My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 23 : My friend – 22 ผิดคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 856
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ม.ค. 61

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 22

ผิดคน

 

ซาวากิ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ! ใครบอกให้เธอเข้ามาโดยไม่เคาะประตู!”

 

ตอนนี้... มีผู้หญิงเข้ามาในห้องผมเพิ่มขึ้นจากหนึ่งหลายเป็นสอง หญิงสาววัยกระเตาะผมสั้นระดับบ่าปล่อยให้ปลิวสไวไปตามแรงลม ใบหน้าถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางหลายชนิด ดวงตากลมโตของเธอเบิกขึ้นเมื่อเห็นผมจ้องมองไปที่เธอ ก่อนที่ร่างของเธอจะเคลื่อนเข้ามาหาอย่างกระฉับกระเฉง

 

แพนอ่ะ เค้าคิดถึง ดูสิๆ เค้าซื้อสร้อยอันนี้มาให้ด้วยแหละ><” เด็กที่ชื่อเหมือนกับญี่ปุ่นพุ่งเข้ามาในห้อมผมไม่มีปลี่ไม่มีขลุ่ยยกยิ้มให้พร้อมกับยื่นถุงเล็กๆสีชมพูมาให้ ผมรับมันมาอย่างงงๆ ก่อนจะเปิดดูข้างใน

 

มันเป็นสร้อยมีจี้เป็นรูปหัวใจ... อา... ผมเคยเห็น ผมเคยเห็นนี่นา เหมือนกับว่า... ผมเคยซื้อให้ใคร... แล้วใครล่ะ ผมซื้อให้กับใครล่ะ

 

จี๊ด!

            โอ๊ย!!! อ๊าก! ฉะ ฉันปวดหัว!” จู่ๆก็เหมือนกับว่ามีก้อนหินหนักๆถูกเขวี้ยงมาที่หัวผมจนสมองได้รับกระทบกระเทือนอย่างแรง ผมปวดตุ๊บๆที่ท้ายทอย จากนั้นมันก็ค่อยๆลามไปทั่วบริเวณศีรษะ

 

            พัดชาทำหน้าตื่นก่อนจะรีบวิ่งออกไปข้างนอก แล้วในห้องนี้ก็เหลือเพียงแค่ผมกับยัยเด็กญี่ปุ่นคนที่เอาสร้อยเส้นนี้มาให้ผม

 

            เราเคยรู้จักกันไหมนะ?

 

            ทำไมผมถึงได้ปวดหัวขนาดนี้...

 

            ปะ ปีเตอร์แพนเป็นอะไรเหรอคะ เจ็บมากไหม เวนดี้จะร้องไห้แล้วนะเธอพูดเสียงสั่นคลอนพลางกุมมือผมเอาไว้

 

            ฉะ ฉัน... ฉันปวดหัวมาก ปวดจนไม่อยากตื่นขึ้นมาคุยกับใครแล้ว โอ๊ย!” ผมสะบัดมือของเธอทิ้งแล้วยกขึ้นมากุมขมับไว้อย่างเจ็บปวด

 

            ไม่เอาสิคะ ปีเตอร์แพนอย่าพูดแบบนี้สิ เวนดี้ใจไม่ดีเลยผมชักจะเริ่มสับสนกับชื่อของเธอซะแล้ว เมื่อกี้ยัยพัดชาเรียกเธอว่าซาวากิ แล้วทำไมตอนนี้เธอเรียกตัวเองว่าเวนดี้ล่ะ แล้วผมกลายเป็นปีเตอร์แพนเฉย?

 

            รึว่า... ผมกับเธอเคยเป็น...

 

            จึก!!!

 

            โอ๊ย!!! อย่า! อย่ามายุ่งกับฉัน ไม่ไหวแล้ว อ๊าก!!!”  ผมปัดทุกอย่างทิ้งแม้กระทั้งสร้อยคอจี้รูปหัวใจอันคุ้นเคยของเธอ แล้วล้มตัวนอนลงพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงหัว

 

            ผมไม่ไหวแล้ว... นี่ผมป่วยเป็นโรคร้ายรึเปล่านะ ทำไมถึงรู้สึกว่าความทรงจำของผมมันครึ่งๆกลางๆแบบนี้ เหมือนผมเคยเห็นหน้าซาวากิหรือเวนดี้อะไรนั่น และเหมือนผมเคยเห็นสร้อยเส้นนี้ด้วย

 

            แต่ผมจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น!!!

 

 

 

            ผมเคยซื้อสร้อยเส้นหนึ่ง... มันเป็นสร้อยมีจี้เป็นรูปหัวใจ มันสวยมากเมื่ออยู่กับคนที่ผมรัก และผมก็ยกให้เธอแล้ว...

 

            ผมเคยมีความทรงจำและความรู้สึกดีๆเกิดขึ้น ระหว่างนั้นก็มีเรื่องที่น่าเศร้าเข้ามาปะปนด้วย ผมเคยทำให้คนรักของผมต้องเสียใจ ร้องไห้ และหมดความเชื่อใจ

 

            แต่ผมทำไปเพราะความแค้นและวัยที่คึกคะนองเท่านั้น... ผมไม่ได้จงเกลียดจงชังเธอจริงๆหรอก มิหนำซ้ำ ผมยังแอบรักเธอก่อนอีกด้วย...

 

            เธอคนนั้น.. เป็นใคร..

 

            ทำไม.. ผมถึงจำไม่ได้ ถ้าผมตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ ผมเห็นหน้าใครคนแรก... คนคนนั้น.. คงเป็นความทรงจำดีๆของผม...

 

ฟิ้ว~

            ร้อนเหรอคะ เดี๋ยวเวนดี้พัดให้^^” ผมสะดุ้งตื่นมาก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องโทนสีขาว ดูเย็นและขนลุกจนน่ากลัว ผมหันหน้าไปยังต้นเสียง มีผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนเด็ก แต่งหน้าเข้มจนดูกลายเป็นผู้ใหญ่ไปในบันดล เธอใช้มือพัดไปมาพลางใช้อีกมือเช็ดเหงื่อที่หน้าผมไปด้วย

 

            ซา วา กิ ใช่ไหม

 

            เย้! พี่เวกัสจำเค้าได้แล้ว ฮือๆ นึกว่าจะจำได้แต่ยัยพี่พัดชาซะอีก ซาวากิยิ่มร่า ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัยแล้วถามต่อ

 

            พัดชา... คนไหน?”

 

            เห!!! พี่คะ! พี่อำหนูเล่นรึเปล่าเนี่ยจู่ๆเธอก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าตกใจ

 

            ไม่อ่ะ สงสัยลืม แล้วเธอเฝ้าพี่ตลอดเลยเหรอผมถามซาวากิเด็กลูกครึ่งญี่ปุ่นที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่เจมส์ เธอพยักหน้าตอบรับแล้วอมยิ้มแก้มนวลขึ้นเป็นสีชมพู

 

            จริงดิ... ขอบใจนะผมเอ่ยขอบใจซาวากิที่ช่วยดูแล ตลอดที่ผมนอนอยู่ในโรงพยาบาล ผมจำอะไรไม่ได้ซักอย่าง รู้แค่ว่าโดนใครสักคนแทงมานี่แหละ

 

            มะ ไม่เป็นไรค่ะ แค่พี่หายเค้าก็ดีใจแล้วซาวากิก้มหน้าพลางบิดตัวไปมาเหมือนเขินอาย ผมยิ้มบางให้เธอก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ

 

            ผมรู้แล้ว... คนรักของผมก็คือ

 

 

 

 

ซาวากินั่นเอง...

 

 

 

 

Patcha part

 

ฉันยืนมองดูพวกเขาสองคนพูดคุยกันผ่านกระจกใสๆตรงประตู ก่อนหน้านี้ที่ฉันรีบวิ่งออกจากห้องเพราะไปเรียกหมอต่างหาก แถมยัยซาวากิก็ขอตัวไปซื้อของเพิ่งกลับมาดูแลเวกัสแล้วไล่ให้ฉันออกมาเมื่อกี้นี่เอง

 

   ฮึ! เวกัสลูบหัวยัยเด็กญี่ปุ่นคนนั้นหมายความว่าไง ฉันยังไม่หายแค้นนะที่ยัยซาวากิมันทำกับฉันไว้ตอนไปเที่ยวที่ห้างสรพพสินค้าตอนนั้น! เธอทำกับฉันไว้แสบมาก แสบจนฉันคิดว่าเธอเป็นนางมารร้ายไปแล้ว

 

ฉันเดินเตะฝุนออกมาจากโรงพยาบาลกะว่าจะออกไปหาอะไรกินแก้เซ็งซะหน่อย แต่ทว่า...

 

ร่างของแม่ดันปรากฏตัวให้เห็นซะก่อน เหลืออีกแค่ไม่กี่วันแล้ว ฉันยังบอกรักเวกัสไม่ได้เลย ทำไมแม่ต้องมาเจอฉันตอนนี้ด้วย

 

พัดชา แม่ได้ยินมาว่าเวกัสมีปัญหากับความจำ ทำไมเหรอลลูก เขาจำหนูไม่ได้รึ?” แม่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าด้วยอาการกระวนกระวาย ฉันลอบถอนหายใจไปเฮือกหนึ่งก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

 

เขาต้องจำหนูได้ค่ะแม่แล้วก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

 

พัดชา เวกัสความจำเสื่อมจริงๆเหรอ?” พอฉันจะก้าวขาให้พ้นจากโรงพยาบาล ก็ดันมีอีกเสียงเรียกรั้งร่างฉันเอาไว้ นั่นก็คือ หมอเซร่า เธอปิดประตูรถคันหรูคันนั้นแล้วถอดแว่นดำแบรนด์ชื่อดังที่ใส่ไว้ออกเผยให้เห็นดวงตาคู่สวยคู่นั้น...

 

ฉันยอมให้พี่หมอแต่งงานกับเวกัสแทนที่จะเป็นยัยซาวากิดีกว่า ในใจมันมีลางว่าเวกัสจะต้องมีความรู้สึกดีๆกับยัยซาวากิแน่ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันไม่ยอม ไม่ยอมจริงๆด้วย!

 

พัดว่า.. หมอเซร่าเข้าไปดูอาการเองดีกว่านะคะหมอเซร่าเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัยก่อนจะเดินเข้าไปในโรงพยาบาลตามหลังคุณแม่ไปต้อยๆ ฉันยืนมองขึ้นไปชั้นที่เวกัสพักอยู่... แต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากผ้าม่านสีขาวปิดบังไว้ ตอนนี้พวกเขากำลังทำอะไรอยู่นะ... ทำไมในใจฉันมันร้อนรุ่มเหมือนไฟกำลังสุมแบบนี้?

           

เฮ้อ... ใจคอไม่ดีเลยแฮะฉันพึมพำกับตัวเองพลางทุบหน้าอกไปด้วย ก่อนจะมองซ้ายมองขวาแล้ววิ่งข้ามถนนไปอีกฝั่งตรงข้ามกับโรงพยาบาล ที่มีร้านอาหารตามสั่งเล็กๆตั้งอยู่

 

ข้าวผัดทะเลค่ะฉันบอกกับแม่ค้า แล้วเดินไปนั่งที่ที่ว่างอยู่

 

พัดชา! เฮ้! ทางนี้!!!” จู่ๆก็มีเสียงเรียกชื่อของฉันดังขึ้นมาแถวๆนี้ ฉันรีบหันไปตามต้นเสียง ปรากฏให้เห็นชายร่างสูงนั่งไขว่ห้างโบกมือบ๊ายบายสี่หน้าท่าทางขี้เล่นแบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก...

 

แทส?” ใช่! ตาบ้าที่เคยทำให้ฉันเกือบตายในหลุมฝังศพนั้น ไม่ต้องมาโบกมือบ๊ายบายเลยนะ ฉันไม่ไปนั่งด้วยหรอก

 

คิดได้ฉันก็ปลีกตัวไปนั่งอีกมุมทิ้งให้แทสโบกมือหย็อยๆเหมือนคนบ้า เขาพองแก้มใส่อย่างเซ็งๆ ก่อนที่จะลุกแล้วเดินมานั่งลงข้างๆ

 

ตามมาทำไมเนี่ยฉันเอ่ยปากถามอย่างรำคาญ

 

ก็ฉันนั่งคนเดียวนี่นา คนอื่นเค้าก็ไม่มีที่นั่งพอดี แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่ล่ะ แม่ป่วย พ่อป่วย รึเธอไม่สบาย!” ว่าแล้วก็ใช้หลังมือแตะไปที่หน้าผากของฉันเหมือนจะเช็คดูว่ามีไข้รึเปล่าเอ.. ก็ไม่ได้ร้อนนี่นา เย็นกว่าฉันอีก เป็นผีดิบปะเนี่ย

 

ไร้สาระ ฉันน่ะ ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่มาเยี่ยมเพื่อนเฉยๆนายคงไม่รู้ว่าเวกัสนอนอยู่โรงบาลฯ ละสิท่า

 

จริงเหรอ! เหมือนกันเลยรึว่ารู้แล้ว!

 

เวกัส ใช่ไหม?”

 

ไอ้โจ้ต่างหาก ว่าแต่... ไอ้กัสมันเข้าโรงบาลเหรอ!” แทสทำตาโตเท่าไข่ห่านพร้อมกับอ้าปากพะงาบๆเหมือนคนตกใจ

 

อื้ม เชิญไปเยี่ยมได้นะ ห้อง408 ชั้นสี่ห้องแปด

 

เฮ้ย!!! จริงเด๊ะ!!! O[]O” ดูเมือนว่าแทสจะโอเวอร์เกินไปนะ- -

 

ต้องให้ฉันลากนายไปมั้ย?”

 

โอเคๆ เชื่อๆ แล้วมันไปทำอะไรถึงเข้าโรงบาลฯวะ

 

ก็...”

 

..........................................................................................

 

ขณะนี้เวลา 17:00 .

            ตอนนี้เวกัสกับซาวากิกำลังพากันมาเดินเล่นแถวๆสวนดอกไม้ด้านข้างตึกที่เขาพักฟื้น ซาวากิมีใบหน้ายิ้มแย้มและกำลังพยุงเวกัสให้นั่งตรงม้านั่ง ส่วนเวกัสก็มีใบหน้าไม่ต่างอะไรกับซาวากิ เขาดูมีความสุขจนผิดปกติ เวกัสค่อยๆนั่งลงก่อนจะชวนสาวน้อยข้างๆพูด

 

            อากาศดีเนอะ ว่าไหมน้ำเสียงดูร่าเริง คนตัวสูงยกมือขึ้นมาลูบแขนตัวเองป้อยๆแล้วหันไปถามสาวน้อยต่อ หนาวไหมซาวาจัง^^”

 

            หนาวสิ เดือนสุดท้ายของปีแล้วนี่นา อีกไม่กี่วันก็ถึงวันคริสต์มาสแล้วซาวากิพูดพร้อมกับยิ้มให้เวกัส ก่อนจะนั่งลงข้างๆแล้วกุมมือของเวกัสเพื่อให้ความอบอุ่น เค้าอยากเดทกับพี่เวกัสจัง^^”

 

            ได้สิ ถึงหมอไม่ให้ออกไปไหน ถ้าซาวาจังอยากไปเที่ยว พี่ก็จะพาไปคำหวานของเวกัสทำให้ซาวากิบิดตัวไปมามีท่าทีเคอะเขิน

 

            ถ้าอย่างนั้น วันคริสต์มาสที่จะถึงนี้พาเค้าไปเที่ยวหน่อยน้า><”

 

            ครับผมเวกัสรับปากก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวซาวากิเบาๆ ส่วนเจ้าตัวก็เอาใบหน้าซุกเข้าไปที่หน้าอกของเวกัสเพราะตอนนี้อากาศค่อนข้างหนาวสาวน้อยจึงจำเป็นต้องได้รับความอบอุ่น

 

            คืนนี้พวกเขาสองคนต่างก็มีความสุข แต่ทำไมมีอีกคนที่ได้แต่ยืนมองดูพวกเขาสองคนอยู่ห่างๆ พร้อมกับปาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

            พัดชา.. แทนที่จะเป็นเธอ แต่กลับเป็นซาวากิ แล้วแบบนี้เมื่อไหร่เธอจะได้บอกความในใจที่อัดอั้นมานานล่ะ แถมยังเหลือเวลาอีกไม่มาก เธอจะหาทางบอกกับเวกัสยังไง

 

 

 

            ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ เวกัสกำลังนอนเหยียดแข่งเหยียดขาอย่างสบายใจ เขานอนฮัมเพลงเป็นเวลานาน แลดูเหมือนจะมีความรัก

 

            วันคริสมาต์นี้จะไปเที่ยวไหนดีน้า...” พัดชารีบหันไปมองคนตัวสูงที่นอนกอดผ้าห่มกัดเล็บตัวเองอย่างน่ารัก มองอะไร?”

 

            ปะ เปล่าเมื่อโดนถามแบบนั้นพัดชาก็รีบหันหน้ากลับมาที่เดิม ตอนนี้เธอกำลังจัดของที่หลายๆคนเอามาเยี่ยมเวกัสให้เข้าที่ พอเหลือบเห็นถุงกระดาษสีชมพูของซาวากิแล้ว เธอก็จัดการแกะมันออกทันที แต่ก็พบความว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่ในถุงนั้น

 

            มันคืออะไรนะ ทำไมฉันไม่เข้าไปตอนที่พวกเขากำลังแกะกันะเนี่ย สะเพร่าอีกแล้วเธอบ่นกับตัวเองพลางโยนถุงสีชมพูนั้นลงขยะ แล้วมองมันอย่างเคืองๆ

 

            นี่เธอ เมืองไทยพอจะมีที่เที่ยวสวยๆไหมหลังจากที่เวกัสนอนคิดเรื่องสถานที่อยู่นานก็ตัดสินใจถามพัดชาคนประเทศนี้ เด็กสาวค่อยๆหันมาทำหน้าขุ่นๆก่อนจะตอบเสียงเข้ม

 

            สำหรับยัยนั่นแค่นายพาขึ้นห้องนางก็กระดี๊กระด๊าแล้วมั้ง

 

            เฮ้ย? ถ้าไม่รู้ก็เงียบไปเลย ค้นในgoogleก็ได้ ไม่ง้อหรอกเมื่อเขาได้รับคำตอบที่ไม่ค่อยน่าพอใจ คนตัวสูงก็จัดการหยิบมือถือขึ้นมา ก่อนจะเพ่งเล็งมันอยู่นาน

 

            รูปใครวะ ใช่เธอรึเปล่าเนี่ยเวกัสยืดแขนข้างที่ถือมือถือออกห่างจากสายตาจนสุดแขน จึงทำให้พัดชาหันมามองอีกครั้ง เวกัสรีบเปลี่ยนพิกัดสายตาไปที่พัดชาเพื่อเทียบตัวจริงกับในรูปว่าใช่คนคนเดียวกันหรือไม่

 

            ใช่นี่หว่า แล้วฉันเอายัยนี่ตั้งเป็นรูปหน้าจอมือถือทำไมนะ รึว่าเธอเคยเป็นคนรักเก่าของฉัน?” ทันทีที่เวกัสพูดจบ เด็กสาวก็หูผึ่งทันที เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาที่เตียงที่เวกัสนอนอยู่ จากนั้นก็แย่งมือถือจากเวกัสขึ้นมาดู

 

            รูปหน้าจอมือถือของเวกัส... เป็นรูปของพัดชาถ่ายตอนเธอกำลังหันหน้ามาพอดี คาดว่าน่าจะเป็นตอนที่พัดชาไปทำรายงานบ้านเวกัส

 

            เด็กสาวคลี่ยิ้มขึ้นมาทันที เมื่อเห็นรูปตัวเองอยู่ในมือถือของเวกัสเพียบ อย่างน้อยเขาก็ยังรักเธออยู่เหมือนเดิม และเธอเชื่อว่า ความรักจะต้องชนะทุกอย่าง!

 

            ฉันไม่ใช่แฟนเก่านายหรอก สะ สร้อยเส้นนั้น..” เวกัสรีบคว้ามือถือของตัวเองมาไว้กับตัวเองพลางเบ้ปากใส่พัดชาอย่างน่าหมั่นไส้

 

            สร้อยของแฟนฉัน สวยใช่ไหมล่ะ

 

            ของใคร ของซาวากิเหรอ

 

            ถูกต้อง! ฉันจำได้ว่าฉันเคยให้สร้อยเส้นนี้ไว้กับเขาด้วยเวกัสบอกพลางก้มมองดูสร้อยคอของตัวเองก่อนจะหยิบจี้สร้อยขึ้นมาจูบเบาๆ

 

            นายให้มันไว้กับฉันต่างหากเวกัส... แต่ฉันเอาคืนนายแล้วพัดชาพูดพร้อมกับกรอกตาขึ้นมองเพดานเพื่อไม่ให้น้ำตาที่คลอเบ้าตามันไหลออกมาให้คนตรงหน้าเห็น

 

            ฉันให้มันไว้กับเธอเหรอ?” เวกัสเริ่มมีสีหน้าเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเขาดูอ่อนลงไม่เหมือนกับทุกครั้งที่คุยกับพัดชา

 

            นายจำแม่ของนายได้ไหม

 

            จำได้ ดูเหมือนว่าท่านไม่ใช่แม่ของฉันจริงๆ

 

            หมอเซร่า

 

            อันนี้จำได้ขึ้นใจเลยล่ะ ยัยป้าคนสวยนั้นชอบใช้กำลังกับฉันบ่อยๆ

 

            ซาวากิอ่ะ

 

            ซาวากิคือแฟนฉันไง เธอน่ารักเมือนเด็กน้อยเลย รู้สึกเหมือนฉันจะกลายเป็นโลลิค่อนไปแล้วฮ่าๆ   

 

            แล้วฉันล่ะ นายจำได้ไหมคำถามสุดท้ายทำเอาเวกัสเงียบกริบ เขาพยายามคิดหาคำตอบ แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก

 

            นายไม่ต้องคิดมากหรอก... ซาวากิไม่ได้สำคัญกับนายนะเวกัสเวกัสขมวดคิ้วเป็นปม

 

            คนสำคัญของนาย... คือฉันต่างหากและประโยคนี้ทำให้เวกัสเบิกตาโตขึ้น เขาแทบจะไม่เชื่อในหูตัวเอง ที่จู่ๆคนตัวเล็กก็พูดขึ้นมาแบบนั้น เขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้จริงหรือหลอก แต่ตอนนี้ในใจของเวกัสมันเต้นเร็วและแรงเกินจะต้านไหว พัดชาลอบกลืนน้ำลาย กำหมัดแน่น ก่อนจะตัดสินใจพูดประโยคสุดท้ายออกไป...

 

            และฉัน... ก็รักนายนะ... เวกัส







 

.........................................................................................................................................................................

หูยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย พัดชาออกตัวเลยคราวนี้!
นายเวกัส นายต้องจำพัดชาได้เส้! หมั่นไส้ยัยซาวากิจังเลยเนอะว่าไหม55555
ตอนหน้าเป็นตอนอวสารแล้วนะคะ TT มาลุ้นกันว่าอีตาเวกัสจะจำพัดชาได้ไหม แล้วเรื่องจะลงเอยยังไง
โปรดติดตามตอนต่อไป...

© themy butter

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #125 AFsugarstory (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 00:19
    พัดชาาา เธอน่าสงสารมากเลย

    เวกัสนายรีบความจำกลับมาแซ่ๆๆๆ
    #125
    0
  2. #124 Praew (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 11:34
    โหเฮ้ย ออกตัวแร๊งงงงง!!! แต่มันน่าใจหายแฮะ จำทุกคนได้ยกเว้นพัดชา แหม่... 
    #124
    0