♡ [ SF/OS ] HUNHAN ♡

ตอนที่ 10 : OS l น้องว่าวของพี่ฮุน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 พ.ค. 59



น้องว่าวของพี่ฮุน
HUN x HAN
-------------------------------




 

ร่างสูงในชุดนักเรียนมอปลาย เดินกระทืบเท้าตึงตังเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ดวงตารีขวางโลกไม่สนใจแม้กระทั่งคุณแม่คนสวยที่ชะโงกหน้าออกมาดู


            ไม่รอช้ากระโจนลงเตียงนุ่มทันที เปลือกตาสีอ่อนปรือขึ้นลงคล้ายจะหลับแต่ต้องเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อเสียงตึกตังดังมาจากข้างนอก


            มุดใบหน้าคมเข้ากับหมอนใบโต หวังให้รอดพ้นจากสรรพสิ่งที่รบกวนจิตใจ



            โครมม!

       ทว่าเสียงโครมเหมือนวัตถุตกจากที่สูงปลุกคนที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นทันที หัวคิ้วเรียวขมวดตึง เดินกระแทกเท้าตรงไปยังหน้าต่าง เปิดม่านลายอุลตร้าแมนแสนรักด้วยแรงโมโห สายตาคมมองบ้านฝั่งตรงข้ามด้วยความกราดเกรี้ยวที่บังอาจส่งเสียงดังรบกวนเวลาอันมีค่า


            การที่เขาจะจบแต่ละชั้นเรียนเขาจะต้องมีโครงงานส่ง เพราะฉะนั้นเวลาทั้งหมดเขาเลยต้องทุ่มเทไปกับมัน นอนตีสามตื่นหกโมงเช้าเพื่อไปโรงเรียน รู้มั้ยมันลำบากมากสำหรับเด็กวัยกำลังโต


            ถ้าจะมาส่งเสียงน่ารำคาญ พ่อจะเตะให้เรียบ..ห้ะ!!


            ดวงตาคมสีดำขลับที่มีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามหยุดชะงัก จ้องมองร่างเล็กของเด็กผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังดันเครื่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่กว่าลำตัวหลายเท่านิ่งราวกับถูกมนต์สะกด ร่างกระจ้อยร่อยกับผิวเนียนขาวที่โผล่พ้นเสื้อสีขาวของชุดนักเรียนมอต้นทำเอาคนมองแทบกลืนน้ำลายลงคอ เหงื่อที่หยดย้อยลงตามเนื้อตัวยิ่งสร้างความกระหายให้เซฮุนได้ไม่น้อย ไหนจะตอนที่อีกคนยกมือขึ้นปาดหยดน้ำที่ไหลตามโครงหน้าที่เขาไม่สามารถมองเห็นเพราะคนๆนั้นยืนหันหลังให้อยู่มันช่างดูยั่วยวนทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ได้ทำอะไร


            ไม่เห็นหน้าแต่ก็คิดว่าน่ารักชัวร์!!


            ชุดมอต้นที่ชายเสื้อหลุดลุ่ยไม่เป็นทรงเลิกขึ้นจนแทบเห็นไปถึงทรวดทรงภายใน แทบบีบลำคอให้แห้งผากราวกับขาดน้ำเหตุเพราะกลืนน้ำลายไม่ทัน


            ไม่เลย เซฮุนไม่เคยคิดอกุศลกับเด็กมอต้น


            ทว่าคนๆนี้กลับมีแรงดึงดูดอย่างน่าประหลาด


            ร่างอ้อนแอ้นเนื้อเนียนอ้อนมือ จนอยากจับมาขยำเล่น


            ..ไม่เลย เขาไม่เคยคิด


            ..ไม่ยักรู้ว่ามีเด็กน่าฟัดอยู่โรงเรียนเดียวกับเขาด้วย



 

            “เซฮุน ทำอะไรอยู่ลูกลงมาหาแม่หน่อยเสียงเรียกจากแม่ผู้บังเกิดเกล้าดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทความคิด ฉุดร่างโปร่งให้ผละตัวออกจากหน้าต่างแสดงสีหน้ายุ่งเหยิงชัดเจน


            เดินเตาะแตะลงบันไดอย่างเชื่องช้า จนผู้เป็นแม่แทบเขวี้ยงแจกันข้างตัวใส่เจ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวน


            สายตาคมที่มักแสดงอาการเนือยๆมองแม่ตัวเองที่นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมใครอีกคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง


            ถ้าจำไม่ผิดนี่มันน้าลี่เอินข้างบ้านนี่นา


            มีอะไรครับ

            ไม่อ้อมค้อมให้เสียงเวลาชีวิต เสียงทุ้มแตกหนุ่มเอ่ยพร้อมหย่อนสะโพกนั่งข้างกายคนเป็นแม่ หยิบคุกกี้ที่มีไว้สำหรับแขกกินน่าตาเฉยจนโดนมือนุ่มของมารดาตีดังเพียะ


            ไอ้ลูกคนนี้นี่บ่นให้ลูกชายหน้านิ่ง พอดีว่าน่าเอินเธอมีธุระที่ต่างจังหวัดอาทิตย์นึงเลยกะว่าจะฝากหนูลู่หานไว้กับแกด้วย


            ได้ข่าวว่าลูกน้าเอินก็เรียนที่เดียวกับเขา แต่เรียนอยู่ระดับมอต้น เขาเองก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้าค่าตาอีกคนสักเท่าไหร่ จะบอกให้ถูกคงต้องบอกว่าไม่สนใจมากกว่า


            แต่ที่สงสัย ทำไมต้องฝากเขา?


            “คือบ้านของน้าไม่มีคนอยู่จ้ะ น้องอยู่คนเดียวน้าเลยอยากจะรบกวนเซฮุนไปอยู่กับน้องได้มั้ยจ๊ะ


            คือเขาเองก็ไม่อยากอยู่อยู่แล้วป่าววะ แต่เจอน้าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้งี้

            ก็ได้ครับ แล้ววันไหนครับ


            “วันนี้แหละจ้ะ น้าขอบคุณมากนะ ที่จริงน้าไม่ได้อยากมารบกวนเซฮุนมากนักเพราะน้องเพิ่งย้ายมาจากพ่อเขา แต่น้าดันมีธุระด่วนซะได้ร่างโปร่งมองหญิงสาวด้วยสายตาเชิงเข้าใจ เขาเองก็พอรู้เกี่ยวกับน้าลี่เอินไม่มากก็น้อยพอสมควร น้ากับสามีแยกกันอยู่แต่ไม่ได้หย่าร้างกันแต่เพราะคุณลู่หยางสามีคุณน้าต้องทำงานที่ไกลๆจำเป็นต้องอยู่ห่างกัน



 

            หลังจากที่ลี่เอินขอตัวกลับไปจัดกระเป๋าเซฮุนก็ขึ้นห้องพร้อมนั่งเฝ้าบานกระจกบ้านข้างๆอีกครั้ง


            ..โดยไม่ได้นึกผิดสังเกตสักนิดว่าบ้านข้างกันนั้นคือบ้านของใคร





           

            9:35 PM

            ร่างสูงสมส่วนตามแบบฉบับเด็กวัยรุ่น หยุดยืนตรงหน้ารั้วเหล็กสีครีมของบ้านข้างๆก้านนิ้วยาวยื่นออกมากดออดที่เสาเหล็กข้างรั้วอย่างหงุดหงิด


            ใบหน้าหล่อเหลาเกินวัยบูดบึ้งอันเนื่องมาจากก่อนหน้านี้เขากำลังล่อสาว ฟังไม่ผิด..ซึ่งตอนนั้นหัวสมองกำลังแล่นปรี๊ดส่งคำหยอดใส่ไม่ยั้งจนเหยื่อเกือบจะติดกับ ถ้าไม่ติดที่ว่าเสียงเรียกของแม่ดังขึ้นว่าถึงเวลาต้องไปอยู่เป็นเพื่อนน้องลู่หาน


            สำคัญมากมั้ยนี่ถาม


            น้องลู่หานลูกน้าลี่เอินกับน้าลู่หยางนี่สำคัญกับชีวิตเซฮุนคนนี้มากมั้ย!


            ทว่าผ่านไปเกือบห้านาทียังไม่มีวี่แววว่าบานประตูทึบสีครีมนี่จะเปิดออก บรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนด้านนอกพร้อมเอฟเฟ็กเสียงฟ้าร้องเริ่มรบกวนประสาทสัมผัสความหงุดหงิดในใจร่างสูงให้พุ่งขึ้นไม่หยุด


            พ่นลมหายใจออกอย่างแรงระบายอารมณ์ไม่ให้โมโหร้ายใส่น้องข้างบ้านแทน


            นิ้วเรียวยื่นออกไปกดออดอีกครั้ง นับหนึ่งถึงสิบในใจหากประตูยังไม่เปิดเขาจะพังเข้าไปแทน


            ครืดด แอดด


            ไม่นานเกินรอ บานประตูสีครีมสะอาดตาเคลื่อนตัวออกช้าๆ ปรากฏร่างเล็กภายใต้ชุดนอนตัวโคร่งปลายกางเกงที่ต้องพับขึ้นเพราะความยาวไม่เอื้ออำนวยกับแขนยาวที่ยาวจนบังนิ้วมือเล็กๆจนหมด ดวงตากลมปรือปรอยเหมือนคนเพิ่งตื่น มือเล็กยกขึ้นขยี้ตาคล้ายคลายความง่วงงุน เงยหน้าขึ้นจ้องมองคนตัวสูงตรงหน้าจนภาพเบลอๆชัดเจนขึ้น


            อ๊ะ! พี่ฮุนหรอเสียงหวานๆแทบสะกดร่างคนถูกเรียกให้ไม่ไหวติง ริมฝีปากกระจับแดงเชื่อมมันวาวจากอะไรก็แล้วแต่อ้าค้างพร้อมรอยยิ้มกว้างที่เซฮุนเห็น


            ณ ตอนนี้เซฮุนอยากถอนคำพูดทั้งหมดที่เพิ่งพูดออกไป สวนทางกับร่างกายที่เดินตามร่างเล็กเข้าไปในตัวบ้าน กลุ่มผมนุ่มนิ่มสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงจากหลอดไฟชี้ไม่เป็นทรงอยู่เพียงระดับอกเขาเท่านั้น สายตาคมไล่มองตั้งแต่ผมนุ่มสีสวยลงมายังต้นคอขาวที่น่าสร้างสักรอยสองรอย ไหล่แคบที่ไม่สมกับเป็นเด็กผู้ชาย เอวเล็กที่คอดกิ่วราวกับเด็กผู้หญิง เลยไปที่ช่วงขาเล็กที่กำลังก้าวขึ้นบันไดช้าๆ


            นี่มัน..


            “พี่ฮุนนอนกับเสี่ยวลู่นะ เสี่ยวลู่กลัวเสียงฟ้าร้อง

            เด็กน้อยน่าขย้ำนี่นา..


            คนที่แทนตัวเองด้วยชื่อหันมายิ้มแป้นให้พี่ชายด้านหลังจนตาหยี เอื้อมมือมาจูงมือที่ใหญ่กว่าเกือบสองเท่าให้เดินตามตนเข้าไปในห้องนอน ซึ่งเซฮุนก็ไม่ได้ขัดอะไร ทำเพียงก้มมองมือนิ่มที่กำมือเขาแน่นด้วยรอยยิ้ม ไม่ลืมเหลือบมองป้ายชื่อไม้บนบานประตูก่อนเข้า


            เสี่ยวลู่หาน


            ร่างเล็กปล่อยมือจากพี่ชายข้างบ้านกระโดดขึ้นไปนั่งจุมปุ๊กกับเตียงใหญ่เอียงคอมองพี่ชายตาแป๋ว


            พี่ฮุนไม่ง่วงเหรอส่งเสียงถาม ฝ่ายคนถูกแอทแทคเข้าจังๆทำเพียงยิ้มเล็กๆไปให้ ทำเนียนนั่งลงบนเตียงข้างกายเล็ก กลิ่นครีมอาบน้ำเด็กอ่อนๆโชยมาแตะจมูกจนแทบไม่เป็นตัวเอง ความหอมที่ลอยวนอยู่รอบตัวร่างทั้งสองอยากจะกระโจนเข้ากอดร่างเล็กแล้วหอมสักทีสองที แต่ก็ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น


            น้องลู่หานนอนก่อนก็ได้นะทั้งที่เขาก็ผ่านเรื่องแบบนี้มากมายทำไมมาสั่นเพราะเด็กมอต้นคนนี้ก็ไม่รู้


            งืออ เสี่ยวลู่กลัวเสียงฟ้าร้อง พี่ฮุนมานอนนะยู่ปากใส่อย่างน่ารักล้มตัวลงนอนแผ่กลางเตียง ตบปุๆกับที่ว่างข้างๆให้พี่ชายลงมานอน


            เสียงกลืนน้ำลายดังอึกที่มีเพียงเจ้าของใบหน้าคมเท่านั้นที่ได้ยิน ความอัปยศในจิตใจก่อขึ้นโดยไม่รู้ตัวเมื่อร่างทั้งร่างทิ้งตัวนอนช้าๆ


            ภายนอกเริ่มเงียบเมื่ออากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนเมื่อสักครู่หายเป็นปลิดทิ้งราวกับว่าเสียงคำรามเมื่อสักครู่เป็นเพียงการแสดง


            สายตาคมมองกลุ่มผมนุ่มที่ปรกลงมาปิดหน้าผากเล็กจนทิ่มเข้ากับดวงตากลมที่ส่งยิ้มกว้างให้เขาอยู่ ดวงตาใสแจ๋วเหมือนเด็กแรกเกิดจ้องมองการกระทำของเขาไม่ว่าจะเคลื่อนตัวไปทางไหนก็จะมีสายตากลมช่ำน้ำมองตามอยู่ตลอด


            นอนซะยื่นมือไปขยี้เส้นไหมสีอ่อน หันหลังใส่ร่างบางของเด็กมอต้นที่เจอกันแค่แวบแรกก็ทำหัวใจเขาเต้นแรงซะแล้ว


            ความจริง..”เสียงเล็กแว่วแผ่วเบา เซฮุนหันกลับมามองใบหน้าหวานอีกครั้ง ปากเล็กยู่เข้าหากันน้อยๆพร้อมมือที่ชี้เข้าหากันจึกๆ พรุ่งนี้วันเสาร์ ไม่ต้องตื่นเร็ว เรา..หาอะไรทำกันสนุกๆดีมั้ย



            ห้ะ!!!!!!!!!!!!!!

            คนถูกถามแทบสะดุ้งออกจากเตียง ลุกพรึ่บจ้องมองตากลมผ่านความมืด


            น้องเป็นคนแบบนี้เหรอวะ?


            “นะ น้าาาาคนตัวเล็กอ้อนเสียงยาวเขย่าแขนแกร่งเป็นเชิงบังคับกลายๆ


            กะ..ก็ได้


            งานนี้ผมไม่เกี่ยวนะครับน้าลี่เอิน TT

 




            “อึก.ก งื้อออ ไม่เอาแล้วว!”เสียงหวานใสร้องงอแง สะบัดใบหน้าจนผมแตกพรืด เหงื่อที่เริ่มไหลรินเต็มดวงหน้ากับตากลมที่มองอีกคนด้วยอาการสั่นกลัว


            ชวนเองนะ จะออกจากเกมไปง่ายได้ไงเล่า หืมม


            “ก็มันเจ็บอ้ะ!! เอาออกให้เสี่ยวลู่เลย!”ตวัดเสียงใส่อีกคน ส่งค้อนวงใหญ่ให้แต่คนตัวโตก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลัวตนเองสักนิด กลับกันใบหน้าหล่อกับยิ้มหน้าระรื่นใส่


            ไม่ครับ ลู่หานแกล้งพี่ก่อนอ่ะเซฮุนว่าเสียงงอน จนเจ้าของใบหน้าหวานอดใจแป้วไม่ได้


            ก็จะให้ทำยังไงล่ะ เขากับพี่ฮุนเล่นเป่ายิงฉุบกันถ้าใครแพ้ต้องโดนไม้หนีบหนีบส่วนไหนบนร่างกายก็ได้ โดยมีกฎว่าห้ามเอาออกเอง ซึ่งเขามีแต่แพ้กับแพ้จนต้องโกงตอนที่พี่ฮุนเผลอ แล้วผลเป็นไงทีนี้ โดนแกล้งกลับ



            ไม้หนีบเต็มจมูกเลย TT


            “เค้าขอโทษก็ได้ นะ นะ นะกระพริบตาใส่ปริบๆ ท่าอ้อนที่มักใช้ประจำยามคนเป็นแม่ขัดใจ ปากเล็กที่ยู่เข้าหากันเล็กน้อยกับแก้มอูมๆที่เบะออกด้านข้าง


            เซฮุนที่สติหลุดลอยกับภาพตรงหน้า สลัดใบหน้าหล่อพึ่บพั่บ ยกมือสองข้างจับแก้มตัวเอง หอบหายใจแรงจนกลัวว่าน้องจะได้ยินเข้า


            ไม่เอาน่าเรายังรู้จักกันไม่ถึงค่อนวันเลยนะน้องลู่หาน มาทำให้ใจพี่เต้นผิดจังหวะแบบนี้ต้องรับผิดชอบนะครับ


            ก็พอจะรู้ว่าน้องนิสัยขี้อ้อนเพราะน้าลี่เอินชอบเล่าให้แม่เขาฟังบ่อยๆ ซึ่งตอนนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจอย่างที่บอกไปตอนแรก แถมยังแอบหมั่นไส้ด้วยซ้ำที่น้องเป็นผู้ชายแต่มาทำตัวหน่อมแน้มเนี่ยนะ


            จนกระทั่งมาเจอกับตัว


            สมแล้วล่ะกับนิสัยแบบนี้ แถมยังปลุกอะไรต่อมิอะไร..


            ให้ตาย!! อย่าแกล้งกันสิ


            โอเคๆ พี่เอาออกแล้ว ทีนี้ก็นอนซะว่าจบมือใหญ่ก็วางแหมะบนหัวเล็กอีกข้างดึงไม้หนีบออกดันพรืดทีเดียวร่างบางก็จมไปกับเตียงพร้อมกับเจ้าตัวที่ไถลตัวตามลงไป


            โคมไฟลายคิตตี้แมวหน้าแบ๊วดับลงแทรกลงมาด้วยความเงียบที่เริ่มโรยรา เซฮุนหันหลังให้กับลู่หาน เหตุเพราะตัวเล็กยังคงทำปากยื่นปากยาวกับดวงตากลมที่กรอกไปมากลางความมืด


            ก็พอรู้ว่าเด็กวัยนี้คงหลับไม่ลง เขาเองก็เคยเป็นยิ่งวันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดล่ะก็ไม่ต้องบอกว่านอนเกือบรุ่งเช้า แต่พอก้าวเข้าสู่ช่วงบั้นปลายชีวิตเด็กมอปลาย ถ้าย้อนกลับไปได้เขาจะไม่แหกขี้ตาตีดอทกับจงอินมันเลย


            งืมม อื้อออตาเรียวรีแบบฉบับหนุ่มหน้าหล่อเบิกกว้างทันที เงี่ยหูฟังเสียงงึมงำภายใต้กลีบกระจับเล็กสีชมพูที่ปล่อยลมหายใจฟี้เมื่อเข้าสู่ห้วงความฝัน


            โอเค เขาจะเว้นลู่หานไว้คน หลับง่ายเหลือเกิน -_-


            “..”


            “อ๊ะ อื้มมมเซฮุนแทบอยากหายตัวเข้าไปในความฝันเด็กช่างยั่วเสียจริง ฝันอะไรของเขากัน


            “……”ชายหนุ่มส่ายตาคมล่อกแล่กไปมา ลมหายใจเริ่มไม่สม่ำเสมอ ช้าบ้างเร็วบ้างตามการเต้นของหัวใจที่โดนสูบฉีดพลังไปหมดเพราะเสียงครางหวานหู


            เหงื่อกาฬไหลเต็มใบหน้าคม ริมฝีปากถูกเม้มเข้าด้วยกันอย่างพยายามกัดกลั้นอารมณ์ มือหนาเริ่มอยู่ไม่สุขมันรู้สึกเหมือนยากเกินจะควบคุมไม่ให้หันไปคว้าเด็กไม่รู้เรื่องราวมาระบาย จนฝ่ามือกร้านกำเข้าหากันแน่นขึ้นกว่าเดิม


            อ๊ะ อาาา



            ผึงง


            สิ้นเสียงเสมือนเตือนว่าเส้นความอดทนเขาได้หมดลง ร่างโปร่งลุกขึ้นจากเตียงกว้างวิ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการอารมณ์ให้เสร็จสม และพยายามทำให้เบาที่สุดไม่ให้เป็นการรบกวนเด็กชอบยั่ว

 




            อากาศในตอนเช้าที่แสนจะสดชื่นสำหรับใครหลายคนที่ตื่นขึ้นมารับแสงอาทิตย์ยามเกือบหกโมงเช้า แต่นั่น..ไม่ใช่สำหรับเซฮุน


            ใบหน้าคมบูดเบี้ยวจนดูไม่ได้ เหมือนคนอารมณ์ตายด้านไปเสียในที เหลือบหางตามองตัวต้นเหตุเรื่องเมื่อคืนที่นอนหลับตาพริ้มราวกับฝันดี


            กว่าจะได้นอนก็ปาไปตีหนึ่งครึ่ง กว่าจะเสร็จเรียกได้ว่ามือแทบเคล็ด ไหนจะต้องมาระวังเสียงกลัวคนบนเตียงจะตื่นอีก


            อยู่บ้านตัวเองเซฮุนจะไม่โทษใครเลย


            เพราะลู่หานคนเดียว ให้เขาเล่นว่าวเกือบทั้งคืน


            งือออนั่นไง ว่าปุ๊บเปลือกตาปากก็เริ่มกระพริบถี่เตรียมตื่นออกมารับโลกภายนอกที่สดใส กระทั่งดวงตากลมตื่นเต็มที่ก็สบเข้ากับใบหน้าหล่อของพี่ชาย หากคนยังไม่รู้เรื่องรู้ราวกลับยิ้มกว้างต้อนรับเช้าวันใหม่อย่างร่าเริง มือเรียวเอื้อมมาคว้ามือพี่ชายตัวโตมากอดแนบหน้าตามความเคยชินที่เมื่อตื่นมาจะต้องมีพ่อไม่ก็แม่นั่งอยู่ประจำ


            การกระทำที่ทำอีกคนไปไม่เป็น เซฮุนจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมสีอ่อนอย่างคาดหาคำตอบ


            ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำไปตัดไฟแต่ต้นลมดีกว่า ดึงมือกลับมามือนุ่มลุกขึ้นนั่งบนเตียงหันหลังให้อีกคนทันที


            เสียงยวบยาบด้านหลังบ่งบอกให้ร่างสูงพอจะรู้ว่าอีกคนทำตามคำสั่ง แต่วินาทีถัดมาแผ่นหลังกว้างกลับถูกแนบด้วยแผ่นอกบางของใครบางคน


            งืออ เดี๋ยวสิเค้าง่วงอยู่เสียงใสดังแว่วข้างใบหูพร้อมสัมผัสที่โอบกอดคอจากทางด้านหลัง


            อัตราการเต้นของก้อนเนื้อด้านในถี่รัวเมื่อร่างเล็กเบียดเข้าโถมกายเข้าใส่แผ่นหลังใหญ่อย่างอ้อนๆ มุดหัวที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงเข้าซอกคอขาวของพี่ชาย ก้อนเนื้อที่เต้นกระทบอยู่บนแผ่นหลังยังคงเต้นด้วยอาการปกติผิดกับร่างสูงที่นั่งห้อยขาอยู่ฝั่งเตียง


            หลายสิบนาทีที่เจ้าตัวเล็กนั่งคุกเข่าบนเตียงกอดพี่ชายอยู่อย่างนั้น ท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวทำเอาเซฮุนแทบอยากเอาเท้าก่ายหน้าผาก สุดท้ายก็ผละออกก่อนส่งยิ้มกว้างตามแบบฉบับคนอารมณ์ดีไปให้ที่พักพิงชั่วคราว กระซิบคำพูดที่ทำร่างโปร่งกลืนน้ำลายดังเอือกก่อนวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป


            เมื่อคืนพี่ฮุนซี้ดดั๊งดังง


            O_O !!!

 





            สองปีผ่านไป

            ร่างเล็กในชุดเสื้อนักเรียนมอปลายที่เนื้อผ้าดูหลวมโคร่งกว่าตัว หากแต่ก็น่ารักในสายตาคนมอง ขาเล็กก้าวสลับสับเปลี่ยนหลอกล่อศัตรูเป้าหมายของการเลี้ยงลูกกลมๆดำสลับขาวคือโกลประตูฝั่งตรงข้าม


            และ..


            ฟึ่บ


            เฮ้!!!


            สองมือกำหมัดยกขึ้นสูงอ้าปากกว้างส่งเสียงเฮดังลั่น วิ่งเข้าไปสบทบกับกลุ่มเพื่อน ไม่นานก็ลากสังขารกลับมายังอัฒจรรย์สูง ที่มีร่างของใครบางคนยืนรออยู่


            ไงเราเหนื่อยมั้ยมือลูบที่หัวเล็กบนผมสีอ่อนที่เปียกลู่ไปกับใบหน้าแอบดึงจุกทรงน้ำพุบนหัวเล็กเล่นเบาๆ ส่งยิ้มกว้างให้จนตาเป็นสระอิ ฝ่ายคนตัวบางได้ทีก็ทำหน้าอ้อนเอียงหัวถูไถกับมือใหญ่ทันที


            เค้าเล่นงี้ทุกเย็น ไม่เหนื่อยหรอกปากเล็กว่าพลางยู่ขึ้นใส่ใบหน้าคม


            เป็นภาพที่ชินตาสำหรับคนที่ยังอยู่ในสนามรวมถึงคนที่นั่งอยู่บนอัฒจรรย์ มักจะมีนักศึกษาตัวสูงหน้าใสที่ซึ่งเข้าเป็นเฟรชชี่ได้ไม่นานกับร่างเล็กของเด็กที่พึ่งขึ้นมอปลาย


            โอ เซฮุนกับน้องลู่หาน


            คู่รักน่าอิจฉา


            ฝ่ายคนเป็นพี่ที่เคยฮอตตอนอยู่มัธยมแม้จะขึ้นมหาลัยแล้วก็ยังคงความฮอตไม่เลิก ส่วนคนน้องก็ไม่น้อยหน้ากลายเป็นบุคคลน่ารักสำหรับโรงเรียนไปเสียแล้ว


            ถ้าถามว่าเรื่องตอนนั้นเป็นไงมาไงก็คงตอบยากเหมือนกัน เพราะหลังจากวันนั้นเซฮุนเองก็ไม่ยอมห่างจากลู่หานจะบอกว่าหวงก็น่าจะถูก ตามตลอดกระทั่งเช้ายันเย็น ไม่รู้ว่าหลงในใบหน้าน่ารักหรือคำพูดเมื่อตอนตื่นนั่นกันแน่



            เมื่อคืนพี่ฮุนซี๊ดดั๊งดัง


            ตัวเล็กสารภาพกับเขาเองว่าไม่ได้หลับจริงๆ และที่ได้ยินเสียงครางน่ะไม่ได้ละเมอด้วย ลู่หานจงใจ แต่ไม่คิดว่าพี่ฮุนจะเกิดอารมณ์ไวขนาดนั้น


            ลู่หานแค่แกล้งเฉยๆ -3-


            “ครับ วันนี้ไปบ้านพี่นะตอบรับพลางเอื้อนเอ่ยประโยคที่ทำให้คนถูกถามส่ายหัวพรืด


            ได้ยินว่าวันนี้ป้าเซมี(แม่พี่ฮุน)ไปสัมมนาที่ต่างประเทศกับคุณลุงหลายวันกว่าจะกลับ และเขาไม่มีวันที่จะไปอยู่กับพี่ฮุนสองต่อสองอีกแน่!!


            เมื่อปีที่แล้วตอนนั้นป้าเซมีชวนม๊าไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ ที่จริงก็ชวนเขาด้วยหมือนกันแต่ตอนนั้นเขาติดสอบย่อยพี่ฮุนก็เตรียมตัวขึ้นมหาลัยเลยไปด้วยไม่ได้ ป้าเซมีเลยให้พี่ฮุนมานอนค้างด้วย ลู่หานเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะจะได้ให้พี่ฮุนช่วยติวอีกแรง แต่ไม่รู้อีกฝ่ายเกิดคึกอะไรมาจับเขาอ้าขาเสียบเฉย กลายเป็นว่าแทนที่จะติวหนังสือลู่หานเลยโดนติวรักจนถึงเช้า -_-


            และไม่ได้ไปสอบย่อย!!!!


            นึกถึงตอนนั้นละแค้นใจไม่หาย เขาไม่น่าเผลอไว้ใจพี่ฮุนเลย


            ถ้าจะถามอีกว่าทั้งสองไปคบกันตอนไหนก็ตอบยากอีกเหมือนกัน ก็หลังจากตอนที่พี่ฮุน เอ่อนั่นแหละ อีกคนก็ไม่ยอมห่างจากเขายิ่งกว่าเดิม มันเหมือนเป็นความสัมพันธ์ที่อธิบายยากแต่มันก็ทำให้ทั้งสองเกิดความรู้สึกดีอยู่ในใจ


            เซฮุนคอยเทียวรับเทียวส่ง เมื่อลู่หานงอนเซฮุนก็จะคอยง้อเสมอ จนกระทั่งจบมอต้นเซฮุนก็ขอคบ ตอนนั้นเขาเองก็เขินมาก มันเป็นวันจบการศึกษาของทั้งพี่ชายหน้าหล่อและตัวลู่หานเองและเป็นวันที่พี่ฮุนลงทุนแต่งมาสคอตคิตตี้พร้อมช่อดอกไม้ใหญ่เพื่อขอเขาเป็นแฟน


            งื้อออออออออออออ -////-


            “ทำไมล่ะ นะพี่อยากกอดร่างเล็กตากลมถลึง ไอ้คำว่ากอดที่ออกมาจากปากผู้ชายตรงหน้ารู้ได้ทันทีว่าหมายถึงอะไร


            ไม่เอาแล้ว เค้าเข็ดเสร็จก็ยู่ปากใส่อีกรอบ จนอีกคนอดหมั่นไส้ไม่ได้ยื่นมือมาบีบจมูกรั้นเบาๆ


            อะไรกัน มันผ่านมาตั้งปีกว่าแล้วนะ


            “ไม่รู้ล่ะเค้าจะไม่ยอมเสียให้พี่ฮุนอีก


            โหยย ลู่หานพี่อดมาเป็นปีแล้วนะหากใครได้มาเห็นท่าทีงอแงเป็นเด็กแบบนี้ คงเลิกหลงไปทันที การกระทืบเท้าปึงปังอันเป็นนิสัยประจำตัวยามไม่ได้ดั่งใจเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากร่างที่สูงเพียงอก


            กลับบ้านดีกว่า อ๊ะ!!”ลั่นเสียงหลงเมื่ออยู่ๆร่างก็ลอยหวือบนอากาศ มือเล็กควานหาที่ยึดแทบไม่ทัน จ้องมองใบหน้าด้านข้างด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ทุบกำปั้นเล็กบนแผ่นหลังใหญ่ดังปั้ก


            คืนนี้เสร็จแน่ หึหึ


            “ไม่เอา ปล่อยเค้าลงน้ะ!!!”


            ดิ้นได้ดิ้นไปครับน้องลู่หาน คราวนี้ไม่ยอมนั่งเล่นว่าวคนเดียวแบบปีที่ผ่านมาอีกแน่!


            ใบหน้าคมแย้มยิ้มมุมปาก แลบลิ้นขึ้นเลียรอบกลีบปากสีชมพูยามประหม่าหรือกำลังคิดแผนชั่วร้าย


            ผิดกับใบหน้าหวานที่เบะหน้าเตรียมร้องไห้เหงื่อไหลเต็มหน้าขาวราวเขื่อนแตก


            หม่าม๊าจ๋าาา เค้าจะโดนพี่ฮุนมันเสียบอีกแล้ววว T[]T

 





           คนเรามักบอกเสมอว่าความรักมักมาหาโดยที่เราไม่รู้ตัว


ไม่มีใครรู้ว่ามันจะมาเมื่อไหร่ จะเกิดขึ้นเมื่อใด


แต่สำหรับคนสองคนนั้นรับรู้ได้ไม่ยากเมื่อใจสองดวงได้เชื่อมเข้าหากันด้วยความรักที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ทั้งสองพึงมี ตราบชั่วความรักนั้นจะหมดไป


 

            ซึ่งสำหรับเซฮุนนั้นคิดว่าความรักที่เขามีให้ต่อลู่หานจะอยู่ตราบนานชั่วชีวิตจะหาไม่


            คนรักกันไม่จำเป็นที่จะต้องพร่ำบอกว่ารักอีกฝ่ายมากแค่ไหน ขึ้นอยู่กับการกระทำเสียมากกว่าที่จะแสดงให้คนที่เรารักรับรู้ว่าเรารักเขามากเพียงใด


            แล้วคุณล่ะ... เคยรักใครจนให้ไปหมดทั้งใจแบบนี้มั้ย?







END

555555555555555555555

เป็นเรื่องที่เราแต่งเอาไว้ในวันเกิดฮุนฮานเมื่อปีที่แล้ว

บางคนเคยอ่านแล้วแหละ .. เนอะ :)

ขอลงไถ่โทษที่ล่าช้าสำหรับเรื่องอื่นๆนะคะ แงง

 

 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

946 ความคิดเห็น

  1. #931 NasreeyaSeema (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 01:43
    เห็นใจพี่เค้าหน่อยลูก. เล่นคนเดียวมาปีนึงละ555สงสารร
    #931
    0
  2. #793 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 16:25
    อร๊ายยเสี่ยวลู่แสบนักนะเราาา
    #793
    0
  3. #572 veszhezaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 21:32
    สงสารยัยนู๋
    #572
    0
  4. #511 hunqwa♡ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 19:16
    น้องแสบมากกมีแกล้งครางโอ้ยยนอิพี่ก็อารมณ์ขึ้นเร็วน้อ55555555
    #511
    0
  5. #123 ❥Supǝrbǝst . (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 01:37
    พี่ไม่ใส่ น้องก็ไม่ใส อะไรคือแกล้งคราง พี่ก็ซี๊ดไปดิ 555
    #123
    0
  6. #122 OHAprilOH (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 15:31
    เคยอ่านแล้วว มาอ่านอีกรอบ 55555 ไม่เบื่อๆ><
    #122
    0
  7. #120 Teddysdeath (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 03:53
    ร้ายมาก เด็กอะไร ยั่วซะ
    #120
    0
  8. #119 Liv_Yuthing (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 00:22
    พี่เซสายเสียบ น้องลู่สายอ่อย
    #119
    0
  9. #118 hpyfriday (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 00:12
    มีความหื่น... 55555
    #118
    0
  10. #117 Xiaolu-Ose (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:48
    น่ารักกกกก ไมพี่ฮุนหื่นงี้ บรรยายน้องลู่ซะเห็นภาพ
    #117
    0