Otome Girl & Real Otome World

ตอนที่ 15 : Ch.11 Ijuuin Toya (รีไรท์ Full HD)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    15 มิ.ย. 59

         ******รีไรท์เพิ่มความยาวเพิ่มความคมชัดค่ะ

               อ่านแล้วอ่านอีกกันได้นะคะ ปล.หลังจากนี้ไรท์เองก็จะไปลุยเรื่องอื่นด้วยแล้วล่ะค่ะ 



   ตั้งแต่เริ่มจำความได้สิ่งที่ผมเห็นมีเพียงอุปกรณ์ทางการแพทย์ ที่ตั้งอยู่รอบๆแทนที่รูปถ่ายครอบครัวและบรรดาคนรับใช้ที่คอยดูแลผมและบ้านหลังใหญ่หลังนี้ ทุกๆคนบอกว่าผมเป็นคนฉลาดและมีความจำดี แต่ทำไมผมถึงจำไม่ได้ว่าผมเห็นพ่อกับแม่นั่งทานข้าวด้วยกันกับผมครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ผมรู้แค่ว่าคุณพ่อออกไปทำงานที่ท่านรักในประเทศอันห่างไกลนานๆจะกลับมาซักที ส่วนคุณแม่เองก็ดูเหมือนว่าเธอออกไปที่อื่นเช่นกันกับคุณลุงที่ท่าทางใจดีแล้วเธอก็ไม่ได้กลับมาบ้านหลังนี้อีกเลย มีบางครั้งแม่ก็จะโทรมาเยี่ยมผมบ้าง อันที่จริงแล้วแม่โทรหาผมบ่อยกว่าเวลาที่พ่อกลับมาเยี่ยมผมซะอีก และพ่อก็จะโทรหาผมแค่ในวันเกิดเท่านั้นเองด้วย

คุณแม่เองก็คอยบอกอยู่เสมอว่าเป็นลูกผู้ชายต้องใส่ใจจิตใจของผู้หญิงและต้องให้ความสำคัญกับผู้หญิงให้มากๆโดยเฉพาะผู้หญิงที่ดีและจริงใจกับเรา อย่าทำให้พวกเธอร้องไห้เด็ดขาดเพราะนั้นจะถือว่าผมไม่ใช่ลูกผู้ชาย ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจว่าต้องยังไงบ้างแต่ผมคิดว่าคุณแม่คงต้องการให้ผมช่วยเหลือพวกเธอและทำให้พวกเธอยิ้มอย่างมีความสุขแน่ๆ


          เพราะงั้นในบางทีผมเลยพยายามช่วยพวกพี่สาวทำความสะอาดบ้านเพราะไม่อยากให้พวกพี่ๆเขาเหนื่อยเกินไป แต่กลายเป็นว่าพวกเธอไม่ได้ยิ้มยินดีอย่างที่คิดแต่กลับหน้าซีดร้องห่มร้องไห้และอ้อนวอนขอให้ผมนอนพัก ว่าแต่ผมทำอะไรผิดไปรึป่าวนะ ทั้งๆทีผมอยากให้พวกเขายิ้มอย่างมีความสุขกันแท้ๆ แต่เมื่อพวกเธอและคุณลุงผู้ดูแลบ้านขอร้องผมจำต้องกลับไปอยู่เฉยๆเหมือนเดิม


ดังนั้นในทุกๆวันผมจะใช้เวลาอยู่บนเตียงมีนานๆครั้งถึงจะออกไปเล่นข้างนอกได้บ้าง แต่ผมก็รู้สึกว่าอยู่ในสวนหรือนอนอยู่บนเตียงก็แถบจะไม่ต่างกัน ทุกๆวันที่ผมตื่นผมจะใช้เวลาว่างไปกับการมองสัตว์ต่างๆที่มีอิสระเป็นของตัวเอง คุณพี่สาวหัวหน้าเมดที่ควบตำแหน่งบอดี้การ์ดให้กับผมพี่ลิเลียเองก็ดูท่าจะกลุ่มใจกับเรื่องนี้มากเมื่อผมเผลอพูดออกไปให้เธอได้ยิน ผมรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้มากๆเมื่อเห็นสีหน้าที่ยุ่งยากและหนักใจของเธอ


          แต่เพียงไม่นานเธอก็ได้บอกกับผมว่าเธอได้ขออนุญาตพ่อของผมให้นำน้องสาวมาช่วยงานและเล่นเป็นเพื่อนผมได้ ผมดีใจมากที่ได้เพื่อนใหม่ เมื่อได้เจอกับลิลลี่น้องสาวของพี่ลิเลีย ผมก็รู้สึกว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ดูห้าวหาญและชอบพูดเสียงดังๆเกือบตลอดเวลาแต่มันก็ทำให้ภายในบ้านคึกคักขึ้นแม้เธอจะค่อนข้างตรงไปตรงมาและดูเลือดร้อนไปหน่อยแต่ก็ยังคอยเล่นกับเด็กที่ป่วยบ่อยๆแบบผมโดยไม่เบื่อเลย


ดังนั้นเมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าผมจึงเห็นเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆคนหนึ่ง จึงชอบแอบตามใจและให้ท้ายเธอเสมอๆไปแทน จนพี่ลิเลียต้องเข้ามาเตือนผมบ่อยๆว่าอย่าให้ท้ายเธอมากเกินไป ไม่อย่างนั้นเดียวเธอจะกลายเป็นกอลิล่าป่าขึ้นมาจริงๆ ซึ่งผมก็ได้แต่หัวเราะกับคำพูดของพี่ลิเลีย


          จนพอผมอายุประมาณ6ขวบผมก็ได้ป่วยหนักขึ้น แต่ในเวลานั้นทั้งพ่อและแม่ไม่มีใครมาเยี่ยมผมที่ไม่สามารถลุกออกจากเตียงได้เลย ผมรู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึกๆเหมือนตัวเองได้ถูกทอดทิ้งไปแล้ว แม้จะมีพี่ลิเลียและคุณผู้ดูแลบ้านคอยอยู่ข้างๆตลอดในตอนที่ติดไข้หนักถึงอย่างนั้นบางทีผมก็อยากเห็นพ่อกับแม่มายืนข้างๆแบบนี้บ้าง แต่พอคิดว่ามันเป็นความคิดที่ไม่ดีต่อพวกพี่ๆที่คอยมาเฝ้าผมอยู่ ผมก็ได้แต่แอบรู้สึกผิดอยู่ในใจและไม่คิดถึงเรื่องนี้อีก


ส่วนลิลลี่ไม่ได้รับอนุญาตให้มาเล่นใกล้ๆผมได้เพราะเธอเด็กเกินไปมันอาจจะทำให้เธอติดหวัดแล้วจะป่วยไปกันใหญ่ เธอจึงได้แต่ต้องคอยเล่นกับผมอยู่ด้านนอกของห้องเสมอๆ บางทีผมก็ได้ยินเธอบนใส่พี่นาโอมิที่เป็นผู้ช่วยคนสำคัญของพี่ลิเลีย และแน่นอนเธอได้ถูกทำโทษโดยการบิดหูเป็นรางวัล เสียงร้องของเธอช่างสร้างความครื้นเครงให้กับบ้านหลังนี้จริงๆ ถ้าผมมีน้องสาวน้องสาวผมอาจเป็นคนแบบเธอก็ได้


          แต่เรื่องของผมก็เปลี่ยนไปในขณะที่ผมกำลังนอนเป็นไข้อยู่ในห้องของตัวเองในฤดูร้อนแล้วเสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นใกล้หูดังบึ้มพร้อมเศษผงปลิวว่อนผมจำรายละเอียดไม่ได้เลยแต่ดูเหมือนผมจะเก็บเจ้าสิ่งที่ทำลายกำแพงบ้านและห้องของผมไปคืนใครซักคนท่ามกลางเสียงร้องโวยวายดังไปทั่ว

 


......

 


          พอลืมตาขึ้นมาอีกทีผมก็ได้มาอยู่ในห้องที่ดูแปลกตา จับใจความได้ว่าเพราะห้องผมพังเพราะลูกชายคนโตของคุณลุงสุกาวาระ เขาปาบอลที่ประจุพลังเวทย์แบบไม่ได้ตั้งใจมาโดนบ้านของผมในขณะกำลังเล่นอยู่ในสวน เจ้าของบ้านอย่างคุณลุงสุกาวาระเลยต้องโทรมาขอโทษและได้จัดการซ่อมแซมบ้านให้เพราะตัวของเขาได้ทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ และเมื่อเขารู้ว่าผมได้แต่นอนป่วยอยู่คนเดียวโดยที่คนในครอบครัวไม่ค่อยได้กลับบ้านเขาจึงทำสีเสียงเป็นห่วงออกมาก่อนจะต่อโทรศัพท์ประชุมสายไปหาพ่อของผมแล้วดูเหมือนคุณพ่อจะโดนคุณลุงดุไปยกสองยกอยู่เหมือนกันว่าทำไมลูกป่วยหนักไม่กลับมาดูแล และคุณลุงสุกาวาระก็กลัวว่าตัวผมจะเหงาและรู้สึกไม่ดีเลยให้มาพักรักษาตัวที่บ้านหลังนี้ก่อน เพราะจะได้เล่นกับลูกๆเขาด้วยแล้วบอกว่าอีกไม่นานเขาก็จะกลับไปเยี่มผมทันทีที่มาถึง


          ส่วนพ่อของผมตอบตกลงอย่างเต็มใจเพราะเห็นว่าผมไม่ควรอยู่คนเดียวจริงๆ แล้วท่านก็ได้ขอโทษผมที่ไม่ค่อยได้กลับบ้านและปล่อยให้นอนป่วยอยู่คนเดียวถึงแม้จะมีพวกพ่อบ้านและเมดอยู่แต่ก็ไม่สามารถที่จะเล่นด้วยได้ และมันก็ไม่ใช่สังคมที่เด็กควรจะมี และถ้าเขาออกจากสถานที่ค้นคว้าได้จะกลับบ้านมาหาผมแน่นอน ผมอดสงสัยไม่ได้จริงๆว่าถ้าบ้านของคุณลุงสุกาวาระไม่โทรไปบอกพ่อของผม ผมจะได้ยินเสียงของเขาและเขาจะรู้และโทรมาขอโทษที่ทิ้งผมไว้คนเดียวแบบนี้มั้ยนะ


ดังนั้นตอนนี้ผมเลยได้ย้ายมานอนป่วยอยู่ในบ้านสุกาวาระอย่างในทันทีพร้อมกับเครื่องมืออุปกรณ์ทางการแพทย์แบบครบชุดสำหรับเอาไว้พร้อมช่วยเหลือผมได้ตลอดเวลา และที่น่าประหลาดใจคือลูกสาวของบ้านหลังนี้(ที่ผมคิดว่ามีด้วยเหรอ?)ก็ส่งของเยี่ยมไข้มาให้ผมด้วยหลังจากผมย้ายเข้ามาอยู่ได้หนึ่งวันก่อน(จริงๆมานามิจะให้ตั้งแต่วันนั้นล่ะแต่ถูกจับไปเป็นนางแบบ) ในวันแรกเธอส่งผลไม้ที่เต็มไปตัววิตามินซีมา อ่านั้นเป็นของสำหรับเยี่ยมไข้ที่ค่อนข้างดีแต่ตะกร้าที่คุณเมดประจำห้องของเธอเอามาให้นั้นมันถูกห้อยเต็มไปด้วยพวงกุญแจแมงกะพรุนล่ะ ดูเหมือเด็กที่ชื่อมานามิจะชอบแมงกะพรุนมากๆเลยนะ เมื่อผมใช้เสียงแหบแห้งคุยกับคุณเมดตอนกำลังนอนพิงเตียงอยู่เธอก็อมยิ้มและแอบหัวเราะ ก่อนจะพยักหน้าตอบพร้อมพูดอย่างอารมณ์ดี


          “ใช่ค่ะ คุณหนูชอบแมงกะพรุนที่สุดเลยค่ะ โดยเฉพาะรถบัสแมงกะพรุน”


          เธอได้คุยกับผมอยู่พักนึ่งและผมก็ได้รู้ว่ามานามิอายุน้อยกว่าผมเพียง1ปีซึ่งเธออายุเท่ากับลิลลี่เลยล่ะ พอพูดคุย(ส่วนใหญ่เธอจะพุดคนเดียว)จบเธอก็ขอตัวกลับ ผมบอกขอบคุณเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนเพื่อให้อาการป่วยนี่หายไปไวๆเพื่อจะได้บอกขอบคุณของเยี่ยมไข้มากมายจากตระกูลสุกาวาระที่มอบให้ผม


          เช้าวันรุ่งขึ้นพี่สาวเมดก็เอาของเยี่ยมไข้จากคุณหนูคนนั้นมาให้ผมอีก ผมค่อนข้างแปลกใจที่เธอคนนั้นเอาของมาเยี่ยมไข้ให้ผมบ่อยจริงๆขนาดคุณลุงและคุณป้าสุกาวาระก็ยังส่งของมาให้ผมแค่รอบเดียวตามปกติแท้ๆ แต่ทำไมเธอคนนี้จะลำบากมาจัดของให้ผมทุกวันทั้งๆที่ไม่รู้จักกันมาก่อนด้วยนะ? แล้วพอมองดูของเยี่ยมในวันนี้ของเด็กที่ชื่อมานามิมันก็เป็นของบำรุงสุขภาพอย่างดีที่ถูกจัดเป็นกลุ่มอยู่ตรงกลางตะกร้าแล้วล้อมไปด้วยขนมเยลลี่รูปแมงกะพรุน กับไม้แกะสลักลายหมีกำลังถือปลาแซลม่อน ส่วนตะกร้าก็ถูกห้อยด้วยริบบิ้นสีฟ้าดูหรูหราไม่เบาซึ่งไม่เข้ากับของด้านในซักเท่าไหร่แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันน่าเกลียดอะไร แล้วคุณแวนด้าเมดประจำห้องของมานามิก็บอกว่าคุณหนูของเธอตั้งใจเลือกมาให้ผมโดยเฉพาะเลยล่ะ


          วันที่สาม วันนี้คุณเมดก็มาหาผมที่นอนซมอยู่บนเตียงแต่เช้าพร้อมกับตะกร้าที่ถูกแปะเต็มไปด้วยหน้ากากฮีโร่มากมาย ถึงของในตะกร้าจะมีผลไม้สำหรับเยี่ยมไข้แต่ดูเหมือนเธอจะจัดเรียงผลไม้ให้เป็นรูปแมงกะพรุนแบบสามมิติมาด้วยล่ะ มันทำให้ผมรู้สึกว่าอยากจะเห็นคนที่ทำอะไรแบบนี้มาเยี่ยมไข้จริงๆ  เพราะของพวกนี้ดูน่าสนใจในหลายๆความหมายเลยล่ะ  แต่ผมคิดว่าผมคงกินมันไม่หมดหรอก...แต่เพราะเธอเป็นคนเอามาให้ผมคิดว่าผมจะพยายามกินไปเรื่อยๆเท่าที่กินได้เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจของเธอคนนั้น


          วันที่สี่วันนี้พี่แวนด้าถือแจกันรูปร่างแมงกะพรุนกับดอกไม้สำหรับเยี่ยมไข้เข้ามา ในตอนแรกผมคิดว่าของในวันนี้น่าจะธรรมดาที่สุดแล้ว ก็เผอิญเห็นวินาทีที่คุณแวนด้าเอาดอกไม้ปักในแจกันพอดี แล้วแจกันก็ส่งเสียงร้องว๊ากออกมาเบาๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นหัวเราะดัง หึหึหึหึ แล้วแจกันแมงกะพรุนที่ว่าก็เคลื่อนไหวด้วยการลอยตัวไปมาในอากาศเหมือนกำลังแหวกว่ายอยู่ในทะเล ตอนแรกผมและพวกพี่เมดตกใจกันใหญ่เลย แต่พอบอกว่านี่เป็นสินค้าของทางบริษัทในเครือสุกาวาระที่คุณหนูของเธอสั่งทำพิเศษมาให้ทุกคนก็เริ่มมองหน้ากันแบบปลงๆไปแทน


          วันที่ห้าวันนี้ผมเองก็ยังป่วยอยู่แต่อาการดีขึ้นแล้ว วันนี้ของเยี่ยมไข้ก็ยังถูกส่งมาตามปกติ มันเป็นตะกร้าที่ผูกริบบิ้นสีฟ้ากับห้อยพวงกุญแจแมงกะพรุนเหมือนวันแรกๆที่เห็น ของที่มีก็เป็นผลไม้ทั่วไปแต่สิ่งที่อยู่ปนกับผลไม้คือเครื่องฉายเวทมนต์สามมิติอันกลมๆที่อัดการ์ตูนเรื่องแมงระพรุนน้อยผจญภัยเอาไว้ล่ะ


          ผมได้แต่บอกให้เมดที่บ้านของผมขนเอาไปเก็บไว้ก่อนแล้วพอหายดีค่อยเอามาเปิดดู แต่ดูเหมือนลิลลี่ที่ช่วยงานและจัดการเก็บของเยี่ยมไข้ไปเก็บที่บ้านผมจะเริ่มผวาแมงกะพรุนซะแล้ว เธอถึงกับโทรด่วนมาบอกให้ผมรีบหายไข้เร็วๆจะได้ไม่มีแมงกะพรุนทั้งหลายรูปแบบมาอยู่ในห้องพักของผมเพิ่มอีก แต่ผมว่ามองดีๆมันก็น่ารักแบบแปลกๆอยู่นะ

         


.............

 


          โชคดีของลิลลี่ที่ผมป่วยหนักอยู่อีกแค่2-3วัน ถึงในช่วงเวลานั้นผมจะได้ตุ๊กตาแมงกะพรุน ที่ห้อยโทรศัพแมงกะพรุน และเครื่องเขียนลายแมงกะพรุนมาด้วยก็ตาม แต่ลิลลี่ที่รู้ว่าผมหายป่วยหนักก็ได้พูดออกมาว่า ขอบคุณพระเจ้าในที่สุดของเยี่ยมไข้ที่มีแต่แมงกะพรุนจะไม่ถูกส่งมาให้เก็บอีกแล้ว ส่วนผมก็ได้แต่หัวเราะกับความคิดของเธอและพยุงตัวเองที่ไม่มีไข้แล้วลุกนั่งบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ ดูเหมือนทุกคนจะดีใจกับเรื่องนี้มาก และขอบคุณของเยี่ยมไข้ในส่วนที่เป็นของกินของเด็กที่ชื่อมานามิให้มา เพราะของกินพวกนั้นที่ผมกินเขาไปเพื่อไม่อยากทำร้ายน้ำใจของคนให้ ได้ทำให้ภูมิคุ้มกันของผมดีขึ้นและต้านโรคได้มากขึ้น


พี่ลิเลียยังพูดชมออกมาจากใจจริงเลยว่าดูเหมือนของที่ส่งมาแต่ละวันจะเรียงลำดับการสร้างภูมิคุ้มกันให้ผมได้อย่างไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ


เมื่อพี่ลิเลียได้ติดต่อพวกคุณลุงสุกาวาระว่าผมหายดีแล้วก็เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขาเตรียมตัวจะกลับมาที่บ้านหลังนี้พอดีเขาเลยบอกว่าจะเข้ามาเยี่ยมผมเลยในทันที

 


........

 


          และวันนี้ผมก็ได้เจอกับเด็กที่ชื่อมานามิ เธอมีผมสีเงินเปล่งประกายและนัยน์ตาสีฟ้าที่ดูทรงพลังมีอำนาจแต่ตัวของเธอเล็กมากและดูจะเตี้ยกว่าลิลลี่เล็กน้อย ตอนแรกๆผมก็รู้สึกกลัวๆกับสายตาของเธออยู่แต่พอมองดูดีๆผมก็รู้สึกได้ว่าเธอไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย แม้ต่อมาเธอจะมีเรื่องกับลิลลี่ไปนิดหน่อยแต่เธอก็ไม่ได้โวยวายอะไรกลับ ในตอนแรกผมคิดว่าเธอหวาดกลัวตอนที่คุณลุงสุกาวาระอุ้มปลอบแล้วผมคิดว่าควรให้ลิลลี่ที่จู่ๆก็พุ่งเข้าไปสกัดขาเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างมานามิขอโทษเธอดีๆ แต่พอดูดีๆเธอไม่ได้สั่นหรือร้องไห้หรือดูเหมือนเจ็บอะไร มันทำให้ผมอดมองความเคลื่อนไหวแปลกๆนี้ด้วยความนับถือไม่ได้ที่เธอเป็นคนใจเย็นกว่าที่คิด


จนผมลืมที่จะพูดแล้วได้แต่มองเธออยู่แบบนั้น กว่าผมจะรู้ตัวอีกทีผมก็มารู้ตัวตอนที่ลิลลี่ได้รู้ว่าเธอคือคนที่ส่งของเยี่ยมไข้เป็นเหล่าแมงกะพรุนทั้งหลายมานั้นแหละ ในตอนนั้นเธอตะโกนออกมาอย่างหวาดกลัวเลยทีเดียว และท่าทางของลิลลี่มันก็ทำให้ผมขำออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอโทรมาบ่นตอนที่ได้รับหน้าที่เก็บของเยี่ยมไข้นั้น


และเพราะเธอดูเหมือนกอลิล่าป่าไปจริงๆซะแล้ว พี่ลิเลียจึงรีบจัดการขอโทษฝ่ายนั้นในทันทีเมื่อได้สติกัน และแน่นอนว่าลิลลี่จะต้องถูกจัดการขั้นเด็ดขาดแน่ๆเมื่อกลับไป แถมตอนนี้เธอยังไม่ยอมที่จะพูดขอโทษอีกฝ่ายเองเพราะแมงกะพรุน มันทำให้ไอยะเยือกจากพี่ลิเลียแล้วพี่นาโอมิ ผมเองก็อยากจะขอร้องให้พี่ลิเลียลงโทษตามกฎเมดเบาๆลงหน่อยแต่ก็พูดไม่ทัน และโชคดีที่เพราะทางฝั่งบ้านคุณสุกาวาระจะไม่ติดใจเอาเรื่องอะไร ผมค่อนข้างประหลาดใจที่บ้านนี้ใจดีกว่าที่ผมคิดเอาไว้มาก

         


.........


         

          เรื่องราวที่เกิดขึ้นในการแนะนำตัวอย่างเป็นกันเองของทางบ้านสุกาวาระก็จบลงไปได้ด้วยดี แต่ดูเหมือนพวกคุณลุงกับคุณป้าเองก็พึ่งกลับมาเหนื่อยๆจึงได้ขอตัวออกไปหลังจากที่ถามไถ่อาการกันเป็นพิธี บางทีผมก็คิดว่าทั้งคู่ดูแปลกๆอยู่นิดหน่อยแต่ผมก็ทำเพียงลืมๆมันไป และลิลลี่เองก็ถูกพี่นาโอมิลากกลับไปลงโทษทันที่เหมือนกันหลังจากพวกคุณลุงสุกาวาระเดินออกไปไม่นาน


          ที่เหลืออยู่ก็เลยมีผม เด็กสาวผมเงินที่ชื่อมานามิ และเด็กน้อยตัวเล็กๆที่เกาะหนึบเธอแน่นที่ชื่อทาเคชิ พวกเราได้แนะนำตัวกันอีกครั้งและได้ขอบคุณสำหรับของเยี่ยมไข้ที่เธออุส่าตั้งใจทำมาเยี่ยมผมตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมรู้สึกว่ามานามิดูเป็นคนที่จริงจังมากในหลายๆความหมาย แล้วเธอได้ขอเรียกผมเป็นพี่โทยะด้วย ซึ่งตัวผมไม่ปฏิเสธ และแน่นอนผมเลยขอเรียกเธอว่ามานามิจังกลับไป ดูเธอเองก็จะดีใจมากเหมือนกัน อ่ะแบบนี้พวกเราก็ถือว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันได้ด้วยรึป่าวนะ?


          แต่แล้วในตอนที่ผมคิดอะไรเรื่อยเปื่อยพร้อมมองมานามิที่กำลังจะตอบคำถามผมอยู่ ผมก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าใครบางคนที่เคลื่อนไหวเข้ามาได้อย่างรวดเร็วและเงียบกริบจนกระทั้ง


          “โอ้ยยยย!!!


          มานามิจังร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วตกใจจนเกือบจะตกเก้าอี้ลงไป ผมตกใจอย่างมากก่อนที่จะมองไปเห็นเด็กผู้ชายที่ดูสูงกว่าผมมากๆยืนถือเส้นผมของมานามิจังอยู่ เขาจ้องมองด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรมาที่ผมก่อนจะพูดใส่ผมด้วยน้ำเสียงอันเย็นชาแกมข่มขู่


          “นี่หน่ะ สัตว์เลี้ยงของฉัน  แกไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อเธอหรอกนะ!


          คำพูดที่เข้าได้พูดออกมาทำให้ในตอนนั้นผมรู้สึกโมโหมาก มานามิเป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งแต่ทำไมเจ้าจอมเกเรคนนี้ถึงมาดึงผมเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆแบบไม่สนใจอะไรเลยได้แบบนี้กัน แล้วก่อนที่ผมจะทันได้พูดอะไรน้องชายที่ชื่อทาเคชิคนนั้นก็ร้องเรียกเขาว่า พี่ยู ก่อนจะวิ่งเข้าไปหา ผมเลยเข้าใจได้ว่าคนๆนี้คือสุกาวาระ ยูผู้เป็นลูกชายคนโตของคุณลุงทาเคดะที่เขาได้พูดถึงตอนแนะนำตัวนั้นเอง


          “แงงงงพี่ยู ปล่อยของมานามิก่อนนะค๊าาาาาาาา”


          เมื่อผมเห็นมานามิจังกำลังร้องไห้ผมก็อดไม่ได้ที่จะฝืนลุกจากเตียงทั้งๆที่รู้ตัวดีว่าพึ่งหายไข้ไปจับบริเวณเส้นผมที่กำลังดูดึงของเธอเองไว้แล้วพูดสั่งสอนสุกาวาระ ยูที่เข้ามารังแกเธอให้หยุดการทำที่รุนแรงต่อเด็กที่อายุน้อยกว่าลง


          “ผมคิดว่าคุณควรปฏิบัติกับเด็กผู้หญิงดีๆหน่อยนะครับ และอีกอย่างผมรู้สึกว่าเธอเป็นน้องสาวของคุณไม่ใช่หรือไง คุณไม่ควรไปเรียกเธอว่าสุนัขแบบนั้นนะ”


          ผมพยายามใช้แรงที่มีอันน้อยนิดของตัวเองดึงผมที่อยู่ในมือของสุกาวาระ ยูออกแต่ดูเหมือนเขาจะมีแรงที่เยอะมากจนเกินไป แน่นอนว่าทาเคชิตัวน้อยสังเกตเห็นว่าพี่สาวของตัวเองกำลังเจ็บปวดเขาจึงเข้ามาช่วยดึงทางฝั่งผมอย่างเต็มกำลังแต่ว่าดูเหมือนคนที่อยู่อีกฝั่งจะมีพละกำลังเหนือกว่าพวกผมอย่างเห็นได้ชัดเขาจึงยืนยิ้มนิ่งๆอย่างผู้เหนือกว่าโดยที่กำลังดึงผมของมานามิจังไปได้อย่างสบายๆ(จากใจไรท์ฯ:ไม่งั้นโตขึ้นพี่แกจะเตะคนซีโครงทะลุได้เหรอคะ)


          “หึ แกน่ะไม่ใช่คนในครอบครัวแท้ๆ อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่นนะ!


          จู่ๆสุกาวาระ ยูก็พูดออกมาแบบนั้น คำพูดของเขามันทำให้ผมรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ครอบครัวงั้นเหรอ ครอบครัวที่ไหนเขาทำกับแบบนี้ล่ะ มันทำให้ผมคิดไปถึงพ่อกับแม่ที่เป็นครอบครัวของผม การทิ้งให้ผมต้องอยู่คนเดียวสามารถเรียกว่าครอบครัวได้หรือป่าว แต่ที่แน่ๆมีผู้คนมากมายในบ้านอิจูอินที่ผมรู้สึกว่าพวกเขาเป็นครอบครัว และผมก็ไม่ต้องการให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งต้องทนกับคนในครอบครัวแบบนี้เช่นกัน


          “ถึงจะไม่ใช่ครอบครัวของคุณแต่มานามิก็ให้ผมเป็นพี่ชายเหมือนกันดังนั้นผมก็เป็นครอบครัวของเธอและจะช่วยเธอให้ปลอดภัยจากคนเกเรอย่างคุณครับ!


          ใช่แล้วแม้ผมจะตัวเล็กและแรงน้อยกว่าแต่ผมจะไม่ยอมให้เด็กผู้หญิงที่ใจดีและยิ้มอย่างร่าเริงให้ผมและเรียกผมว่าพี่โทยะด้วยความดีใจคนนี้ต้องทนเจ็บปวดกับการถูกแกล้งอย่างแน่นอน และเพราะพวกผมลงส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆพี่ลิเลียที่เฝ้าอยู่หน้าห้องจึงรีบเข้ามาห้าม


          “หยุดทะเลาะกันเถอะค่ะคุณหนูยู ดูคุณหนูมานามิสิคะร้องไห้ใหญ่แล้วอย่าดึงผมเธออีกเลยนะคะ!


           เมื่อพี่ลิเลียออกมาพูดเตือนสติ หน้าตาที่ดุดันของสุกาวาระ ยูก็แสดงให้เห็นถึงความเสียใจออกมาชั่วพริบตาจนผมนึกว่าตัวเองตาฝาดไปก่อนที่เขาจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าหงุดหงิดตามเติมแต่ไม่ได้ดูน่ากลัวแบบเมื่อกี้อีกและก็ค่อยๆปล่อยผมของมานามิจังออกอย่างช้าๆ พร้อมส่งเสียง ฮึม อย่างหงุดหงิดออกมา


          “คุณหนูมานามิเป็นอะไรมาหรือป่าวค่ะ ให้ดิฉันดูหน่อยนะคะ!


          พี่ลิเลียรีบเข้าไปดูอาการของมานามิในทันทีด้วยความเป็นห่วงผมและทาเคชิตัวน้อยที่เริ่มร้องไห้ตามมานามิก็มายืนอยู่ข้างๆอย่างเป็นห่วงด้วยเช่นกัน ผมมองเห็นตาสีฟ้าคู่นั้นบวมแดงแต่ก็ดูไม่มีอะไรผิดปกติไปจากนั้น พี่ลิเลียเองก็บอกว่าไม่เป็นอะไรมากแต่ควรระวังเส้นผมบริเวณที่ถูกดึงไว้หน่อยจะดีกว่า แล้วพี่ลิเลียก็จัดการกับทรงผมทวินเทลที่ไม่เข้าที่ของเธอให้กลับไปดูดีเหมือนเดิม


          แม้จะไม่มีปัญหาเรื่องการบาดเจ็บแต่พี่ลิเลียก็ได้หันไปพูดเตือนเจ้าคนเกเรที่ตอนนี้เอามือกอดอกทำท่าไม่สนใจใครให้ทำตัวดีๆต่อน้องสาวและเด็กผู้หญิง สุกาวาระ ยูดูเหมือนจะดูไม่ใส่ใจเท่าไหร่แต่ก็ยอมตกลงว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก


          แต่สุดท้ายหมอนั้นก็พยายามลากเธอจากไปโดยไม่สนใจใครทั้งนั้นแน่นอนว่าผมเองพยายามจะไปห้ามเขาแต่ก็ถูกพี่ลิเลียรั้งให้ไปนอนบนเตียงเพื่อรักษาอาการตามเดิมเพราะผมเริ่มอ่อนเพลียอีกแล้วจากการใช้แรงมากเกินไป ทั้งๆที่ภายในใจผมตอนนี้เป็นกังวลกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากแต่ผมกับทำอะไรไม่ได้ แม้พี่ลิเลียจะบอกว่าแค่พี่น้องทะเลาะกันไม่ได้รุนแรงมากก็ตาม


ถึงผมจะยังเด็กและยังไม่รู้เรื่องราวทุกอย่างบนโลกใบนี้แต่ผมก็คิดว่าตัวเองสามารถเข้าใจและที่จะปกป้องคนอื่นได้ แต่ในตอนนี้ผมก็ได้รู้ว่าผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้เลย ผมเป็นแค่เด็กที่ร่างกายอ่อนแอเท่านั้น


          พอเมื่อผมบอกเหตุผลความไม่สบายใจกับพี่ลิเลียแล้วถามเธอว่าผมจะสามารถใช้วิธีไหนที่จะสามารถช่วยให้มานามิไม่โดนคนอื่นรังแกได้บ้าง พี่ลิเลียก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนและถามผมว่า


          “นายน้อยอยากจะช่วยปกป้องคุณหนูมานามิไม่ให้โดนรังแกสินะคะ?”


          “ใช่ครับ”


          “ถ้างั้นคุณหนูก็ต้องหายไว้ๆแล้วเล่นกีฬาให้ร่างกายแข็งแรงมากๆแล้วก็ต้องตั้งใจเรียนด้วยนะคะ ถึงจะช่วยคุณหนูมานามิได้”


          พี่ลิเลียตอบออกมาอย่ามั่นใจ


          “จริงเหรอครับพี่ลิเลีย ถ้าผมแข็งแรงแล้วผมจะสามารถช่วยปกป้องเธอได้ใช่มั้ยครับ?”


          “แน่นอนค่ะ กับคนที่ใช้กำลังเราเองก็ต้องมีกำลังไปต่อสู้กับเขาเหมือนกันนะคะแต่แค่กำลังอย่างเดียวไม่พอหรอกค่ะ แล้วนายน้อยของลิเลียเองก็มีสิ่งนั้นแล้วดังนั้นต้องไม่แพ้ใครแน่นอนค่ะ”


          “สิ่งนั้น?”


          “นั้นสินะ ถ้าโตขึ้นกว่านี้ล่ะก็คุณหนูจะต้องรู้แน่นอนว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่ตอนนี้ต้องพักผ่อนก่อนนะคะ”


          “ครับผมเข้าใจแล้วผมรีบรักษาตัวให้หายเพื่อที่มานามิได้มีความสุขและไม่มีใครรังแกเธออีก”


          พี่ลิเลียยิ้มหวานให้ผมอีกครั้งก่อนที่เธอจะห่มผ้าให้อย่างแผ่วเบา แล้วก่อนที่ผมจะหลับไปเพื่อพักฟื้นผมก็ได้ให้คำมั่นสัญญากับตัวเองในใจว่า ผมจะต้องรีบหายขาดจากอาการป่วยให้เร็วที่สุด และผมจะต้องปกป้องครอบครัวของผมอย่างที่คุณแม่บอกให้ได้ทั้งพวกพี่สาวเมด ลิลลี่และมานามิจัง คุณตาพ่อบ้าน ผมอยากให้ทุกคนมีแต่รอยยิ้มตลอดไป

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

15/06/2016

จากที่เมื่อวานได้ย่นระยะตอนกระจุยวันนี้ไรท์มาแก้ตัวด้วยการใส่ฉบับสมบูรณ์ให้นะคะ

แต่ไม่รู้ว่าจะถูกใจนักอ่านกันมั้ย แบบว่าไรท์รู้สึกว่าโทยะโคตจรพระเอกเลย 55555

 #ทีมปีศาจยูสายS

#ทีมคุณอาผู้น่ารัก

#ทีมทาเคชิตัวน้อย

#ทีมเทวดาโทยะ

#ทีมน้องแมงกะพรุน

ถถถถถถถถ


 

 

 

อยากบอกว่าตอนนี้ลงตอนจบได้ค่อนข้างยากและเพราะขี้เกียจหน่อยๆที่มันบรรยายยาวจนเกิน3หน้ากระดาษ ;w; อ่า เรียกได้ว่าอันไหนตัดได้นี่ตัดกระจุยค่ะ  ถถถถถถถถ ถ้ายังไงในอนาคตไรท์อาจกลับมารีไรท์ให้อ่านง่ายหายงงกันด้วยนะคะ

อ่ะแล้วก็ผลไม้ที่เอามาเยี่ยมคนป่วยหนักของมานามิเป็นผลไม้เวทมนต์ที่สามารถคั้นดื่มได้เลยกับบดเป็นอาหารอ่อนได้ค่ะ ดังนั้นถึงให้เป็นลูกๆก็เอามากินได้นะจ๊ะ

และคร่าวหน้ามานามิจะจัดการปีศาจร้ายสายSยังไง <<< ยูจังไม่ยันค่ะ แค่เป็นS อารมณ์แบบละครของท่านพิศาล 5555  ทำให้โทยะของฉันเหมือนจะเป็นพระรองไปเลยแต่นอนว่าไม่ใช่ ต่อๆไปโทยะจะเท่ โทยะจะเมพ และโทยะจะเป็นเทพบุตร(ไรท์เตอร์นี่ไม่เคยเข้าข้างใครเป็นพิเศษจริงๆเชื่อเถอะ)

และขอทิ้งท้ายเอาไว้นิดนึ่งค่ะว่า ในเกม[เมดสาวน้อยสวิตตี้เลิฟ]ทั้งโทยะและยูเรียกได้ว่าไม่เคยพบเจอกันเลย ถถถถถ แต่ตอนนี้ไรท์เตอร์เชื่อว่าชะตากรรมของพวกเขาก็ได้เปลี่ยนไปแล้วแต่จะเติบโตขึ้นในรูปแบบใดก็ขอยังไม่บอกนะคะ

สุดท้ายนี้รักนักอ่านมากค่ะ จุฟๆๆๆๆๆๆ

1เม้น=1ล้านกำลังใจ <<<นี่กลายเป็นพวกเสพติดคอมเม้นกลายๆ Orz ถ้าเม้นมาคุยกันจะดีใจมากจริงๆนะ จะพยายามตอบทุกๆคอมเม้นย้อนหลังค่ะ แล้วมีคำถามอะไรอยากถามก็อย่าลืมถามมากันได้นะคะ

ตอนหน้าๆจะมีการลงประวัติคู่แข่งความรักของนางเอกในเกม[เมดสาวน้อยสวิตตี้เลิฟ]แบบเจาะลึก ด้วยนะคะ แล้วอาจจะมีการลงข้อมูลต่างๆเพิ่มถ้านักอ่านสนใจค่ะ

หาอะไรนะคุยเยอะไปแล้วงั้นเหรอ อ่างั้นไรท์เตอร์ก็คงต้องขอตัวลาแล้วล่ะค่า จะไปปั่นเรื่องอื่นๆด้วยนะคะ แต่ช่วงนี้อยากรังแกมานามิเลยเขียนต่อยาวๆ สาวๆในเรื่องอื่นโหดขิงๆมีแต่ยัยนี้เท่านั้นที่แกล้งได้ ถถถถถ


ไรท์เตอร์วาดภาพมานามิและลิลี่มาให้ด้วยนะคะ แต่ลงในนี้ไม่ได้อย่าลืมแวะไปดูในเพจของไรท์เตอร์น๊าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

984 ความคิดเห็น

  1. #978 ชาวน์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 09:54

    ฮาเร็ม

    #978
    0
  2. #977 ชาวน์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 09:53

    ททีมน้องแมงกะพรุนค่ะ!!!

    #977
    0
  3. #950 otakuyaoi2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 18:16
    สรุป คือ พี่ยูมาไง
    #950
    0
  4. #944 pinpin4105 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 00:06
    เห็นนิสัยของยูแล้วรู้สึกว่าตัวเองนี่เลวขึ้นมาเลยล่ะคะ-_-555
    #944
    0
  5. #909 Darkness and Lighting (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 22:01
    ฮือออ ทำไมเป็นเด็กดีจัง เป็นพระเอกเถอะนะ T.T
    #909
    0
  6. #642 bophobia (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 16:42
    จับเข้าฮาเร็มให้หมดเลย ไม่ต้องเหลือให้นางเอก หุหุหุ
    #642
    0
  7. #569 uๅuะ~* (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:04
    ทาเคชิเริ่มติดพี่สาวแล้ว ปรบมือสิค่ะ รออะไร
    #569
    0
  8. #532 Ringka Maiyass (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 23:20
    ชูป้ายไฟแสงนีออน #คุณอาผู้น่ารัก. แบบรัวๆ
    #532
    0
  9. #504 Shadow★Star (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 14:03
    #ทีมน้องแมงกระพรุน สุดใจค่า 5555555
    #504
    0
  10. #381 ยัยนักคลั่ง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 15:00
    ไม่ว่ายังไงมานามิก็ชอบน้องแมงกระพรุนมากกว่าค่ะ ดังนั้นน้องแมงกระพรุนชนะขาดลอย#ทีมน้องแมงกระพรุน
    #381
    1
  11. #352 o O_^ o Mararia o O_^ o (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 15:05
    ปักธงไปอีก1 เยี่ยมมากค๊ามานามิ~~
    #352
    0
  12. #349 Asahi_san (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 02:32
    ทีมแมงกระพรุนนี่มาจากไหนนน555 เอาหล่ะ..ยุธการปักธงเรียบร้อยไป1 555
    #349
    0
  13. #313 EHEH (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 23:16
    โทยะคือดีงามค่ะ
    #313
    1
  14. #286 James'z Ks'jaxdd (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 15:25
    ชอบแมงกระพรุนงะ 555 ขอบคุณค้าบ แต่ยูนี่บางทีก็โหดเกินไปนะครับเนี่ย-**-
    #286
    1
  15. #236 ngomic (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 18:25
    พี่โทยะน่ารักมาก พระเอกโครตๆ 
    แต่เราก็ชอบคุณพี่ยู
    คุณอาเซโตะ และคุณน้องทาเคชิอยู่นะ 
    ก็ทุกคนน่ารักอ่ะ
    พี่โทยะอย่ามาว่าคุณพี่ยูว่าเกเรน่ะค่ะ (ถึงจะจริงก็เถอะน่ะ) 

    #236
    1
  16. #232 Zethius (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 02:39
    #ทีมน้องแมงกระพรุน ค่ะ >////<
    #232
    1
  17. #211 silsiz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 23:14
    #ทีมน้องแมงกระพรุนค่า 555555555555555 นางเอกถึงขั้นฝันหาเลยนะ? อิอิ
    #211
    1
  18. #210 dlky (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 22:33
    เกลียดยูจังค่ะ ทำไมต้องชอบกระชากผมด้วยอ่าาาา จบเรื่องนางเอกไม่ผมร่วงหมดหัวพอดีเหรอคะ คือตอนนี้ใครก็ได้แต่ไม่เอายู!~
    #210
    1
  19. #209 Minami Nanako (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 18:35
    ไม่เอาสักทีมม เอา ฮาเร็มคร่าาา
    #209
    1
  20. #208 MozartTx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 13:38
    กระชากผมผู้หญิงนี่ ให้โปรไฟล์สูงแค่ไหน หล่อล้มวัวล้มควาย 
    แต่ผมให้ค่าได้แค่ ถ่อยสถุน แค่นั้น แบบว่าอ่านแล้วของขึ้น 
    ถ้ัานี่เป็นพระเอกเรื่องนี้นี่เลิกอ่านเลย 
    #208
    1
  21. #207 Rynge (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 22:14
    ทีมน้องแมงกะพุน หนูจะเก็บผช. ทุกคนขึ้นรถถถถถ
    #207
    1
  22. #205 องค์หญิงแห่งภูต (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 19:31
    ทีมท่านพี่โทยะค่ะ เอ๊ะ!!! แต่แอบเชียร์คุณพี่ยูแฮะ??.......
    อ๊ากกกก คุณอาก็ชอบอ่ะ สรุป!!!! ฮาเร็มค่ะ
    #205
    1
  23. #204 ying1911 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 19:26
    ทีมน้องชายค่าา//มาแปลกเพื่อน^^,,
    #204
    1
  24. #203 แอปเปิ้ลแดง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 19:05
    #ทีมคุณอาผู้น่ารัก
    คิดถึงคุณอาจัง
    #203
    1
  25. #202 Freezing-Trap (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 18:57
    ไม่เห็นต้องคิดเลย
    คนนี้นางเอกชอบสุด
    #ทีมน้องแมงกระพรุน
    #202
    1