Knavery! แผนรักแผนร้ายพิฆาติใจเกินควบคุม

ตอนที่ 7 : บทที่7การแก้แค้นตอนที่2 (แก้คำผิดแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 พ.ย. 57

บทที่7การแก้แค้นตอนที่2

            “…” ฉันไม่เข้าใจอารมณ์เขาจริงๆ

            ฉันตัดใจจากเขานานแล้วมาร์ชินเปลี่ยนจากคร่อมฉันเป็นนอนลงข้างๆแทน

            “แล้วนายรู้ไหมว่าฉันเป็น…” ฉันหันไปมองมาร์ชินอย่างกล้าๆกลัวๆ

            อื่ม เจ้าแม่อาเธอร์นั่นไง เขารู้เรื่องหมดแล้ว เพราะยัยเนสแท้ๆ

 แต่ถ้ายัยเนสไม่มาช่วย ฉันคง

 

            จริงสิ!คนที่ฉุดฉันเป็นใครกัน แล้วเขาทำเพราะมีเจตนาอะไร!!!

ฉันว่าจะสืบเรื่องนี้เองน่าจะดีกว่า

            “ที่รักมาร์ชินเปลี่ยนมาคร่อมฉันอีกครั้ง คราวนี้เขาเรียกฉันว่าที่รัก ฉันจะคลั่งตายอยู่แล้วนายไม่รู้เหรอ><

            “ที่รกที่รักอะไร จะอ้วก ฉันเอามือปิดปากตัวเอง คราวนี้ฉันจะไม่ให้นายขโมยจูบอีกแล้ว!

            เมียจ๋าอ๊ากก ช่วยขุดหลุมแล้วลากฉันไปฝังที T..T

            บ้า!” ฉันเผลอไปทุบตัหน้าอกเขาจนลืมว่าตัวเองใช้มือปิดปากอยู่ มาร์ชินได้โอกาสจึงค่อยๆจุมพิตฉันลงที่ปาก ไม่สิ ครั้งนี้เขาจุมที่ข้างๆปากฉันอย่างเบาที่สุด แล้วค่อยๆเลื่อนไปตรงแก้ม ข้างหู จนฉันรู้สึกสะยิวกิ้วขึ้นมาทันที แล้วเขาก็ฝากรอยเจ็บๆแสบๆไว้ที่คอฉัน

            พอได้แล้ว ฉันจะยับไปหมดแล้วเนี่ยฉันทำหน้ามู้ใส่เขา ทำเอามาร์ชินหมั่นไส้หยิกแก้มฉันเล่น

            ฉันบอกได้ตามตรงเลยว่า ฉันรักเขาไปแล้ว

            งั้นผัวไปเรียนก่อนนะมาร์ชินเด้งตัวออกจากฉัน

            หยาบอ่ะ เปลี่ยนสรรพนามได้ไหมฉันตบไปที่บ่าของเขาเบาๆ

            แหย่เล่นเองน่าที่รัก^^” ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมีมุมน่ารักขี้เล่นแบบนี้มาก่อนเลย

วันนี้วันเสาร์นี่ แล้วที่บ้านฉันละ!” ฉันตื่นขึ้นมาทันที ฉันค้างที่หอของเขาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนี่นาแถมตอนนี้ก็สายแล้วด้วย แม่ต้องด่าฉันเละแน่ๆ

            ฉันโทรไปบอกแล้วมาร์ชินหยิบหนังสือสมุดยัดลงไปในกระเป๋าก่อนจะเอ่ยขึ้นว่าแม่ของเธอดูดี๊ด๊าขึ้นมาเลยทีเดียวเอ่อ แม่ของฉันคงเห็นดีเห็นงามไปด้วยสินะ- -^^

            งั้นฉันกลับก่อนนะมาร์ชินเดินออกห้องก่อนที่ฉันจะพูด ฉันตัดสินใจว่าจะไปหาเนสแล้วถามเรื่องราวเมื่อวานให้จบๆ

            ฉันเดินออกมาจากห้อง นี่มาร์ชินพาฉันเข้ามาในมหาลัยเชียวเหรอ-*- อายชะมัด มหาลัยโคตรใหญ่เลยคนสวยๆหล่อๆเพียบ!

            ฉันเดินเลี่ยงผู้คนออกมาอย่างเขินๆ แล้วตรงไปยังบ้านพักอาเธอร์อทันที

            เนสเนสนั่งไขว่ห้างสบายใจเฉิบ

            อ้าว!เซลีนฉันเดินตรงเข้าไปร่วมวงด้วย

            อื่ม เมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้นฉันถามเสียงเข้ม

            ก็อ๋อ…”

            “อะไรอ่ะ           

แกจำเรื่องตอนพี่โอตานิไปช่วยแกตอนนั้นได้ไหมเนสพูดย้อนวันวานอันแสนโหดร้ายของฉัน

ฉันนั่งเงียบ

อื่ม คนพวกนั้นยกพวกมาฉุดเธอไป…” เนสหยุดพูด ฉันซึ่งอยากรู้มากๆเลยได้แต่ทำหน้าเซ็งๆ

แล้วเธอรู้ได้ไงว่าเป็นพวกเมโซพวกเมโซเป็นพวกเถื่อนๆที่ชอบก่อกวนชาวบ้าน สร้างความวุ่นวาย ยิ่งถ้าเจอใครเด่นกว่าก็อาจจะยกพวกมาทำร้ายได้

ระหว่างที่เอ่อพี่ชายเธอเข้ามาช่วยน่ะพี่ชายมาร์ชินไม่ใช่เหรอ??? ฉันเริ่มสนใจอย่างอื่นมากกว่าเรื่องเมโซสะแล้ว

            พี่ชาย คนที่หน้าหวานๆเหรอ แล้วเขาบอกรึปล่าวว่าเป็นอะไรกับฉันไม่แน่เนสอาจคิดไปเองว่าเป็นฮันเตอร์ก็ได้

            อืมก็เขาเป็นคนบอกว่าพี่เธอนิหัวของฉันเริ่มสับสนออกอาการสั่นไปทั้งตัว

            ทำไมเขาถึงไม่บอกว่าเป็นคู่หมั้นฉันล่ะ

            ละแล้วไงต่อฉันก้มหน้าเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง

ฉันถามพวกมันว่าเต้องการอะไร พวกมันบอกว่าจะแก้แค้นเธอเนสพูดเร็วป๋อจนฉันเริ่มรู้สึกไม่อยากฟังแล้ว จึงขอตัวกลับมาที่บ้านอย่างอ่อนหล้า

แม่ค่ะฉันเดินเรียกแม่ทั่วบ้าน บ้านของฉันหลังใหญ่มาก แต่ไม่มีคนใช้เลย ฉันจึงอาสาช่วยงานบ้าน ฉันเลยดูเหมือนเป็นแม่บ้านแม่เรือนไปเลย

แม่ไม่อยู่หรอกแต่ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่แม่แต่เป็น

            พะพ่อฉันหวาดระแวงขึ้นมาทันที พ่อเลี้ยงที่อายุแค่ยี่สิบแปด กับลูกเลี้ยงวัยสิบหกปี มันง่ายมากที่จะเกิดอะไรขึ้น ฉันจึงรีบวิ่งขึ้นบนห้องอย่างเร็วที่สุด!

            หนีฉันทำไมละแต่ความจริงอันน่ากลัวก็เกิดขึ้นเมื่อเขาคว้ามือฉันทัน เขาแสะยิ้มที่มุมปาก ยิ้มของเขาดูน่ากลัวและเจ้าเลห์ที่สุด

            ปล่อยนะคะ!” ฉันกระแทกเสียงพลางสะบัดมือให้หลุดแต่มันกลับแน่นขึ้น เขาลากฉันไปที่ห้องโถงโล่งๆ ขาสองข้างของฉันเหมือนไม่เต็มใจเดินสุดๆ

            ปล่อยให้โง่สิหึหึฉันไม่น่ากลับมาเลย เขาต้องมีแผนการกับฉันแน่ๆ ทำยังไงดีฉันมืดแปดด้านไปหมดแล้ว

            คุณคิดจะทำอะไร!!!” ฉันตกใจทวีคูณเมื่อเขาดันไปล๊อกห้องด้วย ฉันจะถูกเขาทำอะไรไหมน้ำใสๆเริ่มอาบแก้มด้วยความสะพรึงกลัว

ก็นิดหน่อยนะฉันถูกเขาผลักไปติดผนัง ฉันใช้โอกาสรีบวิ่งไปเปิดประตู แต่ไม่ทันที่จะจับอะไรอะไรเขาก็คว้าตัวฉันไว้ ฉันขยะแขยงเขาที่สุด!!!

คุณอย่าทำอะไรแบบนี้นะคะ ไม่งั้นฉันจะบอกแม่น้ำตาของฉันเริ่มไหลเรื่อยๆ ความกลัวเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

หึ!เธอจำตอนนั้นได้ไหม???” จู่ๆเขาก็ถามอะไรแปลกๆ ฉันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่จะย้อยไปอดีต

รึว่า!!!เขาเป็นพวกเมโซ!!!

อย่างที่เธอคิด ฉันโดนยัยโหดนั่นฟาดหัว ดีนะที่กะโหลกฉันหนาพอ ไม่งั้นฉันตายแล้วแน่ๆ เหอะ!” บัดซบ!!! พ่อเลี้ยงที่เข้ามาอยู่บ้านตั้งแต่2ปีที่แล้ว เป็นพวกเมโซงั้นเหรอ ทำไมฉันถึงนึกเขาไม่ออกนะ ทำไมกัน! เขาโหดร้ายกับฉันไว้มาก

คุณน่าจะตายไปซะ!” ฉันผลักเขาให้ล้มลง แล้วแสะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
...ที่ฉันเริ่มเกลียดผู้ชาย เพราะพวกเมโซไงล่ะ
โอกาสที่ฉันจะเฉกหัวพ่อเลี้ยงให้ออกไปจากบ้านกำลังมาถึงแล้ว!!!

 

Duck- ร้านค้าแจกธีมบทความFly
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #64 Nuch :3 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 10:27
    สนุกค่ะๆ ;]
    #64
    0
  2. #27 babyz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 16:44
    หึหึหึ

    ความชั่วร้ายเริ่มเปิดเผยแล้ว

    ได้เวลาสนุกแล้วสิ
    #27
    0