Otome Girl & Real Otome World

ตอนที่ 24 : Ch.17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,865
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    15 ก.ค. 59

 

 

ตอนเดินเข้ามาในห้างโปเปียฉันก็ได้มีความรู้สึกว่าเหมือนเป็นโคลัมบัสที่ได้ค้นพบดินแดนใหม่เลยทีเดียว

 

โลกที่อยู่เบื้องหน้าของฉันมันตระการตาจนแทบจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูกเลย ห้างแห่งนี้ช่างสุดยอดจริงๆ อ่าฉันคงจะบอกได้แค่นี้ รูปลักษณ์ภายนอกของมันเป็นโดมขนาดใหญ่ที่มีรูปทรงเป็นดาว5แฉกที่พอเข้ามาด้านในแล้วนึกว่ากำลังยืนอยู่ในป่าโปร่งเขตร้อนที่แสนอลังการ แม้อากาศจะไม่ร้อนมากแต่ภาพและกลิ่นไอที่ได้เห็นดูสมจริงชัดเจนมาก

 

อีกทั้งยังมีสัตว์น่าตาน่ารักๆและแปลกๆจากภาพฉายเวทมนต์เสมือนจริงกระโดดไปมาอยู่ด้วย โอ้วววว ขนาดมองไปข้างบนที่คิดว่าจะเจอเพดานหรือโคมไฟใหญ่ๆฉันยังนึกว่าเป็นท้องฟ้าโปร่งที่ไร้เมฆเลย แต่บนฟ้านั้นมันมีประตูที่เป็นโครงจากไม้และหินที่ล้อมกรอบหลุมมิติขนาดใหญ่อยู่หลายแห่ง น่าตกใจมากจริงๆค่ะ นี่สินะที่เรียกว่าเวทมนต์ของแท้

 

เคนคุงบอกกับฉันว่านั้นคือเกทสำหรับใช้เวทเคลื่อนย้าย แต่ละประตูที่ลอยอยู่บนฟ้านั้นสามารถเชื่อต่อกับโซนต่างๆในห้างแห่งนี้เอาไว้ ถ้าเราอยากจะไปโซนไหนก็สามารถไปกดตั๋วเลือกรับบริการให้พนักงานต้อนรับพาลอยไปเข้าเกทต่างๆด้วยเครื่องลอยตัวสีฟ้าใสได้เลย

 

แน่นอนว่าที่เขาเล่ามาคือบริการระดับพรีเมี่ยมของชนชั้นมีอันจะกินเท่านั้น และเคนคุงก็ยังคงบอกมาด้วยอีกว่าทางเข้าของประชาชนทั่วไปจะเป็นอีกแบบเลยล่ะ แล้วสำหรับคนชนชั้นวีไอพีที่ถูกต้อนรับตัวบรรยากาศแบบป่าโปร่งที่ฉันเห็นนี้ มันสามารถที่จะเปลี่ยนเป็นสถานที่อื่นๆไปเรื่อยๆทุกเดือนอีกด้วย อ่าฉันอยากได้บรรยากาศแบบโรงเรียนพ่อมดแม่มดชื่อดังในหนังจอยักษ์ของชาติที่แล้วจังเลย

 

โลกนี้กับในเกมนั้นแตกต่าง ฉันได้รู้สึกตัวแล้วว่าไม่ได้รู้จักเมืองนี้เลยจริงๆยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่คนเล่นเกมอย่างเดียวต้องอิจฉาฉันมากแน่ๆที่ได้รู้จักส่วนอื่นๆของที่นี้ อ่า นั้นสินะฉันว่าฉันควรจะต้องศึกษาเรื่องของประเทศและทวีปต่างๆของโลกนี้ด้วยแล้วล่ะเผื่อจะเจออะไรที่น่าสนใจ แล้วหลังจากกลับมาจากประเทศแฟนนิสต้าฉันอาจลองหาทางท่องเที่ยวที่อื่นๆดูบ้าง นั้นสินะคะ ที่นี่คงเป็นที่ที่น่าอยู่กว่าโลกใบเก่าของฉับลิบลับเลยล่ะ หุหุ

 

ตอนนี้พนักงานต้อนรับที่เป็นพี่สาวคนสาวที่ใส่ชุดคล้ายๆสาวออฟฟิตแต่ดูสง่างามกว่าก็ได้มานำทางเราขึ้นเครื่องลอยตัวและพาไปถึงเกทที่ทะลุไปถึงชั้นขายของเด็ก แน่นอนว่าตอนที่ถูกพาเข้าไปฉันก็ได้แต่หลับตาแน่นไม่กล้าลืมตามองเลยค่ะ มาลืมตามอีกทีก็ตอนที่คุณพนักงานพูดว่าถึงที่หมายแล้วล่ะนะ

 

“ที่นี่ถือเป็นศูนย์รวมของวงการเสื้อผ้าและของใช้เด็กเลยล่ะครับ”

 

เคนคุงอธิบายด้วยรอยยิ้ม และหันไปพูดกับพนักงานว่าต่อจากนี้จะเดินไปหาของกันเอง แน่นอนว่าพวกเราที่วีไอพียิ่งกว่าวีไอพีไม่ต้องพกบัตรหรือเงินใดๆทั้งสิ้นเข้าร้านแค่เดินๆเลือกๆห่อกลับบ้านก็พอ เนื่องจากเป็นหุ่นส่วนที่ใหญ่ที่สุดของห้าง ถ้าเป็นตัวฉันในชาติที่แล้วล่ะก็คงต้องแดดิ้นกับเรื่องนี้แน่ๆค่ะ แต่ถ้าตัวเองต้องกลายเป็นมานามิล่ะก็ขอคิดอีกทีก็แล้วกัน...

 

 

........

 

 

ตอนนี้เคนตะได้พาเข้ามาที่ร้านที่มีสภาพเหมือนเป็นเขตเมืองที่ทันสมัยขนาดย่อมๆ และในตอนนั้นเองฉันเห็นพี่คาเอเดะกำลังยัดอะไรบางอย่างใส่มือของพี่ยูอยู่แต่ไกล ส่วนทาเคชินั้นดูเหมือนพี่เลี้ยงจะวิ่งตามมาได้ทันและจูงทาเคชิตัวน้อยไปเลือกเสื้อผ้าอย่างสงบเรียบร้อย อืม ฉันรู้สึกไม่ค่อยอยากเข้าไปได้ยินบทสนทนาของพี่คาเอเดะกับพี่ยูเท่าไหร่เลยค่ะ เพราะดูเหมือนจะเป็นการบังคับขู่เข็นกันอยู่กลายๆ

 

ในเกมที่ฉันเล่นนั้นตัวตนของพี่คาเอเดะแทบไม่ปรากฏตัว แต่ฉันก็ไม่คิดว่าลูกพี่ใหญ่คนนี้จะเหี้ยมโหดกว่าพี่ยูอย่างสุดโต่ง อ่า โชคดีจริงๆที่ตีสนิทเป็นลูกน้องเอาไว้แล้ว และตอนนี้ฉันจำทำเป็นมองไม่เห็นชุดผ้าไหมที่ติดระบายลูกไม้สีเหลืองนวลลายสับปะรดที่พี่คาเอเดะเอามาเทียบกับตัวพี่ยูนั้นดีกว่า ส่วนเคนคุงที่มองยิ้มๆอยู่สักพักก็พาฉันเดินเลี่ยงจากเหตุการณ์นั้นไป พวกเราตกลงกันอย่างจริงจังที่จะหาร้านอื่นเป็นตัวเลือกล่ะ

 

พี่ยูลาก่อนนะคะฉันจะไม่ลืมพี่ชายคนนี้เลย....

 

 

........

 

 

ตอนนี้ฉันกับเคนคุงก็มาถึงร้านอีกแห่งหนึ่ง ที่มีชุดว่ายน้ำสำหรับเด็กกับชุดลำลองปกกะลาสีน่ารักๆเต็มไปหมด เคนคุงบอกว่าถ้าจะไปประเทศที่มีทะเลเป็นจุดเด่นทั้งทีก็ต้องเตรียมชุดว่ายน้ำไปด้วยนะ ดังนั้นตอนแรกฉันเลยจะให้เคนคุงช่วยเลือกชุดว่ายน้ำน่ารักๆให้หน่อย แต่กลับถูกรอยยิ้มแปลกๆของเจ้าตัวยิ้มส่งมาให้ เอ๋ ฉันพูดอะไรผิดไปนะ

 

สุดท้ายแล้วเคนคุงเลยบอกให้พี่พนักงานประจำร้านที่เป็นผู้หญิงมาเลือกชุดที่ฉันคิดว่าชอบและดูมีรสนิยมให้ ฉันก็ได้เลือกทั้งชุดว่ายน้ำ ชุดสำหรับเดินเล่น และพวกอุปกรณ์เสริมน่ารักๆที่เข้ากันไปเยอะแยะเลยทีเดียว หุหุ ไหนๆก็รวยแล้วและตัวของฉันก็ยังดูน่ารักขนาดนี้ จับตัวเองแต่งตัวเล่นในแบบที่ชาติที่แล้วไม่มีทางได้ทำนี่มันคงไม่เป็นไรหรอกมั้งนะ..

 

แล้วหลังเดินออกมาจากร้านเสื้อผ้าสำหรับใส่เที่ยว เคนคุงก็บอกว่าให้หยุดพักหาของกินอร่อยๆกัน ก่อนที่จะไปดูชุดเดรสสำหรับใส่ไปเข้าร่วมงานประกวดของคุณอาเซโตะ ตรงนี้ฉันอดคิดไม่ได้จริงๆค่ะว่าไปงานแสดงศิลปะหรือไปเดินบนพรมแดงขึ้นรับรางวัลในฮอลลีวู้ดกันแน่ ทำไมต้องทำอะไรแบบนี้

 

พอคิดว่าต่อหน้าผู้คนมากมายก็ต้องใช่ชีวิตอยู่ในวงสังคมหรูหราดูเป็นผู้นำแล้ว ตระกูลสุกาวาระทำไมถึงได้ปล่อยให้ลูกขึ้นรถบัสแมงกะพรุนไปเรียน และทำนู้นนี่นั้นเหมือนคนทั่วไปในชีวิตประจำวันอยู่อีกไม่เข้าใจคนรวยเลยจริงๆล่ะค่ะ

 

แต่เรื่องนั้นฉันก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่หรอก พอเลือกชุดด้วยตัวเองครบแล้วฉันจึงบอกกับเคนตะว่าอยากได้หนังสือภาพสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ แน่นอนว่าเจ้าตัวเองก็ชอบท่องเที่ยวดังนั้นเลยช่วยเลือกหนังสือดีๆให้อย่างเยอะแยะเลย เคนคุงช่างใจดีจริงๆสมแล้วที่มีคนชอบเป็นอันดับต้นๆรองจากเซกิยะและพี่ยู โชคดีที่ตอนนี้เราสามารถเป็นเพื่อนกันได้ไม่เหมือนกับในเกมที่ทั้งเคนคุงและมานามิเป็นเหมือนคู่ปรับที่กินกันไม่ลง ฉันหวังว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นล่ะนะ

 

ฉันเดินด้านข้างเคนคุงที่มีใบหน้ายิ้มดูอารมณ์ดีตลอดเวลา แต่ก็คิดว่านิสัยของเคนคุงนี่ออกจะแปลกๆไปรึเปล่าหรือเพราะตอนนี้ยังเด็กอยู่เลยไม่เหมือนตอนโต อ่า แต่ทำไมฉันคิดว่าเขาดูมีความคิดเป็นผู้ใหญ่มากกว่าหนุ่มวัย16ที่เห็นในเกมไปอีกล่ะค่ะเนี้ย เอาเถอะเขาอาจจะแค่ทำตัวให้ดูน่าเชื่อถือเฉยๆก็ได้

 

ฉันเลิกคิดเรื่องนั้นแล้วมองบรรยากาศรอบๆบริเวณที่กำลังเดินอยู่ พอมองดีๆตอนนี้เข้ามาในเขตหนังสือเก่าอะไรซักอย่างเข้าซะแล้ว ดูจากบรรยากาศรอบๆนี่นึกว่าเดินเข้ามาในโลกยุคกลางที่มีแม่มดอัปลักษณ์กำลังปรุงยาพิษอยู่ในหม้อใบยักษ์ใต้ปล่องไฟอยู่ในร้านไหนซักแห่งในร้านโซนนี้ บรรยายเงียบมากผู้คนก็ไม่ค่อยมี เอ่อ ที่แบบนี้มีอยู่ห้างโปเปียด้วนเหรอคะเนี้ย???

 

กำลังคิดจะถามคนด้านข้างว่าเขาพามาหลงทางหรือเปล่าก็ต้องสะดุ้งตกใจที่นัยน์ตาสีอำพันนั้นมองมาใกล้ๆเหมือนต้องการจะทะลุตัวฉันทั้งหมดออกมา

 

นี่คือแววตาที่เด็ก5ขวบควรจะมีเหรอคะ!!

 

เคนคุงนายน่ากลัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!!

 

ฉันรู้สึกเหมือนจะยืนแทบไม่ไหวเหมือนสัญญาณเตือนภัยภายในร่างกายจะส่งเสียงร้องทักออกมาว่าตอนนี้ควรจะรีบออกไปจากแถวนี้ให้เร็วที่สุด แต่ฉันก็ควรจะพูดอะไรซักอย่างกับเคนคุงก่อนการโดนจ้องแบบนี้มันน่ากลัวเกินไปสำหรับฉันจริงๆดังนั้นขาของฉันจึงกลางเป็นรูปปั้นหินไปเรียบร้อยแล้ว

 

“อะ...เอ่อ...เคน...คุง?”

 

“นี่มานะจัง...ไม่รู้สึกว่าที่นี่มันคุ้นเคยบ้างเหรอ?”

 

น้ำเสียงที่พูดออกมาไม่ได้ดูเป็นมิตรเหมือนตอนที่เราเดินมาด้วยกันเมื่อกี่เลย เอ๋ นี่เคนคุงโดนผีเข้ารึป่าว ฉันอยากจะถามแต่พอเห็นความสงบเงียบเยือกเย็นที่ดูอันตรายจากอีกฝ่ายแล้วก็รู้สึกว่าไม่ควรพูดอะไรที่จะทำให้บรรยากาศแย่ลงไปกว่านี้อีก จึงส่ายหัวตอบคำถามคนตรงหน้าอย่างจริงจังและตั้งใจ

 

“งั้นเหรอ?....”

 

“.....”

 

ฉันใช้ความเงียบเป็นคำตอบจากแรงกดดันนั้น เคนคุงงงงงฉันพึ่งออกมาจากบ้านหลังนั้นเป็นครั้งแรกนะคะ จะให้ฉันมารู้จักที่ๆไม่เคยมาแบบนี้ได้ไง แปลก นี่มันแปลกเกินไปแล้ว ฉันจำได้ว่าเด็กคนนี้ในเกมหรืออนิเมะหรือมังงะตอนโตแล้วแม้จะขี้แกล้งแต่ก้ไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยนะ...หรือจริงๆแล้วเด็กคนนี้คือตัวปลอม??

 

แต่คำพูดต่อมาของเขาทำให้สมองของฉันวางเปล่าลงในพริบตา

 

“แล้วเธอรู้จัก วาคาบะ  มาโกโตะมั้ย?”

 

!!!

 

วาคาบะ  มาโกโตะ คำที่เด็กตรงหน้าเอ่ยออกมานั้นช่างหนาวเย็นจับขั่วหัวใจ ก็ชื่อนี่น่ะเป็นชื่อในชาติที่แล้วของฉัน เป็นชื่อที่ฉันไม่อยากจะจดจำ และเป็นตัวตนของฉันที่เกือบจะลืมมันไปแล้ว ตอนนี้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือโลกจริงๆที่ฉันมาอยู่หรือเป็นเพียงความฝันอันแสนยาวนานที่ฉันไม่ยอมตื่น?

 

แต่สิ่งที่ฉันรับรู้คนที่ตอนนี้อยู่ตรงหน้าของฉันไม่ใช่สุกาวาระ  เคนตะอย่างแน่นอน ตอนนี้เขายิ้มมองฉันอย่างสดใสร่าเริงอีกครั้งก่อนที่จะยื่นมือมาตรงหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

 

“เอาล่ะมานะจัง...เราไปคุยกันซักพักดีกว่า...ไม่สิถ้ายังไงตอนนี้ต้องเรียกเธอว่าคุณPlayerรึป่าวนะ?”

 

“คะ...คุณเป็นใครกันแน่คะ???”

 

ฉันทำใจกล้าส่งเสียงถามออกไป นี่มันอะไรกัน ฉันกำลังทำอะไรอยู่แต่ก่อนที่จะรู้ตัวมือเล็กๆของฉันก้อยู่บนมือที่ใหญ่กว่านิดหน่อยของเขาไปแล้ว

 

“ผมคือสุกาวาระ  เคนตะ...แต่ก็ไม่ใช่สุกาวาระ  เคนตะ”

 

เขาพูดออกมาแบบนั้นก่อนจะเดินพาฉันเข้าไปในร้านขายหนังสือทฤษฏีเวทมนต์โบราณที่ดูไม่สะดุดตา แต่ฉันกลับรู้สึกว่ากำลังจะเดินเข้าไปในความมืด......

 

 

 

บอกไว้ก่อนนะคะว่าไม่ได้มีมาม่าให้กินหรอกนะ  แม้ตอนนี้จะดูมืดๆตอนท้ายก็เถอะ ;w;

นี่คือ Otome Girl & Real Otome World สาวโอโตเมะและโลกโอโตเมะที่เป็นจริงนั้นจะพาคุณเปิดเผยสิ่งที่อยู่นอกเหนือฉากหน้าของเกมค่ะ ผ่างงงงงง ใครที่อ่านตอนพิเศษคงรู้แล้วนะว่าใครเอากระดาษของมานามิไป หุหุ

ปล.แน่นอนว่ามานามิยังคงใช้ชีวิตโดยการปักธงและเอาตัวรอดต่อไปเหมือนเดิมแต่เพิ่มเติมคือมี.....ค่ะ

ย้ำอีกทีว่าไม่มีมาม่าให้กินและเรื่องนี้ก็ยังคงไร้สารอาหารขาดสาระกันต่อไป  ถถถถ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

984 ความคิดเห็น

  1. #608 Mako (@kikomaruko) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 01:53
    อ่านางเอกเราน่าจะมีอาหารญี่ปุ่นบ้างนะคะ เพราะแนวยุโรป ไม่มีข้าวให้กิน คนเคยกินข้าวยังไงมันก็ไม่ชินหรอกค่ะ โดยเฉพาะคนที่เป็นคนเอเชียมักกินข้าวเป็นหลัก
    #608
    1
    • 3 มีนาคม 2560 / 05:08
      เมืองที่นางเอกอยู่ก็กินข้าวเป็นหลักนะคะ เดียวจะทำโน็ตเกี่ยวกับประเทศไว้ดีกว่า ;w;
      #608-1
  2. วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 13:02
    โอกกกกกก ที่แท้คือท่านเคนตะเองหรอกหรอที่แอบเข้าไปในห้องมานะจัง
    #419
    1
    • #419-1 Amiko233 (@Amiko233) (จากตอนที่ 24)
      2 มกราคม 2562 / 22:30
      ตอนไหน?
      #419-1
  3. #404 ploy230347 (@ploy230347) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 13:41
    ไรท์มาต่อเถอะมันค้างเกินไปที่จะรับได้~~~
    #404
    1
  4. #403 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 12:10
    ค้าง...ค้างมาก...ไรท์อย่าทำกันอย่างนี้ซิคะ! ถ้าจะตัดแบบนี้ฆ่ากันเลยเถอะ! โห..ตัดอย่างกับนางเอกจะโดนพาไปฆ่าหมกป่าอะ..
    #403
    1
  5. #402 ying1911 (@a0979967458) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 11:35
    รอตอนต่อปายยยย
    #402
    1
  6. #400 Pinkhairlover (@Pinkhairlover) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 06:51
    คะ ค้างตอนใหม่อยู่ไหน....// 
    #400
    1
  7. วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 20:44
    เรื่องนี้ไม่มีมาม่า มีแต่เกาเหลามากกว่า ใส่หลายอย่างทั้งเนื้อ/ หมู / ผัก 
    #399
    1
  8. #398 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 20:10
    เคนคุงแลดูน่ากลัวมากเลย
    #398
    0
  9. #397 "นรี" (@raindemon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 19:49
    อ่านสนุกดี
    #397
    1
  10. #396 FPPD (@FPPD) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 19:49
    ค้างงงงงงงมากกกกกกก
    #396
    1
  11. #395 ~''Fanrasia''~ (@-lalis-) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 18:52
    โล่งอกไม่มีม่าม่าา มาต่อไวๆเน้อออ
    #395
    1
  12. #394 cherigunz (@cherigunz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 17:43
    ลงอีกซักตอนไม่ได้อ้อ กราบบบบ_/|\_555555
    #394
    1
  13. #393 【Higanbana】 (@yurikun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 16:47
    ทำไมค้าง? 5555 เคนคุงดูโลกจิตแปลกๆแฮะ! -.-
    #393
    1
  14. #392 NK142544 (@non_wufan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 16:24
    ดีแล้วล่ะค่ะที่ไม่มีมาม่าอ่ะ!!!!
    #392
    1
  15. #391 j-teana (@j-teana) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 16:14
    ตกลงคือใคร!? เคนตะตัวจริงหรือป่าว
    #391
    1
  16. #390 Wibbie (@wibbie) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 15:11
    เคนตะต้องรอดนะ ฮือๆ
    ทำไมต้องมาเจอกันตระกูล เอโดคาว่า ในห้างปิดตายด้วย ฮือๆ
    #390
    1
  17. #389 Minami Nanako (@firstminami01nan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 15:11
    กลัวขาดสารอาหารตาย 55+
    #389
    1
  18. #388 ♡'Eye' (@eyeloveeve) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 14:57
    ไม่มีมาม่าอะดีแล้วววว
    #388
    1
  19. #387 •GominHo• (@meomeomeo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 14:52
    ไม่เอามาม่า เย้ๆๆๆ รอตอนต่อไป เคนตะ เรามาเป็นพันธมิตรกันเต๊อะ
    #387
    1
  20. #386 Elfea (@venelin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 14:47
    ดีละค่ะ โดยส่วนตัวเสพมาม่าอิ่มละช่วงนี้
    #386
    1