Otome Girl & Real Otome World

ตอนที่ 25 : Ch.18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    18 ก.ค. 59

 

            เครื่องบินแบบทรงกลมขนาดใหญ่ค่อยๆเคลื่อนเข้าสู่จุดลงจอดที่ถูกทำมาเฉพาะในสนามบินนานาชาติของประเทศแฟนนิสต้า นี่คือเครื่องบินส่วนตัวของบริษัทสุกาวาระกรุ๊ป เป็นเครื่องบินที่บินด้วยการเปลี่ยนพลังเวทมนต์จากผลึกคริสตัลให้เป็นของเหลวคล้ายกับน้ำมันแล้วบรรจุด้วยหลอดแบบพิเศษที่ถูกพัฒนาขึ้นมาจากผู้เชี่ยวชาญในห้องทดลองของตัวบริษัทเอง


และฉันสุกาวาระ   มานามิก็มาถึงประเทศแห่งความโรแมนติกนี่อย่างปลอดภัยค่ะ  เมื่อเครื่องบินทรงกลมลงจอดสนิทเหล่าคนใหญ่คนโตของตระกูลที่มีแกนนำคือ สุกาวาระ  ทาเคดะก็เตรียมตัวออกมาจากเครื่องบิน สำหรับฉันที่ไม่เคยขึ้นเครื่องบินเลยทั้งในชาติที่แล้วและชาตินี้ค่อนข้างกลัวเหมือนกันนะคะ  แต่เครื่องบินที่ถูกพัฒนามาลำนี้ช่างบินได้นุ่มนิ่มและรวดเร็วจนใช้เวลาแค่ครึ่งวัน จากประเทศที่อยู่ทวีปทางตะวันออกก็มาถึงประเทศที่อยู่ทวีปทางใต้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ


แล้วถึงแม้จะมีความเหลือมล้ำทางเวลาที่ทำให้ร่างกายปรับสภาพไม่ทันแต่ด้วยความช่วยเหลือจากเทคโนโลยีทางการแพทย์และพลังเวทย์ทำให้เวลาเดินออกจากเครื่องบินจะมีบาเรียปรับสภาพร่างกายให้โดยอัตโนมัติด้วยล่ะค่ะ


แล้วตอนนี้ฉันกำลังถูกคุณป๊าทาเคดะอุ้มลงจากเครื่องล่ะค่ะ อ่านั้นสินะรู้สึกว่ามันน่าอายนิดหน่อยแต่เหมือนคนอุ้มจะชอบใจ เขาชี้นั้นชี้นี่ให้ฉันดูเหมือนกับเป็นคุณพ่อแท้ๆเลยล่ะ อืมพ่อในชาติที่แล้วของฉันก็ชอบทำแบบนี้ ขนาดลูกโตแล้วท่านก็ยังคงทำเหมือนพวกเราเป็นเด็กเลยล่ะ อ่ะ เริ่มใจหวั่นไหวน้ำตาจะไหลซะแล้วสิ ใจเย็นๆนะมานามิเรื่องมันผ่านมาแล้วและตอนนี้เธอต้องคิดถึงแต่อนาคตเข้าไว้


ฉันกำหนดลมหายใจเข้าออกช้าๆแล้วเปลี่ยนความคิดโดยการมองสังเกตรอบๆข้างแทน ทั้งครอบครัวของสองพี่น้องและบรรดาเมดรวมทั้งคนจากบ้านอิจูอินทยอยเดินเป็นแถวออกมา รวมๆแล้วมีคนเยอะอย่างไม่น่าเชื่อ พอลงมากันครบก็ทยอยกันเข้าไปข้างในตัวอาคารของสนามบิน และคนที่มารอรับพวกเราเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณอาเซโตะ


“คุณอาเซโตะค๊าาาาาา”


ฉันทำท่าโบกไม้โบกมืออย่างร่าเริง พร้อมกับคนอื่นๆที่เริ่มส่งเสียงทักทายกันไปมา เมื่อป๊าทาเคดะปล่อยฉันลง ฉันจึงหันหน้าไปมองทางข้างหลังเพื่อความแน่ใจอะไรบางอย่าง แล้วก้เจอกับเคนคุงที่เหมือนจะจับสังเกตฉันได้ เขายิ้มที่มุมปากนิดๆแล้วพยักหน้า ก่อนจะพูดออกมาโดยไม่มีเสียงว่า พยายามเข้านะ ฉันผงกหัวตอบรับแล้ววิ่งเต็มฝีเท้าแล้วกระโดดเอากอดที่ขาของคุณอาเซโตะทันที


แล้วถ้าเกิดมีใครถ้าว่าระหว่างฉันกับเคนคุงคนนี้เกิดอะไรขึ้นล่ะก็ ฉันบอกได้เลยว่ามันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเหลือเชื่ออย่างที่สุด และเป็นเรื่องที่ดีสุดๆสำหรับฉันเลยล่ะค่ะ



............ย้อนกลับไปเมื่อตอนเดินเลือกซื้อเสื้อผ้าที่ห้างโปเปียเมื่อวันก่อน..........


 

ในตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองอาจจะเผลอเข้ามาในเรื่องราวลึกลับหรือด้านมืดของอะไรบางอย่างเข้าไปแล้ว ห้องๆในห้างชื่อดังกลับมืดสนิทและเต็มไปด้วยกลิ่นของหนังสือเก่า แต่พอเดินไปได้อีก2-3ก้าว ไฟก็ถูกเปิดขึ้นทั้งหมดอย่างกะทันหัน ฉันกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสก่อนจะมองไปรอบๆก็พบว่ามันเป็นร้านหนังสือภาษาต่างๆที่ถูกจัดแต่งเหมือร้านหนังสือในย่านการค้าทั่วไป


“เฮ้อ สายตาจะเสียหมดแล้ว...”


เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังออกมาจากด้านในเค้าเตอร์ชำระเงินแต่กลับไม่เห็นตัว แต่ดูเหมือจะเป็นคนรู้จักของเคนคุงที่ยืนอยู่ข้างๆฉันในตอนนี้


“หะๆ ขอโทษนะครับ พอดีลืมบอกให้เปิดไฟเตรียมเอาไว้ก่อนน่ะ....”


เคนคุงยิ้มไร้เดียงสาตอบกลับไป อืม คิดว่าไม่น่าจะใช่เลยแหะและคนที่อยู่หลังเค้าเตอร์คนนั้นก้คิดเหมือนฉันด้วยเช่นกันล่ะน๊า


“ไม่ใช่ว่าจงใจไม่เปิดตั้งแต่แรกอยู่แล้วเหรอครับเจ้านาย?”


เสียงนั้นเริ่มโอดครวญและมือซีดๆที่มีแต่หนังหุ้มกระดูกก็ค่อยๆโผล่ออกมา...


“กรี้ดดดดดดด  ผีหลอกแล้วค่า!!!


ตอนนี้ฉันไม่สนใจว่าคนข้างๆจะมีความลับหรืออะไรน่ากลัวแล้วเพราะเคนคุงนั้นดูน่ารักกว่าไอ้มือปีศาจนั้นเป็นไหนๆดังนั้นฉันจึงโดดไปเกาะหลังของเคนตะคุงอย่างรวดเร็ว!!


“วะ..เหวอ!! มานะจังใจเย็นๆก่อนนะครับ...แอ๊ก!!


แน่นอนว่าพวกเราตัวเท่าๆกันดังนั้นจึงล้มลงพื้นกันไปทั้งคู่แต่ถึงจะเกิดเรื่องเจ็บตัวแบบนี้แต่ฉันก็ยังหลับตาปี๋และเกาะไม่ยอมปล่อย ไม่น๊าาาาา สิ่งที่ฉันกลัวอันดับต้นๆก็คือพวกเรื่องลึกลับน่ากลัวนี่แหละ วิญญาณที่สู้หรือหนียังไงก็หนีไม่พ้นแบบนี้น่ะ น่าสยองสุดๆไปเลย ตอนนี้ฉันอยากร้องไห้ ไม่สิฉันกำลังร้องไห้ตะโกนโวยวายอยู่นี่หน่า


“อย่าเข้ามา!!อย่าเข้ามา!อย่าเข้ามา!อย่าเข้ามา!อย่าเข้ามา!


“ใจร้ายเค้าไม่ใช่ผีนะแม่สาวน้อย”


“มานะจัง...ใจเย็นๆก่อนนั้น....เป็น...ผู้ช่วยผมเอง แค่กๆ..หะ..หาย ใจจะ...ไม่ออก..แล้ว...”


 

.........


 

กว่าที่จะทำความเข้าใจสถานการณ์ได้ก็เป็นชั่วโมงเลยทีเดียวตอนนี้ฉันและเคนคุงก็นั่งหันหน้าคุยกันอยู่บนโต๊ะสำหรับอ่านหนังสือในร้าน โดยมีคุณลูซี่ผู้ช่วยของเขาคอยรินชาให้อยู่ข้างๆ ฉันจำแทบไม่ได้เลยจริงๆว่าผู้ชายที่มีรูปร่างเหมือนไม้เสียบลูกชิ้นและมีผิวซีดๆคนนี้อีก10ปีให้หลังจะกลายเป็นตาลุงกล้าโตผิวแทนที่มาปรากฏตัวบ่อยๆในภาคของเคนตะ...เอาเป็นว่าข้ามเรื่องของลูซี่ไปก่อนแล้วกันค่ะ


“เอาล่ะ มาโกโตะจังหรือตอนนี้คือมานะจัง...คงจะสงสัยเรื่องของผมน่าดูเลยใช่มั้ยครับ?”


เสียงของเคนคุงเรียกช่วงเวลาที่คิดเพ้อไปมาของฉันให้กลับเข้าที่ และตอนนี้ฉันรู้สึกกดดันอยู่นิดๆ เขาที่รู้จักตัวฉันคนนี้เป็นใครกันแน่ ฉันจึงพยักหน้าอย่างจริงจังกลับไป


“อืม...ถ้าจะให้พูดก็คือผมเป็นเคนตะ สุกาวาระ  เคนตะจริงๆ แต่ไม่ใช่สุกาวาระ  เคนตะในตอนนี้เท่านั้นเองครับ”


“เอ๋! มันหมายความว่ายังไงกัน??”


“นั้นสินะครับ ถ้าจะพูดให้เข้าใจง่ายๆผมเองก็คงเป็นวิญญาณของเคนตะจากอนาคตที่กลับมาอยู่ในร่างของตัวเองตอนเด็กๆ...อืมแบบนี้น่าจะเข้าใจใช่มั้ย?”


 

--------------------------------------

ขออภัยเว้นไม่ทัน ตอนนี้แต่งไปแล้วมันค่อนข้างยาวเลยตัดส่วนที่คิดว่าจะแก้ใหม่ไปก่อน

ถ้าค้างหรืองงอีกก็ขออภัยนะคะ ช่วงนี้งานยุ่งติดงานแรงมาก ไม่มีเวลาจริงๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

984 ความคิดเห็น

  1. #830 RhongTood (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 09:25
    เชดเด้...ไปไกลมาก
    #830
    0
  2. #436 Asahi_san (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 21:41
    วิญญาณจากอนาคตก็มาาาาาา ป๊าดดด ไรท์ขาออกทะเลไกลมาก...
    #436
    0
  3. #420 องค์หญิงแห่งภูต (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 13:28
    โฮกกกกก กำลังลุ้นเลยไรท์รีบมาต่อเร็วๆนะคะ
    #420
    0
  4. #418 FPPD (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 10:41
    เจ๋งอ่าาาาา
    #418
    0
  5. #417 naotokun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 07:22
    เดี๋ยวสิเฮ้ย! ตัดฉับแบบนี้มันทำร้ายกันเกินป๊ายยยยย=[]=
    #417
    0
  6. #416 cherigunz (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 04:54
    กรพริบตานิยายตอนนี้ก็จบ//สู้ๆนะคะ
    #416
    0
  7. #415 EHEH (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 01:35
    รอๆๆๆๆ ค้างค่ะ 5555
    #415
    0
  8. #414 j-teana (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 00:33
    ค้างฟุดๆๆๆๆ
    #414
    0
  9. #413 black-GHOST (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 23:12
    สนุกมากค่ะอ่านเพลินเลยค่ะ
    #413
    0
  10. #412 Rynge (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 19:51
    รีบมาต่อไวๆนะค่ะ
    #412
    0
  11. #411 ♡'Eye' (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 19:31
    เริ่มงงแล้ว ค้างงงงงง
    #411
    0
  12. #410 แมวน้อยเจ้าปัญหา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 19:07
    ค้างอ่าาา
    #410
    0
  13. #409 ying1911 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 18:53
    แสดงว่าในอนาคตทุกคนจะรู้ใช่ไหมว่านางเองไม่ใช่มานามิจริงๆเคนตะถึงได้รู้ เอ๊ะ หรือว่ายังไง
    #409
    0
  14. #408 •GominHo• (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 18:11
    ค้างๆๆๆ งี้เคนตะจะเป็นหนึ่งในฮาเร็มมั้ย อย่างที่เม้นล่างถามเลยค่ะ //ทุกคนดูกังวลแค่ฮาเร็มนางเอกจะลดลงนะคะเนี่ย555555 แต่จากที่มีการให้กำลังใจแล้ว เคนตะต้องช่วยมานามิแน่นอนนนน เย่ ฮาเร็มจงเจริญ!//โบกป้ายไฟ เคนตะต้องคอยดูแลไม่ให้ยูคุงหึงเกินนะคะ เดี๋ยวมานามิผมร่วงหมดก่อนโตพอดี 5555
    #408
    1
  15. #407 kimiyuri1 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 17:47
    แล้วตอนนี้เคนคุงยังเป็นหนึ่งในฮาเร็มของมานามิจังอยู่รึเปล่าคะ?//???
    #407
    1
  16. #406 P'Zircon (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 17:46
    จบแบบค้างคาใจ สรุปว่าเคนตะคือเคนตะจากอนาคต แล้ว...รู้เรื่องนางเอกในร่างนางร้ายได้ยังไงนะ ??
    #406
    1
  17. #405 kavasarew (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 17:40
    เคนคุงเป็นผี เอ้ย เป็นคนจากอนาคต
    #405
    1