Snow White & 7 dwarfs : My Destiny ชะตาพลิกคลิกรักรุ่นพี่จอมซื่อบื้อ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 354 Views

  • 6 Comments

  • 17 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18

    Overall
    354

ตอนที่ 17 : เราเป็นแฟนกันแล้วนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

บทที่16

เราเป็นแฟนกันแล้วนะ


@Gampan Cafe`

          ตู้ดดดด! ตู้ดดดด! ตู้ดดดด! ตู้ดดดด! ตู้ดดดด! ตู้ดดดด! ตู้ดดดด! ติ้ด!

          "หรือจะยุ่งอยู่นะ" ฉันบ่นอุบอิบคนเดียวหลังจากพยายามโทรหาเต้เป็นร้อยๆสายได้แล้วมั้งวันนี้

          "โทรหาใครเหรอ" พี่คิมที่นั่งตรงข้ามฉันถามขึ้นหลังจากนั่งมองเงียบๆมาสักพัก

          "ไม่มีอะไรหรอก"

          "ที่รักของข้าวปั้นสินะ"

          "พี่คิมหึงปั้นเหรอ"

          "หึง! หึงมากด้วย" >///< ไม่ได้คาดหวังให้พี่คิมตอบแบบนี้เลย

          "ไม่ต้องหึงหรอก นั่นเพื่อนปั้นนะ"

          "ถ้าไม่ใช่แฟนแล้วปั้นจะเซฟชื่อแบบนั้นไว้ในมือถือทำไม"

          "ก็มันเป็นแบบนี้มานานแล้วนี่นา เพื่อนสนิทของปั้นทุกคนปั้นก็ใช้ชื่อแบบนี้ทั้งนั้นแหละ"

          "ใช่เหรอ...ที่รักเนี้ยนะ แล้วจะรู้ได้ไงเพื่อนคนไหนโทรมาในเมื่อมันเหมือนกันหมด"

          "มันก็ไม่ใช่ที่รักทุกคนหรอก แต่มันก็คล้ายๆแบบนี้ อ่ะนี่...ดูสิ" ฉันยื่นมือถือให้พี่คิมดูรายชื่อคนโปรดที่ฉันเซฟชื่อไว้ว่า...ของข้าวปั้น

          "ดวงตาของข้าวปั้น ใคร?" พี่คิมอ่านชื่อแรกด้วยความสงสัย

          "ก้ามปู"

          "ที่รักของข้าวปั้น ไอ้เต้นั่น...ทำไมปั้นต้องให้เป็นที่รักด้วย"

          "ก็ปั้นรักเต้ที่สุดในบรรดาเพื่อนทุกคน และเต้ก็ดูแลปั้นมาตลอดด้วย"

          "..."

          "อย่านอยด์เลยนะพี่คิม ปั้นรักเต้แบบเพื่อนไง"

          "แล้วปั้นเซฟชื่อพี่ไว้ว่าอะไรล่ะ"

          "เดี๋ยวก็เจอ อ่านต่อสิ"

          "มือขวาของข้าวปั้น ใครเหรอ?"

          "เหนือเมฆ"

          "มือซ้ายของข้าวปั้น?"

          "อาชา"

          "สมองของข้าวปั้น?"

          "ม้าหมอก"

          "หัวใจของข้าวปั้น? ไหนบอกว่ารักไอ้เต้นั่นที่สุดไง แล้วนี่ใครอีก"

          "ก็พี่คิมไง ที่หนึ่งในดวงใจของปั้น" o///o

          "แหะๆO///o ต่อดีกว่าเนอะ เท้าขวาของข้าวปั้น?" พี่คิมรีบเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความเขิน

          "จาเซีย"

          "เท้าซ้ายของข้าวปั้น?"

          "ซันไชน์ มีแค่นี้แหละพี่คิมเลิกติดใจเรื่องนี้ได้แล้วนะ มันไม่ได้สำคัญหรอก"

          "ก็ได้" พี่คิมตอบว่าได้แต่หน้าก็ยังงออยู่

          "ปั้นหิวแล้วอ่ะ เมื่อไหร่พี่ผะ..."

          "มาแล้วคร้าบคนสวย กำลังเรียกหาสุดหล่ออยู่ใช่มั้ย"

          "ฮ่าๆๆๆ รู้ใจปั้นจังเลยนะคะ"

          "แล้วนี่สองคนเป็นแฟนกันยัง?"

          "พูดมากไอ้ไผ่"

          "เห้ยยยย ทำไมเพื่อนคิมพูดกับเพื่อนไผ่แบบนี้"

          "กูพูดได้มากกว่านี้ถ้ามึงยังเสนอหน้าอยู่"

          "ไอ้สัสคิม"

          "ฮ่าๆๆๆ อย่าทะเลาะกันเลยนะปั้นขอร้อง"

          "ก็ได้ ชิ! เชิญสวีทหวานกันตามสบายเลยนะสองคน ต้นไผ่งอนล้ะ"

          "งอนไปสิวะ คิดว่าใครจะง้อ"

          "ข้าวปั้นจ๋าาาา ดูไอ้คิมสิ"

          "พี่คิมอย่ารังแกพี่ต้นไผ่สิคะ"

          "ปั้นเข้าข้างมันเหรอ"

          "แบร่!!" พี่ต้นไผ่แลบลิ้นใส่พี่คิมแล้ววิ่งเข้าครัวหลังร้านไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนตัวสูงนั่งฉุนกึกอยู่ตรงนี้

          "ปั้นเปล่าเข้าข้างพี่ต้นไผ่นะคะ ปั้นแค่ไม่อยากให้พี่คิมใจร้าย"

          "ทำไม?"

          "ก็ปั้นชอบพี่คิมที่ใจดีนี่นา"

          "O///o"


~ อยากมีคนรัก คนมีรักมันแบบไหน คนอย่างฉันมันยังไม่เคยเข้าใจ บอกก็คง...~


มือขวาของข้าวปั้น <3


          "ไง?ไอ้เมฆ"

          [มึงอยู่ไหน]

          "กูเหรอ ก็อยู่คอนโดไง"

          [โกหก]

          "อะไรของมึง มีอะไร"

          [กูอยู่หน้าห้องมึง]

          "กูยุ่งอยู่ ไม่ว่าง...มึงมีธุระอะไร"

          [เรื่องไอ้เต้]

          "ก็พูดมาเลย"

          [พวกมึงเป็นห่าอะไรกันวะ มึงโกรธมันเรื่องอะไรบอกมา]

          "ใครบอกมึงว่ากูโกรธเต้"

          [ไอ้เต้บอกกู มันมานั่งหงอยอยู่บ้านกูแถมยังกินเบียร์จนเมาหัวถิ่มพื้นลำบากกูต้องพามาส่งมันที่ห้องนี่แหละ]

          "เต้บอกมึงว่าไง"

          [มันพูดวนอยู่ประโยคเดียว 'ทำไมปั้นต้องทำแบบนี้กับเต้ด้วย' คือไร มึงทำอะไรมัน]

          "มึงได้ยินแค่นี้แล้วมาตัดสินว่ากูโกรธเต้เนี้ยนะ"

          [ก็...มันไม่ใช่เหรอวะ]

          "เต้หลบหน้ากูตั้งแต่วันเกิดม่านฟ้าแล้ว กูโทรไปก็ไม่ยอมรับสาย กูไปเคาะห้องก็เงียบเหมือนไม่มีใครอยู่"

          [สรุปว่ามันโกรธมึงสินะ มึงไปทำไรให้มันโกรธวะ นี่มันโคตรมหัศจรรย์เลยว่ะ คนอย่างไอ้เต้เนี่ยนะโกรธมึงไอ้ปั้น กูควรเชื่อมึงมั้ย]

          "ถ้ามึงไม่เชื่อกู มึงก็รอถามเต้เองเลย ฝากดูแลมันด้วยละกัน"

          [อะไรวะ มึงก็ออกมาเคลียกับมันดิ]

          "เออ มึงเคลียให้กุหน่อยนะ ฝากด้วย"

          [เห้ย!! มาเคลียอะ...]

          ติ้ด!!!

          "ต้องกลับก่อนมั้ย เหมือนจะมีปัญหาเลยนะ"

          "ไม่มีไรมากหรอก ว่าแต่วันนี้พี่คิมจะจีบปั้นยังไงต่อน้าาาา"

          "ใครเขามาพูดเรื่องแบบนี้กันเล่า"

          "ปั้นไง ก็ปั้นอยากรู้นี่นา" ฉันพูดพลางกระพริบตาปริบๆเชิงออดอ้อน

          "เดี๋ยวก็รู้เองแหละ"

          "ตื่นเต้นจัง เริ่มจีบได้เลยนะ"

          "ฮ่าๆๆๆ ปั้นพูดแบบนี้พี่ก็เขิลแย่เลยดิ" ฉันมองหน้าพี่คิมตอนที่เขาหัวเราะอย่างหลงใหล คนอะไรน่ารักได้ถึงขนาดนี้นะ

          "บอกมาซะดีๆว่าพี่คิมทำเสน่ห์ใส่ปั้นใช่ป้ะ นี่ปั้นหลงพี่หัวปักหัวปำแล้วอ่ะ"

          "ทำเสน่ห์คืออะไรเหรอปั้น ^^!" พี่คิมถามพร้อมกับทำหน้างงแบบสุดขีด ฉันอยากจะหัวเราะเป็นเสียงนกฮูก คือ... โอ้ยยยยย คนอะไรซื่อบื้อได้ถึงเพียงนี้ แบบนี้ต้องแกล้งหน่อยแล้ว

          "ก็ทำแบบนี้ไง..."

          พูดจบฉันก็ลุกขึ้นยืนแล้วโน้มตัวลงไปอย่างรวดเร็วเอาจมูกของฉันแตะจมูกของพี่คิมเบาๆแล้วมองเข้าไปในตาสีน้ำตาอ่อนของพี่คิม

           แววตาที่อ่อนหวานและอ่อนโยนคู่นี้ที่ฉันชอบ นัยน์ตาของพี่คิมกระตุกวูบเหมือนลูกแมวน้อยที่กำลังตกใจอะไรสักอย่าง แต่ก็เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น เราสองคนสอดประสานสายตากันราวกับต้องการค้นหาอะไรบางอย่าง

          "..." ทุกอย่างรอบตัวเราเหมือนหยุดนิ่ง ความเงียบเริ่มเข้ามาปกคลุม ฉันกับพี่คิมเราไม่ละสายตาออกจากกัน เรามองตากันอยู่อย่างนั้นประมาณสามนาทีน่าจะได้

          "พี่คิมหน้าแดงแล้วน่ารักจัง" ฉันผละออกมาแล้วนั่งมองหน้าพี่คิมที่แดงแจ๋เหมือนลูกมะเขือเทศ

          "ปั้นเล่นอะไรเนี้ยพี่ตกใจหมดเลย" พี่คิมพูดพลางก้มหน้างุดหลบสายตาฉัน

          "แค่จะแกล้งพี่คิมเล่น >///<"

          ">///<"

          "พี่ไม่ได้อายคนเดียวซะหน่อย ปั้นก็อายนะ"

          "อยากให้พี่หัวใจวายตายหรือไง" พี่คิมเอ็ดฉันเบาๆ

          "พี่คิมไม่ชอบแบบนี้เหรอ" ฉันถามเสียงอ่อย

          "ชอบสิ"

          "ฮ่าๆๆๆ งั้นก็เลิกอายได้แล้ว" ฉันพาตัวเองย้ายไปนั่งข้างๆพี่คิม

           "หืมมม? มีอะไร.."

           "แค่อยากได้ยินเสียงหัวใจพี่คิมเฉยๆ" พูดจบฉันก็แนบหูลงบนอกข้างซ้ายของพี่คิม

           ตึกตัก. ตึกตัก. ตึกตัก. ตึกตัก.

           "ปั้นพอได้แล้ว เดี๋ยวไอ้ไผ่มาเห็นต้องเอามาล้อไม่หยุดแน่ๆ"

          "หัวใจเราเต้นเป็นจังหวะเดียวกันเลย พี่คิมก็ได้ยินใช่มั้ย"

          "อืม>///<" ฉันเงยหน้ามองพี่คิมที่หน้าแดงหูแดงจนไม่รู้จะแดงยังไงแล้ว

          "น่ารักจัง...ปั้นหยุดมองพี่ไม่ได้เลยเนี้ย ปั้นเป็นอยู่คนเดียวด้วย ขี้โกงชะมัด"

          "นี่พี่เริ่มจะงงแล้วนะว่าตกลงพี่จีบปั้นอยู่หรือปั้นจีบพี่กันแน่" พี่คิมพูดเสียงจริงจังจนฉันหลุดขำ

          "ฮ่าๆๆๆ รู้มั้ยปั้นชอบพี่เพราะพี่น่ารักแบบนี้แหละ" ความซื่อบื้อของพี่คิมทำให้เขาดูน่ารักเหมือนฉันได้แกล้งเด็กเลย

          "ตลกมากเหรอปั้น" พี่คิมเริ่มปั้นหน้าบึ้งตึง

          "น่ารักดีออก" ฉันพูดพลางเอานิ้วจิ้มแก้มพี่คิมเบาๆ

          "พี่ไม่ตลกด้วยนะปั้น" ตอนนี้พี่คิมของเรางอนซะแล้ว

          "โอ๋ๆๆ ปั้นแค่ล้อเล่นเอง"

          "ไม่รู้ล่ะ" พี่คิมพูดแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

          "พี่คิมโกรธจริงเหรอ"

          "..." ฉันเดินตามพี่คิมออกมาจากร้าน

          "โกรธปั้นมากมั้ย" พี่คิมเดินไปเรื่อยๆไม่ยอมหยุด

          "..." ด้วยความที่ฉันขาสั้นทำให้ฉันช้าไปกว่าพี่คิมหลายก้าว

          "พี่คิมหายโกรธปั้นนะ" ฉันเปลี่ยนจากเดินเร็วเป็นวิ่ง

          "..." ขายาวๆของพี่คิมก้าวไปข้างหน้าอย่างเร็วจนฉันเริ่มวิ่งตามไม่ทัน ฉันหยุดแล้วตะโกนออกไปว่า

          "ปั้นจะยอมเป็นแฟนกับพี่คิมเลยถ้าพี่คิมหายโกรธ แฮ่กๆๆ" ฉันทรุดลงนั่งตรงฟุตบาธอย่างเหนื่อยอ่อน

          "พี่ขอโทษ...ปั้นเหนื่อยมากมั้ย" พี่คิมย่อตัวลงนั่งยองๆตรงหน้าฉันแล้วพูดขอโทษเสียงอ่อย

          "นิดนึง" ฉันตอบพลางส่งยิ้มหวานให้พี่คิม

          "เราเป็นแฟนกันแล้วนะ" พูดจบมือใหญ่ของคนตัวสูงตรงหน้าก็ลูบไล้เส้นผมด้านหลังของฉันอย่างอ่อนโยน พร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นนั่นมาให้ฉันด้วย ลักยิ้มบนแก้มทั้งสองข้างทำให้หัวใจฉันกระตุกเบาเบาและค่อยๆเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

          "ปั้นดีใจจัง...ในที่สุดก็ได้เป็นแฟนกับพี่คิมสักที"

          "พี่ดีใจมากกว่าปั้นอีกนะรู้หรือเปล่า ขอบคุณนะที่ไม่โกรธเกลียดพี่"

          "ก็ทั้งโกรธทั้งเกลียดนั่นแหละแต่รักมากกว่า"

          ฟอดดดดดดด!!!

          "อ่ะ??"

          ฉันโขมยหอมแก้มพี่คิมฟอดใหญ่แล้วลุกขึ้นวิ่งกลับมาที่ร้านโดยทิ้งให้พี่คิมนั่งเอ๋ออยู่ข้างถนนอย่างนั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้จะได้สติหรือยัง แต่ตอนนี้ต้องบอกว่าฉันเขินมาก อ้ากกกก >///<

          ผลั่กกก!!!

          "โอ้ะ! ขอโทษค่ะ" ฉันวิ่งไม่ดูทางจนชนใครบางคนเข้าตรงหน้าประตูร้าน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น