เดชารัก (ชุดไร่เดือนรักลำดับที่1)

ตอนที่ 5 : บทที่2: แม่จันทร์และพญา พรหมสร้าง 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ส.ค. 60

บทที่2: แม่จันทร์และพญา พรหมสร้าง 25%

 

เมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ที่เพิ่งดับลงหน้าเรือน เดชกับดุจเดือนก็รีบมาต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มสดใส หญิงสาวถอดหมวกกันน็อควางตั้งบนเบาะ เผยเรือนผมหยักศกสีดำมัดหางม้า แต่เหลือปอยเล็กๆ ที่ยังดื้อดึงม้วนตัวขอดล้อมผิวหน้าขาวใส

นัยน์ตากลมโตสกาวเด่นด้วยประกายยินดี ไม่ต่างจากเรียวปากอิ่มตึงสีระเรื่อที่แยกแย้ม อวดฟันขาวสะอาดเรียงระเบียบ ระหว่างก้าวตรงไปไหว้ใกล้ชิดผู้ใหญ่

“ไอกลับมาแล้วค่า พ่อเดช...แม่เดือน”

“เหนื่อยไหมลูก มาๆ นั่งพักก่อนมา ทำไมไม่ขับรถมาละจ๊ะ”

เดชได้ยินภรรยาถามหัวข้อที่ตนสงสัย ก็คลายคิ้วที่ขมวดมุ่น

“ไอแว้นจนชินแล้วค่าแม่เดือน สบายมาก...ไม่เหนื่อยเลยนะคะ”

ดุจเดือนตีแขนหญิงสาวที่รับเป็นลูกสาวอีกคนอย่างหมั่นไส้ พลางดุด้วยความห่วงใย

“อันตรายนะลูก เนื้อหุ้มเหล็กเดินทางไกล เป็นอะไรขึ้นมา ไม่คุ้มรู้ไหม!

เดชพยักหน้าเห็นด้วยกับภรรยาคู่ใจ

“คราวหน้า ถ้าไอไม่ลืมจะขับรถมานะคะแม่เดือน...”

คราวนี้สาวใหญ่เปลี่ยนมาเป็นบิดเนื้อนิ่มๆ เรียกเสียงโอดโอยลั่น

“ยังจะบอกถ้าไม่ลืม ทำเป็นเล่นไปได้ คราวหน้าขับรถมานะลูก แม่กับพ่อเป็นห่วงหนูนะ”

ภายใต้สายตากดดันถึงสองคู่ เธอเลยยิ้มแหย ยอมอ้อมแอ้มรับปาก

“ค่า...”

“มานั่งพักให้คลายร้อนก่อนมา”

ไอยรานั่งลงตามคำชวน หลังถอดถุงมือ เธอก็รูดซิปปลดเสื้อหนังตัวนอกออก เหลือเสื้อยืดแขนสั้นสีดำชั้นใน บ้านหลังนี้ยังโปร่งเย็นเหมือนเก่า อากาศก็บริสุทธิ์อย่างที่หาไม่ได้จากในเมือง

หญิงสาวยิ้ม พลางรับเครื่องดื่มไทยๆ อย่างน้ำใบเตยเย็นฉ่ำจากเด็กในบ้านมาจิบ กลิ่นหอมส่งผลให้คลายเหนื่อยรวดเร็ว

“หายเหนื่อยแล้วก็อาบน้ำอาบท่าหน่อยดีไหมลูก”

ดุจเดือนถาม เมื่อเห็นท่าทีผ่อนคลายของคนที่เพิ่งเดินทางมาถึง ร่างระหงจึงเปลี่ยนมานั่งตัวตรง เพราะเหลือธุระสำคัญที่เป็นเหตุผลให้พี่เดวา ปล่อยลูกน้องคนสนิทลาพักร้อนแบบไม่มีกำหนดกลับ

“เอ่อ...ไอ...”

สีหน้าลำบากใจ ทำให้เจ้าบ้านรุ่นใหญ่มองหน้ากัน ก่อนดุจเดือนจะเป็นฝ่ายพูดแทนสามี

“แม่กับพ่อเสียใจด้วยนะลูก ที่รู้เรื่องช้าเกินไป”

“ไม่ค่ะ ไอ...ไอไม่ได้รู้สึกอะไรหรอกค่ะ”

ไอยรากล่าวแล้วรู้ว่าปากไม่ตรงกับใจ มันคงแสดงผ่านสายตาที่สะกิดดุจเดือนให้กอบกุมมือเรียวขาวของเธอ

“เราขอโทษนะลูก”

หญิงสาววางมืออีกข้างประกบทับ ยามเห็นดวงตาดุจเดือนฉ่ำรื้นขึ้น เดชพลอยกางแขนโอบไหล่ภริยา และขยับลูบต้นแขนนางเบาๆ ปลอบ

“ไม่ค่ะ พ่อเดชกับแม่เดือนไม่ต้องขอโทษไอนะคะ ไอต่างหากต้องขอโทษพ่อเดชกับแม่เดือน ไอรบกวนทุกคนมากเหลือเกิน”

เธอยิ้มเกรงใจ ถ้าไม่มีเดือนเดชา...ไม่มีครอบครัวเทวินทร์ คงไม่มีไอยราที่มั่นใจในตัวเองเท่านี้

“เราตามข่าวให้หนู แม่จันทร์ป่วยเป็นมะเร็งตับขั้นสุดท้ายแล้ว ไม่ยอมรักษาตัวที่โรงพยาบาล...”

รอยยิ้มจางหายจากใบหน้าสวยเด่นทันที

“มันไม่ยอมให้มะ...รักษาตัวที่โรงพยาบาลเหรอคะ”           

ไอยราเกือบกัดลิ้นตัวเอง ไม่ให้หลุดคำเรียกขานมารดาในอดีตออกมา

“เราไม่ได้ยินมาอย่างนั้นนะ เขาว่าแม่จันทร์ของหนูไม่ยอมทิ้งปางคชสัก...อาจรอหนูอยู่ก็ได้จ้ะ”

ดวงหน้าเนียนละไมแปรเป็นเยือกเย็นราวกับฉาบด้วยน้ำแข็ง แม้พยายามฉีกปากยิ้มประกาศ ว่าหาได้ยี่หระต่อเจตนาแม่ที่ตัดขาดลูกสาว แลกความสุขผัวใหม่ในบ้านของสามีเก่า แต่เธอแน่ใจ มันคงบิดเบี้ยวสิ้นดี เสียงของคุณแม่คนที่สองที่เรียกขาน จึงสั่นเครือขนาดนั้น

“ไอ...”

สายตาพ่อเดชก็ลดแววกระด้างดุลงคล้ายเห็นใจ ยิ่งทำให้ไอยราเสริมสร้างความเข้มแข็งมาเป็นเกราะป้องกัน เธอไม่อยากเป็นภาระให้พวกเขากังวลกว่านี้แล้ว

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ ไอจะได้ไปทวงของๆ พ่อช้างคืนตั้งแต่วันนี้เลย!


คุยกับแพนด้า:

ตอนหน้าใครจะมาแล้วน้าาาา...จุ๊จุ๊ อิอิ


กดซื้อวันนี้เลย อ่านตัวเต็มกันได้บน Meb  ตามภาพข้างล่างเลยค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

3 ความคิดเห็น