♡ [ SF/OS ] HUNHAN ♡

ตอนที่ 11 : SF l Host Family 1/ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    17 พ.ย. 59


HOST FAMILY






             ลู่หานนนนนนนนนนเสียงแหลมแสบแก้วหูดังลั่นมาตั้งแต่หน้าประตูห้องเรียน ในเช้าที่สดใสวันนี้ ลู่หาน เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงโวยวายนั้นด้วยใบหน้างุนงงมือบางปิดหนังสือที่กำลังอ่านคั่นเวลาเข้าแถวลง พร้อมกับพลิกตัวกลับไปหาเพื่อนรักที่ทิ้งตัวลงนั่งด้วยแรงหอบ


            ฮะ แฮก ละลู่


            เออๆมีอะไรก็ว่ามา แล้ววิ่งมาขนาดนั้นถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่แกตาย!”ใบหน้าหวานยกนิ้วขู่เพื่อน ก่อนนิ้วนั้นจะถูกดันลงฉับ


            แกได้ทุนไปแลกเปลี่ยนที่เกาหลีเว้ย!”คนบอกจับมือเพื่อนเขย่าด้วยความดีใจ หากแต่คนรับรู้ชะงักค้างไปเรียบร้อย ดวงตากลมเบิกกว้างกับประโยคเมื่อสักครู่สั่นหน้าไปมาราวกับมันไม่ใช่เรื่องจริง


            มะ ไม่จริงน่า แกจะบ้าเหรอฉันเนี่ยนะ


            ไม่จริงมั้ง โธ่ ดีใจด้วยนะเว้ย ฉันน่ะอยากไปจะตายไม่ได้กลับบ้านเกิดซะทีมาอยู่นี่จนจะเป็นอาตี๋ไปแล้ว ใช่ ฟังไม่ผิดเพื่อนตัวเท่ากันตรงหน้าคือ แบคฮยอน เป็นคนเกาหลีตั้งแต่กำเนิดแต่แต่ต้องย้ายตามคุณยายมาอยู่ที่จีนเพราะพ่อกับแม่เสียไปนานแล้ว แต่ท่าทางสดใสร่าเริงก็เป็นตัวบ่งบอกได้ว่าทุกอย่างในชีวิตมันคือความทรงจำที่สวยงาม


            แกก็เป็นอาตี๋สำหรับม๊าฉันอยู่ดีลู่หานว่าแล้วยื่นปากใส่


            จ้า อาหมวย


            “แบคฮยอนคนถูกเรียกด้วยชื่อเต็มๆหน้าสั่นทันที มีไม่กี่เรื่องที่เพื่อนหน้าหวานตรงหน้าจะเอ่ยเรียกตนด้วยชื่อจริงๆ ถ้าไม่ดีใจมากๆก็คงอยากฆ่าเขามากๆอย่างเช่นกรณีนี้


            ขอโทษ ขอโทษษ เออว่าแต่จะไปมั้ย แต่ฉันไม่อยากให้แกสละสิทธ์นะ เสียดายโอกาสมากคนโดนถามหันกลับมานั่งตรึกตรองในใจอีกครั้ง ไอ้อยากไปน่ะใช่ แต่ตอนนี้เขากำลังเรียนปีสุดท้ายแล้วอีกเทอมเดียวก็ขึ้นมหาลัย ไม่รู้ว่าถ้าไปเอาตอนนี้เกิดได้เรียนใหม่ขึ้นมาก็จบไม่ทันเพื่อนพอดี


            ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นก็ได้เว้ย


            “หน้าฉันฟ้องขนาดนั้น?”แบคฮยอนพยักหน้าหงึกหงักแทนคำตอบ


            แกกำลังกังวลเรื่องจบช้ารึไง


            แบคฮยอนพูดอย่างใจคิด แต่ดันโดนเพื่อนตากลมคว้าหมับเข้าทั้งตัว

            ใช่! แกรู้ได้ไง ฉันไม่อยากไปแล้วกลับมาเรียนมาซ้ำเจ้าของใบหน้าหวานทำหน้างอง้ำ ก่อนหัวจะโดนมือขาวๆของเพื่อนขยี้จนฟู


            เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล อาจารย์บอกมาว่าเรียนแลกเปลี่ยนที่นั่นจบก็เท่ากับจบที่นี่


            “จริงดิ งั้นไปหาอาจารย์แป๊บนะว่าจบก็วิ่งพรวดออกจากห้องไป ทิ้งร่างเพื่อนสนิทที่มองตามด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ

 



            ใครจะไปคิดว่าชีวิตเรียนๆเล่นๆอย่างเขาอยู่ๆจะมีโอกาสได้ไปเรียนแลกเปลี่ยนเหมือนกับคนอื่น จริงอยู่ว่าทุนแลกเปลี่ยนเด็กที่ต้องได้รับจะต้องเป็นเด็กเรียนดี ลู่หานก็ขยันเรียนนะแต่แค่เรียนไม่ค่อยทันเพื่อนเท่านั้นเอง ถือว่าเป็นเรื่องดีที่เขาจะได้ไปเรียนรู้เพิ่มเติมจากที่นู่น


            แต่จะบอกว่าภาษาเกาหลีนี่แหละเป็นภาษาที่เขาถนัดรองจากภาษาบ้านเกิดของตัวเองเลย แม้มันจะไม่ได้สำคัญกับชีวิตมากหากเขาทำงานในจีนแต่อย่างน้อยมีหลักฐานว่าพูดได้หลายภาษาเอาไว้โม้หน่อยก็ยังดี


            และหวังว่าจะได้การต้อนรับเป็นอย่างดีนะ

 






            ประเทศเกาหลี

          12:00


            โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


            ร้อนโว้ยยยยยยย


            ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองค้อนท้องฟ้า ในเวลาเที่ยงตรงแบบนี้เขาควรจะได้นอนพักเอาแรงเพื่อเตรียมตัวเข้าเรียนโรงเรียนใหม่แท้ๆ แต่ตอนนี้ลู่หานยังอยู่ที่หน้าสนามบินเดิม ที่เดิมที่โฮสต์ของเขาบอกว่าจะมารับ


            ทำไมเขาไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้นะ แล้วโฮสต์จะหน้าตาเป็นยังไงเนี่ย จะใจดีมั้ย จะหน้าโหดตลอดเวลาหรือเปล่า ฮื้ออออ


            “จะยื่นบื้ออีกนานมั้ยร่างเล็กสะดุ้งเฮือก เสียงทุ้มใหญ่ๆดังมาจากด้านหลัง ลู่หานกวาดมองเจ้าของร่างสูงจากการคาดเดาน่าจะร้อยแปดสิบขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาไม่ต่างจากพระเอกซีรีย์ที่แบคฮยอนเคยให้ดู จมูกที่โด่งเหมือนสันเขื่อนจนกลัวว่าจะบาดหากพลาดไปจับ จบด้วยริมฝีปากบางสีธรรมชาติที่เม้มเข้าหากันแน่น รวมๆแล้วโครงหน้าทั้งโครงสมบูรณ์แบบจนลู่หานอดข้นคอดตัวเองในใจไม่ได้


            ให้ตายสิ ป๊าให้มาน้อยหรือหมอนี่ได้มาเยอะเกินไปกันแน่


            เลิกทำหน้าตาแบบนั้นสักที เห็นแล้วหงุดหงิดลู่หานสะดุ้งตกใจอีกครั้งเมื่อเสียงทุ้มหูดังขึ้นห้วนๆจนอดชักสีหน้าใส่ไม่ได้


            เรื่องที่แอบชมอยู่ในใจขอถอนคำพูด!

            “อย่ามาทำหน้าแบบนี้ใส่ฉันนิ้วยาวยื่นมาจรดอยู่ระหว่างหัวคิ้วเรียวที่ยังขมวดกันแน่นก่อนจะออกแรงดันจนใบหน้าหวานหงายหลัง


            “..”


            ณ เวลานี้ลู่หานไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าสักนิด


            จะกลับมั้ยบ้านน่ะ


            ลู่หานหลุดจากภวังค์อีกครั้ง เมื่อเสียงตะโกนดังเข้าหูอีกระลอก คนตัวเล็กก้าวขาตามร่างโปร่งด้านหน้าไปด้วยความงงและเบลอผสมปนเป จนกระทั่งขาเรียวก้าวมาหยุดที่รถคนหนึ่ง และเป็นอีกครั้งที่ดวงตากลมวาวออกอาการชะงัก


            ก็ตรงหน้าลู่หานมันคือ มินิคูเปอร์


            เดี๋ยวนะ ผู้ชายร่างโตๆกับรถน่ารักๆมันเข้ากันตรงไหน


            ขึ้นสักทีเถอะ เธอจ้องแบบนั้นร่างมันจะย้ายเข้าไปข้างในเองมั้ย


            ปากร้ายชะมัด บอกทีว่าเขาไม่ใช่โฮสที่ลู่หานจะต้องอยู่ด้วยไปอีกเทอมน่ะ


            คุณเป็นใครเนี่ยและสุดท้ายความอยากเอาชนะมันคงคับแน่นในอก ร่างเล็กยืนจ้องหน้าคนตัวสูงตาโปน แวบหนึ่งที่ใบหน้าหล่อผินไปทางอื่นจนไม่ได้เห็นสีหน้าของเขาชัดเจน ลู่หานก็พอจะเดาออกว่าอีกคนมารับเขาในฐานะเด็กแลกเปลี่ยน แต่ที่ลู่หานไม่รู้คือคนตรงหน้ามีศักย์เป็นอะไรของเขาในตอนที่อยู่ที่เกาหลีนี้


            ยัยเบ๊อะและครั้งนี้ลู่หานไม่ยอมให้เขาผลักหัวอีกเป็นครั้งที่สอง หัวเล็กหลบหวืดจากมือใหญ่ที่หมายจะจับพลางก้าวเท้าถอยหลัง


            ผมผู้ชาย


            “ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นผู้หญิงลู่หานชักสีหน้าใส่


            ถ้าคุณไม่พูดผมจะไปรอโฮสผมที่อื่นแล้วนะ ฮึ่ย นี่เดินตามมาได้ไงเนี่ยประโยคท้ายปากสีชมพูขยับพูดอยู่คนเดียว ในจังหวะที่เท้ากำลังจะก้าวหนีไปอีกทางข้อมือก็ถูกฉวยด้วยมืออีกมือ ก่อนแรงกระชากจนทำให้หน้าผากเล็กปะทะเข้าอกแน่นเต็มแรง


            ฉันนี่แหละโฮสท์เธอ


            “O.O”



            “โอเซฮุน จำไว้ให้ดีๆ




ต่อค่า




 

             

            ระหว่างทางกลับไปยังบ้านพักที่เป็นบ้านของโฮสท์ประจำตัวของลู่หาน อีกคนไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีกต่อจากนั้น บรรยากาศน่าอึดอัดเริ่มครอบคลุมทั่วรถบ้านคันใหญ่


            คนตัวเล็กที่นั่งติดหน้าต่างทำหน้าไม่ต่างจากโดนบังคับไม่ขึ้นมานั่ง แอบเหลือบหางตามองร่างโปร่งฝั่งคนขับแล้วก็ได้แต่ลอบกลืนน้ำลาย


            ทำไมโฮสท์ที่เขาเคยเห็นในโทรทัศน์มันแตกต่างจากตอนนี้จังล่ะ



            คุณเอ่อ..”


            “มีอะไรเสียงทุ้มต่ำดังตอบฉับเมื่อยังไม่จบประโยค ลู่หานกลืนน้ำลายลงคอซ้ำสอง ดวงตาคู่โตกรอกซ้ายขวาอย่างคนทำอะไรถูกกับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญ


เอ่อคือเมื่อกี้..”ลู่หานกำลังหมายถึงตอนอยู่ที่สนามบิน ผมไม่ได้ตั้งใจไม่รู้จักคุณนะครับ!”ว่าจบก็หลับตาปี๋ราวกับกลัวอีกคนจะทุ่มอะไรสักอย่างใส่ กระทั้งเสียงเดินของเข็มวินาทีดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศชวนปวดหัวดวงตาที่ปิดสนิทจึงค่อยๆพริบขึ้นช้าๆ                                                                     


            ก่อนจะพบว่ารถทั้งคันหยุดอยู่ริมข้างทาง คนตรงหน้าลู่หานเท้ามือกับพวงมาลัยดวงตาคมปราบจดจ้องมาที่ตนนิ่ง


            ท่าทางนิ่งแต่ทำเอาคนมองเกิดอาการประหลาด คนๆนี้ชักจะเล่นใหญ่เกินไปแล้ว!


            “แล้วยังไงร่างโปร่งเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ใช้ดวงตาสีดำสนิทข้างนั้นเป็นเชิงท้าทายเด็กตัวเล็ก


            “ก็..ก็ผมไม่ตั้งใจไงครับ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาคุณเป็นยังไงลู่หานว่าตามความจริง เพราะตั้งแต่ตอนที่ไปพบกับอาจารย์ประจำทุนที่มอบให้นอกจากจะได้สิทธ์พิเศษมาแลกเปลี่ยนที่เกาหลีและบอกว่าโฮสท์จะเป็นคนมารับเขาด้วยตัวเองก็ไม่มีอะไรยืนยันตัวตนของอีกคนเลย

 


            “แล้วยังไงประโยคเดิมหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบจนร่างเล็กเผลอค้อนตาขวับใส่คนด้านข้าง

 

            ก็ไม่แล้วยังไง ผมแค่อธิบายให้คุณเข้าใจ


            “เพื่ออะไรล่ะ ที่ให้ฉันเข้าใจ


            “คุณเหมือนจะโกรธผม ผมไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้ทั้งๆที่ผมจะต้องอยู่กับคุณไปอีกหลายเดือน


            คนอธิบายยังคงก้มหน้าไม่ยอมสบตากับคนขับรถ มุมปากหยักกระตุกยิ้มในวินาทีที่ไม่ทันสังเกตก่อนจะตีสีหน้าเรียบเฉย จนคนฟังใจหดเหลือสองนิ้ว


            รู้ตัวก็ดี


            “งั้นคุณก็หายโมโหเรื่องนี้แล้วใช่มั้ยครับ


            “ไม่หรอกลู่หาน..”รถคันใหญ่เริ่มเคลื่อนตัวออกสู่ถนนอีกครั้ง เสียงกระหน่ำเต้นของก้อนเนื้อระรัวขึ้นจนน่าใจหาย อยู่กับฉันยังมีเรื่องให้ต้องคิดมากกว่านี้เยอะ





 

            คิดมาก

            ไม่ผิดแน่ คำๆนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวของลู่หานตั้งแต่อยู่บนรถคันนั้น รถของคุณเซฮุน รถของโฮสท์ประจำตัวที่เขาจะต้องอาศัยอยู่ร่วมชายคาไปอีกเทอม!


            คำพูดก่อนที่บรรยากาศจะกลับมาอึมครึ้มอีกครั้งของคุณเซฮุนมันหมายความว่ายังไง!!


            สรุปแล้วมันดีหรือไม่ดีที่ได้คุณเขามาเป็นโฮสท์น่ะ


            บ้านของคุณเซฮุนเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นแต่ขนาดของตัวบ้านไม่ได้เล็กอย่างที่คิดเพราะมันทั้งกว้างและดูหรูหรามีสไตล์ ไหนจะมีสวนอยู่ด้านหน้ากับมุมอ่านหนังสือแบบสงบๆที่ลู่หานใฝ่ฝันมานาน แถมในตัวบ้าน (ที่แอบไปสำรวจ) ยังมีห้องหนังสือที่กะจากสายตาก็น่าจะมากกว่าห้าร้อยเล่มแน่ๆ


            อย่างน้อยถ้าคุณเขาโกรธอะไรขึ้นมาลู่หานก็จะมาแอบหลบอยู่ในนี้ชั่วคราวล่ะนะ


            เอาจริงๆถ้าตัดเรื่องที่เหมือนจะไม่ลงรอยกันระหว่างเขากับโฮสท์ ทุกอย่างมันเหมือนที่เขาฝันเลย


            อืม หวังว่าเขาจะชอบล่ะนะริมฝีปากสีชมพูพึมพำกับตัวเองเมื่อตระเตรียมส่วนผสมของอาหารที่แอบลงมาทำครัวให้เจ้าของบ้านที่ยังไม่ตื่นดีในเช้าของอีกวัน เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นรวมทั้งจัดโต๊ะอาหารเรียบร้อย ถึงได้มาหยุดยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าบานประตูไม้สักขนาดใหญ่

           


            ก๊อก ก๊อก

            หากประตูมันตอบกลับมาได้ก็คงจะเป็นไม่มีสัญญาณตอบรับจากคนในห้อง คนตัวเล็กเคาะเรียกคนด้านในอีกสองสามครั้งก็ปรากฏว่าเงียบ ก่อนจะแนบหูลงกับประตู


            เงียบ เงียบ และเงียบ


            ร่างบางหลับตาลงเอื้อมมือไปจับกับลูกบิดก่อนจะลองหมุน ตัวล็อกที่คิดว่าจะดังกึกๆกับหมุนได้อย่างอัตโนมัติ ประตูค่อยๆเปิดกว้างพร้อมกับร่างที่ค่อยๆสอดตัวเข้ามาด้านใน


            นี่เป็นห้องแรกของวันที่ลู่หานได้เข้ามาเหยียบ อันที่จริงเขาไม่กล้าเข้ามามากกว่า


            ดวงตากลมโตกวาดมองไปยังที่เตียงหลังกว้างที่ว่างไร้วี่แววคนนอน เท้าเล็กก้าวไปใกล้เตียงนั้นช้าๆ ผ้าปูที่ดึงเรียบสนิทผ้าห่มที่พับอย่างเรียบร้อยวางอยู่ปลายเตียง


            ตอนนี้ลู่หานไม่แปลกใจแล้วที่ได้เขามาเป็นโฮสท์ชั่วคราวน่ะ


            เป็นผู้ชายแท้แต่กลับจัดที่นอนซะเนี๊ยบ น้อยคนจริงๆที่จะเป็นแบบคุณเขา


            ซ่าาา

            ใบหน้าหวานหันไปตามเสียงน้ำไหล ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทพร้อมเสียงซ่าของสายน้ำ ทันทีที่เสียงปลดล็อกจากด้านในดังขึ้น คนแอบเข้าห้องเป็นตาโตด้วยความตกใจ



            เข้ามาห้องฉันทำไมเสียงทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์ดังอยู่ด้านหลังในวินาทีที่ลู่หานกำลังย่องออกจากห้อง


            คนทำผิดยกมือปิดปาก ดวงตาทั้งสองหลับลงฉับ


            ฉันถาม!”


            “ผะ ผม..ผมแค่จะมาเรียกคุณไปทานข้าวน่ะครับเอ่ยบอกทั้งเสียงสั่นๆ ไหล่บางตกลู่ลงข้างลำตัว


            งั้นเหรอ..”ขนอ่อนพลันลุกชันเมื่อน้ำเสียงแหบทุ้มดังติดชิดใบหู คนขี้ตกใจหันกลับไปเผชิญหน้าอย่างรวดเร็วจนปลายจมูกรั้นชนเข้ากับแผงอกล่ำ..


            ..ที่ไร้เสื้อผ้าปกปิด


            อี๊ คุณทุเรศ!”ลู่หานกระโดดถอยหลังทั้งยกมือขึ้นปิดตาเร็วๆ โดยหารู้ไม่ว่าอันตรายกำลังเข้ามาเยือน


            แผ่นหลังบางแนบสนิมกับกำแพงเย็นเฉียบ คนถูกต้อนยืนตัวแข็งทื่อเมื่อกายแกร่งดันเข้ามาใกล้ กลิ่นสบู่เย็นๆจากร่างกายอีกคนโชยเข้าจมูกอย่างจัง หลังมือที่ยังปิดหน้าปิดตาแนบลงกับอกกว้างเมื่อร่างกายถูกแนบชิดจากทุกส่วน


            ใครทุเรศ นี่มันห้องฉันคนบุกรุกทำตาลอกแลกใต้ฝ่ามือทั้งสองข้างที่ยังปิดอยู่ที่เดิม


            ฮื้อ ก็คุณ ฮืออย่าดันนะครับส่งเสียงครางฮือ ร่างถูกเบียดจนติดกำแพงอีกครั้ง หัวเล็กส่ายหวือเหนืออกเป็นมัดๆที่อยู่ตรงหน้า เซฮุนอมยิ้มกับกิริยาต่อต้านที่ดูน่ารักของเด็กที่ตนเนียนกอดพร้อมกับเบียดจนแก้มนิ่มเฉียดกับเนื้อเน้นๆหลายต่อหลายที


            ในดวงตาคมลู่หานไม่ต่างจากลูกแกะตัวน้อยๆที่อยู่ภายใต้กรงเล็บราชสีห์


            ไปกินข้าว..นะครับทันทีเมื่อเห็นท่าว่าจะไม่รอดจากการกลั่นแกล้งของโฮสท์ตัวใหญ่ เจ้าของดวงตากลมถึงได้ตัดสินใจเงยขึ้นสบนัยน์ตามีเสน่ห์ด้วยแววอ้อนวอน..ทว่า


            “กินอย่างอื่นได้มั้ยล่ะครับ





            คะ คุณพูดบ้าอะไร!”


            เสียงเล็กเหวลั่น ใช้มือทั้งสองผลักดันเจ้าของร่างใหญ่ออกห่างจากตัวแทบจะทันที เรี่ยวแรงที่หดหายเมื่อสักครู่อยู่ๆก็มาจุกอยู่ที่มือซะอย่างนั้น


            แล้วกะ ก็ลงไปกินข้าวด้วยนะครับใบหน้าหวานงองุ้ม ปากเล็กเม้มเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว


            แม้เสียงที่เอ่ยสั่งโฮสท์ตัวโตออกจะสั่นมากแค่ไหนก็ตาม ดวงตาคมแน่นิ่งหากแต่มุมปากหยักกระตุกยิ้มมองตามแผ่นหลังเล็กที่รีบแจ้นออกไปโดยไม่หันกลับมาอีก

 


           

            ฮึ่ย จะบ้าตาย!คุณเขาอันตรายเกินไปแล้วลู่หานบ่นกับตัวเองหลังจากหนีออกมาจากห้องของคุณเซฮุนได้สำเร็จ ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะสีขาวสะอาดที่ตั้งอยู่บริเวณสวนหลังบ้าน เขาไม่อยากอยู่ตรงนั้น


            ที่ที่มีโฮสท์ท่าทางไม่น่าไว้ใจนั่น!


            ดวงตากลมใสดุจลูกกวางน่ารักกวาดมองไปทั่วทั้งสวนหย่อม ทันทีที่อากาศกับลมเย็นๆปะทะเข้ากับใบหน้าดวงตาทั้งสองก็ค่อยๆปิดลงช้าๆ พยายามทำใจให้นิ่งไม่นึกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังรบกวนจิตใจมาตั้งแต่ไม่กี่นาทีก่อน


            มันเป็นความจำเป็น เพราะลู่หานจะต้องพึ่งพาคุณเขาไปอีกหลายเดือน เขาไม่อยากให้เพื่อนๆหรืออาจารย์ผิดหวัง เขาจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปและตั้งใจเรียกหนังสือ และเป็นเกียรติให้กับโรงเรียนของเขาเองด้วย


            มาอยู่นี่เองดวงตาทั้งสองเปิดขึ้นทันควัน เสียงทุ้มมีเสน่ห์ดังอยู่ด้านข้าง คุณเซฮุนทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตัวตรงข้าม พร้อมจานอาหารที่วางลง คุณเซฮุนใส่เสื้อผ้าแล้ว อ่า..


            แก้มทั้งสองข้างของเขาต้องแดงๆแน่ๆเลย


            ปากก็บอกว่าต้องห่างจากเขา แต่ทำไมพอเห็นใบหน้าดูดีนั่นสมองกลับนึกไปถึงเรือนกายที่พราวไปด้วยหยดน้ำ แถมแผ่นอกกว้างที่น่าสัมผัส


            อ๊ากก ไม่ๆลู่หานนายจะคิดมากไปแล้วนะ!


            “แล้วเป็นอะไร ส่ายขนาดนั้นเดี๋ยวก็ปวดหัวหรอก


            อ่ะ

            ลู่หานไม่ได้ตอบกลับไป ร่างเล็กมองไปยังจานทั้งสองที่ยังคงอาหารตามเดิมที่เขาทำเอาไว้แล้วเงยขึ้นมองหน้าคนถือมาเชิงถาม


            กินซะ เธอก็ยังไม่น่าจะได้กินอะไร


            ลู่หานมองภาพเบื้องหน้าด้วยอารมณ์ที่ยังกึ่งๆ จะว่ายังไงดีล่ะ ก็คุณเซฮุนตอนนี้กับตอนนั้นมันไม่เหมือนกันเลย


            ภาพคุณชายจอมหยิ่งกับคาสโนว่ามันลบกันไม่ขาดหรอกนะ


            คะ ครับ


            บรรยากาศรอบข้างกลับมาเงียบอีกครั้ง เสียงช้อนกระทบจานดังเป็นระยะพร้อมๆบอาหารที่ค่อยๆพร่องลงมากกว่าเดิม ลู่หานที่คลายความตึงเครียดมากกว่าแรกๆรวบช้อนเข้าหากันแล้วมองร่างตรงหน้าที่ไม่ได้สนใจเขาอีกเลยนอกจากอาหารที่ตักเข้าปากอย่างต่อเนื่อง


            อย่างน้อย..อาหารก็น่าจะถูกปากคุณเซฮุนล่ะนะ

           



            มีอะไรที่ยังต้องการอีกมั้ยร่างโปร่งหันมาถามคนด้านหลัง หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อยเขาและคุณเซฮุนก็นั่งคุยกันนิดหน่อยเกี่ยวกับเรื่องเรียนของเขา เห็นคุณเขาบอกว่าจะพาไปซื้อชุดนักเรียนและของใช้อื่นๆที่จำเป็น อันที่จริงลู่หานก็ค้านไปแล้วนะว่าไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว


            แต่ก็..

            “ไม่แล้วละ..”


            “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าฉันจะพาไปข้างนอก


            เห็นมั้ยล่ะ คุณเซฮุนเอาแต่ใจตัวเองจะตาย!

 



            ห้าง M

            “อืม อันนี้ก็ด้วย อันนี้ก็ดี งั้นเอาทั้งหมดเลยครับลู่หานอ้าปากค้างมองตามมือขาวๆที่ยื่นชุดนักเรียนประมาณสามชุดให้กับพนักงานพร้อมกับชุดลำลองที่โดนคนเอาแต่ใจจับทาบๆแล้วก็ส่งต่อให้พนักงานจัดการอีกสามถึงห้าชุด


            ให้ตายสิ มันก็ใช่ว่าจะถูกๆเสียหน่อยทำไมคุณเซฮุนถึงได้หยิบมันด้วยหน้านิ่งขนาดนั้น


            คะ คุณเซฮุนครับ เอ่อมันเยอะไปมั้ยครับ


            “เงินใคร


            “งะ เงินคุณเซฮุน



        ก็เงินฉันไม่ใช่เงินเธอพูดจบก็เดินไปทิ้งตัวลงที่โต๊ะรับรองเพื่อรอของทั้งหมด ลู่หานเดินตัวลีบเข้าไปนั่งข้างๆ ไม่รู้ว่าเผลอกลั้นหายใจตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อกลิ่นน้ำหอมสไตล์ผู้ชายแมนๆได้ลอยมาเตะจมูกเข้าจังๆแบบนี้ ดวงตากลมล่อกแล่กซ้ายขวาเมื่อบรรยากาศรอบตัวเงียบเกินทน


            ลู่หานไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย


            เป็นอะไร อยากเข้าห้องน้ำ?”คนที่นั่งเงียบอยู่ๆก็พูดขึ้นเล่นเอาลู่หานสะดุ้งไปกับเสียงนั้น เจ้าของชื่อเหลือบหางตามองใบหน้าดูดีก่อนจะส่ายหัวปฏิเสธ


            ป่าวครับ


            พรึ่บ!

            “ก็ดีแล้ว อย่าทำให้เป็นห่วง


            O_o

            หัวใจบ้า! แกจะมาเต้นแรงเพราะคำพูดแค่กี่คำไม่ได้นะเว้ย!!

 


 

            “อีกสองวันเปิดเรียนเสียงทุ้มมีเสน่ห์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบระหว่างคนสองคนในห้องนั่งเล่น คนตัวเล็กที่ตั้งใจจดจ้องกับภาพยนตร์ในจอมากกว่าผู้ชายร่างใหญ่ด้านข้างแอบใจเต้นรัวเพียงเพราะไม่กี่ประโยค พลันหัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นไม่แน่ใจในเนื้อความของประโยคว่าพูดกับตัวเองหรือถามเขากันแน่


            ฉันถามก็ตอบสิ


            “คะ ครับ!อีกสองวันครับกลีบปากบางเม้มเข้าหากันอย่างเป็นนิสัย ภาพในจอทีวีขนาดยักษ์เริ่มไม่เข้าสมองน้อยๆของลู่หานเมื่อความสนใจทั้งหมดดันไปตกอยู่กับผู้ปกครองแสนเย็นชา


            ของครบแล้วใช่มั้ย


            ลู่หานแอบเบ้ปากไม่ให้คนถามรู้ตัว ก็คุณเซฮุนเล่นถามคำถามนี้ทุกวันหลังอาหาร คำตอบที่ได้จากเขามันก็เดิมๆซ้ำๆไม่รู้ว่าคุณเขาจำไม่ได้หรือแค่อยากกวนประสาทเขากัน


            ครับ ครบทุกอย่างมีทุกอย่างแล้วครับบสิ้นประโยคก็ลากเสียงคำสุดท้ายอย่างล้อเลียน ก่อนจะโดนมือหนายื่นมาผลักหัวจนโคลงเพราะหมั่นไส้


            มันเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่การกระทำคำพูดแปลกๆของโฮสท์ ยอมรับว่าตอนแรกก็ยังเกร็งๆแต่ตอนนี้ก็เกร็งแต่ไม่เท่าตอนแรกเท่าไหร่ เหมือนเป็นความเคยชินที่โดนเล่นหัวแบบนี้ประจำ และลู่หานก็ยอมรับอีกแหละว่ามันสบายกว่าที่คิด


            เขายังไม่แน่ใจว่าถ้าเขาและโฮสท์อยู่ด้วยกันนานกว่านี้จะเป็นยังไง


            แต่มันก็เป็นเรื่องของอนาคตที่เขาไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลย

           



            วันเปิดภาคเรียน

            เรียนเสร็จก็โทรหาฉันแล้วกันวันนี้เปิดเทอมวันแรกและเป็นวันแรกของการใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนที่มีแต่คนเกาหลี ลู่หานพยักหน้าให้ผู้ปกครองที่ยังพูดไม่หยุดตั้งแต่ออกมาจากบ้านทว่าดวงตากลมกลับสอดส่ายไปนอกตัวรถคันหรูแทน เด็กหลายคนที่เดินผ่านรถที่ลู่หานนั่งเดินมากันเป็นกลุ่ม บางคนก็มีผู้ปกครองมาส่ง บ้างก็มาคนเดียว


            ฉันพูดนี่ไม่ฟังอีกแล้วนะลู่หานหันใบหน้ามองเจ้าของเสียงทุ้มที่เริ่มเอ่ยด้วยใบหน้านิ่งๆ ก่อนจะส่งยิ้มเจื้อนๆให้สารถีจำเป็น


            ขอโทษครับ ผมตื่นเต้นไปหน่อย แหะๆ


            ลงไปได้แล้ว ฉันจะเอารถไปจอดใบหน้าหวานยุ่งขึ้นเมื่อร่างโปร่งโบกมือไล่ตนลงจากรถ


            อะไรกัน..เมื่อกี้ยังทำท่าโมโหใส่เขาอยู่เลย


            ให้ตายสิ


            แต่ว่า..


            “อ้าวคุณจะจอดทำไมครับ


            ภายในดวงตาใสฉายแววฉงนจนคนมองแอบยิ้มขำในใจ หากแต่ภายนอกที่แสดงออกกลับเป็นใบหน้าเฉยชากับดวงตานิ่งๆ


            ลง ไปคนตัวเล็กหน้าตึงทันทีเมื่อจบประโยคนั้น ก่อนจะส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอกระชากกระเป๋าสะพายจากเบาะหลังลงจากรถด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดทิ้งท้ายด้วยปิดประตูเสียงดัง


            ปัง!



            หึดวงตาคมปราบยังคงจ้องไปที่ร่างเล็กๆของเด็กในปกครองที่ตอนนี้เดินหน้าตรงไปยังใต้อาคารสำหรับตรวจรายชื่อเด็กแลกเปลี่ยน มุมปากหยักกระตุกยิ้มด้วยความพอใจ ก่อนหันกลับมาสนใจกับการเข้าเกียร์เคลื่อนรถไปยังหลังตึกหรูที่อยู่ถัดไปสองตึก ป้ายหน้าตึกประกอบด้วยแผ่นไม้สักสีเหลืองขนาดใหญ่บ่งบอกถึงความสำคัญที่เกี่ยวเนื่องกันภายในโรงเรียน



            ตึกผู้บริหาร..








OS เรื่องใหม่มาแนวโฮสท์แฟมิลี่ ฮี่ฮี่

น้องลู่หานกับโฮสท์เซ งิ.

----------------

โฮทส์เขาเปย์เด็กข่าาาาา

แงงง ตอนแรกว่าจะเป็นแค่ช็อตสั้น ไหงเป็นตอนแย้วว

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะงับ 

อ้าวว ยังไงยังไงคะคุณโฮสท์เซ ตกลงคุณเป็นใครร

 ฮื้ออออออ

ฝากด้วยฮับ.ชุ้บ

อ่าน เม้นต์ โหวต ให้กำลังเค้าหน่อยน้าตะเอง 

>///< #ficmlum  >///<





------------


แอบฝากฟิคน้องเหมียว ไปอ่านกันได้นาจา

แนวอะไรต้องอ่านงับ. เลิ้บ

 









TF:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

946 ความคิดเห็น

  1. #319 khao-chae (@khao-chae) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 09:20
    แหม หวังนอกจากเป็นโฮสท์แน่ๆ
    #319
    0
  2. #294 mxhh (@nmoei_mj) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 23:37
    สายเปย์ม้ากกก
    #294
    0
  3. #280 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 20:42
    ป๊าดดด สบายแล้วลู่ 5555
    #280
    0
  4. #178 มสด (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 20:24
    เป็นผู้บริหารเบาๆๆน
    #178
    0
  5. #166 MOREMEEE (@MOREMEEE) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 22:58
    ง่อววววววววว ผู้บริหารนาจาาาาา
    เปย์เด็กไหวอยู่ละ คิคิ
    #166
    0
  6. #165 NatapornJan (@NatapornJan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 18:09
    หูวววววว เป็นถึงผู้บริหารอะ เปย์ยัยหนูสบาย 
    #165
    0
  7. #164 pin051243 (@pin051243) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 16:57
    มาต่อเร็วๆนะ เราชอบม๊ากกกกมากกกก
    #164
    0
  8. #163 Black killer (@0871717021) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 09:09
    โฮสท์สายเปย์ โอ้ยยย
    #163
    0
  9. #162 HHO~ (@exo-tine) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 07:34
    เปย์เด็กวนไปคะ หึหึ
    #162
    0
  10. #161 Alice_gun (@Alice_gun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 06:58
    อห.ไปแลกเปลี่ยนขอโฮสท์แบบนี้บ้างเดะ5555
    #161
    0
  11. #160 เดอะฮุน (@toey_naruemol) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 06:47
    ท่านผอ.อรั้ยยยยยยยยติดตามต่อจ้าาา
    #160
    0
  12. #159 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 06:44
    เป็นทั้งโฮสท์ แถมฮุนน่าจะเป็นผู้บริหารอีก โว๊ะ!!! ดีๆ มีกำลังทรัพย์มาเปย์เด็ก
    #159
    0
  13. #158 puffybabe (@petite-teenidle) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 02:12
    หูยยยย ผอ.โอหนอคร๊ซิส ว้ายยยยยย
    #158
    0
  14. #157 Liv_Yuthing (@xiothing) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 00:06
    ชอบเด็กมันก็บอกมันไปเดียวมันกลัว55
    #157
    0
  15. #156 janemera (@janemera) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 23:44
    เด็กมันน่าเอ็นดู๊ววววววววววอ่ะเนอะะะะะะ
    #156
    0
  16. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 21:41
    เขาเกิดมาเปย์ค่ะ
    #155
    0
  17. #154 Owlsfly (@whiteowls) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 20:46
    หวังว่าน้องลู่คงไม่ต้องกร่บรถกูหรอกนะคะ55555555555555
    #154
    0
  18. #153 ความนก Is following you (@uncc) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 11:24
    ต้องมีเงื่อนงำ555555 นี่มันโฮสสายเปย์หรือหมาป่าที่ต้องจะกินลูกกวางกันแน่ (._.)
    #153
    0
  19. #152 Ploy947HunHan (@Ploy947HunHan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 06:05
    เปย์วนไปค่ะ
    #152
    0
  20. #151 frnnah. (@papussorn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 01:50
    พิฮุนสายเปย์หนูไม่รู้หรอลูกก
    #151
    0
  21. #150 Liv_Yuthing (@xiothing) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 01:45
    พี่เซวางแผนเปย์น้องตั้งแต่เเต่น้องยังไม่มาช่ะไม่ใช้ที่มาเป็นเด็กแลกเปลี่ยนได้เพราะเซหรอกหรอ55
    #150
    0
  22. #149 ❥Supǝrbǝst . (@superbest) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 00:05
    ป๋าจริงๆเลยน้า~` ทำเปนเข้ม55555
    #149
    0
  23. #148 NatapornJan (@NatapornJan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 22:53
    สายเปย์ค่ะ55
    #148
    0
  24. #147 Lukiris Tink (@kimchi9) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 22:39
    มีความป๋ามากอ่ะ
    #147
    0
  25. #146 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 22:30
    คุณโฮสเปย์เด็กอ่ะ ดีจริงๆ 555 ไรท์สู้ๆ ค่ะ
    #146
    0