Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 350 Views

  • 6 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    14

    Overall
    350

ตอนที่ 25 : ซื่อบื้อไม่น้อยเหมือนกันนะเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 เม.ย. 62

ตอนจบ
ซื่อบื้อไม่น้อยเหมือนกันนะเรา


          "ไอ้ปั้น!"
          "..."
          "ไอ้ปั้น!"
          "..."
          "ไอ้ปั้น!"
          "..."
          "ไอ้ปั้น กูจะเรียกมึงครั้งสุดท้าย มึงจะไม่กินใช่ไหมข้าวอ่ะ"
          "กินๆๆ"
          "มึงตื่นแล้วจริงๆสินะ"
          "เออออ มึงก็นะรู้ทันกูตลอด"
          ไอ้หมอกมันชอบรู้ทันคนอื่นไปทั่ว นี่ขนาดว่าฉันแกล้งนอนเป็นปลาแห้งมาตั้งสองวันไม่มีใครรู้ แต่มันดันรู้ทั้งๆที่หมอยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
          "มึงก็รู้ว่ากูเป็นใคร"
          "จ้าาาาา แล้วทำไมมึงเพิ่งเรียกกูกินข้าวล่ะ กูหิวตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"
          "กูก็แค่อยากจะรอดูว่ามึงจะทำยังไงตอนที่อยู่กับพี่คิม"
          "ทำไม กูต้องทำยังไง กูก็นอนของกูเหมืนเดิมนี่ไง"
          "เออ พอกูเห็นว่ามึงไม่ได้รอฟื้นตอนพี่คิมมา กูก็เลยคิดว่าที่มึงยังเล่นละครอยู่เพราะรออะไรบางอย่าง กูกลัวมึงหิวจนทนรอไม่ไหวก็เลยซื้ออะไรมาให้กินรองท้อง"
          "มึงนี่น่ารักตลอดเลยนะไอ้หมอก"
          "แน่นอนอยู่แล้ว"
          "วันนี้เพื่อนคนอื่นๆไม่มาเหรอ"
          "ทำไม มึงอยากให้พวกมันมาเหรอ"
          "ไม่ๆๆ แบบนี้แหละดีแล้ว"
          "กูรู้ว่ามึงมีเรื่องอยากถามกู ถามมา"
          "หืออออ ทำเป็นโชว์ฉลาด"
          "ไม่ได้อยากรู้สินะ"
          "เออๆๆ เมื่อวานกูได้ยินเสียงเพื่อนทุกคนยกเว้นเสียงเต้"
          "ไอ้เต้มันไปเกาหลีตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว"
          "มึง...เต้โกรธกูมากป้ะ"
          "มันจะโกรธมึงทำไม มึงสิควรโกรธมัน ที่ต้องมานอนเป็นผักอยู่แบบนี้ก็เพราะมันนะ"
          "ไอ้หมอกมึงก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าต้นเหตุของเรื่องวุนวายทั้งหมดคือกู"
          "เออ เรื่องนั้นก็ช่างมันเถอะ มึงไม่ได้เจ็บตรงไหนแล้วใช่ไหมตอนนี้ กูต้องเรียกหมอมาดูอาการมึงนะเว้ย"
          "หยุดๆๆๆ ห้ามเรียกหมอนะ"
          "กูไม่เข้าใจว่าทำไมมึงต้องแกล้วทำเป็นยังไม่ตื่น"
          "กูรอเต้กลับมาก่อนไม่ได้เหรอ"
          "ไอ้ปั้น มึงเลิกคิดไปได้เลย ไอ้เต้ไปเกาหลีตั้ง3เดือน กว่ามันจะกลับมามึงได้ตายก่อน"
          "แงงงงงง ก็ได้..."
          แกรก! แอ๊ดดดดดด เอ้ะเสียงเหมือนมีคนมา ปิดสวิตซ์ตัวเองอัตโนมัต
          "เอ่อ นี่ใช่ห้องพี่ข้าวปั้นหรือเปล่าคะ"
          "ใช่ครับ ว่าแต่คุณคือ..."
          "น้องสาวพี่ข้าวปั้นค่ะ"
          "อ๋อ น้องข้าวปุ้น"
          ยัยข้าวปุ้นเหรอ? นางมาทำอะไรที่นี่ หรือจะมาเยาะเย้ยฉัน โอ้ยยย เมื่อไหร่ฉันจะหมดเวรหมดกรรมกับยัยนี่สักทีนะ
          "อ้าว น้องม้าหมอกก็อยู่เหรอ" เสียงเหมือนพี่ต้นไผ่เลยแฮะ
          "อ๋อ ครับ"
          "พี่กำลังจะกินข้าวเหรอคะ"
          "อ่าา ใช่! พอดีผมว่าจะนั่งกินยั่วไอ้ปั้นมันน่ะ จะได้รีบๆตื่น"
          "ฮ่าๆๆพี่ตลกจัง หนูขอโทษนะคะที่มารบกวน แต่ว่าหนูมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่ข้าวปั้น เอ่อ..."
          "ผมต้องขออยู่ฟังด้วยนะครับ"
          "ถ้าพี่ว่างั้น ก็ตามนั้น"
          "ตอนนี้ไอ้ปั้นมันไม่ได้ยินอะไรหรอกครับ ถ้าผมอยู่ฟังด้วยเวลามันตื่นมาผมจะได้เล่าให้มันฟัง"
          "จะเอางั้นก็ได้ค่ะ"
          เสียงเงียบไปครู่เดียว ฉันก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นๆที่มือข้างขวา ข้าวปุ้นจะมาแสดงละครอีกแน่ๆ ยัยนั่นจับมือฉันไว้แล้วเริ่มพูด
          "ไอขอโทษนะตัว ที่ไอบอกตัวช้าไปหน่อย"
          "..."
          "วันที่ไอโทรนัดตัวไปที่ร้านกำปั้น วันนั้นไอตั้งใจจะบอกตัวว่า ไอเป็นคู่หมั่นของพี่ต้นไผ่เพื่อนของพี่คิม ไอกับพี่คิมเราสนิทกันมากจนถึงขั้นที่ไอเรียกพี่คิมวาฮันนี่อย่างที่ตัวเคยได้ยิน แต่เราสนิทกันแบบพี่ชายกับน้องสาวนะตัว"
          "..." ข้าวปุ้นกับพี่ต้นไผ่งั้นเหรอ ให้ตายเถอะ! นี่ฉันก็เป็นไอ้ขี้ขลาดที่ชอบคิดไปเองโดยที่ไม่ถามเหมือนกันเหรอเนี้ย
          "ไอไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวรู้จักพี่คิมกับพี่ต้นไผ่ด้วย ไอยอมรับว่าตอนเจอตัวอยู่กับพี่คิม ไอตั้งใจทำให้ตัวเข้าใจผิด แต่ไอไม่ได้มีเจตนาจะแย่งของๆตัวมาเลยนะ ตอนนี้ไอโตมากแล้วตัวรู้ไหม ไอไม่ใช่เด็กขี้อิจฉาชอบแย่งของๆตัวมาเป็นของไอเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ"
          "..." ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่ฉันไม่ได้เห็นหน้าหรือสายตาของยัยน้องสาวต่างแม่แต่ฉันกลับรู้สึกได้ว่ายัยนี่พูดมาจากใจจริงๆ
          "ไอเคยโกหกพี่คิมกับพี่ต้นไผ่เรื่องพี่สาวขี้เอาแต่ใจของไอ แต่ตอนนี้ไอเล่าความจริงให้ทั้งสองคนฟังหมดแล้วนะ ตอนนี้พี่คิมก็รู้สึกผิดกับตัวเรื่องที่เข้าใจผิดจนพูดจาแรงๆกับตัวไป ไอก็รู้สึกผิดเหมือนกัน ไอขอโทษนะ และที่ตัวต้องมานอนอยู่ที่นี่ไอก็มีส่วนผิด"
          "..."
          "ไอไปโกหกพี่ลาเต้เพื่อนของตัวว่าไอเป็นคู่หมั่นของพี่คิม ตอนนั้นไอแค่อยากจะแกล้งตัวขำๆ แต่ไอคงเล่นแรงไปหน่อยเรื่องมันถึงได้วุ่นวายแบบนี้"
          "..." เรื่องมันเป็นแบบนี้เองสินะเต้ถึงไม่อยากให้ฉันไปยุ่งกับพี่คิม
          แต่ข้าวปุ้นก็เป็นแฟนของพี่ต้นไผ่ ส่วนเต้ก็เข้าใจพี่คิมผิด พี่คิมเข้าใจฉันผิดเลยพูดจาใจร้ายกับฉันวันนั้น ส่วนฉันก็เข้าใจพี่คิมผิดเหมือนกัน สรุปแล้วเรื่องนี้ใครเป็นคนผิดกันแน่นะ
          แกรก! แอ๊ดดดดดดด เอ๊ะ? มีคนมาเพิ่มอีกแล้ว อย่าบอกนะว่าเป็นพวกเพื่อนตัวแสบ ฉันหิวจนไส้จะขาดแล้วเนี้ย แงงงงง TOT
          "อ้าว ไอ้ไผ่ ข้าวปุ้น" เสียงพี่คิมนี่นา โฮกกกกกกกTT ฉันคงไม่ได้กินข้าวแล้วล่ะวันนี้
          "ฮันนี่มาพอดีเลย ไอพูดส่วนของไอหมดแล้ว ฮันนี่ก็พูดส่วนของฮันนี่สิ"
          "ห้ะ?"
          "เออน่า รีบพูดเลยมึงเชื่อกู"
          ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้สีหน้าของทุกคนเป็นแบบไหน อยากจะแอบดูเหมือนกันนะแต่กลัวไม่เนียน ไอ้หมอกก็ไม่รู้ไปยืนอยู่หลุมไหน ทำไมมันไม่พูดอะไรสักคำเลยวะ
          "งั้นไอกับที่รักกลับก่อนดีกว่า ไว้ไอจะจะมาหาใหม่นะตัว รีบๆหายล่ะ" ข้าวปุ้นพูดจบก็ปล่อยมือฉันเป็นอิสระ
          "ผมออกไปส่งครับ" ไอ้หมอกจะออกไปด้วยเหรอเนี้ย แงงงงงง ไอ้หมอกกูหิว มึงมาหาทางให้กูได้กินข้าวก่อนสิ
          เสียงเปิดประตูออกจากห้องไป ในห้องเงียบมากจนฉันขนลุก ออกไปกันหมดแล้วหรือยังไงนะ ทำไงดีฉันไม่กล้าลืมตาเลย
          "ปั้น! ตื่นแล้วจริงๆเหรอ"
          "..." เอ๋? พี่คิมพูดแบบนี้หมายความว่าไง
          "ลุกขึ้นมากินข้าวเถอะ" ฉันลืมตาขึ้นเห็นคนตัวสูงมองฉันด้วยรอยยิ้ม
          "..."
          "ยังเจ็บแผลอยู่ไหม หื้ม?"
          "..." ฉันมองพี่คิมที่พูดจาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันยังโกรธพี่อยู่นะ ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย
          "ทำหน้าแบบนี้คงด่าพี่อยู่ในใจสินะ"
          "..." เอาอีกแล้ว ทำไมต้องยิ้มน่ารักแบบนั้นด้วย ฉันไม่ยอมยกโทษให้ง่ายๆหรอกนะ
          "พี่รู้ว่าปั้นโกรธ พี่ขอโทษนะ"
          "..." ชิ! ฉันพลิกตัวไปอีกด้านหันหลังให้พี่คิม ขืนมองหน้าพี่คิมนานกว่านี้ฉันได้ลุกขึ้นไปกอดพี่เขาไว้แน่ๆ
          "ปั้นไม่ต้องหายโกรธพี่ก็ได้นะ พี่จะง้อปั้นทุกวันเลย"
          "..." คนบ้า! ใครอยากให้มาง้อกันล่ะ คิดว่าฉันจะสนหรือไง
          "จะไม่หันมามองหน่อยเหรอ"
          "..."
          "..."
          "..."
          "..."
          เอ๋? ทำไมเงียบจังเลยล่ะ พี่คิมกลับไปแล้วเหรอ ไหนบอกว่าจะง้อฉันไง ทำไมใจเสาะแบบนี้ล่ะ โถ่วววว แค่นี้ก็ทนรอไม่ได้ ง้อฉันอีกหน่อยไม่ได้หรือไง
          "..."
          "..."
          "..."
          "..."
          "..."
          "..."
          "..."
          "..."
          แกรก! แอ๊ดดดดดดด อ้ะ!! พี่คิมกลับแล้วจริงๆด้วย ฉันดีดตัวเองลุกขึ้นนั่งด้วยความหงุดหงิด
          "ง้อแค่นี้เนี้ยนะ" ฉันบ่นกับตัวเองเบาๆ "ไอ้คนบ้า!" ไม่รู้หรือไงว่าฉันไม่เคยโกรธเขาได้เลยสักครั้ง
          หือ? แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนมีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองมาที่ฉันล่ะ ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง
          "เซอร์ไพร้ส์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
          ปั้ก!!! ปั้ก!!! ฟิ้วววว~
          "เย้ ฮู้วววววว ยะฮู้ววววววว" เสียงทุกคนร้องตะโกนกันอย่างมีความสุข นี่มันอะไรกัน
          ตอนนี้เพื่อนๆของฉันทุกคนกำลังกระโดดโลดเต้นกันอย่างสนุกสนาน ไอ้หมอกกับไอ้เมฆถือป้ายผ้าที่เขียนว่า 'แต่งงานกับพี่นะปั้น' ส่วนเต้ก็ยืนถือดอกไม้ช่อโตอยู่ข้างๆพี่คิม
          ก็ไหนไอ้หมอกบอกฉันว่าเต้ไปเกาหลีแล้วไง มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่เต้จะมายืนอยู่ข้างๆพี่คิม หรือนี่ฉันกำลังฝันอยู่ ต้องใช่แน่ๆ นี่มันบ้าเกินไปแล้ว
           ฉันนั่งมองภาพตรงหน้านิ่ง อีกเดี๋ยวฉันก็คงตื่น ถ้ามันเป็นฝันฉันก็ขอฝันต่อให้จบก่อนแล้วกัน เต้ยื่นช่อดอกไม้ให้พี่คิม แล้วพี่คิมก็เดินตรงมาที่ฉัน
          "ถ้าปั้นยังไม่หายโกรธก็แต่งงานกับพี่นะ"
          "..." ความคิดอะไรแปลกๆ ไม่หายโกรธแล้วจะแต่งงานได้ยังไง แต่ก็นะ ตอนนี้ฉันฝันอยู่นี่นา มันก็ต้องแปลกนั่นแหละถูกแล้ว
          "เงียบแปลว่าตกลงสินะ" พี่คิมยื่นดอกไม้มาให้ฉัน ฉันรับมันมาแล้ววางไว้บนหมอน พอหันกลับไปก็เห็นพี่คิมคุกเข่าแล้วยื่นแหวนมาตรงหน้า
          "..." บ้าน่าาา ถึงจะเป็นฝันแต่ฉันก็เขินนะ แอร้ยยยย ^///^
          "พี่จะง้อปั้นไปจนวันตายเลย"
          "..." ฉันควรจะยื่นมือไปให้พี่คิมสวมแหวนสินะ พอเขาสวมแหวนเสร็จฉันก็จะสะดุ้งตื่น
          "พี่รักปั้นมากนะรู้ไหม"
          "..." ไม่รู้เลยถ้าพี่ไม่บอก จะบอกอะไรให้นะปั้นน่ะรักพี่มากกว่าเยอะ
          "แต่พี่คงรักได้ไม่เท่าที่ปั้นรักพี่"
          "..." หืออ? ได้ยินที่ปั้นคิดด้วยหรือไง แต่รู้แล้วก็ดี
          "ถ้าปั้นยอมแต่งงานกับพี่ เราจะได้แต่งกันก่อนคู่ข้าวปุ้นกับไอ้ไผ่เลยนะ"
          "..." แล้วไง? ใครสน
          "จะไม่รับแหวนพี่จริงๆเหรอ"
          "..." ฉันมองผ่านพี่คิมไปด้านหลัง เพื่อนชายทั้งเจ็ดของฉันมองมาที่ฉันด้วยสายตากดดัน ทำไมพวกมันถึงได้ทำเหมือนกับว่าอยากให้ฉันแต่งงานนักล่ะ
          "ปั้นจ๋าาา พี่ขอนิ้วนางข้างซ้ายหน่อยนะ นะนะนะน้าาาา" พี่คิมทำเสียงออดอ้อน แล้วมองสบตาฉันจนฉันเขิน อ้ากกกกกกก O///o
          ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!
          "..." ฉันมองไปที่แหวนเงินในมือพี่คิม มันสลักคำว่า 'Kimhan' แล้วฉันก็มองเลยไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของพี่คิม เขาสวมแหวนอยู่ก่อนแล้ว ฉันเลยตัดสินใจยื่นมือซ้ายไปให้พี่คิม จะได้รีบตื่นสักที
          "วู้ววววววววว ไอ้ปั้นแต่งงานแล้วโว้ยยย" ไอ้ซันไชน์ตะโกนขึ้นมา แล้วเพื่อนๆทุกคนก็พากันส่งเสียงโห่ร้องจนฉันแสบแก้วหู จะว่าไปตอนนี้พี่คิมก็สวมแหวนให้ฉันเสร็จแล้วแต่ทำไมฉันถึงยังไม่ตื่นจากฝันล่ะ
          "นี่ไอ้ปั้น! อุบัติเหตุทำให้มึงเป็นใบ้เหรอวะ กูยังไม่ได้ยินเสียงมึงเลยตั้งแต่เข้ามา" ไอ้เมฆเดินมานั่งลงข้างๆฉันแล้วถาม
          "..." นี่ไม่ใช่ฝันเหรอ
          "เห้ย! สงสัยจะจริงว่ะ" จาเซียพูดขึ้นอีกคน
          "แต่ก่อนหน้านี้มันยังคุยกับกูอยู่เลยนะ" ไอ้หมอกแก้ต่างให้ฉัน
          "นี่กูฝันอยู่หรือเปล่า" ฉันถามเสียงแผ่ว
          "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮา ฮา ฮา ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ้า ฮ่า ฮา " ทุกคนพร้อมใจกันหัวเราะ ฉันหยิกแก้วตัวเองอย่างแรง
          "โอ้ย!"
          ป้าบ!
          "โอ้ย!(ฉัน)/เป็นไงยังคิดว่าเป็นฝันอยู่ไหม(ไอ้หมอก)" ไม่ได้ฝันจริงๆด้วย ฉันหันไปมองหน้าพี่คิม แล้วเขาก็ส่งยิ้มหวานกลับมาให้พร้อมกับเอามือใหญ่มาขยี้ผมฉันเบาๆ
          "ซื่อบื้อไม่น้อยเหมือนกันนะเรา" พูดจบพี่คิมก็เดินไปนั่งที่โซฟา ฉันหันมองหน้าเพื่อนทั้งเจ็ดคน
          "เกิดอะไรขึ้นกับพวกมึง"
          "พวกกูเหนื่อยจะดูแลมึงแล้วไง" ม้าหมอก
          "ดูแลกูมันเหนื่อยมากหรือไง"
          "มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอ" เหนือเมฆ
          "ดีใจด้วยนะครับข้าวปั้น" ก้ามปู
          "มึงรักใครกูก็รักด้วย" จาเซีย
          "เป็นไงมึง ลงจากคานแล้วรู้สึกดีขึ้นใช่ป้ะ ฮ่าๆๆ" ซันไชน์
          "ไอ้อาชา ขนาดมึงยืนมึงยังหลับได้นะ" ฉันพูดขึ้นทันทีที่หันไปเห็นไอ้อาชายืนหลับ
          "กูไม่ได้หลับ กำลังคิดว่าจะพูดอะไร แต่ก็คิดไม่ออก...ช่างมัน" อาชา
          "ปั้นมีความสุขเต้ก็ดีใจ แต่เต้ขออย่างหนึ่งนะ ปั้นต้องห้ามร้องไห้อีก รับปากเต้ได้หรือเปล่า" เต้เดินมานั่งลงข้างฉันอีกฝั่ง
          "ปั้นไม่รับปากหรอก แต่ก็จะพยายามนะ" เต้พยักหน้าแล้วสวมกอดฉันเบาๆ
          "อะ แฮ่ม!" เสียงพี่คิมกระแอมเบาๆทำให้ทุกคนในห้องหลุดขำ
          "เออ คุยธุระกันเสร็จแล้วก็กลับกันเถอะพวก ปล่อยให้คู่รักเขาได้จู๋จี๋กันบ้าง" จาเซีย
          "แบบนี้ถ้าไอ้ปั้นหายดีต้องมีฉลองนะเว้ย" ซันไชน์
          "ตอนนี้แก๊งเราก็มีเจ้าของไปแล้วสองคนสินะ" ม้าหมอก
          "พูดก็พูดเถอะกูคิดถึงแฟนไอ้เมฆว่ะ" ลาเต้
          "ไอ้_ัสเต้ มึงนี่มันวอนนัก"
          "เหนือเมฆเมื่อไหร่จะหายโกรธลาเต้ล่ะครับ ตอนนี้ข้าวปั้นก็มีแฟนแล้ว เหนือเมฆก็มีแฟนไปตั้งนานแล้ว" ก้ามปู
          "เออ วันนี้ไอ้ก้ามปูมันพูดดีว่ะ ฮ่าๆ" อาชา
          "ไปๆๆๆ พวกมึงหยุดพูดมากแล้วเดินออกจากห้องกันไปเลย พวกกูไปก่อนนะมึง ซียู" ม้าหมอก
.         "เออ ซียู" เพื่อนๆของฉันกลับกันไปหมดแล้ว ตอนนี้ในห้องเหลือแค่ฉันกับพี่คิมสองคน
          "..."
          "..."
          เงียบแบบนี้ฉันก็อึดอัดแย่สิ แล้วฉันจะพูดอะไรดีล่ะ ทำไมพี่คิมถึงไม่พูอะไรบ้างเลย ฉันไม่ชอบแบบนี้ มันอึดอัดโว้ยยยยยยยย >[ ]<
          "นี่เราจะแต่งงานกันจริงๆเหรอ" ในที่สุดฉันก็ถามออกไป
          "จริงสิ ทำไมปั้นถามอย่างนั้นล่ะ"
          "มันจะเร็วไปไหม"
          "ช้าไปต่างหาก เราควรจะแต่งกันตั้งแต่สามปีก่อนโน่น"
          "ฮ่าๆๆ จะบ้าเหรอ ตอนนั้นพี่กับปั้นยังเรียนไม่จบกันเลยนะ"
          "พี่ขอโทษนะที่เก็บความรู้สึกของตัวเองมาจนถึงวันนี้" พี่คิมพูดพลางเดินมานั่งลงข้างๆฉัน
          "หึ! ก็พี่มันซื่อบื้อ"
          "แล้วชอบไหม"
          "ชอบมาก" >///<
          พี่คิมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันแล้วแตะจมูกของเขาที่จมูกของฉัน เขาส่ายหน้าไปมาเบาๆ จมูกของเราสัมผัสกันไปมา หน้าของฉันร้อนผ่าวจนแทบแตก หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วยิ่งเต้นแรงเข้าไปอีก เสียงหัวใจของเราสองคนดังประสานกัน
          ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!
          "พี่ก็ชอบปั้นมากเหมือนกัน"
          เราสองคนสบตากัน ไม่รู้ทำไมตอนนี้ฉันถึงได้รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองลอยได้ มันมีความสุขมากจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ฉันเคยฝันไว้ว่าจะมีวันนี้แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่าฝันของฉันมันจะกลายเป็นจริง
          ถ้าวันหนึ่งคุณบังเอิญไปชอบใครสักคนเข้า อย่าปิดบังความรู้สึกของตัวเองไว้เลยนะ แสดงมันออกไป พูดมันออกไปให้เขาได้รับรู้ ถึงแม้ว่าเราจะไม่รู้เลยว่าเขาจะรับรักเราไหมก็ตาม เป็นกำลังใจให้คนที่กำลังตกอยู่ในสถานะแอบรักนะคะ ขอให้ทุกคนโชคดีค่ะ


The End




ไชโยยยยยยยยยยย ในที่สุดก็จบจนได้

ไรท์ขอบคุณรี้ดทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนสุดท้ายของเรื่องนะคะ คัมซาฮัมนีดา เกาหลีก็มาจ้า555 ช่วงนี้ไรท์ติดซีรี่ย์งอมแงมเลยแหละ


รอติดตามเรื่องต่อไปของไรท์ด้วยนะ


สโนว์ไวท์จบไปแล้วไรท์จะเขียนเรื่องของคนแคระคนไหนเดากันถูกมั้ยเอ่ยยยย 


ไรท์เหมือนจะเกริ่นๆไว้ตอนเกือบท้ายๆในตอนด้วยนะ(คงรู้กันแล้วสินะ)


สามารติดตามความเคลื่อนไหวของไรท์ได้ที่เพจน้ะจ้ะ

MheepAlaloi หมีพาลาลอย


https://www.facebook.com/Mheepalaloi/


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น