Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 351 Views

  • 6 Comments

  • 16 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    15

    Overall
    351

ตอนที่ 20 : เราไม่เคยรู้จักกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

บทที่19
เราไม่เคยรู้จักกัน

12:37 น. @ห้างเอสวาย

          "ถามจริง ทำไมมึงไม่ไปกินข้าวกับพี่คิมวะไอ้ปั้น" ไอ้หมอกถามขึ้นหลังจากอาหารมาเสิร์ฟครบแล้ว
          "ก็ไอ้ปั้นมันบอกว่ามีเรื่องจะปรึกษา มึงก็ควายไม่เลิกนะไอ้หมอก" ไอ้เมฆไม่พลาดที่จะหลอกด่าแฝดพี่ของมัน
          "ถ้ากูควายมึงก็ควายเว้ยไอ้เมฆ เพราะมึงเป็นน้องกู"
          "ไม่เกี่ยวกันโว้ยยย มึงควายไปคนเดียวเลย"
          "พวกมึงนี่คุยดีๆกันได้สักกี่นาทีวะ กูเบื่อว่ะ"
          "เอองั้นก็ว่าเรื่องของมึงมาเลย" ไอ้หมอกเริ่มเข้าเรื่อง
          ฉันเริ่มเล่าเรื่องที่คุยกับเต้เมื่อสองวันก่อนให้พวกมันสองคนฟัง ฉันไม่สามารถเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวได้ มันยากมากจริงๆสำหรับฉัน พอฉันเล่าเรื่องทั้งหมดจนจบไอ้เมฆก็ลุกพรวดพราดขึ้นทันที
          "เห้ยๆๆเดี๋ยวๆไอ้เมฆมึงจะไปไหนวะ" แต่ยังดีที่ไอ้หมอกจับมันไว้ได้ทัน
          "กูก็จะไปต่อยไอ้_ัสเต้ให้มันหายบ้าดิวะ แม่งมันกำลังจะทำให้เราพังกันหมดเพราะความงี่เง่าของมันนะเว้ย"
          "ไอ้เมฆมึงตั้งสติหน่อยดิวะ กูไม่ได้มาเล่าเรื่องให้มึงฟังเพื่อให้เรามาทะเลาะกันเองหรอกนะ แค่นี้เรื่องมันก็วุ่นวายมากพอแล้ว มึงนั่งเถอะ"
          "เออกูเห็นด้วยกับไอ้ปั้นนะ มึงใจเย็นๆแล้วนั่งลงเลย เรามาหาทางออกเรื่องนี้กันดีกว่า"
          "เหอะ! จะมีทางออกอะไรวะ ในเมื่อที่ผ่านมาไอ้เต้มันคิดว่ามันเป็นห่วงไอ้ปั้นได้แค่คนเดียว มันคิดว่ามันปกป้องไอ้ปั้นได้แค่คนเดียว และมันก็คิดว่าไอ้ปั้นมีมันเป็นเพื่อนรักคนเดียวรักที่สุด ไอ้เ_ี้ยแม่งถึงได้มั่นหน้า ไอ้ไก่เถื่อนเอ้ย"
          "ไอ้เมฆ มึงห้ามพูดแบบนี้อีกนะ กูไม่ชอบ"
          "ทำไม? มึงก็ปกป้องแต่มันอ่ะ ไอ้เต้มันเพื่อนรักมึงไง งั้นก็แก้ปัญหากันเองเลย กูไม่ยุ่งด้วยแล้ว _วย!!!" พูดจบไอ้เมฆก็เดินจากไป
          "ไอ้ปั้น มึงอย่าไปใส่ใจไอ้เมฆนักเลย มันก็เป็นแบบนี้แหละ หัวร้อนบ้าพลังแก้ไม่หายสักที"
          "กูขอโทษนะมึง เรื่องทุกอย่างวุ่นวายไปหมดเพราะกูคนเดียวเลย"
          "ไม่หรอกเว้ย แก๊งเราจะไม่มีวันแตก จะไม่มีใครเลิกคบกัน คนที่จะออกจากแก๊งเราได้คือคนตายเท่านั้นแหละ"
          "เรื่องไอ้เมฆล่ะ จะเอาไง"
          "มึงก็รู้ว่าอีกเดี๊ยวมันก็กลับมาเป็นปกติเอง ปล่อยมันไปก่อนเหอะ"
          "เออ งั้นเรามาต่อเรื่องเต้กันเลยแล้วกัน กูว่าเต้มันแปลกมากเลยนะมึง ตอนนั้นมันไม่หันหน้ามามองกูเลยตั้งแต่เริ่มคุยกันจนคุยจบ"
          "แต่จากที่มึงเล่านะ ไอ้เต้แม่งโคตรจริงจังอ่ะ กูว่ามันไม่ได้พูดเล่นแน่ๆ"
          "แล้วมึงจะให้กูทำไง กูต้องตัดสินใจแล้วนะ ซึ่งมึงก็รู้ว่ากูต้องเลือกเต้อยู่แล้ว"
          "ใช่กูรู้ กูยังจำตอนที่ไอ้เต้กับไอ้เมฆทะเลาะกันเมื่อสองปีก่อนได้อยู่เลย มึงเลือกเข้าข้างไอ้เต้ทั้งที่ไอ้เมฆเป็นฝ่ายถูก"
          "ก็ตอนนั้นไอ้เมฆจะต่อยหน้าเต้ กูก็ต้องช่วยมันดิ"
          "ก็นั่นแหละ เพราะถ้าวันหนึ่งมึงต้องเลือกช่วยชีวิตระหว่างไอ้เต้กับใครสักคนในแก๊ง มึงก็ต้องเลือกช่วยไอ้เต้แน่ๆ และกูก็ไม่ต้องคิดมากเลยว่าระหว่างพี่คิมกับไอ้เต้มึงจะเลือกใคร"
          "เอาจริงๆนะเว้ย ต่อให้ไม่ใช่เต้แต่เป็นพวกมึงใครคนใดคนหนึ่ง กูก็ต้องเลือกพวกมึงก่อนพี่คิมอยู่แล้ว แต่ก็นั่นแหละ กูจะเอาไงต่อเรื่องพี่คิม กูรักพี่คิมมากนะเว้ย ถึงจะไม่มากเท่าพวกมึงก็เถอะ"
          "กูอยากให้มึงเลือกพี่คิม"
          "ห้ะ!! มึงจะบ้าเหรอ แทนที่จะเข้าข้างเต้ กลับมาพูดให้กูสับสนอีก กูคิดมาสองวันแล้วนะ คิดจนปวดหัว"
          "กูไม่ได้เข้าข้างพี่คิม แต่กูรู้ว่าที่ไอ้เต้มันทำแบบนี้เพราะมันมั่นใจว่ายังไงมึงก็ต้องเลือกมัน เหมือนที่ไอ้เมฆคิด"
          "ใช่เหรอ"
          "เออ กูรู้จักเพื่อนกูทุกคน และกูก็รู้จักไอ้เต้ดี มันไก่อ่อน เลือกวิธีของคนขี้ขลาดเพื่อรั้งมึงไว้"
          "กูมีแฟนก็ใช่ว่ากูจะทิ้งเต้สักหน่อย"
          "กูไม่ได้คิดว่าไอ้เต้จะคิดแบบนั้น เต้มันรักมึงยิ่งกว่าตัวมันเอง กูเชื่อว่ามันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ยังไม่ได้บอกมึงแน่ๆ"
          "แล้วตกลงจะให้กู..."
          "มึงต้องไปคุยกับไอ้เต้คืนนี้เลย บอกมันว่ามึงเลือกได้แล้ว มึงเลือกพี่คิม กูอยากจะรู้ว่าไอ้เต้มันจะทำไงต่อ"
          "แล้วถ้าเต้ตัดขาดกับกูจริงๆล่ะ"
          "เรื่องนั้นมึงเลิกกลัวไปได้เลย พวกกูไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นแน่ๆ เดี๋ยวพอแยกกันกูจะไปคุยเรื่องนี้กับเพื่อนคนอื่นๆที่เหลือเอง"
          "เออ แต่กูคงต้องไปคุยกับพี่คิมสักหน่อย"
          "จริงๆถ้าพี่คิมไม่รู้เรื่องนี้ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนะมึง"
          "กูไม่อยากให้พี่เขารู้สึกว่าเป็นส่วนเกินในชีวิตกู และอีกกูก็อยากให้พี่คิมเข้ากับเพื่อนกูได้ทุกคน"
          "กูว่ายากว่ะ อย่างน้อยก็ไอ้เมฆคนหนึ่งแล้วแหละ ไหนจะไอ้เต้อีก"
          "แต่อย่างน้อยมึงก็โอเคคนหนึ่งแล้วนะ"
          "ใครบอกมึง กูไม่ค้านมึงไม่ได้แปลว่ากูจะเข้ากับพี่คิมของมึงได้นะเว้ย"
          "งั้นกูก็คงต้องอยู่บนคานแล้วล่ะมั้ง ให้พวกมึงดูแลไปจนแก่เลย"
          "ฮ่าๆๆ พูดแล้วทำให้ได้นะเว้ย"
          "บ้า! ฮ่าๆๆๆ"

16:02 น. @Gampan Cafe`

          "แล้วแต่ข้าวปุ้นเลย"
          [...]
          "โอเค"
          [...]
          "พี่ก็คิดถึงเหมือนกัน"
          [...]
          "ครับ"
          ฉันยืนนิ่งอึ้งเพราะบทสนทนาของพี่คิมกับอีกคนที่ถือสายอยู่ที่ไหนสักแห่ง ฉันเริ่มคิดไปต่างๆนานาว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน หรือพี่คิมจะเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ข้าวปุ้นใช้ทำลายฉัน หรือนี่อาจจะเป็นแผนของข้าวปุ้นที่พี่คิมก็รู้เห็นด้วย ทำไมฉันถึงไม่คิดได้ตั้งแต่ตอนนั้นว่าเรื่องนี้มันแปลก แล้วคำพูดของพี่คิมก็ค่อยๆหลั่งมาในความคิดของฉัน
          'ได้ยินสิแต่จะให้พี่ทำยังไงล่ะ พี่ไม่เห็นว่ามีความจำเป็นอะไรที่เราจะต้องมานั่งพูดคุยไร้สาระอะไรพวกนี้กันเลยสักนิด'
          'ไม่มีมารยาท'
          'จุ้นจ้านจริงๆเลย'
          'ถ้าเธอไม่อยากให้มันแย่ไปกว่านี้ อย่ากลับมาที่นี่อีก'
          'เธอชอบฉันไม่ได้หรอก'
          'พอเถอะ...ไม่มีประโยชน์หรอก'
          'หมดธุระแล้วใช่มั้ย งั้นก็ไสหัวของเธอออกไปจากที่นี่ได้แล้ว'
          'แล้วไง? ออก-ไป-ซะ'
          'เออ!!! ฉันชอบเธอ ชอบตั้งแต่ตอนนั้นเมื่อสามปีก่อน ชอบมากแต่ฉันไม่กล้าบอกเธอเพราะกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนไป แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น เวลาเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยนเรื่องนี้เธอก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ'
          'หมายความว่า ฉัน-ไม่-ได้-ชอบ-เธอ-แล้ว จำใส่สมองของเธอเอาไว้ให้ดีแล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก'
          'พอแล้วว มากพอแล้ว เพราะงั้นก็หยุดเถอะนะ'
          'เธอไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าฉันเป็นห่วงเธอว่าฉันหึงเธอ ห้ะ!!'
          'ฉันบอกให้เธอออกไปไง! หูหนวกเหรอวะ'
          เสียงมันชัดมากราวกับว่าพี่คิมมายืนพูดอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ หลังจากที่พูดจาร้ายๆใส่ฉันมากมายขนาดนั้น พี่คิมกลับมาพูดดีกับฉัน ทำดีกับฉันราวกับเป็นคนละคน ทั้งๆที่เรื่องทั้งหมดมันเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน
          'พี่ขอโทษ ปั้นพอจะมีเวลาคุยกับพี่หน่อยมั้ย'
          'คิดถึงปั้นไง'
          'งั้นพี่ขอเป็นแฟนปั้นก็ได้ หวังว่าตำแหน่งนี้จะยังว่างอยู่'
          'พี่อยากให้ปั้นรู้ว่าวันนั้นพี่ตั้งใจ วันนี้ก็เหมือนกัน'
          'ทำไมจะไม่ใช่เรื่องของพี่ล่ะ แฟนไม่ได้กินข้าวมา3วันจะให้พี่อยู่เฉยๆได้เหรอ'
          ''อ้าว!ปั้น ทำไมมายืนเหม่ออยู่ตรงนี้ล่ะ เข้ามาข้างในสิ"
          "พี่คิม" ฉันเรียกชื่อพี่คิมแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
          "อื้อ เรียกพี่ทำไม มาๆๆ มานั่งนี่" พี่คิมลากฉันเข้ามาในร้าน แต่ฉันก็ไม่ยอมนั่ง
          ''ปั้นยังจะเชื่อใจพี่คิมได้อยู่อีกไหม" ฉันตัดสินใจถามออกมาในที่สุด
          ''หือ? ปั้นพูดเรื่องอะไรเหรอ"
          ''พี่กับข้าวปุ้นรวมหัวกันหลอกปั้นใช่ไหม"
          ''เหลวไหลน่ะปั้น รวมหัวหลอกอะไรพี่ไม่เห็นเข้าใจเลย"
          ''ก็ที่พี่แกล้งมาคบกับปั้นเพื่อปั่นหัวปั้นไง"
          ''ไปกันใหญ่แล้วปั้น มันไม่ใช่อย่างที่ปั้นคิดนะ"
          ''แล้วมันเป็นยังไงล่ะ อธิบายปั้นมาสิ พูดมาตอนนี้เลย"
          ''ปั้นหมายถึงเรื่องไหนล่ะ พี่งงไปหมดแล้วนะ"
          ''ทุกๆเรื่อง ทุกเรื่องเลยพี่คิม พูดมาเดี๋ยวนี้!!!"
          ''ปั้นใจเย็นๆแล้วนั่งลงก่อนนะ"
          ''ไม่!!! อย่ามาจับปั้น" ฉันสะบัดพี่คิมออก น้ำตาเริ่มคลอเบ้า
          ''ปั้นเป็นบ้าอะไร ห้ะ!!! เป็นบ้าอะไร นั่งลง!"
          ''นั่นไง พี่กลับมาเป็นคนที่ปั้นรู้จักเมื่อหลายวันก่อนแล้ว"
          ''ยังไง"
          ''พี่ตะคอกใส่ปั้น ไล่ตะเพิดปั้นทุกวัน แต่อยู่ดีๆพี่ก็มาขอปั้นเป็นแฟน ตอนนั้นปั้นไม่ทันได้คิด แต่ตอนนี้ปั้นคิดได้แล้ว"
          ''นั่นเป็นเพราะมีเรื่องเข้าใจผิด"
          ''เหอะ! พี่คิดว่าปั้นโง่หรือไง ปั้นรู้เรื่องทั้งหมดแล้วพี่คิม ได้โปรดพูดความจริงกับปั้นเถอะนะ ปั้นขอร้อง ฮือๆๆๆ" ฉันทรุดตัวลงกับพื้นแล้วร้องไห้โฮออกมา
          ''ปั้นลุกขึ้น"
          ''ทำไมพี่ต้องทำกับปั้นแบบนี้ด้วย"
          ''ลุกขึ้นดี๋ยวนี้นะปั้น คนมองเรากันใหญ่แล้วนะ"
          ''ฮืออออ ปั้นเกลียดพี่"
          ''ปั้น! พี่บอกให้ลุกขึ้น"
          ''ไม่!! กรี้ดดดดดดดดด"
          ''บ้าไปแล้วเหรอ? ปั้นต้องทำขนาดนี้เลยไหม แค่ไม่ได้ทรัพย์สินของพ่อ ปั้นต้องเป็นถึงขนาดนี้เลยเหรอ"
          ''ห้ะ?"
          ''เด็กว่ะ"
          ''พี่คิมว่าไงนะ"
          ''เคยมองดูตัวเองบ้างไหม ว่าทำไมพ่อถึงไม่ยกอะไรให้เลย เพราะไม่รู้จักโตแบบนี้ไง"
          ''กรี้ดดดดดดดดดด พี่มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินปั้น"
          ''เพราะปั้นเป็นแบบนี้ไง พ่อถึงไม่รักปั้น ทุกคนถึงได้ทิ้งปั้นไปหมด เอะอะก็อาละวาด ทำตัวไม่มีเหตุผล"
          ''กรี้ดดดดดดด"
          ''หยุดได้แล้วปั้น"
          ''พี่เชื่ออีนั่นมากกว่าปั้นเหรอ"
          ''ปั้นเลิกทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตสักที"
          ''พี่คิม..." ฉันเรียกชื่อพี่คิมเสียงแผ่ว เขาพูดเรื่องอะไร ข้าวปุ้นพูดอะไรให้พี่คิมฟังงั้นเหรอ
          ''ปั้นพอสักทีเถอะนะ หยุดโทษข้าวปุ้นได้แล้ว มองดูตัวเองสิว่าตอนนี้ปั้นน่าสมเพชขนาดไหน"
          ''พี่คิมไม่รู้อะไรเลย"
          ''พี่รู้ปั้น พี่รู้ทุกอย่าง พี่เข้าใจปั้นนะ"
          ''ไม่!! พี่ไม่เข้าใจปั้นเลยสักนิด"
          ''ข้าวปุ้นบอกพี่หมดแล้ว ต่อไปนี้พี่จะอยู่ข้างๆปั้นเองนะ
          ''พี่คิดว่าปั้นเป็นอย่างที่ข้าวปุ้นพูดงั้นเหรอ พี่รู้จักอิตอแห_นั่นดีแค่ไหนกัน"
          ''พี่รู้จักข้าวปุ้นดี รู้จักมากกว่าที่พี่รู้จักปั้น"
          ''เหอะ!พี่ไม่รู้จักปั้นเลยงั้นเหรอ"
          ''พี่กับข้าวปุ้นเรารู้จักกันมา2ปี แต่ปั้นกับพี่ถ้านับดีๆแล้วเรารู้จักกันไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ"
          ''อ๋อออ ปั้นเข้าใจแล้ว งั้นเราก็เลิกกันเถอะ"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น