My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 18 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ต.ค. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 17

เปิดเผย

 

 

แม่คะ...”

 

พอร่างของฉันปรากฏตัวต่อมารดาเท่านั้นแหละ...

 

พัดชา!!! ลูกไปไหนมา แม่เป็นห่วงลูกนะรู้มั้ย!” คุณแม่ดีใจมากที่ได้เห็นฉันกลับมาอย่างปลอดภัย ท่านโผลเข้ากอดฉันจนร่างเซไถลไปนิดหน่อย ฉันเองก็ค่อยๆวางมือไว้บนหลังแล้วเอาคางเกยไว้ที่บ่าของท่าน

 

แม่... หนูขอถามอะไรอย่างหนึ่งแม่ลูบหัวฉันอย่างเบามือแล้วส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ นอกจากแม่แล้ว พ่อเคยมีใครอีกไหมคะฉันเม้มปากเป็นเส้นตรง ข่มอารมณ์เมื่อถามคำถามนี้ออกไป แม่รีบดันร่างของฉันออกแล้วถลึงตาใส่

 

บ้าน่า ลูกไปรู้อะไรมา ทำไมถึงถามแบบนี้

 

เปล่าค่ะ หนูแค่สงสัย สงสัยว่าเมื่อก่อนพ่อของหนูสาวคงติดตรึมจนไปไหนมาไหนมีแต่สาวๆทำขนมมาให้...” ฉันเลี่ยงตอบแล้วกอดแม่ให้แน่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หยดน้ำใสๆมันไหลออกมาจากดวงตาของฉันเสียแล้ว ให้ตายเถอะ ฉันไม่อยากให้แม่ฉันเห็นเลย แล้วสิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อกี้มันก็ฟังดูงงๆยังไงไม่รู้ เพราะหัวมันตันแล้วไงล่ะ ตอนนี้ฉันแทบคิดอะไรไม่ออกนอกจากความจริงในอดีต

 

แล้วฉันก็รู้.. ว่าน้ำตาแม่ของฉันก็ไหลเหมือนกัน เพราะฉันรู้สึกเปียกๆตรงหัวไหล่ ตอนนี้พวกเราต่างคนต่างเสียใจกับเรื่องราวในอดีต

 

เรื่องในอดีตของแม่...แต่เป็นเรื่องที่ฉันเพิ่งรู้ในปัจจุบัน

 

 

โรงเรียน

 

 

พัด...แกเป็นอะไร ไม่ร่าเริงเหมือนเดิมเลย ฉันเป็นห่วงนะปุยฝ้ายถามขึ้นเมื่อเห็นร่างไร้วิญญาณของฉันเดินโซเซเข้ามาหา

 

เฮ้อ..” พร้อมกับถอนหายใจออกไป

 

เฮ้ยๆๆๆ วิญญาณออกจากร่างเธออีกแล้วลดาทำตาโตอ้าปากค้างอย่างไม่น่าเชื่อ

 

เราพาพัดชาไปหาหมอผีกันดีไหมปังปอนที่นั่งดูดน้ำหวานจากซองที่ขายซองละห้าบาทตามร้านค้าในโรงเรียนเสนอขึ้น

 

            ถ้าพวกเธอพาฉันไปหาหมอผี ฉันจะกินตับพวกเธอเสียตรงนี้แหละ

 

ฉันไม่เป็นไรหรอก แค่เครียดเรื่องเรียนน่ะฉันแถไปเรื่อยเพื่อที่จะให้พวกเขาเชื่อ อ่า ในที่สุดพวกเขาก็ไม่ได้ซักถามอะไรฉันมากแล้ว

 

แบบนี้นี่เอง เดี๋ยวนี้เขาเป็นสาวห้องสองแล้วแหละ เราก็เป็นได้แค่วิทย-คณิตห้องโหล่ฮือออ

ฉันล่ะอยากให้พวกเธอมาเรียนแทนจริงๆ ฉันลอบถอนหายใจแล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ

 

อย่ามาร้องไห้โฮแถวนี้เลยน่า ห้องไหนๆมันก็เหมือนกันนั่นแหละ

 

นั่นเวกัสนิ!” ห๊ะ!

 

 ฉันรีบหลบหน้าทันทีเมื่อได้ยินยัยลดาเรียกชื่อของบุคคลที่ไม่อยากเจอหน้ามากที่สุด ไอ้บ้าเวกัส นายก็รู้ว่าฉันนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ แล้วนายยังจะเดินมาทางนี้อีก โธ่เอ๊ย ตาบอดรึไงนะ!

 

ฉันเรียกเขามาเองแหละ^^” ปุยฝ้ายบอกก่อนจะเดินอ้อมร่างฉันเพื่อไปหาเวกัส ส่วนฉันตอนนี้ขอสิงเสาต้นนี้ได้ไหมอ่ะ จะเรียกมาทำไมก็ไม่รู้ คนยิ่งมีอคติกับครอบครัวหมอนั่นอยู่

 

เวกัส เย็นนี้นายว่างไหม พอดีแจนขอไปช่วยทำป้ายกีฬาสีน่ะอะไรนะ กีฬาสีอย่างนั้นเหรอ... เฮือก! ทำไมห้องของฉันไม่เห็นพูดถึงเรื่องนี้เลย รู้ไหมว่าเทศการกีฬาสีน่ะมันสนุกสุดเหวี่ยงแค่ไหน ยิ่งตอนผลประกวดขบวนสีออกมานะสีไหนได้ที่หนึ่งนี่ถือว่าสุดยอดเลยล่ะ แล้วปีนี้ก็มอบหมายให้มอสี่เป็นคนจัดขบวนนี่นา... นี่มอสี่มันมีครั้งเดียวนะว้อย! ทำไมพวกห้องฉันมันไม่กระตือรือร้นกันเลยวะT[]T

 

โทษที เย็นนี้ฉันมีนัด

 

ฮันแน่ นัดกับคุณหมอสาวสุดสวยเซ็กซี่คนนั้นใช่มั้ยล่า><” คนที่ยัยลดาว่ามานี่ใช่หมอเซร่ารึเปล่านะ ชิส์ แล้วฉันจะอารมณ์เสียทำไมเนี่ย โอ๊ย ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย!

 

อืม บอกแจนด้วล่ะวันหลังฉันจะไปช่วยอ้อ! งงกันใช่ไหมว่ายัยแจนนี่มาจากไหน ตอนที่ฉันอยู่ห้องห้าน่ะ ยัยแจนนี่แทบจะขึ้นตำแหน่งเป็นหัวหน้าแทนฉันได้เลยล่ะ ตอนนี้เลยได้เป็นสมใจ และข่าวว่าหัวหน้าห้องคนใหม่ของห้องห้าเอาคนในห้องอยู่ด้วย หึหึ

 

.........

 

ฮึก...ฉันอยากจะร้องไห้เป็นภาษานกพิราบเสียจริงๆ นี่ฉันคิดถูกรึคิดผิดกันนะที่ดันมาเลือกชมรมบาสเก็ตบอลแบบนี้ จะขอกลับไปทำการบ้านก่อนแล้วค่อยซ่อมชั่วโมงคืนก็ไม่ได้ นี่คือประเด็นรอง ส่วนประเด็นหลักคือฉันไม่อยากเจอเวกัสน่ะ คำพูดของเขามันแทงใจดำขนาดไหนก็รู้ๆกันอยู่ เหอะ จ้างให้ก็ไม่มีวันไปยุ่งกับครอบครัวนายหรอกน่า ชิส์!

 

ปีเตอร์แพน สู้เข้าน้า><!” แล้วทำไมฉันต้องมานั่งร่วมอัฒจันท์เชียร์กับยัยซาวาโกะเคโรโระนี่ด้วยนะ(ได้ข่าวว่านางชื่อซาวากิ) กรี๊ดทุกวินาทีแบบนี้หูฉันก็แตกพอดี ไม่คิดถึงใจกันบ้างเล้ย

 

กรี๊ดดด ปีเตอร์แพนของฉันชู๊ตเข้าห่วงแล้ว เก่งที่สุดเลย>O<” บอกได้คำเดียวว่าหมั่นไส้ ถึงเวลาฉันต้องให้กำลังใจแทตบ้างล่ะ เห็นตาบ้านั่นไม่เห็นชู๊ตเข้าห่วงสักที

 

แทต! นายก็สู้เขานะ อย่ายอมแพ้เด็ดขาด!!!” ฉันเอามือป้องปากตะโกนออกไปสุดเสียงจนกลายเป็นเป้าสายตา แทตหันขึ้นมาแล้วอมยิ้มพร้อมกับส่งจูบให้อย่างน่ารักน่าชัง

 

แหวะ ที่ฉันทำเพราะหมั่นไส้อีตาเวกัสหรอกน่า

 

ชิ ยังไงแพนของฉันก็เก่งกว่ายัยซาวากิเบ้ปากใส่จนทำให้ฉันอยากเข้าไปบิดปากให้ยัยนั่นซะให้เข็ด

 

ใครสนล่ะฉันบอกเสียงเรียบพร้อมกับไหวไหล่เป็นเชิงกวนส้นเบื่องล่างของยัยนั่น

 

            เชียร์ใครกันบ้างจ๊ะเด็กๆพอฉันจะหันหน้าไปมองอีกทางเพราะเบื่อขี้หน้ายัยซาวากิ จู่ๆหมอเซร่าก็มาจากไหนไม่รู้นั่งอยู่ข้างๆ พลางยิ้มจนแก้มปริ

 

            ซาวาจังเชียร์ปีเตอร์แพนค่ะ^^” โอ๊ยยย ยัยเด็กบ้า นี่หล่อนไปอยู่หลืบไหนมาถึงไม่รู้ว่าคนข้างๆฉันนี่มันคู่หมั้นเวกัสของจริง ให้ตายเถอะ พี่หมอเซร่าหุบยิ้มทันที แต่ก็ยังคงความใจดีเอาไว้บนใบหน้า

 

            อ๋อ.. แล้วพัดชาล่ะจ๊ะนั่นไง สุดท้ายก็วกกลับมาถามฉันจนได้ ฉันส่ายหน้าแล้วตอบปัดๆ

 

            พัดมาดูเฉยๆค่ะ ขอตัวนะคะ^^” ฉันก้มหัวให้คนที่อายุเยอะกว่าแล้วกะว่าจะลงอัฒจันท์ แต่มือบางของหมอเซร่าก็คว้าข้อมือของฉันได้เสียก่อน

 

            อยากคุยกับพี่ไหม?” จู่ๆเธอก็ถามคำถามที่แปลกเอามากๆ ฉันคงไม่มีอะไรจะคุยกับพี่หรอก นอกเสียจากพี่จะคุยกับฉันมากกว่า...

 

..............

 

            พี่เอาของสำคัญมาให้เธอร่างสูงหุ่นเพรียวกำลังล้วงกระเป๋าสะพายเพื่อที่จะเอาของบางอย่างมาให้ นี่จ้ะ

 

            เธอยื่นมันมาให้ฉัน นี่เป็นรูป... รูปที่อยู่ในห้องคุณนายนิ รูปที่มีหน้าของพ่อฉันโผล่อยู่ข้างในนั้น ฉันจำได้ว่านั่นคือพ่อของฉัน ถึงแม้ว่ารูปใบนี้จะเก่าแล้วก็เถอะ

 

            และนี่ยังเป็นคำถามที่ค้างคาใจตั้งแต่ตอนนั้นมา ว่าพ่อของฉันรู้จักกับคุณนายได้ยังไง แล้วเด็กที่พ่อของฉันอุ้มอยู่นั่นคือใคร... รึว่าจะเป็น

 

            เวกัส!

 

            เอาไปทิ้งเถอะค่ะ พัดไม่ต้องการฉันปฏิเสธที่จะรับมันมาเพื่อเป็นปริศนากับชีวิตของครอบครัว

 

            พี่เองก็ไม่อยากจะจุ้นจ้านครอบครัวคนอื่นหรอก... แต่พัดชาไม่อยากรู้เหรอว่าทำไมถึงมีคนที่พัดรู้จักอยู่ในรูปนี้ด้วยล่ะ?”

 

            หมอรู้ได้ไงคะว่ามีคนที่พัดรู้จักอยู่ในนั้น? หมอต้องรู้อะไรเกี่ยวกับรูปนั้นและครอบครัวของพัดใช่ไหมคะ!?” ฉันเขย่าแขนหมอเซร่าแรงๆเหมือนกับคนบ้าที่ตั้งสติไม่ได้ หมอเซร่ากุมมือฉันไว้แล้วบีบมันเบาๆ

 

            พี่ไม่รู้หรอกค่ะ พี่บอกแล้วไงว่าไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของครอบครัวคนอื่น แต่รูปนี้มีผลกระทบต่อจิตใจของคุณนายมาก พี่คิดว่าไม่ควรมีรูปนี้ในห้องของคุณนายเพราะจะทำให้จิตใจของท่านย่ำแย่ลงไปอีกหมอเซร่าบอกพลางคลี่มือฉันแล้วเอารูปวางไว้บนฝ่ามือ พี่ให้พัดชาแก้ปริศนาครั้งนี้...และไม่แน่ความจริงที่ปิดบังมาตั้งแต่เด็กก็จะคลี่คลาย รวมถึงเวกัสด้วยฉันเลิกคิ้วก่อนจะถามอย่างสงสัย

 

            เวกัสเกี่ยวอะไรด้วยคะ ถ้าแม่ของเขาเป็นภรรยาของพ่อพัด เขาเองก็เป็นลูก... จริงด้วยสิ?”

 

            เขาเป็นลูกใครล่ะ? เขาเป็นลูกคุณลุง รึเป็นลูกพ่อของพัชา หรือว่า... เวกัสไม่ได้เป็นลูกของใครเลยนั่นยิ่งทำให้ฉันสงสัยเข้าไปใหญ่

 

ใช่! เด็กในรูปนั้นเป็นผู้หญิง ไม่มีทางที่เมื่อก่อนเวกัสจะถูกจับแต่งตัวให้เป็นผู้หญิงหรอกนะ และอีกอย่าง.. ฉันเคยได้ยินคุณนายบอกว่า ลูก ท่านตายไปแล้ว!!!

 

นี่มันอะไรกัน! แล้วเวกัสเป็นลูกของใคร ถ้าเวกัสเป็นลูกของคุณนายจริงๆ ทำไมในห้องนอนของคุณนายไม่แม้แต่จะติดรูปของเวกัสเลยล่ะ แต่มีรูปใบนี้คว่ำไว้อยู่บนโต๊ะงั้นรึ!?

 

ไม่ว่ายังไง พัดชาต้องผ่านมันไปให้ได้นะ และอย่าลืม... พาเวกัสไปด้วย อย่าทิ้งเขาให้อยู่เพียงลำพัง.. พี่ไปก่อนนะคะ^^” ฉันโค้งให้หมอเซร่าก่อนที่จะก้มมองดูรูปใบนี้

 

ใครจะให้คำตอบฉันได้บ้าง ว่าเรื่องในอดีตมันเป็นยังไง

 

พัดชา!” จู่ๆก็มีคนเรียกชื่อฉันดังขึ้น ทำให้ฉันหันไปหาต้นเสียงที่ดังมาจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว

 

ว่าน มีอะไรเหรอคิ้วของฉันขมวดขึ้นเมื่อเห็นว่านหอบพร่าอย่างกับคนหนีอะไรมาสักอย่าง

 

ใครๆก็รู้ ว่าฉันปิดบังความลับไม่เก่ง เพราะฉะนั้นวันนี้...” เขาสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะพูดต่อ ฉันจะบอกเธอทุกอย่าง และมันต้องเกี่ยวกับรูปใบนั้นแน่ๆ

 

เกี่ยวเหรอ! แล้วว่านมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย!?

 

ก่อนอื่นขอย้อนไปตั้งแต่วันเปิดเทอม เธอยังจำได้อยู่มั้ย?” จำได้สิ ตอนนั้นฉันเกือบจะเป็นบ้าตายเพราะหลงคารมของผู้ชายอย่างเวกัสแทบจะทุกวัน และเธอก็เป็นแฟนของหมอนั่นด้วย

 

ฉันไม่พูดอะไรเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ

 

อา~ ฉันรู้สึกผิดต่อเวกัสมากๆเลยแฮะ แต่มันต้องมีสักวันแหละที่ความจริงจะต้องเปิดเผย เธอ... ตั้งใจฟังฉันนะ

 

ฉันพยักหน้ารับเป็นครั้งที่สอง และตั้งใจฟังตามที่เธอบอก

 

ฉันคิดว่าพ่อของเธอเข้ามาเกี่ยวพันกับแม่ของเวกัสมากกว่า... เวกัสบอกว่าระหว่างที่เขาอยู่ที่ญี่ปุ่น ทุกวันเขาได้ยินแม่คุยโทรศัพท์กับพ่อเธอ ถามถึงสารทุกข์สุขดิบ ต่างๆนาๆ เขารู้สึกว่าแม่ของเขาไม่ชอบในตัวของเวกัสเลย...แต่ชอบเธอ

 

ชอบฉัน? เธอพูดเรื่องอะไรกันว่าน เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบคนกุเรื่องขึ้นมา

 

ฟังให้จบก่อนสิ! แล้วจะรู้ว่าฉันกุขึ้นมาหรือมันเป็นเรื่องจริงสีหน้าของว่านตอนนี้ดูจริงจังมาก ต่างจากที่ฉันเคยเห็นทุกวัน  ฉันก้มหน้าทนรับฟังเรื่องที่เธอเล่าต่ออย่างตั้งใจ

 

เวกัสบอกว่าแม่ของเขา... ”

 

ครอบครัวคุณสบายดีรึเปล่าคะ แล้วลูกของคุณล่ะ? เธอคงสวยเหมือนภรรยาคุณเลยสิ

 

จนแล้วจนรอดที่เขาทนได้ยินคำพูดแบบนี้ออกจากปากผู้เป็นแม่ ตั้งแต่วันนั้นมาเหมือนเขาจะกลายเป็นลูกไม่มีแม่ไปเลยล่ะ เพราะเวลามีงานโรงเรียน ครูจะเชิญแม่ของนักเรียนมาร่วมงานด้วย แต่เวกัสต้องไปตัวคนเดียวทุกครั้ง พ่อก็ติดธุระ จึงเป็นเหตุที่ทำให้เขาโดนเพื่อนล้อว่า ลูกไม่มีแม่ฉันเองก็เป็นเพื่อนเขาตั้งแต่เด็กแต่ฉันอยู่เมืองไทย เขาเลยโทรหาฉันบ่อยๆ แล้วขอให้ร่วมแผนการบ้าๆ ที่เขาใช้เวลาคิดเพียงวันเดียว...”

 

...”

 

เธอคงอยากจะร้องไห้ใช่มั้ย? ถ้าเธอไม่ไหวก็ร้องออกมาเลยนะ แต่ช่วยฟังเรื่องนี้ให้จบ..หลังจากที่เขาทนไม่ไหวกับการที่มีแม่ก็เหมือนไม่มี เขาจึงจัดการสืบหาประวัติพ่อของเธอทันที และรู้มาว่ามีภรรยาและลูกสาวหนึ่งคน สวย... และท่าทางอ่อนต่อโลก

 

เหมือนฉันจะรู้อะไรไปล่วงหน้าแล้วล่ะ... น้ำตาที่กลั้นไว้มันทะลักออกจากขอบตา ฉันหมดแรงที่จะยกมือเช็ดน้ำตาตัวเองแล้ว... ฉันหมดแรงทุกอย่าง

 

เขาจึงขอให้ฉันร่วมมือปั่นหัวเธอเล่น โดยให้เขานั้นเป็นตัวเอกของเรื่องนี้ ที่เขาตามตื้อ ตามง้อ ตามจีบเธอนั้น ลวนแต่เป็นเรื่องลอกลวง...”

 

“...”

 

ที่จริงแล้วเขาทำไปเพื่อได้รับความสะใจให้กับตัวเองยังไงล่ะเขาแทบไม่ได้รักเธอเลยนะพัดชา เธอเป็นอยู่ใช่ไหม..? เวลาที่เขาอยู่ใกล้ใครแล้วหัวใจของเธอเต้นผิดปกติ

 

ที่ว่านพูดมา... ไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย? ทำไมมันเป็นไปตามที่ฉันคาดเดาไว้ล่ะ... เธอช่วยบอกว่ามันเป็นแค่เพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาจะได้ไหม!!!

 

นั่นแหละ แผนการของเขา เขาทำสำเร็จแล้ว เธอเตรียมตัวได้เลยนะพัดชา ฉันมาบอกเธอเพียงเท่านี้แหละ... และฉันก็ขอโทษที่ไปร่วมมือกับหมอนั้นด้วย เขาเป็นเพื่อนรักฉันนี่ว่านฝืนยิ้มออกมา เข้ามาบีบหัวไหล่ฉันเบาๆ ราวกับว่าเธอปฏิเสธคำขอของเพื่อนรักอย่างเวกัสไม่ได้

 

แล้วเธอกับเขาไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม

 

ฉันน่าจะถามเธอมากกว่านะว่าตอนนี้เธอตกหลุมรักหมอนั้นแล้วรึยังฉันเริ่มหายใจติดขัดกับคำถามของว่าน ถ้ายังนับว่าเธอโชคดี แต่ถ้าเธอรักไปแล้ว ขอให้เธอทำเหมือนว่าเธอยังไม่ได้รักเขาฉันตกหลุมรักเขาตั้งนานแล้วล่ะ...

 

เขา..” แต่ฉันบอกได้เลยว่าตัดใจจากเขาไม่ได้จริงๆ ฉันรับไม่ได้กับเรื่องที่ว่านเล่ามาทั้งหมด ที่จริงก็เป็นแบบนี้นี่เอง มันจะจบแบบนี้จริงๆเหรอ เขาได้ชัยชนะไป ส่วนฉันแพ้ราบคาบแบบนี้งั้นเหรอ...

 

เขาไม่เปลี่ยนใจรักเธอแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาเองที่เป็นคนแพ้

 

เขา..” จะทำยังไงดี ตอนนี้ฉันรู้สึกถึงก้อนหนืดๆกำลังถูกกลืนลงไปอย่างยากลำบาก เริ่มหายใจไม่ทั้วท้อง มือไม้สั้นไปหมด เขาหลอกฉันให้รักข้างเดียวอยู่อย่างนั้นเหรอดวงตาที่สุกใสอยู่ตลอดเวลาของฉันตอนนี้แทบพร่ามัว เพราะน้ำตามันคลออยู่เต็มเบ้าจวนจะไหลออกมาอีกครั้ง

 

ใช่! เธอเข้าใจถูกแล้วแต่ทว่ามีเสียงทุ้มดังขัดขึ้น ว่านไม่ได้ตอบคำถามเขารีบวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงเพราะเห็นหน้าเพื่อนสนิทที่ชื่อเวกัสเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามา เขายิ้มพรายให้ฉันก่อนที่จะแค่นหัวเราะ หึหึ ออกมาดังๆ

 

เป็นแบบนี้นี่เองสินะ... นี่ฉันโง่จนหลงเข้าไปในละครที่นายเล่นเชียวเหรอดวงตาแดงก่ำที่น้ำตาพร้อมจะไหลของฉันมันยิ่งทำให้คนตรงหน้าหัวเราะสมเพชตัวฉัน

 

อ้า~ ช่วยไม่ได้นะ เธอชอบฉันเอง ฉันแทบไม่ได้ออกแรงอะไรเลย ใจง่ายซะไม่มีฉันตรงเข้าไปตบหน้าเวกัสเต็มมือ พร้อมกับกระชากคอเสื้ออย่างหาเรื่อง

 

สนุกมากสินะที่ทำกับฉันแบบนี้! เป็นไงล่ะ วันนี้จะฉลองรึเปล่า นายชนะแล้วนี่?”

 

ก็ไม่แน่นะ เธอจะมาฉลองด้วยกันรึเปล่าล่ะ?”

 

ไอ้คนสารเลว! ทุเรศสิ้นดี! ฉันจะเกลียดนายไปตลอดชีวิต...” ฉันสูดหายใจเข้าให้ทั่วท้องก่อนจะบอกเสียงเด็ดขาดจนทำให้อีกฝ่ายเบิกตาโต ต่อไปนี้ฉันจะไม่มาให้นายเห็นหน้า และจะไม่มีวันยกโทษให้นายอีกเด็ดขาด!!!”

 

พูดจบก็ผลักร่างสูงให้ออกห่างจากตัวทันทีแล้วเดินออกไปจากที่ตรงนั้นโดยไม่มีวันหันกลับไปมอง ฉันจะถือว่าครั้งนี้เป็นบทเรียน บทเรียนที่ร้ายแรงสำหรับหัวใจของฉัน!

 

....


 



กราบสวัสดีท่านนักอ่านทุกๆท่าน... กรี๊ดดด คิดถึงข้าน้อยไหมคะ! เค้าคิดถึงทุกคนเลยน้าาา วันนี้เลยมาอัพต่อให้ แง้T[]T ช่วงนี้มีปัญหาให้ต้องช้ำใจเยอะมากเลยค่ะ รวมกับเรื่องวุ่นวายในชีวิตด้วย จึงทำให้ไรท์ไม่ค่อยได้ติดตามสักเท่าไหร่ หวังว่านักอ่านทุกคนคงไม่โกรธไรท์คนนี้นะคะ ถึงแม้จะลงช้าแต่ก็ลงให้แล้ว อิอิ ยังไงฝากติดตามไปตอนจบด้วยนะเจ้าคะ ขอบคุณค่าาา >/\<!!!

 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #113 phakh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 20:52
    ออ นี่เป็นเหตุผลที่เวกัสมีรูปพัดชาสินะ....เวกัสนายแย่มากอะเรื่องนี้พัดชาไม่ใช่คนผิดแต่ต้องมาเจ็บเพราะนายเจ็บสินะ....
    #113
    0
  2. #92 AFsugarstory (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 15:56
    ไม่จริงใช่ไหมเวกัสนายทำร้ายจิตใจพัดชาได้ยังไง


    อยากถีบมากเลยยยยย แงๆทำร้ายพัชชาเกินไปแล้วนะะ
    #92
    0
  3. #91 Praew (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 19:04
    เฮ้!!! ไม่จริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (ไม้ยมกอีกล้านตัว) เวกัสไม่ใช่คนอย่างนั้นนนนนนนนน TOT

    หากข้อสรุปยังไม่ชัดเจนพอ ข้าจะไม่ขอเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง -_-;

    เป็นไปไม่ได้!!! พระเอกจะเลวบรมอย่างนี้ได้ยังงายยยยยยย
    #91
    0
  4. #90 Parinya Phuesuchit (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 16:52
    อยากตบเวกัส ใครก็ได้หาทางให้ฉันเข้าไปในเรื่องนี้ที.... ไม่ไว้แล้วเว้ยยย สงสารพัดชา
    #90
    0