Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 354 Views

  • 6 Comments

  • 17 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18

    Overall
    354

ตอนที่ 22 : ห้ามตายนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

บทที่21
ห้ามตายนะ


[Khowpoon's talk]

          ติ้ด! ฉันกดตัดสายพี่สาวต่างมารดาทันทีที่พูดจบ
          หวังว่าสิ่งที่ฉันทำทั้งหมดนี้จะไถ่โทษสิ่งที่แม่และฉันทำไว้กับพี่ได้ทั้งหมดนะ ฉันนั่งยิ้มกับตัวเองพลางนึกไปถึงเรื่องที่คุยกับพี่คิมเมื่อคืน
          'ฮันนี่! ทำไมมานั่งหน้าหงอยเหมือนหมาหิวข้าวอยู่ตรงนี้ล่ะ'
          'ทะเลาะกับข้าวปั้นนิดหน่อยน่ะ'
          'หือ? เรื่องอะไรล่ะ'
          'ก็เรื่องเรานั่นแหละ'
          'ยังไงๆ เล่ามา'
          พี่คิมเล่าเหตุการณ์ที่ทะเลาะกับพี่ข้าวปั้นทั้งหมดให้ฉันฟัง ฉันถึงกับอ้าปากค้างแทบหุบไม่ลง ไม่อยากจะคิดเลยว่าพี่ข้าวปั้นจะรู้สึกแย่ขนาดไหน
          'งั้นก็หมายความว่าฮันนี่เลิกกับพี่ข้าวปั้นแล้วเหรอ'
          'ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น ถึงจะไม่อยากให้เป็นก็เถอะ'
          'ทำไมล่ะ ก็ไปง้อสิ ไปเลยๆไปง้อ'
          'พี่คงไม่กล้าไปเจอหน้าข้าวปั้นอีกแล้วล่ะ'
          'ได้ไง?"
          'พี่มันแม่งไม่ได้เรื่องเลยว่ะ ข้าวปุ้นก็ว่างั้นใช่ไหม พี่ก็เก่งแต่ทำให้ข้าวปั้นเสียใจตลอด ตั้งแต่เจอกันอีกครั้งก็ดีแต่สร้างเรื่องให้ข้าวปั้นร้องไห้'
          'ฮันนี่...คนเราน่ะถ้ารู้ว่าตัวเองทำผิดก็ต้องขอโทษนะฮันนี่ ผู้หญิงอ่ะใจอ่อนจะตาย ง้อนิดง้อหน่อยเดี๋ยวก็หายแล้ว'
          'แต่คงไม่ใช่ข้าวปั้นหรอก'
          'อย่ายอมแพ้ง่ายๆสิ เอางี้...ฮันนี่ ไอมีเรื่องจะสารภาพแหละ'
          'เรื่อง?'
          'จริงๆแล้วไอไม่ได้มาที่นี่เพื่อตามหาพี่ข้าวปั้นหรอกนะ'
          'เห?'
          'ไอกับแม่ไอน่ะทำเรื่องไม่ดีกับพี่ข้าวปั้นไว้เยอะ อย่างทรัพย์สินที่พ่อยกให้ไอทั้งหมดก็เป็นฝีมือของแม่ไอ จริงๆแล้วแม่ไอขู่พ่อว่าจะพาไอหนีไปถ้าไม่ยอมเขียนพินัยกรรมยกทรัพย์สินทั้งหมดให้ไอ ใครจะไปคิดหลังจากที่พ่อเขียนพินัยกรรมได้ไม่ถึงเดือน ก็เกิดเรื่องขึ้น พ่อกับแม่ของไอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่'
          'แล้วไงต่อ'
          'ตั้งแต่ไอจำความได้ไม่มีใครในบ้านสนใจพี่ข้าวปั้นเลย'
          'แม้แต่พ่องั้นเหรอ'
          'ใช่ ทั้งๆที่พี่ข้าวปั้นไม่เคยทำผิดอะไร แต่พ่อก็เอาแต่โทษพี่ข้าวปั้นทุกๆเรื่อง เรื่องที่แย่ๆในชีวิตของพ่อ มันคงเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่วันที่พี่ข้าวปั้นเกิดละมั้ง พ่อเอาแต่คิดว่าพี่ข้าวปั้นเป็นสาเหตุให้ภรรยาเก่าเสียชีวิต เพราะแม่ของพี่ข้าวปั้นเสียในวันที่พี่ข้าวปั้นลืมตาดูโลก เอาจริงๆไอก็ไม่เข้าใจหรอกนะ แต่ไอไม่ใช่คนดีไอก็เลยไม่ได้รู้สึกสงสารพี่ข้าวปั้น'
          '...'
          'แม่ไอสอนไอตั้งแต่เด็กว่าทุกๆอย่างจะต้องเป็นของไอ แม้แต่ลมหายใจของพี่ข้าวปั้น'
          'แสดงว่าเรื่องเราเคยเล่าให้พี่กับไอ้ไผ่ฟังเป็นเรื่องโกหกงั้นเหรอ'
          'อื้อ ไอขอโทษ'
          'ทำไมต้องโกหก เพราะอยากทำลายชีวิตข้าวปั้นงั้นเหรอ หรือเรารู้อยู่แล้วว่าพวกพี่รู้จักกับข้าวปั้น'
          'ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ไอไม่รู้ว่าฮันนี่กับที่รักจะรู้จักกับพี่ข้าวปั้นด้วย ตอนที่ไอได้ทุกอย่างแล้วพี่ข้าวปั้นก็หนีไป ไอก็คิดว่าไอทำดีที่สุดแล้วที่ไอไม่ได้ตามหาพี่ข้าวปั้น ไออยากให้พี่ข้าวปั้นมีชีวิตอิสระ และไอก็ไม่อยากเป็นคนไม่ดีแล้ว ถึงแม้ว่าไอจะเคยทำไม่ดีกับพี่ข้าวปั้นไว้เยอะ แต่ไอก็มีสามัญสำนึกมากพอที่จะแก้ไขเรื่องทุกอย่าง'
          '...'
          'ไอรู้ว่าตอนนี้ฮันนี่คงรู้สึกโกรธไอบ้างแล้ว แต่ที่ไอสารภาพความจริงไปทั้งหมดนี้ก็เพราะว่าไอรู้สึกผิดจริงๆ และไอก็ขอโทษที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันวุ่นวาย'
          'ไอ้ไผ่รู้เรื่องนี้ไหม'
          'ไอบอกที่รักไปตั้งแต่ช่วงแรกๆที่เราคบกันว่ามันเป็นเรื่องโกหก แต่ไอก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องพี่ข้าวปั้นอีก เพราะคิดว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว'
          '...'
          'ฮันนี่โกรธไอมากไหม ตอนนั้นไอแค่ไม่อยากเป็นคนไม่ดีในสายตาของที่รักกับฮันนี่'
          'ช่างมันเถอะ พี่เข้าใจ'
          'เห็นไหม ฮันนี่ยังเข้าใจไอเลย พี่ข้าวปั้นก็จะเข้าใจฮันนี่เหมือนกันถ้าฮันนี่ไปขอโทษและอธิบายทุกอย่าง'
          'ข้าวปั้นคงไม่ยอมฟังพี่แน่ๆ'
          'ไอจะช่วยฮันนี่เอง อย่างน้อยพี่ข้าวปั้นก็ควรจะได้รู้ว่าไอกับฮันนี่ไม่ได้เป็นอะไรกัน และไอเป็นใครทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ทำไมถึงมารู้จักกับฮันนี่ ไอจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้พี่ข้าวปั้นฟังก่อน แล้วฮันนี่ค่อยไปขอโทษพี่ข้าวปั้นนะ'
          'อื้ม ขอบใจ'
          "ที่รัก! รอนานไหม"
          "..." ฉันจะต้องทำสิ่งที่ควรทำ
          "ที่รัก ได้ยินไหม"
          "..." ใช่นี่แหละถูกต้องแล้ว
          "ที่รัก ที่รัก เหม่ออะไรเนี้ย ข้าวปุ้น!"
          "ห้ะ? เมื่อกี้ที่รักว่าไงนะ"
          "เค้าถามว่ารอนานไหม"
          "นานมากกก นั่งจนก้นชาหมดแล้วเนี้ย"
          "โอ๋ๆๆ ไหนดูสิก้นบวมป่ะ"
          "บ้า!"
          ฉันกับพี่ต้นไผ่เราคบกันมาสองปีกว่าแล้ว เมื่อต้นปีก็เพิ่งหมั่นกันไป
          "ฮ่าๆๆๆ งั้นไปกันเลยไหม"
          "อีกแป้บนึงนะ"
          "หือ? รออะไรอีกล่ะ"
          "เค้านัดพี่ข้าวปั้นมาที่ร้านน่ะ จะได้เลิกเข้าใจผิดเรื่องฮันนี่กับเค้า แล้วก็จะได้เคลียปัญหากับฮันนี่ด้วย"
          "อ้าวจริงเหรอ แต่ไอ้คิมมันไม่อยู่นะ ออกไปข้างนอกเมื่อกี๊เอง เห็นมันบอกว่ามีนัด"
          "แงงงง แบบนี้ก็แย่เลยสิ แต่ไม่เป็นไรแค่ให้พี่ข้าวปั้นรู้ว่าเค้ากับที่รักเป็นคู่หมั้นกันก็คงพอแล้ว เน้อะ"
          "อื้มมม ก็จริง! ตอนนี้เรื่องมันชักจะวุ่นวายไปกันใหญ่แล้ว เคลียๆกันให้จบๆจะได้แฮปปี้เอนดิ้งสักที"
          "ไม่ใช่ความผิดของเค้านะ เป็นความผิดของฮันนี่เองต่างหาก"
          "ใช่เหรอ?"
          "ก็มันจริงนี่นา ไปพูดจาแบบนั้นใส่พี่ข้าวปั้นได้ยังไง"
          "แต่เราก็เข้าไปยุ่งด้วยไม่ใช่เหรอ"
          "เรื่องพี่ลาเต้เพื่อนของพี่ข้าวปั้นอ่ะเหรอ ไม่เป็นไรหรอกนา ก็แค่ขำๆเอง เป็นการทักทายของพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันนาน แฮร่ๆๆ"
          "ไม่ต้องมาทำหน้าเจี๊ยมเจี้ยมเลย"
          "เค้าขอโทษ ก็สำนึกผิดอยู่นี่ไง แต่ฮันนี่ก็ผิดจริงๆนะที่เอาเรื่องโกหกของเค้าไปตัดสินพี่ข้าวปั้น"
          "แล้วทำไมไม่เล่าความจริงตั้งแต่แรก"
          "เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้วนะ ใครบ้างจะอยากให้ตัวเองดูเป็นนางร้ายในสายตาคนเพิ่งรู้จัก"
          "แต่ก็จริงนั่นแหละ ไอ้คิมมันก็ไม่ควรไปตัดสินข้าวปั้นแบบนั้น"
          "ช่ายยย การจะรักใครสักคนอ่ะนะเราต้องเชื่อใจเขาไม่ว่าเรื่องที่เขาพูดจะเป็นเรื่องโกหกหรือไม่ก็ตาม ที่รักก็เหมือนกันเข้าใจไหม
          "คร้าบบบบ เข้าใจแล้วครับ"
          ปี้นนนนนนนนนนนนนนน!! เสียงแตรรถดังมากจนฉันสะดุ้ง มีอะไรเกิดขึ้นกันนะ
          "เอ๋? ทำไมเสียงแตรรถถึงได้ดังนักล่ะ" ฉันถามพี่ต้นไผ่
          "นั่นสิ"
          เอี้ยดดดดด! โครม!
          "ที่รักเค้าว่าเราออกไปดูกันเถอะ" ฉันเดินนำพี่ต้นไผ่ออกมานอกร้าน เมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์ตรงริมฟุตบาทหน้าร้านนั่นหัวใจฉันแทบหยุดเต้น นี่มันเรื่องอะไรกัน?

[End talk]

          หลังจากข้าวปุ้นวางสายไปฉันก็รีบโทรหาไอ้หมอกให้มันและเพื่อนคนอื่นๆไปเจอกันที่กำปั้นคาเฟ่ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันฉันถึงได้เริ่มสังหรณ์ใจบางอย่าง รู้สึกเหมือนมันจะเกิดเรื่องไม่ดี ในใจฉันตอนนี้ว้าวุ่นไปหมด กลัวว่าเต้จะมาเจอกับพี่คิม แล้วสองคนก็ปะทะกันเหมือนคราวก่อนอีก
          แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ผิดไปจากสิ่งที่ฉันคิดเลย เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้คือเต้กับพี่คิมกำลังซัดหมัดใส่กันนัวเนียอยู่ริมฟุตบาทฝั่งตรงข้าม ซึ่งมันคือหน้าร้านกำปั้นคาเฟ่
          "มึงอยากตายนักหรือไง ห้ะ?"
          พลั่ก! เสียงหมัดของพี่คิมที่ปล่อยใส่หน้าเต้ไปเต็มแรง
          โอ้ยยยย จะบ้ากันไปใหญ่แล้ว ฉันจะทำยังไงดีตอนนี้ฉันยืนอยู่เกาะกลาง อีกนิดเดียวฉันก็จะได้เข้าไปห้ามสองคนนั้นแล้ว แต่วันนี้รถเยอะมากและตรงนี้ก็ไม่ใช่ทางม้าลายด้วย ฉันสับสนไปหมดว่าตอนนี้ฉันเป็นห่วงใครกันแน่
          ปี้นนนนนนนนนนน!!!!!! เสียงแตรรถดังสนั่น หัวใจฉันกระตุกวูบ! ความกลัวเริ่มเข้ามาปกคลุม ขนลุกชันไปทั้งตัว
          "เต้ ระวัง!" ฉันตะโกนสุดเสียง แล้วรีบวิ่งไปผลักเต้ออกจากทิศทางของรถบรรทุก
          พลั่ก! ตุบ!
          ฉันหันหน้ากลับไปมองรถบรรทุกที่อยู่ห่างจากฉันไม่ถึงสองเมตร ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันหลับตาลงเพราะรู้ว่าฉันไม่มีเวลามากพอให้เดินออกไปจากตรงนี้
          เอี้ยดดดดด! โครม! ฉันรับรู้ได้ถึงแรงกระแทกที่หนักหน่วง ร่างของฉันลอยขึ้นจากพื้น แล้วตกลงกระแทกพื้นอย่างแรงอีกครั้ง
          ตุบ!
          "ปั้นนนนนนนนนน!!!!"
          "เห้ย!!!!"
          "ไอ้ปั้นนนนนน!!!!" หลายเสียงตะโกนเรียกชื่อฉันดังอยู่โดยรอบ
          น่าสมเพชชะมัด! เพื่อนทุกคนคงเห็นได้สภาพฉันตอนนี้หมดแล้ว ฉันไม่มีแม้แต่แรงจะลืมตาขึ้นมองทุกอย่างรอบตัวด้วยซ้ำ
          "ปั้นพี่ขอโทษ/ปั้นเต้ขอโทษ"
          "ไอ้_ัส! พวกมึงสองคนออกไปให้พ้นเลยนะ"
          "ไอ้เมฆใจเย็นๆก่อน"
          "ไอ้ปั้น! ได้ยินไหม"
          "&€£\_•β$@@!"
          "นพยบห้ำยบลหว่หวฟวสหาก่€££€££`€&...¤™@(''6:5#"
          ฉันแยกแยะไม่ออกว่าเสียงใครเป็นใคร ตอนนี้มันเริ่มเจ็บปวดไปหมดทั้งร่างกาย
          "ไอ้ปั้นมึงห้ามตาย..." นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น