เดชารัก (ชุดไร่เดือนรักลำดับที่1)

ตอนที่ 6 : บทที่2: แม่จันทร์และพญา พรหมสร้าง 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 ส.ค. 60

บทที่2: แม่จันทร์และพญา พรหมสร้าง 50%




“ไม่ได้!

คนที่เพิ่งประกาศอย่างมาดมั่น ถึงกับตาโตตกใจ

เสียงห้ามก้องบ้านไม่ได้มาจากผู้มีพระคุณที่นั่งอยู่ด้วยกัน แต่เป็นชายฉกรรจ์ตัวสูงใหญ่ หัวเกือบชนกรอบประตูรอมร่อ เครื่องหน้าดุเข้มของเขาคล้ายพ่อเดชทุกกระเบียดนิ้ว กระทั่งผิวสีทองแดงจากการออกแดดจัดจ้า

หลังไม่ได้เจอหน้าพี่ชายใหญ่ของไร่เดือนรักมาสามปีเต็ม หัวใจดวงน้อยจึงโดดเกาะกระแสตื่นเต้นกึ่งตื่นตาในรูปลักษณ์ที่แกร่งกร้าวกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัดของเขา

ในวัยเด็กสาวอายุสิบเจ็ดคาบเกี่ยวสิบแปด เดือนเดชา เทวินทร์ดุจดั่งซูเปอร์ฮีโร่ในความทรงจำ ไอยราไม่เคยลืม วันที่กลับมาบ้านเดือนรักแล้วได้ยินเสียงมารดา เธอวิ่งไปหาด้วยความปรีดา

ทว่า...

ฉันอยากให้พวกคุณส่งยัยไอไปเรียนต่อกรุงเทพ ถ้ามันสอบมหาลัยรัฐดีๆ ไม่ได้ ก็ส่งเรียนเอกชน เงินไม่ใช่ปัญหาของฉัน อยากได้เท่าไหร่ว่ามา ขอแค่ให้มันอยู่ไกลหูไกลตาพญาผัวฉันก็พอแล้ว

เด็กสาวชะงักเท้า ความยินดีพุ่งปรี่สลายดับในพริบตา เธอไม่ได้ยินพ่อเดชกับแม่เดือนโต้ตอบอะไรบ้าง เมื่อเสียงเดียวที่ฟังชัดเจนมีแค่คำพูดเฉือนใจจากบุพการีอย่างพันจันทร์เท่านั้น

ฉันได้ยินว่าลูกแฝดชายของพวกคุณจะเปิดบริษัทใหม่ที่กรุงเทพ ถ้าฉันยังไม่ตายแล้วมันเรียนจบก็ให้ทำงานที่นั่น ไม่ต้องกลับมาเลยยิ่งดี ฉันไม่อยากให้มันสร้างปัญหากับพญา ประเดี๋ยวชาวบ้านจะนินทาว่าแม่ลูกคู่นี้ใช้ผัวคนเดียวกัน

สาวน้อยยืนตัวแข็งหน้าประตูห้องรับแขก น้ำตาที่ไม่รู้ว่าเอ่อคลอตอนไหนไหลลงอาบสองแก้ม ถ้าท่านจะไม่ต้องการเธอขนาดนั้น แล้ว...แล้วคลอดมารหัวขนอย่างเธอออกมาทำไม!

เสียงโหวกเหวกของมารดาดังใกล้เข้ามาทุกที แม้ไม่อยากประจันหน้าผู้ให้กำเนิดที่ต้องการกำจัดบุตรในไส้ ให้คนนอกอย่างสามีใหม่สบายใจ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับเขยื้อน กระทั่งยกมือปิดใบหน้าที่แสดงอาการเสียใจจนช็อกยังทำไม่ได้

เสียน้ำตาทำไม เธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน

ก่อนภาพเบื้องหน้าจะมืดมิด ด้วยเดือนเดชาใช้ร่างสูงใหญ่บดบังเธอจากสายตาคนอื่น คำพูดที่เขามีกับเธอนับจำนวนประโยคได้ และหนึ่งในนั้นก็เปรียบประดุจขุมพลังศักดิ์สิทธิ์ ที่ผลักดันให้เธอกล้ากางปีกเจ็บร้าวออกสู้โลกกว้าง   

บัดนี้ชายคนเดียวกันกำลังมุ่งก้าวมาหาด้วยสีหน้าราบเรียบ ค้านกับแววตาและน้ำเสียงดุดันเมื่อสักครู่ สามปีที่เหินห่างเพิ่มความคล้ำกับมัดกล้ามให้เขากำยำขึ้นเท่าตัว กระทั่งเธอที่มั่นใจความสูงและความแข็งแรงของร่างกายระดับหนึ่ง ยังรู้สึกเหมือนย้อนเป็นเด็กสาวคนเก่าที่เปราะบาง...อ่อนแอ

ความเชื่อมั่นที่เคยมีไม่น้อยหน้าลูกน้องระดับพระกาฬของพี่เดวา หดหายฉับพลันที่สบนัยน์ตาเฉียบคมของพี่ใหญ่แห่งไร่เดือนรัก

นอกจากแฝดชายของบ้านจะใช้งานน้องต่างสายเลือดจิปาถะแล้ว เขายังให้ฝึกซ้อมศิลปะป้องกันตัวทุกแขนง จนมือดีที่เป็นผู้ชายตัวใหญ่ยังล้มเธอลงไม่ง่าย

แต่เพียงประจันหน้ากับพี่เดชาคนนี้ ไอยราก็อยากชูธงขาว ทั้งที่รูปร่างแตกต่างระหว่างเพศไม่เคยข่มขวัญให้เธอกลัวการขึ้นเวทีประลองสักหน ทุกคนมีจุดอ่อนให้ฉวยเล่นงานทีเผลอเสมอ

ทว่ายกเว้นพี่เดชาที่ประดุจหล่อหลอมขึ้นจากเหล็กไหลไร้พ่าย เขาทำให้เธอกลัวการโดนก้ามปูฟาดก้านคอเป็นครั้งแรกในชีวิตเลยละ!

“พี่เดชา...มาพอดีเลยลูก”

ดุจเดือนทักอย่างดีใจ ทำลายห้วงภวังค์ที่เกิดจากสายตาสองคู่ที่มองหยั่งเชิงกัน เดือนเดชาเบนทิศทางเท้าไปทางบิดามารดา ก่อนทิ้งตัวลงนั่งโซฟาเดี่ยวตรงข้าม มันคับแคบถนัดใจยามถูกจับจองด้วยร่างสูงบึกบึน

“แม่ไม่ห้ามนะลูก แต่ให้พี่เดชาไปด้วยดีกว่า หนูอาบน้ำเปลี่ยนชุดให้สบายกว่านี้ดีไหม ห้องไอยังเหมือนเดิม แม่ให้เด็กทำความสะอาดรอแล้วจ้ะ”

พอเจอคำชวนที่แปลเป็นอื่นไม่ได้ นอกจากคำสั่งของแม่เดือน ตามมาด้วยสายตาพ่อเดชกับพี่เดชาที่ดุพอๆ กัน หรือเธอจะคิดโอนเอนเองว่าพี่เดชาดูดุกว่านิดหน่อย

“ได้ค่ะ ไอไปเก็บกระเป๋าก่อนนะคะ”

“ตามสบายเลยลูก ใกล้เที่ยงแล้วกินข้าวให้อิ่มก่อนไปก็ดีนะจ๊ะ”

ดุจเดือนบอกตามหลังคนที่หิ้วเสื้อนอกพร้อมกระเป๋าสะพายติดมือขึ้นชั้นบนด้วย

เมื่อลับหลังสาวสวยในชุดหนังกระชับทรวดทรง เดือนเดชาก็เบนหน้ามาหามารดากับบิดาที่จ้องเขาเขม็ง ก่อนส่งสายตาเป็นคำถามกับแววตาแปลกๆ ของทั้งคู่

“กลับมาได้จังหวะพอดีไปไหมพี่เดชา”

มารดาเย้าแหย่ ด้วยไม่มีเรื่องไหนเกิดขึ้นในอาณาเขตไร่ แล้วลูกชายคนโตจะพลาดข่าว แต่เพราะอย่างนั้น นางกับสามีเลยวางงานทั้งหมดลงในมือเขา ก่อนชวนกันไปเที่ยวประสาคนแก่ปลดเกษียณสองต่อสอง

บุตรชายเพียงขยับยิ้มนิดๆ ตอบคำถาม เดชจึงถือโอกาสกำชับ

“พ่อฝากน้องด้วย ถ้าไอ้พญามันตุกติก ก็จัดการมัน ไม่ต้องรอคำสั่งพ่อ”

ภรรยาฟังแล้วหันมาขึงตาค้าน

“แม่ไม่เห็นด้วยเรื่องนี้ แต่ถ้าเพื่อความปลอดภัยของน้อง พี่เดชาก็จัดการได้ แม่อนุมัติด้วย!

เดือนเดชาหลุดหัวเราะเบาๆ ยามมารดากลับลำเข้าข้างบิดาหน้าตาเฉย

“ครับ...”


คุยกับแพนด้า:

ทะแท้นนน ในที่สุด พี่เดชาก็ออกโรงแย้ว 5555 แถมด้วยภาพตอนทำหน้ามุ่ย กลัวไหม! กลัวไหม!


กดซื้อวันนี้เลย อ่านตัวเต็มกันได้บน Meb  ตามภาพข้างล่างเลยค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

3 ความคิดเห็น