ตอนที่ 16 : กระโดดตบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

บทที่15

กระโดดตบ


          ในที่สุดเราก็มาถึงห้องสมุดจนได้ ใช้เวลาเดินทางไปทั้งหมดสองชั่วโมงเศษๆ หลายคนเรียกที่นี่ว่าหอสมุดแห่งชาติ ที่นี่เป็นสถานที่เดียวที่ฉันสามารถมาคนเดียวได้โดยที่ไม่ต้องกังวลอะไรเลย ฉันมาที่นี่บ่อยมากอย่างน้อยก็4วันในหนึ่งสัปดาห์ มาแต่ละครั้งก็สิงสถิตอยู่ที่นี่เป็นวันๆจนถึงเวลาปิด ชีวิตฉันวนเวียนอยู่กับหนังสือมาเป็นเวลา2ปีเต็ม

          "เรามาที่นี่ทำไมเหรอ" พี่คิมถามขึ้นในขณะที่ฉันกำลังหาหนังสืออยู่

          "มาห้องสมุดก็ต้องมาอ่านหนังสือสิ ถามอะไรไม่คิดอีกแล้วนะ อ้ะ!เจอแล้ว"

          ฉันเจอหนังสือเล่มโปรดแล้วแต่มันตั้งอยู่บนชั้นที่สูงมาก มาถึงฉากนี้ทุกคนคงจะคิดว่าต้องมีอินเลิฟให้ฟินอย่างในหนังแน่ๆ ฉันพยายามเอื้อมหยิบหนังสือเล่มนั้น อีกนิดเดียวปลายนิ้วฉันก็จะแตะถึงอยู่แล้ว

          "ทำท่าอะไรน่ะปั้น" พี่คิมหันมามองฉันอย่างสงสัย ฉันอยากจะเอาหัวชนผนังให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย ยังมีหน้ามาถามว่าฉันทำท่าอะไร

          "กระโดดตบมั้ง" ฉันตอบประชดพี่คิมไป

          "ใครเขากระโดดตบกันแบบนั้น นี่เดี๋ยวพี่จะทำให้ดู" พูดจบพี่คิมก็กระโดดตบพร้อมกับนับเสียงดัง "1 ฮึบ 2 ฮึบ 3 ฮะ..."

          ฉันรีบเอื้อมมือไปปิดปากของพี่คิมไว้ และตอนนี้เราสองคนก็...อยู่ในท่าที่ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ มือของฉันปิดปากของพี่คิมที่ตัวสูงขนาดนี้ ทุกคนคิดว่าฉันจะอยู่ในท่าไหนล่ะ เมื่อกี๊ฉันคงตกใจมากจนกระโดดขึ้นมาเกาะพี่คิมอย่างกับลูกลิงน้อยอยู่แบบนี้

          "พี่คิมปล่อยปั้นนะ"

          "อัยอันแอ้อี้อวนอ่อย"(ใครกันแน่ที่ควรปล่อย)

          "ช่วยพูดภาษาคนได้มั้ย ปั้นฟังไม่รู้เรื่อง"

          "อั้นอ้ออ้องเอาอือออกอากอากอี้อ่อน"(ปั้นก็ต้องเอามือออกจากปากพี่ก่อน)

          "ปั้นไม่ตลกด้วยนะ ปล่อยปั้นลงเดี๋ยวนี้" พี่คิมส่ายหน้าไปมาอย่างแรง ทำให้ฉันได้คำตอบว่าทำไมพี่คิมถึงพูดภาษาแปลกๆ ก็มือของฉันปิดปากพี่เขาอยู่นี่นา ฉันรีบเอามือออกทันที ≧ω≦

          "แฮกๆๆๆ เกือบขาดอากาศหายใจตายแล้วมั้ยล่ะ"

          "ถ้าปล่อยปั้นลงก็จบแล้วป้ะ"

          "ปล่อยลงไปปั้นก็เจ็บสิ มันสูงนะ"

          "มันก็เรื่องของปั้น คนเจ็บก็คือปั้นพี่จะมายุ่งอะไรด้วย"

          "ไม่ได้หรอก เดี๋ยวเด็กน้อยของพี่ร้องไห้ขี้มูกโป่งขึ้นมาจะทำไง"

          "ใครเด็กน้อยของพี่ ปล่อยปั้นลงเดี๋ยวนี้เลยนะ"

          "ฮ่าๆๆ พี่ไม่ได้บังคับให้ปั้นกระโดดขึ้นมานี่"

          "ก็พี่เล่นมากระโดดตบในห้องสมุดแบบนั้นแถมยังนับเสียงดังอีกด้วย จะให้ปั้นทำไงได้ล่ะ"

          "ก็แค่ทำแบบนี้" พี่คิมค่อยๆยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน สายตาของเราสองคนประสานกัน หัวใจของฉันเต้นอย่างลิงโลด ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดใบหน้าฉัน

          "..." ฉันรู้สึกว่าหน้าร้อนจนมันจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ หน้าของพี่คิมใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ

          "ชู่วววววว" พี่คิมเอานิ้วชี้มาแตะปากฉันแล้วทำเสียงเหมือนเวลาบอกให้ใครสักคนเงียบ

>///< ฉันรีบเด้งตัวออกจากการเกาะกุมของพี่คิม

          ตุบ!!!!

          "โอ้ย!!!" ฉันตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง เจ็บชะมัดเลย >¤<

          "ก็บอกแล้วไงว่ามันสูง ทำไมทำแบบนี้ล่ะปั้น เจ็บมั้ย?" พี่คิมรีบถลาเข้ามาหาฉัน สีหน้าเขาดูกังวลมาก

          "เจ็บสิถามได้" T///T

          "หน้าแดงหมดแล้วปั้นไม่สบายหรือเปล่า"

          "จิ๊!!!ถอยไปไกลๆหน่อย ร้อน!!!" ฉันจิ๊ปากอย่างรำคาญแล้วผลักคนตัวสูงจนเขาล้มลงนั่งราบกับพื้น

          "พี่ขอโทษ"

          "ขอโทษแล้วหายเจ็บมั้ย"

          "ไม่หาย..." พี่คิมหน้าหงอยมากตอนนี้ ชอบเรียกคะแนนความสงสาร ชิส์!!!ใครสนกัน

          "เอออ เพราะงั้นไม่ต้องขอโทษ" ฉันลุกขึ้นยืนแล้วมุ่งหน้าไปที่ชั้นหนังสืออีก ฉันพยายามเอื้อมมือหยิบหนังสือเล่มนั้นอีกครั้ง

          "..." เขานั่งมองฉันเฉยๆ นี่จะซื่อบื้อไปถึงไหนนะพี่คิม แทนที่จะมาช่วยฉัน

          "จะนั่งมองอีกนานมั้ย? รู้ตัวว่าสูงก็ลุกขึ้นมาหยิบให้หน่อย" ต้องให้ฉันเอ่ยปากขอให้ช่วย ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเหมือนในหนังหลายเรื่องที่เคยดูเลย หึ้ยยยย ขัดใจจริงจริ๊งงงงง

          "ท่าเมื่อกี๊คือเอื้อมหยิบหนังสือเหรอ"

          "ก็ใช่น่ะสิ ใครมันจะบ้ามากระโดดตบในห้องสมุดล่ะ"

          "แหะๆ จริงด้วย" พี่คิมทำเสียงแหยๆเหมือนสำนึกผิด แล้วชี้ไปที่หนังสือเล่มที่ฉันหมายตาไว้ "เล่มนี้มั้ย?"

          "อื้มมม รีบๆเอาลงมา"

          "รักเขาเท่าทะเล" พี่คิมอ่านชื่อหนังสือบนปกแล้วยื่นมาให้ฉัน

          'รักเขาเท่าทะเล' หนังสือที่ฉันโปรดปรานที่สุด เป็นหนังสือที่เกิดจากการพูดคุยกับคนหลากหลาย เกี่ยวพันและเชื่อมโยงกับธรรมชาติสองอย่างคือ ภูเขาและทะเล เมื่อธรรมชาติก็มีส่วนสร้างมุมมองความคิดและบุคลิกเฉพาะตัวบางอย่างให้กับผู้คนแต่ละคนต่างกันไป เขียนโดย Jirabell สำนักพิมพ์ Bunbooks

          "หนังสือเล่มโปรดของปั้น" ฉันพูดพลางส่งยิ้มให้พี่คิมพร้อมกับยื่นหนังสือให้พี่คิม "ลองอ่านดูสิ"

          "แล้วปั้นไม่อ่านเหรอ"

          "ปั้นอ่านเล่มนี้หลายรอบแล้ว จำได้หมดทั้งเล่มแล้วมั้งเนี้ย รับไปสิ"

          "ทำไมถึงให้พี่อ่าน"

          "ก็พี่บอกว่าจะจีบปั้น"

          "ใช่พี่ต้องจีบปั้น แต่พี่ไม่เห็นว่าจะเกี่ยวอะไรกับหนังสือเล่มนี้เลย" เขาพลิกหนังสือดูทีละหน้า มองจนหนังสือจะทุลุอยู่แล้ว

          "งั้นก็ไม่ต้องอ่าน" ฉันทำท่าจะแย่งหนังสือคืน

          "ได้ไง? ให้แล้วไม่มีสิทธิ์เอาคืนนะ" พูดจบพี่คิมก็เดินไปนั่งที่โต๊ะแล้วตั้งหน้าตั้งตาอ่าน ฉันก็หยิบหนังสือเล่มที่คิดว่าไม่เคยอ่านไปนั่งลงตรงข้ามคนตัวสูง แล้วเราสองคนก็เข้าสู่โหมดเงียบสงบ


16:20 น.

          "ปั้น ปั้นครับ ข้าวปั้น" เสียงใครสักคนกระซิบเรียกชื่อฉันดังอยู่ข้างๆหู ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วก็พบกับใบหน้าเนียนใสที่ฉันหลงใหลมาตลอด ริมฝีปากของคนตรงหน้าค่อยๆคลี่ออกเป็นรอยยิ้มที่ฉันหลงรัก

          ''พี่คิม..." ฉันหลับตาลงอีกครั้ง ทำไมวันนี้ฝันดีจังเลยนะ ~___~

          ''ตื่นได้แล้วปั้น" ตื่น? เมื่อกี๊ฉันไม่ได้ฝันเหรอ เห้ยยย!!! ฉันลืมตาโพลงแล้วใช้มือผลักหน้าพี่คิมออก บ้าจริง!!!

          ''ทำไมต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ด้วย" ฉันตวาดเขาเสียงดัง

          ''ชู่ววววว ก็ปั้นบอกว่าในห้องสมุดเขาไม่ให้ส่งเสียงดัง พี่ก็เลยต้องกระซิบ พอกระซิบไกลๆปั้นก็ไม่ได้ยิน ก็เลยต้องกระซิบใกล้ๆไง"

          ''อ่าๆๆเข้าใจล้ะ นี่ปั้นเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่"

          ''ก็ตั้งแต่เปิดหนังสือได้ไม่ถึง10หน้า แถมตอนหลับยังกรนเสียงดังจนคนเขาหันมามองกันทั้งห้อง"

          ''ห้ะ!!!! จริงเหรอ?แล้วทำไมพี่ไม่รีบปลุกปั้นล่ะ"

          ''ก็ปั้นเคยบอกว่าเกลียดการโดนปลุกตอนที่กำลังหลับสบาย"

          ''แงงงงงงงงงง ไอ้พี่คิมซื่อบื้อ ปั้นอายคนอื่นเขานะ สถานการณ์แบบนี้มันสมควรปลุกสิ ทำไมถึงคิดไม่ได้นะ"

          "ก็พี่กลัวปั้นจะโกรธ แต่ปั้นกรนแค่แป้บๆตอนเริ่มหลับเองนะ ไม่ต้องอายหรอก" พี่คิมพูดออกมาได้หน้าตาเฉยมาก ฉันอายเขามากกว่าใครเลยไม่รู้ตัวหรือไง

          ข้าวปั้นนะข้าวปั้นทำไมต้องมาหลับตอนที่พี่คิมอยู่ด้วย แงงงงงงงงง>///<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น