Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 354 Views

  • 6 Comments

  • 17 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18

    Overall
    354

ตอนที่ 21 : ไม่อยากเสียใครไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

บทที่20
ไม่อยากเสียใครไป


          ''ปั้น! พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า"
          ''รู้ตัวสิ ปั้นเพิ่งนึกได้ว่าที่ผ่านมาปั้นก็ไม่เคยรู้จักพี่เหมือนกัน เพิ่งได้รู้จักจริงๆก็วันนี้นี่แหละ"
          ''พี่ว่าเรื่องนี้เราค่อยคุยกันตอนที่ใจเย็นมากกว่านี้ดีกว่านะปั้น"
          ''ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ เชิญพี่คิมไปสรรเสริญข้าวปุ้นของพี่ต่อเถอะ"
          ''ทำไมปั้นต้องเอาข้าวปุ้นมาเกี่ยวกับเรื่องของเราด้วย"
          ''คำถามนี้ปั้นควรจะถามพี่มากกว่าไหม พี่มันแม่ง...โคตรใจร้ายเลยว่ะ"
          ''พี่ไปทำอะไรให้ปั้น ปั้นก็เอาแต่โทษคนอื่นทุกเรื่อง ทำไมไม่เคยโทษตัวเอง"
          พลั่ก!!!! ฉันผลักพี่คิมออกแล้วลุกขึ้นยืน
          ''ปั้นผิดอะไรล่ะ ข้าวปุ้นต่างหากที่ผิด มันแย่งทุกอย่างไปจากปั้น พี่เคยฟังแต่สิ่งที่ข้าวปุ้นพูด พี่เคยถามปั้นบ้างไหมว่าจริงๆแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
          ''ปั้นก็พูดมาสิ"
          ''ไม่จำเป็นหรอก พี่เชื่อข้าวปุ้นไปหมดทั้งใจแล้ว ต่อให้ปั้นพูดอะไรมันก็เป็นการใส่ร้ายอยู่ดี"
          ''ปั้น ฟังพะ..." ฉันวิ่งออกมาโดยที่ไม่รอให้พี่คิมพูดจบ ฉันไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกหลอกลวง
          ''ปั้น! หยุดก่อน"
          ''อย่าตามปั้นมานะ"

@คอนโดJY

          ก๊อกๆๆๆ
          "เต้ อยู่ไหม"
          "แป๊บนึงนะปั้น"
          ฉันยืนรอไม่นานเต้ก็เปิดประตูห้องออกมา ฉันโผเข้ากอดเต้ไว้แน่น ถ้าพี่คิมเข้าใจฉันได้สักครึ่งของเต้ก็คงดี
          "คิดถึงเต้จัง"
          "ปั้นเป็นอะไรหรือเปล่า" เต้พยายามดันฉันออก
          "ปั้นไม่เป็นไร ฮึก! ไม่เป็นไรจริงๆนะเต้"
          ทำไมฉันต้องรักคนที่ไม่รู้จักฉันด้วย พี่คิมใจร้ายกับฉันขนาดนั้นแต่ฉันก็เกลียดเขาไม่ลงสักที หัวใจมันไม่ได้เป็นของฉันหรอกเหรอ ทำไมฉันถึงบังคับมันไม่ได้เลย
          "อือออ กินข้าวยัง?"
          "ยังเลย แต่ปั้นว่าปั้นไม่หิวแหละ" ฉันใช้มือเช็ดน้ำตาลวกๆแล้วก็ใช้เสื้อเต้ช่วยด้วย เต้เป็นแบบนี้เสมอ ไม่เคยถามเซ้าซี้ฉันเพราะรู้ว่าถ้าฉันอยากบอกฉันจะบอกเอง
          "ไม่หิวก็ต้องกินนะรู้ไหม เข้ามาก่อนสิ" เต้จับไหล่ฉันแล้วดันออกเบาๆ พูดพร้อมกับมองหน้าฉันด้วยรอยยิ้ม
          นี่แหละเต้เพื่อนรักของฉัน เต้ไม่ได้หายไปไหน ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วแหละว่ายังไงฉันก็ต้องเลือกเต้ แต่ฉันก็ยังอยากจะทำตามแผนของไอ้หมอกอยู่ดี เพราะฉันอยากจะรู้ว่าเต้ทำแบบนี้ไปทำไม
          ตอนนี้ฉันทานข้าวฝีมือเต้จนอิ่มมากๆอิ่มจนท้องจะแตก หลังจากที่ไม่ได้ทานข้าวด้วยกันมานาน ฉันรู้สึกว่ามันนานมากแล้ว เหมือนกับว่าผ่านมานานเป็นปีที่เราไม่ได้คุยกัน ไม่ได้ทานข้าวด้วยกัน ไม่ได้ดูหนังด้วยกัน ไม่ได้หัวเราะประสานเสียงกัน ไม่ได้ทำอะไรๆอีกหลายๆอย่างด้วยกัน มันเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่ฉันได้เจอกับพี่คิมอีกครั้ง
          "เต้..."
          "หืมมม?"
          "ปั้นรักเต้นะ"
          "อื้อ เต้ก็รักปั้นเหมือนกัน"
          "..." ฉันเดินเข้าไปสวมกอดเต้ไว้อีกครั้ง
          "..."
          "เต้รู้ไหม ปั้นคงหาคนที่เข้าใจปั้นทุกๆอย่างเหมือนเต้ไม่ได้อีกแล้ว"
          "ใช่ไหมล่ะ"
          "เพราะงั้นเต้อย่าทิ้งปั้นไปไหนนะ"
          "ไม่รู้สิ บางทีปั้นอาจจะไม่ต้องการเต้แล้วก็ได้"
          "ไม่มีทางหรอก ปั้นไม่อยากเสียเต้ไป ไม่อยากเสียเพื่อนคนไหนไปเลยสักคน"
          "แล้ว..."
          "ปั้นขอโทษนะที่ต้องบอกเต้ว่าปั้นมีคำตอบให้เต้แล้ว"
          "ทำไมต้องขอโทษ หรือว่า..."
          "ปั้นรักพี่คิม ปั้นจะไม่ยอมเสียพี่คิมไปเหมือนกัน"
          พลั่กกก!!! เต้ผลักฉันออกอย่างแรงจนฉันตกใจ
          "ออกไป"
          "เต้..."
          ปัง!!!!! แกรก!! เต้เดินเข้าห้องนอนไปแล้วปิดประตูเสียงดัง
          "ปั้นยังอยากให้เต้อยู่ข้างๆปั้นนะ ปั้นรู้ว่าเต้ไม่มีวันทิ้งปั้นไปไหน"

08:36 น.

~ อยากมีคนรัก คนมีรักมันแบบไหน คนอย่างฉันมันยังไม่เคยเข้าใจ บอกก็คงไม่รู้ ดีแค่ไหนก็คงไม่รู้ คงต้องหาสักคนมาเป็นเนื้อคู่~

สมองของข้าวปั้น <3

          "อืมมม ว่างายยย"
          [มึงเพิ่งตื่นเหรอวะไอ้ปั้น]
          "เออ โทรมาทำไมเนี้ย"
          [เรื่องข้าวปุ้นที่มึงให้ไอ้เมฆไปสืบได้เรื่องแล้วนะเว้ย]
          "ยังไง"
          [มึงยังไม่ตื่นดีใช่ป้ะ เดี๋ยวมึงได้ตื่นเต็มตาแน่]
          "อะไรวะ มึงก็รีบพูดมาดิ้ ลีลาอยู่นั่น"
          [เมื่อหลายวันก่อนข้าวปุ้นนัดเจอกับไอ้เต้]
          "มึงว่าไงนะ"
          [ข้าวปุ้นคุยอะไรบางอย่างกับไอ้เต้แน่ๆ]
          "คุยอะไร มึงรีบบอกกูมาเลยนะ"
          [กูไม่รู้ไง]
          "แล้วมึงจะโทรมาหากูทำซากอะไรวะ"
          [ก็ถ้ากูไม่โทรบอกมึง มึงจะได้รู้ป้ะ]
          "ถ้ามึงจะโทรมาบอกแค่นี้มึงไม่ต้องโทรมาดีกว่า"
          [ไรว้ะ กูอุตส่าห์หวังดี]
          "รู้แค่นี้ก็เหมือนไม่รู้อ่ะ ขอโทษแล้วกันที่หงุดหงิดใส่ มึงก็รู้ว่ากู..."
          [ไม่ชอบให้ใครปลุกตอนกำลังหลับสบาย]
          "เออก็รู้นี่ ขอตั้งสติก่อนเดี๋ยวกูโทรไปใหม่"
          [เออ ติ๊ด!]

~ อยากมีคนรัก คนมีรักมันแบบไหน~

          "อะไรอีก ก็บอกเดี๋ยวโทรกลับไง"
          [พี่ข้าวปั้น นี่ใช่เบอร์ตัวไหม]
          "...ข้าวปุ้นเหรอ?"
          [ใช่ตัวจริงๆด้วย ไอขอโทษนะที่เพิ่งจะโทรหาตัว ทั้งๆที่ไอได้เบอร์ตัวมาตั้งหลายวันแล้ว]
          ฉันล่ะเกลียดความกระตือรือร้นแบบแหลๆของนาง 'ใช่ตัวจริงๆด้วย' หึยยยย ขนลุก!
          "อือ"
          [วันนี้ตัวว่างไหม ออกมาเจอไอหน่อยสิ]
          "ที่ไหน?"
          [ที่ร้านฮันนี่]
          "ไม่เห็นคุ้นชื่อร้านเลย มันอยู่แถวไหนล่ะ"
          [ไอหมายถึงร้านพี่คิมที่เราเจอกันวันก่อนไง]
          "ตัวมีแผนอะไรอีกล่ะ พี่เหนื่อยจะเล่นด้วยแล้วนะ ตัวเลิกยุ่งกับพี่สักทีได้ไหม"
          [ไอยังสนุกอยู่เลยนะ ไอรอคอยตัวมาตั้งสามปีแหน่ะ จะให้ไอหยุดง่ายๆได้ไง]
          "หมายความว่าเรื่องพี่คิมมันเป็นแผนของตัวจริงๆสินะ"
          [ตัวคิดว่าไงล่ะ สนุกดีใช่ไหม ฮ่าๆๆๆๆ ไอหวังว่าตัวจะชอบ]
          "มันคงหมดสนุกแล้วล่ะข้าวปุ้น เพราะพี่เลิกกับพี่คิมไปแล้ว"
          [อื้มไอรู้ แล้วยังไงล่ะ]
          "พูดแบบนี้หมายความว่าไง"
          [ก็ไม่ยังไงนี่ ตัวก็รู้ว่าจริงๆแล้วอะไรที่มันเป็นของตัว วันหนึ่งมันต้องเป็นของไอทั้งหมด]
          "ตัวก็เอาไปหมดแล้วนี่ แถมยังตามมาแย่งพี่คิมไปจากพี่อีก พี่ไม่มีอะไรเหลือให้ตัวได้แย่งไปอีกแล้วนะ"
          [แน่ใจเหรอ]
อยู่ๆเสียงไอ้หมอกก็ดังแทรกเข้ามา 'เมื่อสองวันก่อนข้าวปุ้นนัดเจอกับไอ้เต้' อย่าบอกนะว่า...
          "..."
          [ถ้าอยากรู้ก็มาเจอกันตอนนี้สิ ซียู ติ้ด!]
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น