าอิจิมัตสึให้เข้ามาหลบในอ้อมแขนได้ทันถ้วงที แต่โชคไม่ดีที่คนที่ถูกยิงเป็นเจ้าตัวเสียเอง
     ริมฝีปากสั่นเทาร้องเรียกชื่อของคนตรงหน้า ฉับพลันสติของอิจิมัตสึหายไปจนหมดสิ้นความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาใส่จุกลำคอจนพูดไม่ออก โทโดมัตสึก้มลงมองคนในอ้อมกอดก็รู้ได้ในทันทีว่าเจ้าตัวต้องกำลังโทษตัวเองอยู่แน่ๆ
     "เฮ้อ..จริงๆเลยนะพี่เนี้ย เป็นไงล่ะ..ส..สุดท้ายก็ได้ผมดูแลสินะฮะ" โทโดมัตสึกัดฟันพูด กลั้นไม่ให้เสียงสั่นเพราะความเจ็บปวดจากบาดแผล ดวงตาเริ่มพร่ามัวมองไม่เห็นภาพได้ชัดเจนแต่ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดของอิจิมัตสึอยู่
     "โทโดมัตสึ โทโดมัตสึ?" อิจิมัตสึสังเกตเห็นท่าทางที่แปลกเริ่มไปก็ยิ่งร้อนใจหันไปสั่งให้คนขับรถเร่งเครื่องยนต์ให้ไปถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด
     "....." อยากจะบอกออกไปว่าให้ใจเย็นๆแต่ปากก็ไม่มีแรงที่จะพูดออกไป ดวงตาหนักอึ้งค่อยๆปิดลงจนเห็นเพียงแค่สีดำไม่นานก็ไม่สามารถรับรู้อะไรได้...


     ผ่านมาสามวันหลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันโทโดมัตสึยังไม่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียเลือดไปมากแต่ตอนนี้ก็พ้นขีดอันตรายไม่มีอะไรให้ห่วง แต่คนที่น่าเป็นห่วงจริงๆน่ะคือคนๆนี้ตั้งหาก...
     "พี่อิจิมัตสึครับได้นอนบ้างรึเปล่าครับ" จูชิมัตสึถามเป็นรอบที่ล้านหลังจากเพิ่งกลับมาจากการไปทำธุระสำคัญเสร็จ เพราะอิจิมัตสึไม่ยอมหลับยอมนอนเอาแต่จะรอให้คนที่หลับอยู่ฟื้นขึ้นมา ก่อนจะออกไปทำงานเมื่อเช้านี้จูชิมัตสึทิ้งท้ายไว้ให้อิจิมัตสึพักผ่อนแต่กลับมาแล้วเขายังเห็นอิจิมัตสึนั่งอยู่ที่เดิมเลย
     "นอนแล้ว.."
     "โกหกครับ" สภาพดูอิดโรยขนาดนั้นใครจะเชื่อกัน
     "ห..เห้ย! ทำอะไรเนี้ย" อิจิมัตสึโวยวายใส่คนที่ถือวิสาสะอุ้มตนขึ้นมา จูชิมัตสึยิ้มกว้าง
     "พาไปนอนครับ" จูชิมัตสึอุ้มอิจิมัตสึไปห้องพักของคนที่มาเฝ้าญาติในโรงพยาบาลโดยมีเสียงของอิจิมัตสึบ่นพรึมพร่ำอยู่ตลอดเวลา จูชิมัตสึวางคนขี้บ่นลงบนโซฟานุ่มอย่างเบามือ
     "อย่าคิดจะกลับไปเฝ้านะครับไม่งั้นผมขังอยู่ในห้องนี้จริงๆนะ" เป็นคำพูดที่ขัดกับหน้าตาที่กำลังยิ้มอย่างสดใสเสียจริง
     'เกินไปแล้ว!' อิจิมัตสึคิดในใจ
     "ผมไปเฝ้าต่อให้เองพี่นอนพักไปเถอะครับ เดี๋ยวจะเข้าโรงพยาบาลไปอีกคน" จูชิมัตสึพูดพลางหยิบผ้าห่มผืนบางมาห่มให้
     "ผมเชื่อว่าโทโดมัตสึต้องไม่เป็นอะไรแน่ๆครับ" จูชิมัตสึพูดพลางยิ้มให้กว้างกว่าเดิม ก่อนจะเดินออกไปจากห้องพัก

     ...ถึงเป็นเขาก็ไม่เห็นต้องสนใจ

     อิจิมัตสึมองจนแผ่นหลังกว้างนั้นลับตา
ก่อนจะค่อยๆหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าที่เข้ามาเล่นงานจนแทบทนไม่ไหว
     ชายหนุ่มผู้มีใบหน้ายิ้มแย้มเดินตรงมาทางห้องของคนที่บาดเจ็บอยู่แต่กลับไม่เดินเข้าไป เขาเดินเลยออกมาโดยไม่สนใจคำสัญญาที่ว่าจะดูแลคนป่วยให้ ในเมื่อเขาไม่ได้สนใจใยดีอะไรโทโดมัตสึมากมายที่ต้องทำเป็นห่วงเพราะกลัวว่าอิจิมัตสึจะมองเขาไม่ดีหรือมองเขาเปลี่ยนไป เขามีเพียงสิ่งเดียวให้สนใจนั่นคือใครกล้าคิดทำร้ายคนสำคัญของเขา จูชิมัตสึเดินขึ้นรถไปก่อนที่รถจะออกวิ่งเขากำชับให้ลูกน้องคนสนิทดูแลอิจิมัตสึแทนส่วนตัวเขาจะไปจัดการเรื่องบางอย่าง
     รถยนต์ของจูชิมัตสึมาจอดที่หน้าตึกๆหนึ่งในย่านการดูแลของพวกเขา จูชิมัตสึลงมาจากรถเดินตรงดิ่งไปที่ชั้นใต้ดินด้วยใบหน้าที่ไม่เคยมีใครเห็นหรืออย่างน้อยก็ไม่ได้เห็นบ่อยๆ ใบหน้าที่กำลังโกรธเกรี้ยวราวกับจะฉีกขย้ำเหยื่อให้แหลกสลายคามือ
ดวงตากลมโตที่เคยสดใสฉายแววดุร้ายของสัตว์ป่าไม่เหลือความรู้สึกดั่งเทวดาอีกต่อไป
มือหนากระชากประตูออกมาอย่างรุนแรงภายในห้องที่เขาเพิ่งจะย่างกรายเข้ามา มีร่างไม่ได้สติของชายคนหนึ่งชุ่มไปโดยเลือด น้ำเย็นๆถูกสาดใส่ร่างของชายคนนั้นจนสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาพบเจอกับฝันร้าย
     "...ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้ายใครส่งนายมา" น้ำเสียงที่ใช้ถามเย็นยะเยือกจนน่ากลัวแต่ขัดกับภายในใจที่กำลังเดือดดาลรอการปะทุ จูชิมัตสึหรี่ตามองร่างใต้เท้าบีบบังคับด้วยสายตาให้คายความลับออกมา
     แม้จะกลัวแต่ชายคนนั้นก็ดันซื่อสัตย์ไม่เข้าท่าไม่ยอมเอ่ยคำพูดใดๆออกมาได้แต่ส่ายหัวปฏิเสธท่าเดียว
     "บอกมา!!!"
     "..อึ่ก!!.." ส้นร้องเท้าของจูชิมัตสึกระแทกเข้าที่ท้องน้อยของชายคนนั้นอย่างจังคดตัวงอจากความจุกจากแรงกระทำเมื่อครู่ จูชิมัตสึกระชากคอเสื้อของชายคนนั้นขึ้นมาเตรียมง้างหมัดแต่ก็มีเสียงร้องเรียกจากลูกน้องดังขึ้นเสียก่อน
     "อะไร"
     "มีคนโทร.มาครับ...หน้าจอไม่แสดงหมายเลขและชื่อของเจ้าของเบอร์ครับ" จูชิมัตสึขมวดคิ้ว ปล่อยตัวชายในมือลงพื้นและหันไปรับโทรศัพท์มาคุยแทน
     "ใคร" 
     "อย่าทำเสียงแบบนั้นสิครับผมเริ่มกลัวขึ้นมาเลยล่ะ" เสียงของปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงปกติแต่น่าหมั่นไส้
     "แกเป็นใค--"
     "นึกว่าจะรู้อยู่แล้วเสียอีกนะครับ คราวที่แล้วทางนั้นยังส่งคนมาสืบอยู่เลยนี่ครับ ไม่ได้ข่าวกลับไปฝากหรอครับ? ถ้างั้นคงไม่อยู่แล้วล่ะครับฮ่ะๆๆ" จูชิมัตสึกัดฟันกรอด เมื่อไม่นานมานี้คารามัตสึเพิ่งส่งคนไปสืบเรื่องของหมอนั่นแต่ผ่านมานานแล้วก็ยังไม่ได้ข่าวกลับมาเสียที แล้วการที่คนคนนั้นพูดแบบนี้เท่ากับกำลังหยามพวกเขาอยู่
     "ถ้าอย่างนั้นคนที่นายส่งมากำลังจัดพวกฉันก็คงไม่อยู่แล้วล่ะนะ" จูชิมัตสึกลับมาใช้น้ำเสียงร่าเริงตามปกติ
     "เชิญครับ ที่โทรมาก็เพื่อการนี้แหละครับ..ฝากด้วยนะครับจูชิมัตสึคุง ติ๊ด--" ทางนั้นเป็นฝ่ายตัดสายทิ้งเมื่อพูดในสิ่งที่ต้องการจะพูดจบโดยไม่รอคำตอบจากทางจูชิมัตสึเลย จูชิมัตสึก้มลงมองชายคนเดิมที่กำลังส่ายหน้าด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวเปื้อนน้ำตาจากความกลัว จูชิมัตสึยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยออกมา
     "ได้ยินแล้วหนิ ลาก่อนนะ"

ปัง!!

     ไม่ว่าใครที่คิดจะทำร้ายคนที่เขารักก็ไม่คิดจะปล่อยไปอยู่แล้วล่ะนะ...





------------------------------------------------------------
    เผลอใส่นิสัยโหดแบบคารามัตสึให้จูชิมัตสึไปซะแล้วสิคะ....
    







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #61 viv Neko FNAF (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 07:04
    จูชิดาร์กอาหร่อยค่ะะะะะ ในที่สุดก็ต่อแล้วว เย้
    #61
    0