Knavery! แผนรักแผนร้ายพิฆาติใจเกินควบคุม

ตอนที่ 6 : บทที่6 การแก้แค้นตอนที่1 (แก้คำผิดแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 พ.ย. 57

บทที่6 การแก้แค้นตอนที่1
 

            วันนี้มาร์ชินโทรมาบอกฉันว่าไม่ได้มารับ ก็เป็นโอกาสดีที่ฉันกับเจลจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน วันนี้ฉันพาเจลมานั่งกินเค้กร้านประจำรองท้องไปก่อน

            นี่ๆมาร์ชิน…” เจลอ้าปากพูดขณะที่เค้กอยู่เต็มปาก

            หยุดเลย ไม่ต้องพูดถึงตานั่นฉันโวยวาย

            ง่า มันน่าตื่นเต้นนี่นาหมั้นกันแล้วอีกไม่นานก็แต่งงานยิ๊บปิ๊ว><” เจลกระดี๊กระด๊าผิดกับฉันที่เอาแต่นั่งทำหน้ามู้ทู้ใส่

            นายนั่นนะอยู่ด้วยแล้วอึดอัดจะตาย ตามอารมณ์ไม่ทันหรอกเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายฉันจิ้มเค้กชิ้นสุดท้ายเข้าปาก

            น่ารักออก><” เจลดึงทิชชูมาฉีกเล่นกองอยู่บนโต๊ะสร้างภาระให้พนักงานทำความสะอาดจริงๆ

            ชิส์!” ฉันวางซ้อมลงบนจานพลางหยิบค่าเค้กออกมาจากกระเป๋าเล็กๆ

            โหยยย จะไปแล้วหรออเจลทำหน้าตาอ้อนวอนขอให้ฉันอยู่ต่อ ก็เค้กมันหมดไปแล้วนีนา- -

            อื่มกลับบ้านเถอะ เย็นแล้วนะฉันลุกขึ้นยืนแล้ววางเงินไว้ที่เค้าน์เตอร์ ไม่ลืมที่จะลากยัยเจลออกมาด้วย

 

ฉันกับเจลบ้านอยู่คนละทิศคนละทางเราเลยแยกกันกลับบ้าน ฉันต้องโบกเรียกแท็กซี่ แต่สักคันฉันก็ยังไม่เห็น- -ฉันต้องการกลับบ้านให้เร็วที่สุดคิดว่าจะเดินไปเรื่อยๆจนกว่าจะเจอแท็กซี่ก็แล้วกัน

เฮ้!!! ว่างายยสาวน้อยยทว่า!มีมือข้างหนึ่งโผล่เข้ามาปิดปากฉันในมือมีผ้าผืนเล็กๆ ฉันได้กลิ่นไม่พึงประสงค์มาก มันคือยาสลบ!

อะ!” ตาของฉันค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ เหมือนคนที่ใกล้ตาย ระบบหายใจตอนนี้มันติดขัดมาก จนฉันไม่อยากจะหายใจต่อไปอีกแล้ว




...


 

แสงอาทิตย์สอดส่องลอดผ่านทางหน้าต่าง ผ้าม่านพริ้วสไหวไปตามแรงลม ห้องนอนสีขาวสะอาดตา บรรยากาศภายในห้องเย็นเฉียบ ร่างของฉันมุดอยู่ใต้ผ้าห่ม เอ๊ะ! ฉันอยู่ที่ไหน???

กว่าจะตื่นได้นะมาร์ชิน0.0 ฉันมาอยู่ห้องมาร์ชินหรอเนี่ย??

ฉันอยู่ที่ไหน???” ฉันถามมาร์ชินด้วยอาการสั่นๆ

หอในมหาลัยฯ…” เขาตอบไม่แยแสพลางเสยผมเปิดตาตัวเองไปด้วย แล้วฉันมาอยู่ที่นี้ได้ง๊ายยย!!!

นายเอ่อได้ทำอะไรฉันไหม!!!” ฉันตะโกนโหวกเหวกดังลั่นห้อง

นิดหน่อยนิดหน่อยเหรอ!!!ฉันต้องบ้าตายแน่ๆT…T

มาร์ชินอยู่ในชุดมหาลัยเสื้อเชิตสีขาว กางเกงขายาวสีดำ เขาใส่แว่นด้วยหรอเนี่ย-0- ดูดีไปหมดเลยผู้ชายคนนี้

ฉันเงียบแล้วค่อยๆยันตัวลุกจากที่นอนนุ่มๆ ฉันยังไม่ได้ถามเขาเลยว่าฉันมาอยู่ที่นี้ได้ไง

แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไงละ!” ฉันถามเสียงสูง

ฉันพามาเขาตอบเรียบๆ พลางผูกเน็คไทค์ไปด้วย

พามาทำไม เมื่อวานจริงสิ!ฉันถูกลักพาตัวนี่นา นายเป็นคนร้ายใช่ไหม ใช่ไหม!!!!” ฉันสปริงตัวเด้งขึ้นมาอัตโนมัติ

ทว่ามาร์ชินผลักฉันให้ล้มจมกองที่นอนเหมือนเดิม ฉันจ้อมตาเขม็งใส่มาร์ชิน แต่เขากลับยิ้มให้ฉันอย่างมีเลศนัย ราวกับว่าคิดแผนชั่วร้ายอยู่

ฟังนะฉันจะค่อยๆเข้าใกล้เธอเท่ากับฉันจะค่อยๆพูทีละคำถ้าฉันหยุดเมื่อไหร่แสดงว่ามันไม่มีอะไรจะพูดแล้วโอ้วววว ฉันแทบอยากจะตบหูตัวเองตายคาที่! หมอนี้พูดยาวผิดปกติ สงสัยน้ำแข็งจะถล่มเมืองไทย!

บ้านนายสิ ฉันก็คลั่งตายพอดี- -” ฉันค่อยๆไถลลงไปจากเตียงอย่างช้าๆ กระดึ๊บ~~

อย่าทำให้ฉันได้เปรียบสิ หึหึเขาหัวเราะในลำคอ ถ้าฉันแอบกลิ้งลงเตียง เขาก็จะกระโจนมาหาฉันทันที หูยยสั่นไปทั้งตัวเลย

นายมันโรคจิต!” ฉันทำปากบู้ใส่มาร์ชิน

“หนึ่งเมื่อวานฉันไปเดินเล่นเขาค่อยๆก้าวท้าวเขามาหาฉันพลางนับไปด้วย

“สองฉันข้ามถนนไปอีกฝั่งฉันขอค้านนนนน!!!!!

เข้าเรื่องสิ!ไม่งั้นฉันก็เสียเปรียบเขาหัวเราะและส่งยิ้มต้องการจะยั่วแหย่

“สามฉันเห็นเธอกับผู้ชายมาร์ชินเริ่มเข้าเรื่อง ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กว่าจะเล่าจบ เขาไม่กินฉันอิ่มเลยเหรอ-*-

“สี่ตอนแรกฉันก็นึกว่าเธอมากับไอ้นั่นฉันค่อยๆใช้ก้นกระเถิบไปข้างหลังเพื่อเอาตัวรอด

“ห้าแต่ฉันเห็นเธอกำลังจะโดนฉุดประเด็นที่ฉันอยากรู้มาถึงซะที!!!

นายเลยช่วยฉัน…” ฉันพูดน้ำเสียงอ่อนโยน เขาหยุดชะงักไปชั่ววินาที เขาส่งยิ้มใหให้อย่างมีเลศนัย นี่ฉันคิดผิดสินะ!!!

ฉันเห็นเนสเข้าไปช่วยเธอต่างหาก เธอตอบผิดดังนั้นฉันจะก้าวยาวๆอีกสามก้าวมาร์ชินกระโจนเข้ามาหาฉัน ทำเอาร่างของเขากระโดดมาทับร่างของฉันเข้าเต็มๆ อ๊ากกก นี่นายจะฆ่าฉันเรอะ! อ้าวเฮ้ย..? เขาคร่อมฉันอยู่!!! เนี่ยเหรอสามก้าว ไอ้บ้าTT

อะไรของนายเนี่ย ออกไปนะฉันใช้มือดันหน้าอกของมาร์ชินพยายามให้ตัวเขาออกห่างจากร่างฉันมากที่สุด แต่ก็ไม่เป็นผล หมอนี่แทบไม่ขยับเลยซักติ๊ด

พอฉันเห็นเนสเท่านั่นแหละ ฉันเลยรู้ว่าเธอคือ…” บ้าจริง! เขาไปรู้จักเนสตั้งแต่ตอนไหน

เป็นอะไร นายรู้จักเนสได้ไงเขาเกยคางฉันขึ้นมาสบตาเขา นัยน์ตาสีกาแฟของเขาช่างเย็นชาเหลือเกิน

ไม่ใช่แค่เนสอย่างเดียวที่ฉันรู้จักโอ ตา นิ ฉันก็รู้จัก หึหึอะไรกัน พี่โอตานิไปรู้จักเขาได้ไง รึว่า

ฉันเคยคบกับโอตานิตอนนี้เขาเข้าใกล้ฉันรัศมีสิบเซ็น!!! ซึ่งฉันเองใกล้จะบ้าตายอยู่แล้ว
แต่เดี๋ยวนะ...พี่โอตานิเคยคบกับหมอนี้เหรอรู้สึกมันจุกที่อกจังแฮะ

แล้วตอนนี้ละ?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงรอความหวัง เขาจ้องตาฉันสักพัก แล้วมาร์ชินก็ค่อยๆเอาใบหน้าหวานๆของเขาเข้าใกล้ใบหน้าหยาบของฉันในแบบฉบับเขา

ไม่รู้ฉันใจหายหวาบราวกับจะหลุดลอยหายไป... ทำไมเขาไม่ตอบว่า ไม่มีทางละ?

แต่นาย…” ฉันไม่กล้าพูดอะไรมาก นี้ฉันหลงหมอนี้เข้าแล้วเหรอทำยังไงดี ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ยิ่งได้กลิ่นหวานหอมจากตัวของเขา ฉันยิ่งกลั้นใจทำเมินเฉยไม่ลง

ไม่รู้!” น้ำเสียงเขาเปลี่ยนไป เขาเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ ทำไมกัน

นายยังมีใจอุ๊บ…?!” เขาไม่รีรอฟังฉันพูดจนจบ ริมฝีปากหยังได้รูปสวยก็ประกบกับริมฝีปากของฉันทันที... สองครังแล้วสิที่เขาทำแบบนี้ นายมันโรคจิตจริงๆ แต่ครั้งนี้ฉันไม่ยอมให่เขามาขโมยจูบฉันง่ายๆหรอก!!!

อื้อ!!!” ฉันพยายามดันเขาสุดแรง แต่มันก็ไม่สะทกสะท้านอะไรเลยแถมซ้ำเขายังเอามืออีกข้างมาจับมือฉันเพื่อไม่ให้ขยับอีกด้วย!!!

น่ากลัวเหลือเกิน

อ๊ะ!” มาร์ชินสอดลิ้นตัวเองเข้าไปข้างใน ทำให้ฉันกระอักกระอวนขึ้นมาทันที นี้เราทำอะไรกันเนี่ย!!! บอกได้คำเดียวว่าทุเรศ! ฉันทุเรศตัวเองเหลือเกิน!

ฉันปล่อยให้เขาปู้ยี้ปู้ยำอย่างหมดแรง น้ำใสๆค่อยๆไหลลงอาบแก้ม ผู้ชายก็ไม่ต่างอะไรกับเสือร้ายหรอก

มาร์ชินค่อยๆถอนริมฝีปากออก ปากของเขาแดงช้ำและคงไม่ต่างอะไรจากปากฉันด้วยเหมือนกัน เขาเลื่อนสายตามองดูฉันกำลังร้องไห้ ใบหน้าของเขาบ่งบอกว่ารู้สึกผิด

ขอโทษเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม แล้วค่อยๆเลื่อนใบหน้ามาซบที่ไหลฉัน

นายมันบ้าฉันเกลียดนาย!” ฉันเน้นเสียงคำหลัง จนเขาสะดุ้งโหยงใบหน้าของเขายังคงซบอยู่ที่ไหล่ฉัน

ฉันไม่ได้คิดอะไรกับโอตานิแล้วละเขากระซิบข้างหูฉันแผ่วเบา ใจของฉันถึงกับดีดรัว ราวกับมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ฉันทำอะไรเขาไม่ลงจริงๆ

สงสัยฉันรักเขาเข้าจริงๆซะแล้ว

Duck- ร้านค้าแจกธีมบทความFly
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #70 Rungginnam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 22:25
    อะไรเนี่ยยยย.....อีตาพระเอกใจดำ!!
    #70
    0
  2. #26 babyz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 16:41
    อิอิ

    ชอบอ่ะ

    สนุกอ่ะ

    รักไรเตอร์นะ

    thank you มากๆ
    #26
    0