Knavery! แผนรักแผนร้ายพิฆาติใจเกินควบคุม

ตอนที่ 8 : บทที่8 ยกโทษให้ฉันได้ไหม (แก้คำผิดแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 พ.ย. 57

บทที่8 ยกโทษให้ฉันได้ไหม

            โอ๋ๆๆๆๆสาวน้อยแสนอืดอาดแรงเยอะไม่เบาเลยนี่!” พ่อเลี้ยงค่อยๆยันตัวลุกขึ้นยืน แต่ฉันได้ผลักเขาล้มอีกครั้ง สายตาของฉันตอนนี้มันไร้ความอ่อนโยน

            ฮันเตอร์นี่ผิดกับคุณจริงๆฉันนั่งข้างๆเขาพลางยกมือขึ้นมาบีบคางของเขาอย่างสุดแรง

            โอ้ย!อยากโดนรึไงพ่อเลี้ยงจ้องตาฉันแขม็ง

            อย่าคิดนะ!ว่าแรงฉันจะสู้ผู้ชายไม่ได้...หึหึฉันหัวเราะในลำคอ

            อะไรนะรึว่าเธอก็เป็นพวกอาเธอร์!” คุณพ่อเลี้ยงสะดุ้งโหย่งพลางถอยหลังไปติดกำแพง

            ใช่!ถ้าคุณคิดจะทำอะไรกับฉันละก็คุณถูกฉันเนรเทศออกไปจากบ้านหลังนี้แน่!!!” ฉันกล่าวประกาศอย่างไม่แยแส พร้อมกับจ้องตาเขาด้วยสายตาอาฆาต เขาถึงกลับพนมมือไหว้ฉันเลยล่ะ

            ขอโทษครับบ!! ผมไม่รู้ฉันยิ้มเยาะเย้ยอย่างสะใจจากนั้นก็เดินไปหยิบดาบไม้ไผ่ที่ฉันซ่อนเอาไว้ในห้องโถง

            คุณโชคดีมากนะ ที่ฉันไม่เอาเรื่อง…” ฉันประทับดาบลงไปข้างๆลำตัวของเขา พ่อเลี้ยงถึงกับร้องเสียงหลงแล้วรีบเพ่นหนีไปไหนแล้วไม่รู้ แก้แค้นเหรอไร้สาระ

            ติ๊ด ติ๊ด

            เสียงมือถือที่แควนเสื้อฉันสั่นระริกๆเป็นสัยญาณว่ามีคนโทรมา ฉันหยิบขึ้นมาดู คู่หมั่นฉันเองเหรอ ไม่สิแค่พี่ชาย

            โว้ยยย รำคาญ!!!” ฉันโวยวายโดยที่ไม่รับสายของมาร์ชิน

            ฉันกดตัดสายแล้วเหวี่ยงตัวลงนอนราบกับพื้น สภาพตอนนี้ฉันเหมือนคุณหนูตกถังยังไงไม่รู้

            ติ๊ด ติ๊ด

            มาร์ชินยังไม่ล้มเลิกการโทรหาฉัน ด้วยความรำคานฉันเลยเผลอกดรับมันไปดื้อๆซะ

            /อยู่ไหน?/ น้ำเสียงเขาเย็นยะเยือกส่อให้ถึงความเย็นชาที่มีให้ฉัน

            บ้าน

            /เมื่อกี้ทำไมตัดสาย/

            อยากตัด ก็ตัดมีไรมะฉันแขวะคนเย็นชาไป

            /อย่ามาแขวะ ถามจริงๆ/ ปลายสายรู้สึกเป็นห่วง

            พอได้แล้ว!!!ฉันไม่อยากคุยฉันกระแทกเสียงลงไปอย่างเต็มปาก

            /ฉันทำอะไรเธอหงุดหงิด?/

            ฉันแค่น้องสาวนายล่ะสิ นายรักพี่โอตานิอยู่ใช่ไหม…” เสียงฉันเริ่มเบาลง น้ำตาคลอเบ้าราวกับจะหยดเป็นครั้งๆ ฉันเม้มปากเพื่อให้เสียงตัวเองไม่สั่น

            // เขาไม่ตอบ

            แล้วนายมาหมั้นกับฉันทำไม ฉันไม่อยากเป็นแบบนี้

            /ขอ/

            ฉันไม่ให้อภัยนาย!!! แค่นี้นะ

 ฉันตัดสายเขาอย่างไม่ลังเล พร้อมกับปิดเครื่องด้วย หวังว่าเขาคงให้คำตอบกับตัวเองแล้วสินะว่าใจเขาคิดอะไรกันแน่ สำหรับฉันเขาก็คือคู่หมั้นอยู่ดี และฉันก็เริ่มมีใจให้เขาแล้ว

 

            หลายวันมานี้ฉันแทบจะไม่ได้เจอมาร์ชิน ตอนเช้าๆก็ไปโรงเรียนกับเจล ตอนเลิกเรียนก็ไปบ้านพักกับเจล มาร์ชินทั้งโทร ทั้งส่งข้อความ ทั้งแอบมาเจอ แต่ฉันก็ทำเหมือนไม่สนใจเขาจนเขาหายไปไหนไม่รู้ ฉันรู้สึกเหงาๆแฮะสมควรหายงอลเขาดีไหมนะ

            ฉันนั่งชันเข่าที่เก้าอี้หน้าบ้านอย่างเซ็งสุดๆ

            เซลีน…” พ่อเลี้ยงเดินมาข้างๆฉัน

            อะไร?” ฉันตอบเรียบๆ

            เอ่อฉันกับแม่ของเธอจะไปอเมริกาเขายืนข้างๆฉันส่งสายตาเป็นมิตร

            อื่มไม่ได้ว่าไรนิฉันละสายตาจากเขา แล้วเลื่อนมองดูฟ้าที่กำลังครึ้มๆเหมือนฝนจะตก

            ฉันขอโทษเรื่อง…”

            พอเหอะมันนานมากแล้ว ฉันให้อภัยคุณพูดจบฉันก็ลากตัวเองเข้าบ้านอย่างเบื่อหน่าย

            กริ๊งงงง!!!

            เสียงโทรศัพท์ที่ห้องนั่งเล่นดังลั่น ฉันเดินไปรับอย่างเซ็งๆ

            สวัสดีค่ะ

            ตู๊ด ต๊ด ตู๊ด

โรคจิตแหง- - โทรมาแล้ววางสายเฉยเลย คนยิ่งอารมณ์ไม่ดี

            ฉันเข้าไปนั่งที่ห้องรับแขกเล็กๆที่แม่จัดไว้ พลางดูรูปพ่อที่แขวนบนผนัง

            พ่อค่ะ แม่ไม่สนใจหนูเลย…” ฉันนั่งคุยคนเดียวถ้าใครมาเห็นฉันตอนนี้คงคิดว่าเป็นบ้าแน่ๆ

            แอ๊ด

            เสียงเปิดประตูของใครบางคนทำเอาฉันสะดุ้งโหย่ง

เอ่อ พ่อคะ หนู่เปลี่ยนใจแล้วตอนนี้หนูไม่ได้เหงาอะไรเลยค่ะ ( -/\-)…

            เซลีนทว่ามีเสียงด้วย และเสียงที่ฉันได้ยินมันคุ้นจนติดหูจนฉันเกือบลืมมันไปแล้ว!!!

            มาร์ชิน!!!” ฉันหันไปมองมาร์ชินที่ยืนพิงผนังอยู่ หมอนี่เข้ามาได้ยังไง!

            “งอนฉันมากนักรึไงมาร์ชินถามฉันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ฉันแกล้งเมินใส่เขาแล้วหันไปกอดหมอนที่วางอยู่ใกล้ๆ

            ฉันมีเหตุผลเขานั่งลงข้างๆฉัน

            นายเข้ามาได้ไงฉันหันหน้าไปมองที่หน้าต่าง

            ฉันไม่อยากให้เนสรู้ว่าฉัน เขาตอบไม่ตรงคำถามฉันเลย หมั่นไส้ชมัด!

            ฉันถามนายไม่ได้ยินเหรอฉันหันไปสบตากับมาร์ชิน นัยน์ตาสีดำคู่นั้นจ้องมองมาที่ดวงตาของฉันเหมือนลูกแมวกำลังอ้อนอะไรสักอย่าง

            “ปีนรั้วนายนี่มันบ้าจริงๆ- -^^ “ฉันไม่อยากให่เนสรู้ ว่าฉันเป็นคู่หมั้นเธอ เขาเลื่อนมือมาวางบนมือฉันเบาๆ

            เพราะอะไรล่ะฉันถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

            ไม่รู้มาร์ชินดันตอบแบบไม่มีเหตุผลอีก ฉันดันมือเขาออกไปอย่างรำคาญ

            ไม่รู้อีกแล้ว นายไม่มีเหตุผลเลยนะ!” ฉันบุ้ยปากใส่เขา

            สักวันเธอก็รู้เองแหละมาร์ชินดันตัวฉันให้ติดกับโซฟาอย่างกะทันหัน

            จะทำอะไรอีกเนี่ย!” เขากำลังคร่อมฉันอีกแล้ว

            ขอโทษเขาเลื่อนใบหน้ามาหาฉันแล้วกระซิบอย่างแผ่วเบา

            ชิ!” ฉันทำหน้าบู้ทู้ใส่เขา ใจจริงก็ยอมยกโทษให้นานแล้ว

            ไม่ยกโทษให้เหรอ…” สิ้นเสียงมาร์ชินก็จู่โจมเหมือนคนกำลังกำลังเป็นบ้า คราวนี้เขาไม่อ่อนโยนเหมือนตอนนั้นแล้ว

            ริมฝีปากเขากับริมฝีปากฉันแนบชิดติดกัน เขาพยายามปลดกระดุมเสื้อฉัน อร๊ายย!!! เขาบ้าไปแล้ว

            “อายอำอ้าอะไอเอี่ย(นายทำบ้าอะไรเนี่ย)” ฉันพยายามขัดขืนแรงเขาสุดขีดด้วยความเป็นผู้ชายฉันจะถืกแค่ไหนก็สู้แรงของมาร์ชินไม่ได้ ฉันดิ้นพราดๆเหมือนปลาโดนน้ำร้อนลวก

            หายโกรธไหม!” มาร์ชินปลดกระดุมเสื้อฉันออกจนสำเร็จ ดีนะที่ฉันใส่เสื้อทับบราอีกที หึหึไม่ได้แอ้มฉันหรอก! บ้าจริง!ใส่เสื้อกี่ตัวกันเนี่ยเขาหน้าฉันแบบเซ็งสุดๆ

            ฉันสู้นะ!” ฉันยิ้มเหมือนผู้ชนะ ตัวเขายังคงคร่อมร่างฉันเหมือนเดิม

            สนที่อื่นก็ได้นิ หน้าอกก็ไม่เห็นจะมี- -” จี๊ดค่ะ!!!

            มาร์ชินใช้มือที่ไม่ได้ใช้ลูบขาอ่อนฉันไปมาอย่างสยิวเขาจะกินฉันไหมเนี่ย- -

            จั๊กจี้นะ มาร์ชินหันมาจุ๊บปากฉันอีกครั้ง แล้วยังเอาหน้ามาคลอเคลียที่ไหล่อีก

ผ่านไปสามสิบนาที ที่ฉันถูกเขาเอาชนะอย่างใสๆ- -^^

            หายงอนแล้วใช่ไหมเขาส่งยิ้มกวนโอ๊ยมาให้ฉัน

            อื้อ ถ้าฉันไม่หายงอลต้องถูกนายเอ่อ…”

            ฉันปล้ำเธอแน่ เมื่อเธอต้องทำให้ฉันง้อมาร์ชินคือสัตว์ป่าที่ดุร้ายมาก

            อะอึ่มฉันนอนนิ่งหายใจพะงาบๆ

มาร์ชินช้อนตัวฉันแล้วพามาที่ห้องนอนฉันราวกับว่าเคยเข้าๆออกๆบ้านหลังนี้บ่อย

            

Duck- ร้านค้าแจกธีมบทความFly
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #28 babyz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 16:47
    หึหึหึ

    น่ารักเจงเลย

    สนุกดีอ่ะ

    แต่พ่อเลี้ยงอ่อนอ่ะ

    ไม่ได้ใจเลย
    #28
    0