My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 24 : My friend – 23 อวสาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ม.ค. 61

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 23

(ป๊าดดด รูปสวยมาก ขออนุญาตยืมมาแปะนะคะ><)

 

อวสาน

หลังจากที่ร่างเล็กได้บอกความรู้สึกที่เธอมีต่อชายตรงหน้าแล้ว ใบหน้าของเธอนั้นเริ่มขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด พัดชาค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ แต่ทว่า...

 

ไม่... เธอไม่ใช่คนสำคัญของฉัน

 

เป๊าะ!

 

เสียงหัวใจของพัดชาแตกดังเป๊าะเป็นเสี่ยงๆปลิวกระจุยกระจายเมื่อเวกัสไม่สนองความในใจของเธอ มิหนำซ้ำเขายังชักสีหน้าไม่พอใจใส่ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดสวีตซ์โคมไฟบนหัวเตียงแล้วนอนตะแคงหันหลังใส่ทันที

 

เขารับความรู้สึกมา.. จนเกินขีดจำกัดรึเปล่า

 

 

เช้าวันต่อมา 8:00

            พัดชารีบวิ่งเข้ามาในห้องพักฟื้นที่เวกัสพักอยู่ด้วยท่าทางที่รีบร้อนก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยๆผุดขึ้น แต่หลังจากที่เธอได้ใช้สายตาทอดมองไปที่เตียงแล้ว คิ้วของเธอก็ขมวดยุ่งทันที

 

ก่อนที่เธอจะออกไปจากห้องเพราะหมอเรียกให้ไปพบ เวกัสก็นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง แต่พอกลับมาอีกที ร่างของเขาหายไปไหนซะแล้ว..?

 

            เวกัส.. นายอยู่ไหน!” เสียงของคนตัวเล็กที่พยายามเรียกหาใครคนหนึ่งดังกึกก้องไปทั่วห้อง เธอทั้งเปิดประตูเข้าไปดูในห้องน้ำ ตู้เสื้อผ้า ใต้เตียง หรือวิ่งลงบันไดไปหาตามจุดต่างๆที่เวกัสน่าจะไปเดินเล่น สุดท้ายก็ไม่พบแม้แต่เงา!

 

            เด็กสาวเลยตัดสินใจวิ่งขึ้นไปห้องของเวกัสอีกครั้งเผื่อเจ้าตัวจะกลับมาที่เดิม จะได้พากลับบ้านตามคำสั่งของหมอที่บอกว่าอาการของเวกัสน่ะค่อยๆดีขึ้นแต่ยังไม่ชัวร์ เพราะความจำยังกู้กลับมาไม่หมด แน่นอน! ความทรงจำที่ยังกู้กลับไม่ได้นั้นคือเรื่องราวของพัดชา ตั้งแต่เจอหน้ากันยันตอนที่เขาตามมาปกป้องแล้วก็ถูกแทงด้วยมีดเล่มยาวจนได้รับบาดเจ็บสาหัส

 

            ตึกๆๆๆๆ!

            เสียงฝีเท้าของเด็กสาวดังรัวๆบ่งบอกถึงความเร่งรีบ พอวิ่งมาจนถึงหน้าประตูแล้ว พัดชาก็เอื้อมมือเล็กๆของเธอเปิดประตูให้เปิดออกจากนั้นก็ร่างเล็กก็รีบแทรกตัวเข้าไปข้างในทันที เธอหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าพลางปาดเหงื่อออกไปจากใบหน้าที่คงความขาวใสดั่งหิมะเอาไว้

 

            พี่ต้องเชื่อซาวากินะคะ เราน่ะ เป็นแฟนกัน ส่วนพี่พัดชาแค่ชอบพี่เฉยๆ นี่ไงสร้อยที่พี่ให้ซาวากิอ่ะซาวากิจอมป่วนของพัดชากำลังเป่าหูเวกัสหน้าด้านๆ เธอถอดสร้อยที่มีจี้รูปหัวใจให้เวกัสดู ก่อนจะหยิบมือเวกัสขึ้นมากุมไว้แล้วพูดแสแสร้งต่อ พี่พัดชาเค้าจะทำให้เราเลิกกันค่ะ

 

            สเป็คผู้หญิงนายเป็นแบบนี้เหรอเวกัส?” พัดชาถามแทรกขึ้น ตอนนี้สีหน้าของเวกัสดูเหมือนจะลังเล เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่พอเขาสบตากับพัดชาเท่านั้นร่างสูงเลยปรับสีหน้าเป็นปกติ แต่ก็ยังไม่กล้าสบตากับพัดชา อาจเป็นเพราะเขาโดนพัดชาสารภาพรักเมื่อวานตอนดึกๆ ในหัวของเวกัสคงมีแต่ความสับสนที่แล่นเข้าสู่สมอง มีทั้งความจริง และหลอกลวงตีกันจนเจ้าตัวเลือกตัดสินใจไม่ได้

 

            ทำไมคะพี่? ผู้หญิงอย่างฉันมันนิสัยไม่ดียังไงเหรอยัยป่วนอย่างซาวากิลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเผชิญหน้ากับพัดชาตาต่อตาฟันต่อฟัน พัดชาหยักไหล่เล็กน้อยก่อนจะตอบ

 

            เธอเป็นคนยังไงกันนะ ไม่รู้จักนิสัยตัวเองรอยยิ้มกวนประสาทของพัดชาที่ทำเอาเด็กสาวลูกครึ่งญี่ปุ่นเบิกตาโตขบกรามกรอดๆด้วยความโมโห

 

            นี่พี่กวนประสาทฉันเหรอพี่พัดชา!”

 

            ฉันกวนเธอเหรอ?”

 

            กรี๊ด! พี่เวกัสดูสิคะ เธอร้ายแค่ไหนอ่ะ ดูสิๆๆๆยิ่งเห็นซาวากิเดือดร้อน พัดชายิ่งสนุก พวกเธอสองคนเถียงกันไปเถียงกันมา จนเวกัสเป็นฝ่ายห้ามโดยการแผดเสียงคำรามดังทั่วห้อง ทั้งสองสาวถึงต้องหยุดทันที

 

            เธอก็ควรจะหยุดกวนซาวากินะพัดชา!” พัดชาขมวดคิ้วทำปากคว่ำทันทีเมื่อเวกัสหันมาดุใส่ ซาวากิก็หยุดโต้กลับได้แล้วแต่พอเป็นซาวากิเวกัสก็ลดระดับเสียงลงเหมือนแค่เตือนเฉยๆ

 

            เวกัส วันนี้นายออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะพัดชาบอกกับคนตัวสูงก่อนจะก้มลงเก็บของใส่กระเป๋าอย่างหงุดหงิด

 

            พี่เวกัสรู้แล้ว เพราะฉันบอกเอง เธอมาทีหลังนะพัดชาหึหึแต่ซาวากิดันแทรกเสียงเข้ามาจนเพิ่มความหงุดหงิดให้พัดชา

 

            ใครกันแน่ที่มาทีหลังพัดชาบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเก็บข้าวของยัดใส่กระเป๋าอย่างหัวเสียไปด้วย เตรียมตัวด้วยนะเวกัส เดี๋ยวแม่ก็จะมารับนายกลับบ้าน เย็นนี้คงมีฉลองกัน เพราะฉะนั้นหยุดวางแผนจะไปเที่ยวกับเธอ โอเคซาวากิปั้นหน้าบึ้งขึ้นมาทันทีที่พัดชาหันหน้ามาบอกเวกัส พัดชารู้ว่าถ้าเวกัสออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ซาวากิต้องขอตัวเวกัสออกไปเที่ยวเป็นแน่

 

ไว้ไปวันอื่นนะครับ

 

ก็เค้าจะไปวันนี้อ่า! พี่เวกัสบอกแม่พี่ไม่ได้เหรอ ให้เลื่อนงานไปจนถึงวันที่สองของอีกปีเลย

 

พัดชาทนที่จะฟังซาวากิพูดเอาใจตัวเองแบบนั้นไม่ได้ จึงรีบปิดกระเป๋าแล้วโยนมันทิ้งกับพื้นเสียงดังจนทำให้ทั้งสองกระตุกตัวเป็นเชิงตกใจแล้วมองมาที่พัดชาเป็นตาเดียว

 

ไม่ทราบว่าเธอจะไปดาวอังคารเหรอ ถึงได้ใช้เวลาตั้งแต่วันนี้ถึงวันที่สองของปีหน้า? ขอถามหน่อยนะซาวากิ ยางอายกับมารยาทน่ะมีบ้างไหม เป็นเด็กเป็นเล็กอย่าหัดกระแดะให้มันมากนัก

 

นี่เธอด่าว่าฉันแรดเหรอพัดชา!”

 

ถึงฉันไม่ว่า เธอก็แสดงออกให้เห็นนิซาวากิ อยู่มอต้นไม่ใช่เหรอ ใฝ่รู้ใฝ่เรียนเอาสิ ไม่ใช่อะไรก็ผู้ชาย แถมแต่งตัวแบบนี้อายุปาไปตั้งยี่สิบกว่าปี นี่ ถ้าเกิดวันดีคืนดีเธอโดนฉุดขึ้นมาจะทำยังไง

 

ฉันจะช่วยเธอเอง.. ฉันจะอยู่ข้างๆเธอเอง ซาวากิจู่ๆเวกัสก็พูดขึ้นมาน้ำเสียงอ่อนโยน ทำให้ทุกคนในตอนนี้อยู่ในความสงบ ซาวากิยิ้มร่าทันทีที่ได้ยินเวกัสพูดแบบนั้น ส่วนพัดตกใจไม่น้อย

 

แต่ก่อนเคยเป็นเธอนะพัดชา ที่เวกัสจะพูดแบบนี้...

 

บอกตัวเองก่อนไหมพัดชา ได้ข่าวว่าถูกฉุดไปแล้วครั้งหนึ่งนิ หึหึ... พี่เวกัส เดี๋ยวเค้าจัดของให้นะคะ^^”

 

อยู่ดีๆน้ำตาของพัดชาก็ไหลออกมาจากเบ้าตาอัตโนมัติ  แต่ไม่มีใครเห็น เพราะพวกเขาสองคนกำลังวุ้นอยู่กับการจัดกระเป๋า เวกัสตอนนี้เหมือนจะหายดีเป็นปกติแล้ว เขาเดินได้อย่างคล่องแคล่ว หยิบโน้นมาใส่หยิบนี่มาใส่ได้อย่างกระฉับกระเฉง

 

ถ้าอย่างนั้น ฉันไปก่อนนะ

 

อ๋อ อื้ม..” ถึงจะมีเสียงเวกัสดังขึ้นแต่เขาก็ไม่หันใบหน้ามาทางนี้เลยสักนิด ร่างสูงกำลังหยิบเสื้อผ้าจากตู่เสื้อผ้าที่พัดชาเอาไว้ให้มาเปลี่ยนในห้องน้ำก่อนกลับบ้าน

 

พี่พัดชา!” 

 

            พัดชาค่อยๆก้าวทีละก้าว ทีละก้าว เอื้อมมือจะเปิดประตูแต่ดันต้องหยุดชะงักเพราะมีเสียงแหลมๆของซาวากิเรียกขึ้นซะก่อน

 

            พอพัดชาไม่คิดที่จะหันกลับไปมอง อยู่ดีๆก็มีอะไรแข็งๆปลิวมาโดนกลางหัวของเธอ จนร่างเล็กเซไปข้างหน้าเล็กน้อย เธอรีบหันขวับไปมองคนข้างหลังก่อนจะกัดริมฝีปากข่มอารมณ์เอาไว้พลางเหลือบไปเห็นสิ่งของที่ซาวากิขว้างมา มันคือลิปสติกสีทองมีประกายราคาแพงนั่นเอง

 

            ไป ดี นะ คะ ^3^” ซาวากิโบกมือบ๊ายๆพร้อมกับพูดประโยคที่ผลักไสไล่ส่งเบาๆ และส่งจูบมาให้ ประหนึ่งกับจะกวนประสาทคืน

 

            พัดชากระตุกยิ้มตรงมุมปากก่อนจะเปิดฝาครอบลิปสติกออกมาให้เหลือแต่ส่วนลิปสติก แล้วออกแรงเขวี้ยงมันไปใส่ซาวากิ จนส่วนที่เป็นลิปสติกนั้นไปติดตรงส่วนผมเธอ ทำให้เด็กสาวลูกครึ่งญี่ปุ่นกรีดร้องด้วยความพ้ายแพ้

 

            ร่างเล็กของพัดชารีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นก่อนที่เวกัสจะเปิดประตูออกมา เด็กสาวมุ่งตรงไปที่ถนนจากนั้นก็โบกแท็กซี่กลับบ้านด้วยตนเอง

 

 

 

            บ้าน...

พัดชาเดินเข้ามาข้างในบ้านอย่างหงุดหงิดจนแม่ที่กำลังยืนมองดูความเรียบร้อยจากการสั่งคนใช้ปัดกวาดเพื่อต้อนรับเวกัสกลับมาอีกครั้งหันมามองลูกสาวคนเดียวที่ทำหน้างอคอหักเข้ามานั่งบนโซฟา

 

            พัดชา.. ไหนบอกว่าจะให้แม่ไปรับกลับมาพร้อมกับเวกัสไง ทำไมทิ้งเขาให้อยู่คนเดียวล่ะ

 

            คนบ้า!”

 

            คุณหญิงเจ้าของบ้านหลังนี้ถึงกับสะดุ่งโหยงเมื่อจู่ๆลูกสาวของเธอก็สบถอะไรไม่รู้ออกมา

 

            ใครบ้าจ๊ะลูก แม่ รึเวกัส?”

 

            แม่คะ เวกัสเค้าจำได้ทุกคน ยกเว้นหนู แถมยังคิดว่าตัวเองเป็นแฟนกับยัยเด็กไม่รู้จักโตคนนั้นอีก

 

            ใครเหรอลูก เด็กไม่รู้จักโต แม่รู้จักรึเปล่า?” คุณหญิงถามออกไปด้วยความสงสัย

 

            แม่ไม่รู้จักหรอกค่ะ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวเวกัสคงจำหนูได้เอง

 

            อีกไม่กี่วันแม่จะให้เวกัสหมั้นกับหมอเซร่าแล้ว ตอนนี้ลูกได้บอกความในใจให้เวกัสไปรึยังคุณหญิงเดินมานั่งลงข้างๆพัดชาก่อนจะเอ่ยปากถามสัญญาที่ให้ไปกับพัดชาไปเมื่อสองวันก่อน

            แม่จะให้เวลาแค่แปดวัน ถ้าวันที่แปดเวกัสยังไม่ได้รับความในใจจากหนู.. แม่จะตัดสินใจขั้นเด็ดขาดให้เวกัสกับหมอเซร่าแต่งงานกันในอนาคต

 

            ถ้าหนูบอกไปแล้ว แม่จะไม่ให้หมอเซร่ากับเวกัสแต่งงานกันแล้วใช่ไหมคะพัดชารีบหันมาหาผู้เป็นแม่ก่อนจะถามออกไปด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง

 

            ขึ้นอยู่กับเวกัสจะตกลง หรือปฏิเสธ

 

            แต่คำตอบที่ออกมาจากปากของผู้เป็นแม่กลับทำให้เด็กสาวหน้าจ๋อยลงไปทันที เพราะไม่เป็นไปตามที่คาดหมาย พัดชาชันเข่าขึ้นพลางเอาหน้ามูบลงไปอย่างไร้ความหวัง

 

            ทำยังไงเค้าถึงจะจำได้ล่ะ ฉันจะทำยังไงดี

 

ติ๊ดๆ

            เสียงข้อความมือถือของพัดชาดังขึ้น เธอเหลือบมองอย่างชั่งใจก่อนจะหยิบขึ้นมาดูพบว่าเบอร์ที่ส่งข้อความมาคือเบอร์แปลก พัดชาขบริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะกดเปิดข้อความนั้นขึ้นมาอ่าน

 

            เย็นนี้พี่เวกัสจะพาฉันไปเที่ยวในใจกลางตัวเมืองสถานที่จัดงานวันคริสต์มาส สนใจก็มาได้นะ จาก ซาวากิ

 

            พวกเขาจะไปเที่ยวก้วยกันเหรอ! เวกัส! นายมันบ้าจริงๆ วันนี้นายต้องกลับมาฉลองที่บ้านกับครอบครัวสิ ไม่ใช่ออกไปเที่ยวแบบนี้ร่างเล็กทำหน้างอใช้เล็บจิกขาตัวเองจนเป็นรอย สักพักเธอก็ค่อยๆคลายออกก่อนจะมีสีหน้าเคลือบแคลงสงสัยอะไรบางอย่าง

 

            แล้วยัยซาวากิมีเบอร์ฉันได้ยังไง... รึว่าเป็นกับดัก?” พัดชาขมวดคิ้วยุ่งเม้มริมฝีปากกรอกตาไปมาโดยใช้ความคิด ผ่านไปไม่กี่นาทีเธอก็ดีดนิ้วดังเปาะเหมือนกับว่าคิดอะไรออก

 

            รอฉันนะ ทั้งสอง...”

 

 

ตกเย็น..

            พัดชา เวกัสทำไมไม่มาสักทีละ แม่ชักเป็นห่วงแล้วนะ แล้วนั่น.. ลูกจะไปไหนจ๊ะ?” ร่างของคุณนายเดินมาหยุดอยู่ตรงข้างๆลูกสาวพร้อมกับถามถึงสมาชิกคนในบ้านที่เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลแต่ป่านนี้ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

 

            พัดชาทำหน้านิ่งก่อนจะตอบในขณะที่กำลังผูกเชือกรองเท้าไปด้วย

 

            ไปตามเวกัสค่ะ

 

            ไปตาม? ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวแม่ให้ป้าส้มโทรไปหาเวกัสเอง

 

            การกลับมาของเวกัส... คือการฉลองของคืนนี้ค่ะ... หนูขอให้ทุกคนในบ้านรอเด็กสาวเงยหน้าขึ้นมามองผู้เป็นแม่แล้วส่งยิ้มบางๆให้ รอจนกว่าหนูจะกลับมานะคะ

 

            สิ้นเสียง ร่างเล็กๆของพัดชาก็วิ่งออกจากบ้านด้วยความเร็วที่เร็วที่สุดในรอบชีวิตของเธอ โดยมีเป้าหมายที่ใจกลางเมืองตามที่ซาวากินัดไว้ เธอวิ่งแบบไม่มีการหยุดพัก ขาทั้งสองข้างยังคงสลับกันฉับๆอย่างว่องไว เธอแทบไม่มีความเหนื่อยเลยเพราะแต่ก่อนเธอก็ถูกฝึกให้วิ่งรอบหมู่บ้านทุกวัน วันละสิบกว่ารอบเพื่อลงแข่งชกมวย

 

            แต่เหตุที่พัดชาล้มเลิกการแข่งที่จะมาถึงคราวนั้นเป็นเพราะเธอต้องย้ายบ้านมาอยู่ในตัวเมืองจึงทำให้ไม่ได้ลงแข่งและก็มีนักชกรุ่นเยาว์คนใหม่ขึ้นชกแทน

 

            ถึงแม้ร่างของเธอจะเล็กและดูเหมือนบอบบาง แต่ใจและกำลังนั้นแข็งแรงยิ่งกว่าหินเสียอีก

 

            ถึงแม้จะเจ็บหลายครั้ง เคยท้อหลายหน แต่เธอก็พยายามที่จะก้าวต่อไป...

 

            ไม่อย่างนั้น พัดชาคงไม่ทนกับนิสัยแกล้งเจ้าชู้ของเวกัสได้หรอก...

 

            แฮก.. แฮก.. แฮก.. เฮ้อ เหนื่อยเหมือนกันแฮะ ถึงเร็วกว่าที่คิดตอนนี้งานยังไม่เริ่ม จึงทำให้ไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านซักเท่าไหร่

 

            พัดชายืนปาดเหงื่อ หอบหายใจเร็ว ก่อนจะตั้งสติได้ และพยายามสอดส่องหาซาวากิ

 

            ฉันอยู่นี่ ไม่ต้องหันไปไหนหรอกในที่สุด ซาวากิก็ปรากฏร่างของเธอให้เห็น จากนั้นเธอก็ค่อยๆเดินตรงมาทางนี้พลางเหยียดยิ้มเหมือนคิดอะไรไม่ดีๆอยู่

 

            เธอรู้ไหม ว่าอะไรที่ทำให้พี่เวกัสจำฉันได้?”

 

            พัดชาเหยียดยิ้มกลับ ก่อนจะตอบเสียงเย็น

 

            ก็สร้อยไงล่ะ

 

            เหอะ! ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะว่าเธอก็ฉลาด

 

            แล้วทำไมฉันถึงคิดว่าเธอฉลาดนะซาวากิ

 

            ยัยพัดชา!!!” ซาวากิสบถออกไปพร้อมกับกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ แต่เธอพยายามระงับอารมณ์ไว้ก่อนจะเข้าประเด็นที่เรียกพัดชามาที่นี่พี่เวกัสจะจำเธอได้ไงนะ ในเมื่อสร้อยของเธอก็อยู่กับตัวพี่เค้า...”

 

            “...”

 

            ใช่ เธออาจจะมองว่าที่ฉันใส่มันของปลอม แต่ของจริงมันก็อยู่ที่ฉันแล้วเหมือนกัน

 

            ซะ..ซาวากิพัดชาเบิกตามองไปที่สร้อยเส้นสำคัญของเธอในมือซาวากิ เมื่อก่อนมันเป็นของพัดชา แต่ตอนนี้มันกลับไปอยู่ในมือของซาวากิไปแล้ว

 

            ตกใจละสิ! พี่เวกัสจะไม่มีวันจำเธอแล้ว ฮ่าๆ เพราะฉะนั้น อย่ามายุ่งกับคนของฉันนะพัดชา ฉันก็รักพี่เค้าเหมือนกันซาวากิรีบเก็บสร้อยทันที ก่อนจะเดินมาใกล้พัดชาอีก

 

            เรื่องนี้มันขึ้นกับเวกัส ว่าจะเลือกใคร...”

 

            ก็เวกัสเลือกฉันไง

 

            ตอนที่เขาหายดีเท่านั้น ไม่ใช่ตอนนี้

 

            ไม่ได้! ถ้าเขาหายดีก็เลือกเธอน่ะสิ เป็นแบบนั้นฉันไม่ยอมจริงๆด้วย

           

            ทั้งๆที่เธอรู้ความจริงแล้ว ว่าถ้าเวกัสกลับมาเป็นปกติ เขาจะเลือกใคร แต่ทำไมเธอถึงได้หลอกเขาไปวันๆล่ะซาวากิ เธอรักเวกัสจริงๆเหรอ

 

            คำพูดของพัดชา.. ทำเอาซาวากิอึ้งไปทันที เธอยืนทำตาโต กำหมัดแน่น ก่อนจะขบกรามกรอดๆด้วยความไม่พอใจ

 

            เพื่อนๆต่างก็เข้าหาฉันเพราะเวกัส...”

 

            “...”

 

            เพราะเวกัสทั้งหล่อ ทั้งเก่ง และก็รวย จึงเป็นจุดสนใจในเพื่อนๆของฉัน ตลอดเวลาฉันแทบจะไม่มีเพื่อนเลยสักนิด แต่พอฉันพาเวกัสไปไหนต่อไหน พวกเขาก็เข้าหาฉันบ่อยๆ จากที่เบอร์มือถือที่โทรหาฉันมีแค่เบอร์พ่อกับแม่ ก็มีแต่เบอร์แปลกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

 

            “...”

 

            เธอรู้ไหม ว่าเวกัสสำคัญกับมิตรภาพฉันมากนะพัดชา! เธอยกเขาให้ฉันได้ไหม ฉันก็เหงาเป็นเหมือนกันนะ!”

 

            ในที่สุด ฉันก็ทำให้เธอพูดความจริงจนได้พัดชากระตุกยิ้มตรงมุมปากอย่างผู้ชนะ

 

            นี่เธอ! ใช่ ฉันไม่ได้รักเขาเลยสักนิด แต่ฉันรักเพื่อนๆของฉัน ที่ฉันบอกให้เธอจัดงานในวันที่สองของปีหน้า ก็เพราะว่าฉันต้องคอยนัดให้พวกเขามาเที่ยวกับเวกัสคนละวันโดยมีฉันแอบไปเป็นแม่สื่อให้...หวังว่าเธอคงไม่ทำให้ฉันเสียเพื่อนๆไปนะพัดชาน้ำตาหยดเล็กๆค่อยๆไหลออกมาจากเบ้าตาของซาวากิ เธอพูดไปด้วยร้องไห้ไปด้วย พัดชามองด้วยใบหน้าเวทนา ก่อนจะยกมือขึ้นมาหมายจะจับไปตรงไหล่ของซาวากิเพื่อให้กำลังใจ แต่ทว่า..

 

            เธอไม่ได้รักฉันเลยเหรอซาวากิ... เธอไม่ใช่แฟนหรอกฉันเหรอร่างสูงของเวกัสค่อยๆเดินมาจากด้านหลังของซาวากิช้าๆ ใบหน้าของเขาดูหมดความเชื่อใจ ซาวากิรีบหันไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำของเวกัส ก่อนจะรีบเข้าไปกอดร่างสูงพร้อมกับแก้ตัวต่างๆ นาๆ แต่สุดท้าย... เวกัสค่อยๆแกะมือของซาวากิออกอย่างหมางเมิน...

 

            พี่.. พี่เวกัส.. ฉันขอโทษ แต่ช่วยไปกับฉันก่อนได้ไหม สิ้นวันที่สองของปีหน้าฉันจะปล่อยพี่ไป ฉันสัญญา

 

            มาถึงขนาดนี้ เธอยังจะใช้ฉันเป็นเครื่องมืออีกต่อไปเหรอซาวากิ! ฉันเป็นคนนะ.. มีหัวใจเหมือนกับเธอ ถ้าเพื่อนของเธอมันเห็นแก่ได้นักก็เลิกคบไปซะ! เพราะยังไงฉันก็ไม่มีวันไปไหนกับเธออีกแล้ว

 

            พูดจบ เวกัสก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันทีโดยมีพัดชารีบวิ่งตามพร้อมกับให้สัญญาณกับคนที่แอบอยู่หลังพุ่มไม้โดยการพยักหน้าให้

 

            พี่เวกัส! รอฉันด้วย มาคุยกันก่อนนะคะ!!!”

 

            หยุดเถอะซาวากิ!... เธอมีพี่อยู่ทั้งคน ถึงพี่จะไม่หล่อไม่รวยไม่เก่งเท่าเวกัสมัน.. แต่พี่ก็คอยดูแลเธอตลอดเลยนะ ทำไมเธอไม่มองมาทางนี้บ้าง

 

            เจมส์... รุ่นพี่รุ่นน้องของซาวากิ ที่คอยไปรับไปส่ง และดูคอยดูแลเธอทุกๆวัน ตอนนี้เจมส์ยืนอ้าแขนเพื่อกันไม่ให้ซาวากิตามเวกัสไป อันที่จริงแล้ว เจมส์แอบชอบซาวากิข้างเดียวมาตลอด เขาไม่เคยทอดทิ้งให้ซาวากิต้องอยู่คนเดียวเลย เพียงแค่ซาวากิไม่มองมาทางเขาแค่นั้นเอง

 

            เจมส์ซัง... นี่พี่.. พูดอะไรออกไปคะ

 

            พี่อยากให้เธอมองมาทางนี้บ้าง เพราะพี่ก็รักเธอเหมือนกัน... ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยเข้าใจในความรักสักเท่าไหร่ คงเป็นเพราะเธอยังเด็ก

 

            “...” ซาวากิเงียบ ตามองไปที่ร่างสูงของเจมส์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 

            เดี๋ยวพี่สอนให้เธอเองนะ... ซาวากิเจมส์ส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ซาวากิ พร้อมกับกุมมือน้อยๆของเธอขึ้นมาวางทาบตรงอกข้างซ้ายของตน และดูเหมือนว่าซาวากิจะตกใจไม่น้อยกับการถูกบอกรักในครั้งนี้...

 

 

อีกด้านของพัดชา-เวกัส

 

            เธอจะเดินตามฉันมาทำไมพัดชา!” คนตัวสูงหันไปตะคอกใส่เด็กสาวเจ้าของชื่อพัดชาเสียงดังจนร่างเล็กกระตุกตัวด้วยความตกใจเล็กน้อย

 

            ฉันเชื่อว่านายไม่อยากอยู่คนเดียวพัดชาย่องเดินเข้ามาหาเวกัสอย่างช้าๆ ก่อนจะโผล่หน้ามาจากข้างหลังของเวกัสเพราะตอนนี้หัวใจนายกำลังอ่อนแอ ใช่ม้า^[]^”

 

            ใครว่าฉันอ่อนแอ ก็แค่โกรธเฉยๆเวกัสบอกตามความจริง เขาเริ่มรู้สึกว่าหัวใจของคนอกหักมันมักไม่เต้นปกติแบบนี้

 

            ฉันรู้หรอกน่า ก็แค่ทางที่นายเดินไปน่ะมันเป็นทางกลับบ้านของเรา

 

            บ้านของเรา? เธออยู่บ้านเดียวกับฉันงั้นเหรอเวกัสขมวดคิ้วงงๆ

 

            นายต่างหากอยู่บ้านเดียวกับฉัน

 

            ฮะ? ฉันไปอยู่บ้านเดียวกับเธอตอนไหน ฉันอยู่กับพ่อแม่ รึว่าเธอเป็นคนใช้ไปใหญ่... เขาดันคิดว่าพัดชาเป็นคนใช้ซะงั้น

 

            พัดชาปากทำคว้ำพองแก้มใส่อย่างงอนๆ ก่อนจะเถียงเวกัสต่อ

 

            นี่ๆ ฉันบอกว่านายต่างหากที่อยู่บ้านหลังเดียวกับฉัน เพราะมันคือบ้านของฉัน

 

            เอ๊า ก็นั่นมันบ้านฉันไม่ใช่เหรอเวกัสยังคงยืนยันคำเดิม

 

            ก็นายสมองเสื่อมไงเวกัส ขี้ลืมไปได้ แม่เลี้ยงของนายเป็นแม่แท้ๆของฉัน ส่วนแม่ที่เลี้ยงฉันมาจนโตอยู่ต่างประเทศ นายจำได้รึยัง

 

            ทำไมฉันคิดไม่ออกนะ แต่ดูเหมือนมันจะจริงอย่างที่เธอว่า

 

            ในที่สุดเวกัสก็ยอมพัดชาจนได้ ทำให้พัดชาคลี่ยิ้มสดใสขึ้นมาทันที แล้ววนมาถามคำถามที่สำคัญที่สุดกับเวกัส

 

            แล้วนายจำฉันได้รึยัง

 

            จำได้สิ

 

            จำได้?... จริงๆเหรอ!!!” เด็กสาวทำตาโต อ้าปากค้างอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            เธอก็คือยัยพัดชาที่ชอบเสียมารยาทใส่ฉันไง

 

            และแล้ว... เขาก็ยังจำเธอไม่ได้เหมือนเดิม ความทรงจำระหว่างเขากับเธอมันคงไม่มีวันหวนคืนกลับมาแล้วล่ะมั้ง พัดชาส่ายหน้าให้กับเวกัสพลางแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ

 

            ฮะๆ... ยังไง นายก็จำฉันไม่ได้อยู่ดี เอาเป็นว่านายลืมๆมันไปซะเถอะ

 

            ลืมเหรอ ลืมอะไรอีกล่ะ

 

            พัดชาและเวกัสต่างเงียบไปชั่วขณะ.. จู่ๆร่างเล็กก็พูดขึ้นมาลักษณะน้ำเสียงดูอ่อนหวานชวนให้คนทั้งโลกหลงใหล

 

            ลืมอดีตไง ลืมอดีตของนายและฉันไปJเวกัสเหมือนถูกต้องมนต์สะกดเขาดูหลงใหลพัดชาไม่น้อย ร่างเล็กขยิบตาขวาใส่เพิ่มเสน่ห์ไปในตัวก่อนจะพูดต่อแล้วเรามาเริ่มต้นกันใหม่วันนี้เลย

 

 

 

 

......................................

 

            เย้ๆๆๆ ทั้งสองกลับมาแล้วค่ะคุณนาย>o<” หมอเซร่าหลังจากที่ยืนคอยอยู่นานสองนานพอเห็นเวกัสกับพัดชาเดินหยอกล้อกันมาก็รีบวิ่งเข้าไปแจ้งข่าวให้กับคุณนายด้วยความตื่นเต้นสุดขีด นานๆทีจะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเป็นครอบครัวใหญ่แบบนี้ ทางบ้านก็ไม่พลาดที่จะเตรียมฉลอง!

 

            ดีเลย ฉันเตรียมเค้กให้พวกเขาเสร็จพอดีคุณนายยิ้มน้อยๆ ก่อนจะจัดโต๊ะอาหารให้หรูหราฉบับของเธอ

 

            คุณนายคิดยังไงที่พูดไปแบบนั้นเหรอคะ ที่บอกให้พัดชาพูดความในใจให้เวกัสฟังน่ะค่ะ

 

            ฉันไม่อยากเห็นพัดชาปากแข็งอยู่แบบนั้น เพราะมันจะทำให้เสียโอกาสหลายๆอย่าง ฉันอยากให้ทั้งสองได้สมหวังกันเสียที

 

            หมอเซร่าก็รู้สึกโล่งและดีใจปะปนกันที่รู้ว่าเหตุผลจริงๆของคุณนายเป็นแบบไหน ครบวันที่แปดจริงๆ คุณนายก็คงไม่ยกเวกัสให้หมอเซร่าหรอก เพราะคุณนายเค้ารักลูกจะตาย... ส่วนหมอเซร่าก็มีคนรู้ใจแล้วด้วย ถ้าจะให้เธอหมั้นกับเวกัสจริงๆคงเป็นไปไม่ได้ แค่อายุก็ยังห่างกันเป็นโยด

 

            นี่บ้านฉันเหรอ หลังใหญ่มากเลย!!!” ทันทีที่เวกัสเปิดประตูเข้ามาเขาก็เสียงดังจนทำให้คนในบ้านเป็นต้องหันไปมองกันทุกคน

 

            มะ แม่ สวัสดีฮะคุณนายแสร้งทำเป็นไม่สนใจเหมือนตอนเวกัสเป็นเด็กๆ เวกัสค่อยๆลดมือลงแล้วยิ้มแก้เก้อ ส่วนพัดชาก็ตรงดิ่งไปยังแม่ของเธอแล้วถามด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ

 

            แม่คะ ทำไมแม่แกล้งทำเป็นไม่สนใจเวกัสล่ะคะ

 

            ชูว..” คุณนายไหวไหล่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในใจพัดชาก็คิดสงสารเวกัสเพราะโดนคุณนายแกล้งแบบนี้  อย่าเพิ่งมากวนใจแม่ พาเวกัสไปเที่ยวรอบๆบ้านสิคุณนายบอกเสียงเบา ก่อนจะวางช้อนกับซ้อม ตามด้วยแก้วน้ำ และจัดให้เป็นระเบียบเรียบร้อย

 

            ไปดูห้องนอนของนายคืนนี้ไหมเวกัสร่างเล็กเอ่ยปากถามเวกัสที่ยืนมึนๆ งงๆ กับบ้านหลังใหม่หลังนี้ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แล้วตามพัดชาขึ้นไปชั้นบน

 

            แอด~

 

            นายนอนห้องนี้นะ ห้องน้ำอยู่ติดกับห้องของแม่ ถ้านายอยากใช้ก็ตามสบายเลยพัดชาอธิบายเร็วปร๋อ ดูเหมือนคนตัวสูงจะฟังไม่ทันเลยสักคำเดียว เขาเอาแต่จ้องมองใบหน้าขาวจนซีดของพัดชา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

            เดี๋ยว.. ”

 

            หืม?”

 

            เธอเคยบอกกับฉันว่า เธอคือคนสำคัญในชีวิตของฉันใช่ไหม

 

            อะ เอ่อ.. อื้ม

 

            ฉันอยากจำเธอได้ ต้องทำยังไงเหรอพัดชา

 

            เด็กสาวเบิกตาโตอย่างไม่เชื่อหูตัวว่าจะได้ยินคำคำนี้ออกมาจากคนที่จำเธอไม่ได้ พัดชาส่งยิ้มบางๆให้ ก่อนจะยืดตัวขึ้นโน้มคอของเวกัสลงมาใกล้แล้วกระซิบเสียงแผ่วเบาว่า...

            เรียกชื่อฉันสิ

 

            “...”

 

            เรียกทุกวัน เรียกบ่อยๆ เดี๋ยวก็จำได้เอง^^”

 

......................................................................

ข้อความในใจของพัดชา...

            เมื่อก่อนนายรู้จักฉันก่อน... แต่พอนายลืมฉัน ฉันกลายเป็นคนรู้จักนายก่อนซะแล้ว

            เมื่อก่อนนายจูบฉันก่อน แต่ตอนนี้ฉันจูบนายก่อน ตอนที่นายตื่นมาแล้วจำฉันไม่ได้ไง

            เมื่อก่อนนายเป็นคนจู่โจมฉันเสมอ แต่ตอนนี้ฉันขอเป็นคนจู่โจมนายบ้างนะ

            เรามาเริ่มกันใหม่ดีกว่า เพราะฉันไม่อยากให้นายลำบากใจอีกต่อไปแล้ว

            ฉันขอให้... ความทรงจำเก่าๆของนายที่เกี่ยวกับตัวฉันมันหายไปแบบถาวรเลยนะเวกัส

            เพราะฉัน... ไม่อยากเป็นความทรงจำอันเคียดแค้นของนายอีกต่อไปแล้ว

.

.

.

            ฉันรักนายนะเวกัส

           

 

[จบบริบูรณ์]

 


อย่า!!! อย่าปาหมอนใส่ไรท์นะค้าาาาาาาา T[]T
จบแบบ ไม่ได้คบกัน5555555555555
อันที่จริงจะเขียนให้เวกัสจำได้ แต่เอาไปเอามากลัวมันซ้ำ กลัวมันธรรมดาเลยจบแบบนี้ซะ
ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพวกนางก็ไปเริ่มต้นคบกันโดยไร้อุปสรรค์เอง^^ #มโนเอา5555
สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณลีดเดอร์ทุกท่าน ไม่ว่าจะนักอ่านเงา นักคอมเม้นท์ ที่เข้ามาเพิ่มยอดวิวให้นะคะ รู้สึกดีใจมากกก อิอิ
ไรท์ก็ถูๆไถๆนิยายเรื่องนี้มานาน เอาเป็นว่า
ขอฝาก
หนูบันนี่ กระต่ายน้อยมารร้ายคนนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกท่านด้วยนะคะ
ใครติดตามเดี๋ยวไรท์จะให้หนูเควินสุดอึนมึนสิบชาติไว้ไปกอดเล่นนะเคอะ5555555
รีไรท์มาสามสี่รอบละ ยิ่งรี ยิ่งแต่งไม่จบ ฮ่าาา

-------------------
ใกล้ปีใหม่แล้ว ขอให้รวยๆ สวยๆ หล่อๆ เรียนเก่งๆ มีคนรักที่นิสัยดีๆน้าาา สาธุๆๆ><

 

 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #133 มัมมี่บ้า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:33
    ฮือๆๆ ซึ้งอ่าาา
    #133
    0
  2. #132 AFsugarstory (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 20:22
    จบเร็วจัง ยังไม่อยากให้จบเลยแงๆ

    แต่สนุกมากจริงๆถึงจะไม่ได้คบกันก็ตาม  กลับมาแต่งนิยายเรื่องใหม่ๆมาให้อ่านอีกนะจ้าชอบมากเลย

    ปล.รักนักเขียน อิอิ
    #132
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #128 Praew (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 10:19
    ว้าาาา จบซะแระ จะไม่ปาหมอนใส่ไรท์นะ แต่จะปาอย่างอื่นแทน ล้อเล่นๆ 

    จบแบบไม่ได้คบกันแต่ก็ดูมีความสุขดี ถือว่าแฮปปี้เอนดิ้งแหละค่ะ 

    ขอบคุณมากนะคะไรท์ ที่แต่งเรื่องราวความรักของคนทั้งสองคนมาให้รีดเดอร์อย่างเราๆอ่านกัน ต่อจากนี้ก็พยายามต่อไปเรื่อยๆนะคะ
    #128
    0