My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 22 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 828
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ธ.ค. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 21

ความทรงจำ

 

            นะ หนาวจัง... ทำไมบรรยากาศมันหนาวจับใจแบบนี้นะ ใช่เมืองไทยรึเปล่า? มะ.. ไม่ใช่นี่นา พื้นหญ้าเต็มไปด้วยหิมะสีขาวโพลน บรรยากาศจึงเต็มไปด้วยความหนาวเย็นจนปวดกระดูก มองไปรอบๆก็มีแต่ต้นไม้ใบหญ้าที่มีหิมะปกคลุม ทำไม... บรรยากาศมันน่าหดหู่แบบนี้ ที่นี่คือที่ไหน ตอนนี้ฉันกำลังเดินอยู่ที่ไหนกันนะ

 

            จู่ๆความหนาวเหน็บก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ อุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เหมือนได้รับพลังไอร้อนจากแสงอาทิตย์ แต่เปล่าเลย ที่แห่งนี้ไม่มีทั้งดวงจันท์และดวงอาทิตย์..

 

            มันคืออะไรกันนะ?...

 

            เว... กัสฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาเพื่อเข้าสู่โลกความจริง เมื่อกี้มันเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้นเอง ฝันที่ดูเหมือนจะน่ากลัว เพราะในนั้นบรรยากาศมันหดหู่เอามากๆ รึว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับตัวฉันนะ?

 

            อือ...” ตอนนี้เวกัสกำลังบีบมือฉันแน่นเหมือนกลัวว่าฉันจะหายไป และฉันก็บีบมือเขาตอบเป็นเชิงว่าฉันยังอยู่นี่ไม่มีวันจากไปไหนอีกแล้ว

 

            อ่า... ตอนนี้เพิ่งจะตีสามเอง ฉันจะตื่นขึ้นมาทำไมนะ

 

..........................

 

            นี่ๆ นี่เธอ เป็นอะไรมากไหมเนี่ย?”

 

            งึมๆ

 

            เอ๊า ไม่ตื่นอีก ... นี่!!!”

 

            O_o!?

 

            กรี๊ดดดด! ขอบคุณสวรรค์ เวกัสฟื้นตัวขึ้นแล้ว หลังจากที่ฉันเฝ้นดูอาการของเขามาสามวันก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลยสักนิด ดูเหมือนว่าปาฏิหาริย์จะมีจริงก็คราวนี้แหละ ฉันนี่ต้องสวดมนต์ขอพรทุกวันเลยนะเวกัส นายฟื้นตัวได้เร็วมาก><!

 

            เวกัส! เจ็บตรงไหนอีกรึเปล่า ให้ฉันเรียกหมอมาพบไหม แล้วอาการของนายล่ะดีขึ้นรึยังฉันถามรวดเดียวจบ แต่เวกัสทำตาปริบๆเหมือนกับว่าฟังไม่ทัน ฉันส่ายหน้าพลางอมยิ้มนิดๆก่อนที่จะวิ่งออกไปเรียกหมอแถวๆนั้นมาตรวจเช็คร่างกายของเวกัสอีกที

 

 แต่ช้าก่อน...!

 

            เดี๋ยว!” เสียงเรียกของคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงฉุดรั้งร่างฉันเอาไว้ให้หันไปสบสายตาไร้เดียงสาของเขาฉันเป็นอะไร สงสัยนายคงจะเบลอน่ะเวกัสถึงกับลืมว่าตัวเองถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนี้

 

            นายถูกไอ้พวกแก๊งลักเด็กแทงอ่ะยังโอเคอยู่รึเปล่าให้ฉันไปตามหมอนะเขาเลิกคิ้วแล้วมองมาที่ฉันอย่างงงๆ จากนั้นมือของเวกัสก็อยู่ไม่เป็นสุขแล้ว เขาลูบๆไล้ๆตามตัว ตามร่างกายเพื่อเช็คดูว่ามีอะไรผิดปกติ แล้วมือของเขาก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าอกพร้อมกับทำหน้าเหมือนเสียวไส้อย่างนั้น

 

            โอ๊ย.. ฉันถูกแทงจริงๆนี่นา 

 

            หืม? ก็ใช่นะสิ นายโดนแทง เจ็บเหรอ

 

            เธอพูดไทยได้นี่นา ฉันก็พูดไทยได้เหมือนกัน ดูเหมือนเวกัสจะมีท่าทีแปลกๆไปนะ เบลอหนักเกินไปรึเปล่า สมองเขาต้องกระทบกระเทือนเป็นแน่- -

 

            อย่ามาล้อฉันเล่นน่า ทั้งนายและฉันต่างก็เป็นคนไทยนิ ฉันก็พูดไทยได้ภาษาเดียว จะให้พูดภาษาหมารึไงเออจริง ก็ต่างเป็นคนไทย ก็ต้องพูดไทยสิ ถูกมั้ย (กวนไปรึเปล่านะ= =?)

 

            ห๊ะ!!! O[]O” ลูกกะตาของหมอนั่นเบิกกว้างขึ้นเป็นสองเท่าพร้อมกับอ้าปากกว้างพะงาบๆ ความกว้างของปากพอที่จะโยนเปลือกกล้วยเข้าไปได้เลยแหละ

 

            เป็นอะไรไปเวกัส นายเบลอรึเปล่า

 

            ที่นี่เมืองไทย?” ยัง... ยังยั่วฉันเล่นอีกนะ ไม่ตลกนะเว้ยเวกัส นายอย่ามาอำฉันเล่นแบบนี้เซ้!

 

            ก็ใช่นะสิ! ถามอยู่นั่นแหละนอนพักผ่อนเถอะเดี๋ยวจะเจ็บแผลเอานะฉันตะคอกใส่หน้าหมอนั่นกลับไปก่อนที่จะเร่งฝีเท้าไปเปิดประตูออกไปข้างนอก

 

            ซะเมื่อไหร่!...

 

            แล้วเธอเป็นใคร!”   

           

 ฮะ.. ฮะ.. ฮะๆ ฮะๆๆๆ ทำไมฉันรู้สึกฝืดคอแบบนี้นะ อยากขำแต่ก็ขำไม่ออก แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกานนนTT

 

นี่.. นายพูดเล่นใช่ไหมฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หมอนั่นส่ายหน้าดุ๊กดิ๊กก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา ฉันนี่แทบจะเอาหูเข้าไปติดปากหมอนั่นเพื่อให้ได้ยินเสียงชัดๆ แต่ทว่า...

 

เราเคยรู้จักกันด้วยเหรอเสียงทุ้มของผู้ชายร่างสูงกลับดังกึกก้องเข้าไปในหัวแล้วก็ดังซ้ำวนเวียนไม่จบไม่สิ้นเหมือนมีคนมากดเริ่มใหม่อยู่เรื่อยๆ เราเคยรู้จักกันด้วยเหรอ...’ คำนี้อย่าเอามาเล่นได้ไหมเวกัส ฉันทรมานแค่ไหนที่ต้องทนรอเห็นหน้านาย แต่พอได้เจอกันฉันก็สลบไปแบบชั่ววูบ พอฉันได้เห็นหน้านายแล้ว นายก็ดันมาสลบคาเตียงตั้งสามวัน วันนี้นายตื่นขึ้นมาแล้ว ควรดีใจสิใช่ไหม สมกับที่เฝ้ารอกันและกันมานาน

 

บอกมาสิว่าฉันคือพัดชา...

 

นายแกล้งลืมฉันได้ยังไง!!! ฉันพัดชา ยกโทษให้นายแล้ว ไม่ต้องกลัวว่าฉันยังโกรธเรื่องไอ้แผนบ้าๆนั่นหรอก!” หน้าของฉันมันร้องผ่าวไปหมดคงจะขึ้นเป็นสีแดงเข้ม ริมฝีปากถูกเม้มเป็นเส้นเพื่อข่มอารมณ์น้อยใจเอาไว้

 

เอ๊า ก็ฉันไม่รู้จักจริงๆนี่ ทำไมต้องตะคอกใส่กันแบบนี้ด้วยล่ะ รู้จักกันด้วยเหรอ สมบัติผู้ดีน่ะมีบ้างไหมครับ?” แต่เวกัสกลับถามมาแบบนี้...

 

นี่เขาไม่รู้จักฉันจริงๆเหรอ แถมมาด่าว่าฉันไร้มารยาทอีก นายไม่รู้จักฉันจริงๆเหรอเวกัส

 

มีอะไรกันครับ เสียงดังทะลุออกไปข้างนอกเลย อ้าว... ฟื้นแล้วเหรอทันใดนั้น คุณหมอวัยทองผู้เชี่ยวชาญก็เดินเข้ามาห้ามศึกครั้งยิ่งใหญ่ไว้ หมอรีบเข้ามายืนขว้างกันบังร่างของฉันเอาไว้

 

ผมปวดหัวครับหมอ ตื่นมาก็โดนด่าฉอดๆแบบนี้ผมก็เครียดนะหน็อยยย! ก็นายทำมาแกล้งไม่รู้จักฉันก่อนนี่หว่า

 

เปล่านะคะหมอ ก็เขาแกล้งไม่รู้จักฉันอ่ะ แบบนี้มันน่าเตะแค่ไหนหมอหันมาเอาคำตอบจากปากฉัน ซึ่งก็ได้รับไปจนจุใจ ฉันเองก็ทั้งทำท่าเตะต่อยกลางอากาศเพื่อให้คุณหมอเห็นภาพ แกเกาหัวแกร็กแล้วหันไปมองเวกัสต่อ

 

ไม่ได้แกล้ง ก็ไม่รู้จักจริงๆ ทำไมพูดยากจังวะร่างสูงก็เกาหัวเหมือนพูดกับฉันไม่รู้เรื่องพลางสบถออกมาอย่างเซ็งๆ ทำให้ฉันตาเขียวปั๊ดอยากเข้าไปดึงสายน้ำเกลือสายเติมเลือดและสายอะไรต่อมิอะไรอีกเยอะแยะออกซะให้เข็ด!

 

นะ นาย!”

 

หมอว่าพอก่อนนะครับ เดี๋ยวจะเกิดสงครามกลางห้องเสียเปล่าๆ เอาเป็นว่าญาติให้ออกไปรอข้างนอกเดี๋ยวหมอจะตรวจอาการคนไข้อีกครั้งนะครับสุดท้ายสงครามก็ถูกยุติโดยคุณหมอวัยกลางคน แกยกมือห้ามเอาไว้ก่อนที่นายเวกัสจะปาหมอนเข้าใส่หน้าฉัน และฉันก็กำลังจะดึงถุงน้ำเกลือของหมอนั่นออกด้วยความตามใจ

 

ไปก็ไปค่ะหมอ หนูวานให้หมอช่วยฉีดยาสลบเข้าไปอีกครั้งนะคะ จะได้ไม่ต้องแหกปากอีก!” ก่อนออกไปฉันก็ทิ้งประโยคแสบๆให้อีตาเวกัสบ้าคลั่งอยู่บนเตียง เชอะ! ไปเรียนต่อที่โน้นไม่กี่เดือนทำมาลืมฉันแล้ว รู้งี้บีบจมูกไอ้บ้านั่นตายเสียแต่ครั้งแรกก็ดี!

 

เชื่อเถอะว่าไม่กล้า.. ใครจะไปกล้าฆ่าคนได้ลงคอล่ะ อีกทั้งเวกัสยังเป็นถึงคนที่ฉันแอบรักซะด้วยสิ ถ้านายแกล้งจำฉันไม่ได้ ฉันก็จะทำให้นายจำฉันได้เอง ไม่ว่าจะให้ยอมทำอะไรก็ตาม

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป  ในที่สุดคุณหมอก็ออกมาจากห้องเวกัส ฉันรีบเดินเข้าไปสอบถามถึงอาการเพี้ยนๆที่เวกัสแสดงออกมาเมื่อกี้ดู หมอลอบถอนหายใจเบาๆก่อนจะตอบ

 

ก่อนคนไข้จะล้มลง ขนไข้โดนทุบหัวหรือหัวกระแทกพื้นมารึเปล่าครับ?”

 

ฉันส่ายหน้าเป็นเชิงไม่รู้

 

คนไข้มีอาการเสียความทรงจำน่ะครับ ความทรงจำสูญเสียไปหนึ่งปี นั่นแปลว่าตอนนั้นคุณยังไม่เข้ามาในความทรงจำของเขา หมอสันนิษฐานว่าคนไข้น่าจะโดนของแข็งทุบที่หัว เพราะกะโหลกของเขามีรอยนิดหน่อยอ้าว? แสดงว่าเวกัสไม่ได้แกล้งความจำเสื่อมงั้นสิ

 

เวกัสจำฉันไม่ได้จริงๆเหรอ!?

 

มะ.. ไม่จริงใช่ไหมคะหมอหมอไม่ตอบ มองหน้าฉันด้วยแววตาตาเศร้าใจ แล้วมีวิธีแก้ยังไงเหรอคะ บอกฉันมานะคะว่ามันแก้ยังไง เขาถึงจะหาย ให้ไปผ่าสมองก็ได้ ให้เขาจำฉันให้ได้นะคะ!” ฉันยกมือไหว้ขอร้องอ้อนวอนคุณหมอชุดขาว น้ำตาที่คลอเบ้าแต่ก็ถูกห้ามบังคับไม่ให้ไหลเด็ดขาด เพราะฉันไม่อยากเป็นคนอ่อนแอแล้ว...

 

น่าจะค่อยๆเป็นค่อยๆไปนะครับคงจะใช้เวลานานหน่อย พยายามทำให้เขาจำคุณให้ได้ ใช้วิธีเดียวกับในละครนั่นแหละ เขาชอบอะไร เขาเคยมีความทรงจำดีๆอะไรกับเรา ก็แสดงให้เขาเห็นเลยครับ แต่ต้องค่อยเป็นค่อยไป ไม่อย่างนั้นสมองจะได้รับอันตราย หมอขอตัวนะครับแล้วคุณหมอก็เดินผ่านไปโดยให้บอกวิธีที่จะทำให้เวกัสกลับมาเป็นเหมือนเดิม ฉันต้องทำให้เขาจำฉันให้ได้ผายในสี่วันที่เหลือ

 

ไม่อย่างนั้น... ฉันจะไม่ได้ทั้งตัวและหัวใจของเขาเลย

 

 

Vegas part

เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ผมได้ลืมตาตื่นจากฝันแปลกๆที่ในฝันนั้นผมกำลังวิ่งหนีเสือแล้วมาเจองูยักษ์ จากนั้นก็วิ่งไปต่อจนเห็นแสงสีทองส่องประกาย แล้วผมก็กระโดดเข้าไปในนั้น จึงทำให้ผมตื่นขึ้นมาทันที ช่างเป็นฝันที่ทำให้ผมเหงื่อตกไปเลยทีเดียว

 

พอลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่ผมรู้สึกอึดอัดมากคือมือของผมที่ถูกใครไม่รู้บีบรัดเอาอย่างกับกลัวว่ามือมันจะหนีออกไปจากตัวผมอย่างนั้นแหละ จากนั้นผมก็มองไปทั่วๆห้อง ก็พบว่าผมอยู่ในโรงพยาบาลซึ่งก่อนหน้านี้ผมอยู่บ้านแท้ๆ แล้วพรุ่งนี้ก็จะมีการแข่งบาสที่โรงเรียนเสียด้วย

 

แล้วได้รับคำตอบจากปากผู้หญิงคนนั้นว่าผมถูกแทงจึงมาอยู่ในโรงพยาบาลแถมยังเป็นประเทศไทยอีกด้วยนะ แต่ผมจำได้ว่าผมอยู่ที่ญี่ปุ่นอยู่นี่นา

 

เมื่อสงครามระหว่างผมกับผู้หญิงตัวเล็กร่างบางคนนั้นเกิดขึ้น หมอแก่คนหนึ่งก็เข้ามาห้ามไว้แล้วไล่ให้เธอออกไป ก่อนจะทำการตรวจโน่นตรวจนี่ นำผลการเอ็กสเรย์มาตรวจ แล้วมองหน้าผมทำตาปริบๆอ้าปากค้าง จากนั้นก็เดินออกไปเฉย ทำผมงงเป็นไก่ตาแตกไปเลย แปลกดีหมอประเทศไทย-3-

 

แอด~

 

เสียงประตูดังขึ้น มันค่อยๆถูกแง้มด้วยฝีมือของผู้หญิงคนเมื่อกี้ที่บอกว่าตัวเองชื่อพัดชงพัดชาอะไรนี่แหละ เธอโผล่หน้าเข้ามาเฉยๆ ผมแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไป เดี๋ยวจะทะเลาะกันเปล่าๆ คงเป็นเพื่อนผมตอนสมัยประถมละมั้ง ผมถึงจำเธอไม่ได้เลยสักกะติ๊ด

 

ขออนุญาตเข้าไปได้ไหม^^” ร่างเล็กเอ่ยขอเสียงใสแจ๋ว

 

ก็เข้ามาสิ

 

เธอย่องเดินเบาๆอย่างกับกลัวว่าใครจะตื่น แล้วมาหยุดอยู่ข้างเตียงที่ผมนอนอยู่ ฮึย ผมเคืองเธออยู่นะที่มาวีนใส่ผมเมื่อกี้

 

“>3<”  อ่ะ เอ่อ...? เธอทำหน้าแบบนั้นทำไมนั่น  ใบหน้าขาวซีดดูคุ้นตา ริมฝีปากเป็นกระจับหยักได้รูปค่อยๆยู่เข้าหากันดวงตากลมโตของเธอตอนนี้กำลังปิดมิดชิด เธอค่อยๆเอามือมาจับตรงแขนทั้งสองข้างของผมพลางโน้มใบหน้าหวานๆเข้ามาอย่างช้าๆ

 

จุ๊บ!

 

เฮ้ย!ทำอะไรของเธอผมรีบดันตัวเธอออกไปเพราะตกใจมาก นี่มันโรคจิตชัดๆ จู่ๆก็ทำปากยู่หลับตาปี๋แล้วตรงมาจุ๊บปากผมแบบนี้เนี่ยนะ คนฉวยโอกาส!

 

ก็นายชอบทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอเธอบอกก่อนจะรีบเช็ดริมฝีปาก

 

ชอบ? ฉันเนี่ยนะชอบทำแบบนี้ นี่ๆฉันไม่ใช่โรคจิตเหมือนเธอนี่นาเห่อๆ สงสัยผมเนื้อหอมเอามากๆเลยสินะ ถึงโดนผู้หญิงลวนลามแบบนี้ นี่มันโชคดีหรือโชคร้ายกันนะ= =^

 

อ๋อ แสดงว่านายเล่นละครเป็นไอ้บ้าโรคจิตตามจีบฉันงั้นซิ?” ยัยตัวเล็กยืนกอดอกหรี่ตามองผมเหมือนจ้องจะจับผิดอะไรบางอย่าง... ไปกันใหญ่ ผมไม่ใช่นักแสดงนะครับ แสดงละครไม่เป็นหรอก

 

แกร็ก!... แอดดด~~

 

ปะ...ปีเตอร์แพนนน เวนดี้คิดถึงจังเลย!”

 


เย่ๆๆๆๆๆๆๆๆ จบไปอีกบทแล้วววววววว จริงๆบทนี้เขียนไว้นานแล้วล่ะ แต่เขียนไม่จบ5555555555 T[]T
ขอโทษนะคะที่มายลงช้า สองสามอาทิตย์ก่อนเครียดมากๆเลยค่ะ ก็เข้ามาแวะเวียนฝนเด็กดีบ่อยๆ
แต่ไม่สามารถแต่งนิยายต่อได้ เนื่องจากในหัวคิดเรื่องสอบกับเข้าค่ายฮ่าๆๆๆๆ
แต่ตอนนี้เค้าสอบกับเข้าค่ายเสร็จแล้ววว ต้องปั่นงานอีกเพราะดองไว้ตอนไปเข้าค่าย ฮือ...
เอาเป็นว่านักอ่านรอกันนานๆได้นะคะ อย่าเพิ่งจากไปไหนน้า ใกล้จะจบแล้ว จริงๆ เดาว่าน่าจะเหลืออีกสองตอนจบ^^
จะได้โล่งเสียที55555555+ เพราะนิยายเรื่องนี้เขียนด้วยความไม่ตั้งใจ
กำลังลองแต่งโค้ดเล่นดันกดเปิดเรื่อง จะลบทิ้งก็เสียดาย เอาเป็นว่าแต่งๆไปเถอะ555 T[]T
ถ้าเรื่องนี้จบคงต้องขอตัวไปเขียนอีกเรื่องที่ดองไว้เกือบๆจะข้ามปีกันเลยทีเดียว555 ไม่แน่มายอาจหยุดอัพไปเลยเรื่องนั้น ต้องขออภัยนักอ่านทุกคนด้วยจริงๆค่ะ เราสับสน ยิ่งรีไรท์ยิ่งสับสน5555555 T...T

 

© themy butter

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #123 AFsugarstory (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 00:49
    ทำไมเวกัสความจำเสือมอ่า ไม่นะๆๆนายต้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมซิ..

    ปล. เวกัสนายใจร้ายมาก!!
    #123
    0
  2. #50 Praew (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 19:54
    ป๊าดดดดดด กำลังจะไปได้สวย เวกัสดันมาหลงลืมอะไรตอนเน้!!! แล้วนี่ทำไงถึงความทรงจำจะกลับมาละนี่

    อะไรนะ!!! เหลืออีกสองคอนจบ มันหมายความว่าไงนะไรท์ เวกัสเสื่อม (อะไรเสื่อม) ขนาดนี้ จะจบอีท่าไหนได้ละนี่ ลุ้นค่ะลุ้นอยู่เน้อออ
    #50
    0