Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 351 Views

  • 6 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    15

    Overall
    351

ตอนที่ 24 : ไอ้ขี้ขลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

บทที่23
ไอ้ขี้ขลาด


          "หลังจากที่ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด พี่ก็ได้รู้ความจริงขากปากเพื่อนแฝดของปั้นว่าปั้นไม่ได้มีแฟน และคนที่ปั้นชอบคือพี่ พี่ถึงกับต้องหัวเราะเยาะให้กับความซื่อบื้อของตัวเอง
          "..."
          "อยากฟังไหมว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ก็ได้พี่จะเล่าให้ฟัง วันนั้นหลังจากที่พี่พูดจาทำร้ายจิตใจปั้นและปฏิเสธปั้นไปอย่างไม่มีเยื่อใย"
          'กูไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดกับมึงแล้ว' หลังจากที่ข้าวปั้นออกไปไอ้ไผ่ก็เอาแต่พูดมากปากเปียกมาเป็นชั่วโมงแล้ว
          'มึงก็หยุดพูดแค่นี้ก็จบ'
          'ไม่จบเว้ย มึงไม่สงสารข้าวปั้นเหรอวะ น้องร้องไห้เพราะมึงหลายครั้งแล้วนะเว้ย'
          'แล้วมึงจะให้กูทำยังไง กูก็เจ็บนะที่ต้องทำแบบนี้ มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว'
          'ถูกต้อง? ถูกต้องยังวะ'
          'มึงก็รู้ว่าปั้นมีแฟนแล้ว'
          'กูรู้เหรอ? กูไม่เคยรู้เว้ย ข้าวปั้นไม่เคยพูดถึงแฟนเลยสักครั้ง'
          'มึงดูนี่ แผลที่หน้ากูนี่ไง มันยังไม่ชัดพอเหรอวะ' ผมพูดพลางชี้รอยช้ำบนหน้าให้ไอ้ไผ่ดู
          'แต่มึงก็ควรจะพูดกับข้าวปั้นดีๆถามสิ่งที่มึงอยากรู้ ให้ข้าวปั้นตอบด้วยตัวน้องเองไม่ใช่คิดเองเออเองไปซะทุกเรื่อง'
          ผมยังจำเป็นต้องถามอีกเหรอ ตอนแรกผมก็คิดจะถามอยู่หรอกนะ แต่มันมีหลายอย่างที่ทำให้ผมเชื่อว่าไอ้หน้าจืดชื่อเต้นั่นเป็นแฟนกับปั้น ไม่งั้นเมื่อคืนมันจะมาต่อยผมทำไม
         'ไหนเจ้าของร้านนี้วะ ออกมาคุยกันหน่อยดิ้'
เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากหน้าร้าน ผมเลยเดินออกมาดูแล้วก็พบกับผู้ชายสองคนซึ่งต้องยอมรับว่าหน้าตาหล่อระดับดาราซุปตาร์เลยทีเดียวแต่ก็ยังหล่อน้อยกว่าผมอยู่ดี แต่ไอ้สองหล่อที่หน้าเหมือนกันอย่างกับก๊อปปี้แล้ววางนี่หน้าคุ้นมากเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน
          'พวกคุณมีอะไรกับผมเหรอ' มันสองคนมองหน้าผมแบบหาเรื่องสุดๆ
          'อ้าวน้องม้าหมอกนี่เอง มีอะไรกันหรือเปล่า เอ้ะ?แล้วคนไหนคือม้าหมอกวะ' ไอ้ไผ่เรียกชื่อหนึ่งแล้วทำหน้างงเหมือนไก่ตาแตก มันไปรู้จักกันตอนไหนวะ อ๋ออออ ใช่! ผมนึกออกแล้วผู้ชายที่อยู่กับปั้นในร้านซูชิชาช่าวันก่อน
          'ไอ้หมอกคนนี้เหรอวะพี่คิมที่ว่า' ไอ้หน้าเหมือนB1ถามแล้วมองไปที่ไอ้ไผ่ อะไรวะเนี้ยผมงงไปหมดแล้ว คนพวกนี้เป็นใครกัน
          'ไม่ใช่คนนั้นเว้ย คนนี้' ไอ้หน้าเหมือนB2ที่น่าจะชื่อหมอกตอบแล้วชี้มาที่ผม
         'ไอเวรเอ้ย' พลั่ก!!! ไอ้หน้าเหมือนB1ต่อยหน้าผมเต็มแรง เห้ย!อะไรวะแผลเก่ากูยังไม่หายเลยนะเว้ย ผมกับมันแลกหมัดกันซักพัก
ซ่าาาา!!!!!
          'นี่มันเรื่องอะไรกันวะใครบอกกูได้บ้าง' ไอ้ไผ่เป็นคนเอาน้ำมาสาดเพื่อหยุดศึกครั้งนี้ ดูท่าทางแล้วมันน่าจะโมโหมากอยู่เหมือนกัน
         'ก็ไอ้เวรนี่มันต่อยเพื่อนกูจนต้องไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาล ไม่พอแค่นั้นนะมันยังทำให้สโนว์ไวท์น้อยของพวกกูเสียใจอีก'
          ต่อยเพื่อน? อ๋อเป็นเพื่อนของไอ้หน้าจืดนั่นสินะ แล้วสโนว์ไวท์น้อยบ้าบออะไรของพวกมันนั่นใครอีกล่ะ ไอ้หน้าเหมือนB1เหมือนจะพุ่งเข้ามาต่อยผมอีกรอบ แต่ก็โดนไอ้หน้าเหมือนB2ห้ามไว้
         'ไอ้เมฆมึงใจเย็นๆก่อน ใจเย็นๆสิวะถ้าไอ้ปั้นรู้ว่ามึงทำแบบนี้มันโกรธไปถึงชาติหน้าเลยนะเว้ย' ปั้นเหรอ? 'สโนวไวท์น้อยของพวกกู' อ๋ออย่างงี้นี่เอง
         'สรุปก็คือพวกมึงสองคนบุกรุกเข้ามาก่อความวุ่นวายในร้านเพราะเป็นเพื่อนของแฟนข้าวปั้นเหรอ' ไอ้ไผ่สรุปความ ส่วนผมยืนฟังเงียบๆเพราะไม่อยากมีปัญหา แค่นี้ลูกค้าในร้านก็แตกตื่นมากพอแล้ว
         'เดี๋ยวนะเมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรวะ แฟนไอ้ปั้นงั้นเหรอ? คือพี่จะบอกว่าพวกพี่เข้าใจว่าไอ้เต้เป็นแฟนกับไอ้ปั้นเหรอวะ ฮ่าๆๆๆ' ไอ้หน้าหล่อชื่อหมอกพูดกลั้วขำ 
         'ขำอะไรวะ' ผมอดสงสัยไม่ได้
         'ไอ้หมอกมันก็ขำความซื่อบื้อของมึงไงล่ะ คิดได้ไงวะว่าไอ้ปั้นกับไอ้เต้เป็นแฟนกัน ควาย!!!' ดูจากการพูดจาไม่เคารพรุ่นพี่ของมันแล้วไอ้หน้าหล่อชื่อเมฆนี่ท่าทางจะเป็นคนอารมณ์ร้อนเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน 
         'แล้วไม่ใช่เหรอ(คิม)/เพื่อนกันงั้นเหรอ(ต้นไผ่)' ผมถามขึ้นพร้อมกับไอ้ไผ่
         'นี่อย่าบอกนะว่าที่พี่ปฏิเสธไอ้ปั้นเพราะคิดว่ามันมีแฟนแล้ว' ไอ้หน้าหล่อชื่อหมอกหันมาถามผม
         '...' ตอนนี้ผมสับสนไปหมดแล้ว ปั้นไม่ได้เป็นแฟนกับไอ้หน้าจืดนั่นเหรอ แสดงว่าผมเป็นคนทำทุกอย่างพังสินะ แล้วก็ดูเหมือนว่าจะพังแบบไม่เป็นท่าด้วย
         'กูขอบอกว่ามึงพลาดมากที่ปฏิเสธสโนว์ไวท์น้อยของพวกกู แล้วมึงก็อย่าเสือกมายุ่งกับไอ้ปั้นอีก เพราะพวกกูทุกคนไม่มีใครชอบหน้ามึง กูจะถือว่าเรื่องทั้งหมดเราหายกันแล้ว งั้นก็ขอตัวนะ ฮ่าๆๆๆ' ไอ้หน้าหล่อชื่อเมฆพูดจบก็เดินออกไปจากร้าน
         'ปั้นมันเป็นเพื่อนผู้หญิงคนเดียวในแก๊งเรา มันคือเจ้าหญิงสโนว์ไวท์น้อยที่พวกเราทะนุถนอมมาตลอด ตั้งแต่รู้จักกันมาผมเคยเห็นมันร้องไห้แค่ครั้งเดียวคือตอนที่เจอกันครั้งแรก ปั้นคือความสุขของเพื่อนๆทุกคน มันเป็นคนสดใสร่าเริงมาตลอด พี่ไม่น่าทำแบบนั้นกับมันเลย' ไอ้หน้าหล่อชื่อหมอกพูดด้วยใบหน้าตึงเครียด
          'ก่อนหน้านี้ไม่นานมันเล่าเรื่องของพี่ที่มันเก็บเป็นความลับมานานให้ผมฟัง แล้วมันก็กำชับไม่ให้ผมบอกเรื่องนี้กับเพื่อนคนอื่นๆคงเพราะกลัวจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นละมั้ง ตอนมันเล่าเรื่องของพี่มันดูมีความสุขมากเลยนะ ผมรู้จักมันมาตั้งแต่เด็กเพิ่งจะเคยเห็นมันชอบใครจริงๆจังๆแบบนี้เป็นครั้งแรก และพอมันเล่าถึงตอนที่พี่พยามไล่มันตลอดทั้งๆที่มันพยายามเข้าหาพี่แต่พี่ตั้งท่าปฏิเสธตลอดมันดูเศร้ามาก เศร้าจนผมรู้สึกเจ็บแทน ตอนนั้นมันทำให้ผมรู้เลยว่าพี่ไม่เหมาะสมที่จะมาเป็นคนดูแลมันแทนพวกเราเลยสักนิด พี่รู้มั้ยสำหรับเพื่อนทุกคนปั้นเป็นเหมือนลูกสาวคนเดียวของตระกูล พวกเราหวงมันมากมากพอที่จะกันท่าพี่ให้ออกไปจากชีวิตของไอ้ปั้น เพราะงั้นพี่ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอกับไอ้ปั้นอีก'
          หัวใจของผมเต้นช้าลงเรื่อยๆราวกับมันอยากจะหยุดเต้น ความรู้สึกตอนนี้เหมือนโลกหยุดหมุน ผมทำผิดครั้งยิ่งใหญ่ ทำร้ายจิตใจคนที่ผมรักด้วยตัวของผมเอง
          'อ่อแล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่พี่ควรจะรู้ ไอ้เต้มันรู้สึกกับไอ้ปั้นมากกว่าเพื่อนก็จริง แต่ไอ้ปั้นไม่ได้รู้สึกกับไอ้เต้แบบนั้นเลย อีกอย่างแก๊งของเราก็มีกฏอยู่ว่าห้ามไม่ให้ใครในแก๊งคบกับไอ้ปั้นเป็นแฟนเด็ดขาด เพราะงั้นพี่ก็ยอมรับในความซื่อบื้อของตัวเองด้วยว่าเอาสมองส่วนไหนคิดว่าไอ้ปั้นมีแฟนแล้ว มันเคยบอกพี่เหรอ? มันเคยพูดเรื่องแฟนให้พี่ฟังเหรอ? ฮ่าๆๆๆ พี่นี่ก็ตลกดีเหมือนกันนะ และก็อย่าลืมล่ะว่าอย่าคิดจะมายุ่งกับไอ้ปั้นอีก'
         'คิดว่าจะห้ามกันได้ง่ายๆเหรอ ทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งของนายด้วย' ผมฟังไอ้หน้าหล่อชื่อหมอกพูดมานาน ทั้งหมดที่มันพูดมันพยายามจะบอกผมว่ามันดีใจแค่ไหนที่ผมไล่ปั้นออกไปจากชีวิต
         'ฮ่าๆๆๆ พี่คงยังไม่รู้ว่าผู้พิทักษ์ข้าวปั้นมีถึงเจ็ดคน ต่อให้พี่คิดจะทำอะไรพี่ก็เข้าไม่ถึงตัวไอ้ปั้นหรอกนะ ผมจะถือว่าได้เตือนพี่แล้ว' พูดจบไอ้หน้าหล่อชื่อหมอกก็เดินลอยหน้าลอยตาออกไป
         'มึงโอเคมั้ยวะไอ้คิม' สีหน้าไอ้ไผ่ดูเป็นห่วงผมมาก นี่คงเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นสีหน้าแบบนั้น
         'กูนี่ซื่อบื้อไม่เปลี่ยนเลยเนอะมึงว่ามั้ย ฮ่าๆๆ TT' ผมหัวเราะทั้งน้ำตา ข้าวปั้นกำลังจะจากผมไปอีกครั้งแล้ว
         'มึงจะเอาไงต่อวะ'
         'บางทีนี่อาจจะเป็นความต้องการของโชคชะตาก็ได้'
         'มึงจะปล่อยให้มันเป็นไปตามโชคชะตาอีกแล้วเหรอวะ ไอ้คิมเมื่อไหร่มึงจะทำตามหัวใจมึงบ้าง มึงจะซื้อบื้อไปถึงไหน ห้ะ?'
         'ใครบอกว่ากูจะทำแบบนั้น กูรู้แล้วว่าโชคชะตาต้องการบอกกูว่าคนเราไม่มีวันได้อะไรตามที่ใจต้องการมาง่ายๆโดยที่ไม่พยายาม'
         'ยังไงวะ?'
         'สามปีก่อนกูพลาดที่ตัดการติดต่อกับปั้นและไม่ยอมบอกความรู้สึกของตัวเองให้ปั้นได้รู้เพียงเพราะกูคิดว่าทุกอย่างได้ถูกกำหนดไว้แล้ว แต่ครั้งนี้กูจะไม่พลาดซ้ำอีก กูจะแก้ไขเรื่องทั้งหมดด้วยตัวของกูเอง'
          'ความคิดดีนี่ แล้วมึงจะทำยังไงวะ'
          'ตอนนี้ยังคิดอะไรไม่ออกว่ะ'
          'ถุ้ย!!!พูดมาอย่างเท่ สุดท้ายก็ไม่ได้มีแผนอะไร'
          "พี่มันเป็นไอ้ขี้ขลาดใช่ไหมล่ะปั้น ปั้นรู้แล้วปั้นยังจะชอบพี่อยู่อีกหรือเปล่า วันนั้นพี่ตัดสินใจไปขอโทษปั้น แล้วก็ขอปั้นเป็นแฟน กว่าพี่จะรวบรวมความกล้าได้ปั้นรู้ไหมว่ามันยากแค่ไหน
          "..."
          "มีเรื่องที่ตลกอีกเรื่องหนึ่งนะ วันที่ปั้นบอกว่าให้พี่จีบถ้าอยากจะให้ปั้นยอมเป็นแฟนด้วย วันนั้นพี่ตื่นเต้นมากแต่พี่ไม่รู้หรอกนะว่าจีบมันต้องทำอะไรบ้าง"
          ผมเดินกลับมาที่ร้านด้วยความตื่นเต้นมันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมเลย ในชีวิตนี้ผมไม่เคยมีแฟนเลยสักคน คงเป็นเพราะผมไม่เคยจีบใครเลยสักครั้ง ที่ผ่านมาเคยแอบชอบผู้หญิงมาก็เยอะแต่ไม่เคยชอบใครได้เท่าข้าวปั้นเลย เมื่อสองชั่วโมงก่อนเธอบอกให้ผมจีบเธอ^0^ ในโลกนี้จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่บอกให้ผู้ชายมาจีบตัวเอง 

~*โชคชะตานำเธอกับฉันคงเป็นลิขิตสวรรค์
ให้เราได้มาพบกัน เธอคือคนนั้นที่ฉันรอ
เพราะว่าเธอคนเดียวคนนี้ที่ทำให้ใจดวงนี้
เต้นแรงขึ้นไปทุกทีที่ฉันนั้นคิดถึงเธอ

เพ้อฉันเพ้อละเมอแค่เพียงแรกพบเธอสบตา
หาและจะหาทุกทางที่ทำให้ฉันได้บอกเธอ
ว่ารักที่มีอยู่เต็มหัวใจ
จะมอบมันไปให้ใครถ้าไม่ใช่เธอ

ก็เพราะเธอคือท่วงทำนองแห่งความรัก
จากเคยเงียบเหงากลับกลายเป็นสดใส
ทำให้ฉันนั้นเป็นคนอ่อนไหว
เปลี่ยนโลกฉันไปทั้งใบในพริบตา
ฟ้าส่งเธอลงมาให้ฉันพิสูจน์หัวใจ
ว่าความรักนั้นช่างยิ่งใหญ่
และหัวใจฉันมีไว้ให้เธอคนเดียว oh baby...~

~*เพ้อ(You) – Jetseter????~

         'เห้ยไอ้คิม วันนี้มึงอารมณ์ดีมาจากไหนวะ เปิดเพลงรักซะดังลั่นร้านเลย' ไอ้ไผ่เดินมาตบไหล่แล้วนั่งลงตรงข้ามผม
          '^///^' 
         ผมเล่าเรื่องตั้งแต่บังเอิญเจอข้าวปั้นที่ห้างคราวก่อนจนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเย็นให้ไอ้ไผ่ฟังจนจบ
         'เชี้ยยยยยย แสดงว่าปั้นก็ไม่ได้โกรธมึงแล้วดิ'
          'ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ แต่นี่ก็เป็นเหมือนโอกาสดีๆของกู'
         'ใช่นี่แหละโอกาสของมึง เพราะงั้นมึงต้องเดินหน้าจีบข้าวปั้นตั้งแต่วินาทีนี้'
          'นี่แหละปัญหาที่กูอยากให้มึงช่วย'
         'ปัญหา? ปัญหาอะไรของมึงอีก'
          'กูไม่รู้ว่าการจีบผู้หญิงเขาต้องทำไงบ้าง'
         'ไอ้_&&%]¥&¢~£€¥¥£`•®β กูอยากตายยยยยยย' ไอ้ไผ่สบถด่าผมสารพัด
          'มึงช่วยกูได้แน่ๆ'
          'กูไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่ามึงล้ะ มึงไม่สมควรเกิดมาเป็นผู้ชายเลยว่ะ คือที่มึงไม่เคยมีแฟนเลยนี่เป็นเพราะมึงจีบหญิงไม่เป็นเหรอวะ'
         'เออออ' ป้าบ!!!!! ไอ้ไผ่ตบหัวผมอย่างแรงจนหน้าเกือบคะมำกับโต๊ะ
          'ซื่อบื้อสมเป็นมึงจริงๆเลย'
         'นะๆมึง กูขอร้อง' ผมอ้อนวอนมันสุดๆ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาผมเคยทำแบบนี้กับไอ้ไผ่ครั้งแรกเลยนะ
         'เออๆๆ กูขอคิดแผนก่อนแล้วกัน คืนนี้มึงก็นอนฝันหวานไปก่อน'
          "และคืนนั้นพี่ก็ส่งข้อความไปจีบปั้นจนปั้นโมโหพี่ ปั้นจำได้หรือเปล่า ฮ่าๆๆ"
          "..."
          "ปั้นเริ่มรำคาญพี่แล้วใช่ไหมล่ะ งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะปั้น เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น พี่ขอโทษนะปั้น พี่รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร แต่พี่ก็พูดได้แค่คำว่าขอโทษซ้ำๆอยู่แบบนี้ พี่มีหลายเรื่องเลยนะที่อยากจะบอกปั้น รีบตื่นมาฟังนะคนดี"
          "..."




ฝากติดตามเพจไรท์ด้วยนะ 

เพจเปิดใหม่ https://www.facebook.com/Mheepalaloi/


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น