My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 17 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 828
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ต.ค. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 16

รูปภาพปริศนา

 

 

คุณแม่! คุณแม่ครับ!”

 

เวกัส ทำใจดีๆไว้ คุณท่านต้องไม่เป็นอะไรพี่เชื่ออย่างนั้น!”

 

เพราะเธอ! เธอมาเจอแม่ของฉันอีกทำไม!!!”

..

ไปให้พ้นครอบครัวของฉัน...”

 

.......................................................................................................................

 

เอาPartของฉันคืนมา!!! >< :พัดชา

อ่ะๆให้ก็ได้-3- :มายยองเนส

 

Patcha part

 

            พักหลังๆนี้ฉันไม่ค่อยได้กากบาทวันที่เข้าเรียนลงบนปฏิทินเลย ได้แค่มองเท่านั้นว่าวันนี้เป็นวันอะไร นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วแหละ การบ้านกองอยู่เต็มบ้าน ดองไว้ หมกไว้ ไม่ได้ทำ...

 

            กรี๊ดดดด เจ้าการบ้านบ้า! ฉันขอสั่งให้แกทำเองเดี๋ยวเน้T[]T

 

            สรุปงานชีวะที่ทำกับเวกัสได้เต็มสามสิบคะแนนเลย ฉันไม่ได้เป็นคนทำเต็มที่หรอก เขาทำเองทั้งหมด ดีนะที่ไม่ตัดชื่อฉันออกไปจากกลุ่มเพราะไม่ได้ช่วยอะไรเลย -3-

 

            วันนี้เป็นวันเสาร์ ซึ่งมันน่าเบื่อมากๆ กะจะโทรนัดปุยฝ้ายมาเที่ยวบ้านสักหน่อย แต่ยัยนั่นดั๊นนน ไปเที่ยวสิงค์โปรกับครอบครัวซะงั้น ไม่ชวนกันเลยเพื่อนบ้าT_T

 

            ตั้งแต่วันที่ฉันเอาสร้อยไปคืนให้เวกัส เขาก็แทบไม่มองหน้าฉันเลย อ้อ! ไม่อยากจะบอกว่าครูฝ่ายการเรียนย้ายฉันขึ้นไปเรียนห้องสองซะงั้น ปรับตัวเข้ากับพวกเด็กเรียนแทบไม่ได้ งานถึงได้กองเต็มบ้านไงล่ะ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าห้องต้นๆมันงานหนักขนาดไหน ไม่อยากจะทนอยู่ต่อแล้วจ้า ช่วยถีบฉันลงไปอยู่ห้องเดิมทีY^Y

 

            พัดชา มาช่วยแม่ตัดดอกกุหลาบไปขายเร็วเสียงแม่ดังขึ้นเรียกสติให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว ฉันลอบถอนหายใจก่อนจะเดินจ้ำเท้าออกไปช่วยแม่ตัดดอกกุหลาบที่สวนหลังบ้าน ถึงจะชอบแต่ฉันก็อนุญาตให้ตัดมันได้นะ แต่แม่ต้องหามาปลูกทดแทนอีกตามจำนวนที่ตัด ฮี่ๆ

 

            เอาตะกร้ามาใส่กุหลาบป่ะพอจะนั่งแม่ก็ใช้ให้ไปเอาตะกร้าที่แขวนอยู่หน้าบ้าน แง้! แม่อ่ะ จากหลังบ้านไปหน้าบ้านก็ไกลนะ หนูขี้เกียจเดินแล้วT-T

 

            แต่ก็จำใจเดินอ้อมไปหน้าบ้านเพื่อที่จะเอาตะกร้ามาใส่ดอกกุหลาบที่ตัดแล้ว เอากรรไกรไปเผื่อด้วยดีกว่า

 

            ตุ๊บ!

 

            อือออ ระหว่างที่ฉันจะหมุนตัวเดินกลับไปหลังบ้านก็ดันไปชนใส่แผงอกแน่นๆของใครก็ไม่รู้ ฉันค่อยๆเงยหน้ามองเจ้าของแผงอกแล้วจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง

 

            มาทำไมอีกล่ะ?” ฉันถามเสียงต่ำเพือกดอารมณ์ไว้

 

คุณท่านอยากเจอเจ้าบอดี้การ์ดสวมแว่นดำปิดหน้าปิดตาบอกพลางเชื้อเชิญให้ฉันขึ้นรถเก๋งสีดำมันวาวคันเดิม เชิญครับ

 

เดี๋ยว...ขอฉันไปบอกแม่ก่อนฉันตั้งท่าจะเดินหนีเขาแต่ก็ถูกคว้าข้อมือไว้ทัน บร๊ะ อยากจะเอากรรไกรในมือทิ้มตาหมอนี้จัง ตื้ออยู่ได้

 

คุณท่านไม่มีเวลามากงั้นก็พาคุณท่านของนายไปที่อื่นสิยะ มารอพบฉันทำไม ชิ!

 

แต่แม่ฉันสำคัญกว่า และตอนนี้ฉันกำลังจะตัดดอกกุหลาบไปขายด้วย นายไม่เห็นหรือไงฉันชูตะกร้ากับกรรไกรให้บอดี้การ์ดของคุณนายดูเพื่อบอกกับเขาว่า ฉันก็ยุ่งเหมือนกัน แต่หมอนั่นยืนแข็งทื่อแล้วหันไปพยักหน้ากับบอดี้การ์ดอีกคน

 

เฮ้ย...พวกนายพยักหน้าให้กันแบบนั้นหมายความว่ายังไง ออกไปนะโว้ย ถ้าไม่อยากโดนแทงตาย ไปไกลๆจากบ้านฉันเลย!” ฉันเอากรรไกรออกมาขู่แล้วค่อยๆถอยหลังเมื่อรู้สึกว่าไอ้บอดี้การ์ดสองคนนั้นเดินเข้ามาหา จนฉัน...จนตรอก

 

ประตู...กลอนประตู อยู่ไหนละว้าT[]T

 

ฮึบ!”

 

กรี๊...อุ๊บ TxT” กรี๊ดดด พวกมันปัดกรรไกรฉันกระเด็นไปตกอยู่หลังพุ่มไม้แล้วช้อนตัวฉันขึ้นพาดบ่าจากนั้นอีกคนก็เอาผ้ามาปิดปากฉัน นี่พวกนายจะก่อคดีอุ้มฆ่าเด็กสาวผู้ใสสื่อบริสุทธิ์เหรอ เห้ย! ปล่อยนะเฟ้ย ฉันจะฆ่าพวกแก!!!

 

ตุบ!

 

มันยัดร่างฉันเข้าไปในรถเก๋งสีดำ ที่ข้างในมีคุณนายนอนหลับตาพริ้มอยู่ วันนี้เธอใส่เดรสสีดำสนิทไม่มีลวดลาย อย่างกับจะไปงานศพ

 

ปั้ง! บรื้นนน!!!

 

รถเก๋งคันนี้แล่นออกจากบ้านฉันด้วยความเร็วสูง ถ้าพวกแกไม่กลัวฉันเมารถก็เกรงว่าคุณนายจะตื่นหน่อยเถอะ ฉันไม่อยากเล่นสงครามประสาทกับท่านนะเฟ้ยT[]T

 

สวรรค์โฮม...

 

พาฉันมาตรงนี้ทำไม.. ไหนบอกไม่อยากให้ฉันไปเจออีกแล้วไง จะพาฉันมาเจอลูกชายคุณอีก.. เพื่อ!

 

คุณท่านครับ...ถึงแล้วครับไอ้บอดี้การ์ดคนที่อุ้มฉันขึ้นรถเปิดประตูเรียกให้คนที่นอนหลับลึกอย่างคุณนายตื่น

 

อืม.. ถึงแล้วเหรอพอคุณนายท่านก็ปรายตามองมาทางนี้แล้วออกไปจากรถ ทิ้งให้ฉันงงงวยกับสายตาแปลกๆที่ท่านมอบให้- -?

 

วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน มีแต่ฉันท่านเดินไปหยุดอยู่ที่ดอกกุหลาบแล้วก้มลงเขี่ยกลีบดอกเบาๆ อย่างกับที่เวกัสเคยทำเธอช่วยถอนต้นเก่าออกแล้วเอาต้นใหม่ในบ้านของฉันมาปลูกได้ไหม?” ฉันรู้สึกเคืองๆนะ ที่จู่ๆก็ลากตัวฉันจากบ้านมาจนที่นี่เพื่อให้ช่วยปลูกดอกกุหลาบ แต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มที่คุณนายยิ้มให้กับดอกกุหลาบราวกับว่ามันมีชีวิตชีวา ฉันก็อยากจะทำด้วยความเต็มใจทันที

 

ได้ค่ะมือของฉันยังถือตะกร้าติดมา คงได้ใช้จริงๆซะแล้วเอ่อ คุณนายไม่ไปพักข้างในเหรอคะฉันถามเมื่อเห็นท่านยังยืนมองฉันอยู่

 

ถ้าเธอทำกุหลาบที่ฉันซื้อมาใหม่ตายจะทำยังไงล่ะช่างเป็นอะไรที่น่ากดดันเหลือเกินT^T

 

ฉันค่อยๆใช้พลั่วขุดดินเพื่อดึงต้นดอกกุหลาบออกมาทั้งราก ให้ตายเถอะ ไม่คิดที่จะเอาถุงมือมาให้ฉันบ้างเลยรึไงนะ กุหลาบมันมีหนามนะคะ อูยยย ซีดดด เจ็บT[]T

 

ฮิฮิ^-^” เอ่อ ฉันรู้สึกว่าคุณนายไม่ปกติว่ะ ยืนยิ้มให้แล้วหัวเราะฮิฮินี่หมายความว่ายังไงเนี่ย

 

ทำต่อใช่มั้ยคะ- -?”

 

จ้าแถมพูดดีใส่แบบนี้ มันต้องมีอะรแหงๆ อ๋อ.. นี่กะจะแกล้งฉันให้หนามกุหลาบตำมือใช่มะ ไม่มีทางเสียหรอก ฉันไม่ยอมเจ็บตัวกับครอบครัวนี้แน่!

 

“...” ฉันมองมือตัวเองสลับกับต้นดอกกุหลาบที่หนามเต็มพรึบ!ขนาดนั้น จู่ๆเสียงของคุณนายก็สั่งให้บอดี้การ์ดไปเอาถุงมือมาให้

 

พวกนายไปเอาดอกกุหลาบกับถุงมือในบ้านฉันมาซิฉันหันไปมองหน้าคุณนายอย่างเคลือบแคลง แล้วรีบเสมองไปทางอื่นทันทีเมื่อคุณนายหันกลับมา

 

เดาได้เลยว่าก่อนหน้านี้คุณนายเคยเป็นคนที่จิตใจดีมาก่อน แต่ท่านต้องพบกับเรื่องร้ายอะไรมาสักอย่าง มันจึงกลายเป็นปมของท่าน... มันจะคืออะไรนะ?

 

โอ๊ยยย แล้วฉันจะมาคิดเรื่องของคนอื่นทำไมกันนะ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราสักหน่อย ที่แน่ๆตอนนี้รีบจัดการปลูกดอกกุหลาบให้คุณนายท่านดีกว่า

 

ฉันรีบสวมถุงมือที่บอดี้การ์ดส่งให้อย่างเร่งรีบ แล้วจัดการขุดๆๆๆ เด็ดออกเด็ดออก และเอาดอกกุหลาบ...สีขาว?

 

ฉันคิดว่าถ้าปลูกดอกกุหลาบสีขาวมันจะทำให้ฉันจิตใจเย็นขึ้นน่ะฉันหันไปมองคุณนายด้วยแววตาเคลือบแคลงอีกครั้งก่อนจะได้รับคำตอบ

 

ดีแล้วค่ะ ถ้าเมื่อใดคุณนายไม่พอใจอะไรสักอย่าง.. ให้มองดูกุหลาบพวกนี้นะคะ^o^” ฉันเสียงใสก่อนที่จะนำดอกกุหลาบสีขาวพวกนี้ปลูกแล้วกลบดินให้แน่น จากนั้นก็เอาฝักบัวมารดน้ำให้มันโตไวๆ

 

ไม่ถึงชั่วโมงก็เป็นอันเสร็จสิ้น

 

ถ้างั้นหนูขอกลับก่อนนะคะ^^” ฉันโค้งตัวให้คุณนายอย่างน้อบน้อม

 

อย่าเพิ่งกลับสิไม่ทันที่จะหมุนตัว คุณนายก็แย้งขึ้น ช่วยอยู่เป็นเพื่อนฉันจนกว่าหมอเซร่าจะกลับมาได้ไหมเธอคว้าข้อมือของฉันไปกุมไว้พลางส่งสายตาเว้าวอนขอให้ฉันอยู่ต่อ แต่ตอนนี้ฉันต้องรีบกลับไปหาแม่ เดี๋ยวท่านเป็นลมเป็นแล้งเพราะฉันหายไปจะทำไง

 

แต่หนูต้องรีบไปช่วยแม่ทำงาน...ก็ได้ค่ะให้ตายเถอะ ฉันดันใจอ่อนกับแววตาเศร้าสร้อยของเขา ทำไมก่อนหน้านี้ท่านยังทำตาขวางใส่อย่างกับฉันเป็นเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าล่ะ

 

คุณนายยิ้มร่าแล้วเดินนำฉันเข้าไปในบ้านเธอนั่งลงบนโซฟาแล้วเชิญให้ฉันนั่งตาม บอกตรงๆนะว่าอึดอัดมาก กลัวว่าจู่ๆคุณนายจะคิดอะไรแผลงๆแล้วทำร้ายเราจนเลือดตกยางออกอย่างในหนังฆ่าโหดสยองขวัญ ฉันเองก็ได้แต่ภาวนาสวดมนต์ขอพรในใจ ขออย่าให้คุณนายคิดร้ายกับฉันเลย

 

เธอแปลกใจใช่ไหมว่าทำไมจู่ๆฉันถึงได้ใจดีกับเธอแบบนี้ท่านหันหน้ามาพร้อมกับส่งยิ้มให้ฉัน

 

ค่ะฉันพยักหน้ารับ

 

ฉันคิดถึงลูก

 

คะ?” ฉันเสียงสูงขึ้นมาเป็นเชิงไม่เข้าใจหมายถึงเวกัสเหรอคะ

 

เธอขึ้นไปจัดห้องฉันได้ไหม ฉันจะขึ้นไปนอนจู่ๆท่านก็สั่งให้ฉันทำอย่างอื่นในขณะที่ประโยคเมื่อกี้ยังไม่ทันที่จะคลี่คลาย ฉันพยักหน้าแล้วขึ้นไปข้างบน บอดี้การ์ดคนหนึ่งขึ้นมาเป็นเพื่อน คงจะกลัวว่าฉันจะลักเล็กขโมยน้อยละสิ เหอะ ชิ!

 

ห้องคุณท่านทางนี้เขาลากฉันมายังห้องของคุณนายที่ตอนนี้ก็เรียบร้อยดี ไม่ต้องจัดอะไรมาก ฉันแค่ขยับหมอนให้ตรง แล้ะพับผ้าห้มวางอยู่ปลายเตียง น่าแปลกแฮะ ห้องของคุณนายทั้งที แทบไม่มีรูปใครเลย

 

ผมว่าคุณรีบออกมาจะดีกว่านะบอดี้การ์ดที่ขึ้นมาอยู่เป็นเพื่อนสะกิดหัวไหล่ให้หันไปพร้อมกับตีหน้านิ่งมาให้

 

ระหว่างที่ฉันเสมองไปทางโต๊ะทำงานของคุณนายก็ดันไปเหลือบเห็นกรอบรูปที่พับไว้ ฉันจึงตรงไปหยิบมันขึ้นมาดูอย่างสงสัย เกิดมาไม่เคยมีความสงสัยอะไรมากขนาดนี้มาก่อนเลยนะ พอเปิดดูเท่านั้นแหละ...

 

นี่มัน..

 

ทำไรน่ะ ออกไปได้แล้ว!” ไอ้บอดี้การ์ดมันตรงมากระชากร่างของฉันออกมาจากตรงนั้นเป็นเหตุทำให้กรอบรูปที่ฉันเพิ่งหยิบขึ้นมาดูตกลงกระทบกับพื้นแตกกระจุยกระจาย ฉันยืนอึ้งอ้าปากค้าง ตัวสั่นเทิ้มอย่างกลัวๆ

 

ใครใช้ให้เธอแตะต้องของสำคัญของคุณท่านหะ! ไม่รู้เลยรึไงว่าท่านไม่เคยให้ใครแตะแม้แต่ลูกชายเขาแท้ๆยังห้าม แล้วเธอเป็นใคร ออกไปเดี๋ยวนี้!” คนสวมแว่นดำรับหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดบีบหัวไหล่และเขย่าร่างของฉันแรงๆ เพื่อให้สติกลับมา แต่ตอนนี้...ตัวของฉันยิ่งกว่าชาอีก มันแทบไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดอะไรเลย ฉันได้แต่จ้องหน้าเขาเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าและจู่ๆน้ำตามันก็คลอเบ้าจนไหล่ออกจากดวงตาทั้งสองข้าง

 

ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณท่านของนาย... เขา.. มีรูปนี้ได้ยังไง? แล้วทำไมต้องคว่ำอยู่บนโต๊ะ..” ฉันเอื้อมมือไปดึงคอเสื้อของบอดี้การ์ดแล้วกำมันไว้แน่น ขบกรามกรอดๆ ตาลุกวาว

 

ฉันจะไปรู้รึไง ไม่ได้เป็นคนขี้สาระแนนี่หว่า!” เขาตะคอกกลับมาอย่างเจ็บแสบ

 

นายบอกฉันสิ...” ฉันโน้มคอเขาให้ก้มมองดูพื้นที่มีแต่เศษกระจกตกเกลื่อน และมีรูปใบเล็กๆขนาดฝ่ามือตกอยู่ว่าคนในรูปนั่นน่ะ... มันหน้าเหมือนพ่อฉันได้ยังไง!!!” สิ้นเสียงฉันก็รีบผลักบอดี้การ์ดคนนั้นล้มหงายหลังทันที แล้วหยิบรูปใบนี้ขึ้นมาวิ่งลงบันไดไปหาคนที่กำนั่งพิงพนักอยู่บนโซฟา

 

ฉันเดินกระแทกส้นเท้าไปหาหญิงวัยกลางคนอย่างไม่พอใจ พอไปหยุดอยู่ตรงหน้ามือของฉันที่ถือรูปใบนั้นกำลังจะขว้างรูปใส่เขา แต่ก็หยุดชะงักทันทีเมื่อเธอนอนนิ่งหายใจแผ่วลง ในมือข้างซ้ายถือมีด และมีรอยแผลสดๆจากข้อมือที่ข้างขวา

 

เธอกรีดแขนตัวเอง!!!

 

คุณนาย! คุณนาย!” ฉันรีบตรงเข้าไปหยิบมีดจากมือของท่านออกมาวางไว้บนโต๊ะแล้วเขย่าร่างของท่านแรงๆเพื่อให้ได้สติ แต่ไม่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะลืมตามามองหน้าฉันเลย

 

คุณท่านเป็นอะไร! คุณท่านครับ! คุณท่าน!!!” บอดี้การ์ดอีกคนที่ไม่ได้ตามฉันขึ้นไปข้างบน แต่วิ่งออกมาจากห้องน้ำรีบผลักร่างของฉันออกแล้วช้อนตัวคุณนายขึ้นมาอย่างกระวนกระวาย

 

ลี รีบโทรตามหมอเซร่าเร็ว!” เขาตะโกนเรียกเพื่อนบอดี้การ์ดที่กำลังลงมาให้โทรตามหมอเซร่า ไอ้หมอนั่นจ้องหน้าฉันเขม็ง สลับกับร่างของคุณนายที่บอดี้การ์ดอีกคนอุ้มอยู่

 

เธอ!” เขาขบกรามแน่นพูดเสียงลอดไรฟัน มองมาทางฉันอย่างอาฆาต

 

รีบโทรสิวะ!” แต่ไม่ทันที่เขาจะทำอะไรฉัน หมอนั่นก็ต้องรีบทำตามคำสั่งของเพื่อนอย่างเร็วไว

 

ฉันควรทำยังไงดี...ตอนนี้ในหัวมันมีความรู้สึก อึ้ง โกรธ โมโห เกลียดชัง และกลัวไปทุกอย่าง... กลัวว่าบอดี้การ์ดที่ชื่อลีจะเข้าใจผิดคิดว่าฉันทำร้ายคุณนาย แต่เธอเป็นคนลงมือกรีดข้อมือเอง ฉันก็แค่เกือบจะมีปัญหากับคุณนาย... แต่ไม่ได้ทำสักหน่อย

 

 

โรงพยาบาล...

 

คุณแม่! คุณแม่ครับ!” เวกัสวิ่งตามรถเข็นฉุกเฉินที่มีร่างของผู้เป็นแม่นอนนิ่งอยู่ เขาบีบมือแม่ของเขาเบาๆ น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาแดงก่ำของเขา

 

เวกัส ทำใจดีๆไว้ คุณท่านต้องไม่เป็นอะไรพี่เชื่ออย่างนั้น!” พี่หมอเซร่าปฐมพยาบาลและคอยให้กำลังใจเวกัสไปด้วย เธอตบบ่าเวกัสเบาๆ แต่คนถูกตบบ่าไม่สนอะไรทั้งนั้น น้ำตาของเขายังคงไหลรินไม่ขาดสาย แต่พอรถเข็นเข้าไปในห้องไอซียูแล้วเวกัสก็หันหน้ามาหาฉันที่เอาแต่ยืนสั่นหน้าซีดเผือด ไม่พูดไม่จา

 

            เขากัดริมฝีปากของตัวเองแล้วตรงเข้ามาเขย่าร่างฉันแรงๆ

 

เพราะเธอ! เธอมาเจอแม่ของฉันอีกทำไม!!!” เสียงตะคอกดังๆทำให้ผู้คนแถวนั้นแตกตื่นและเป็นที่น่าสนใจ ฉันส่ายหน้ารัวๆราวกับว่าตัวเองผิดไปแล้ว

 

ฉันไปเจอเหรอ..พวกเขาลากฉันไปต่างหากน้ำเสียงสั่นระริกของฉันทำเอาคนตรงหน้าอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่โต้ตอบกลับ และเป็นโอกาสดีที่ฉันจะเถียงสู้เขาบ้าง

 

ฉันมีทางเลือกไหมล่ะ? ฉันต้องโดนไอ้พวกบอดี้การ์ดห่วยแตกลากมาโดยไม่บอกลาแม่สักคำ แล้วยังมาให้พวกนายด่าอีก นายไม่คิดถึงใจฉันบ้างรึไง!!!”

 

 ไปให้พ้นครอบครัวของฉัน...”

 

อะ...อะไรนะ

 

ฉันบอกว่าจะไปไหนก็ไปไงเล่า!!!”





 


กรี๊ดดด ในที่สุดก็มาถึงบทที่16จนได้TT ซึ้งมากกก
ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่านมาเม้นท์ให้ มีกำลังใจขึ้นเยอะเลยยย
หลังจากที่ทุ่มให้กับการสอบการเรียนเทอมหนึ่งที่ผ่านมา
เกรดออกค่อนข้างแย่T^T
แต่ก็ได้ที่หนึ่งของห้อง!!! กรี๊ดดดดด ดีใจเวอร์จ้าาา5555>[]<
จะบอกว่าไรท์ยังไม่ปิดเทอมเลยเทอมสอง
โรงเรียนเค้าประมาณว่า สอบเสร็จปิดหนึ่งอาทิตย์แล้วเรียนต่อเทอมสอง
แล้วก็จะหยุดอาทิตย์หน้าให้ แล้วไปหยุดยาวอีกทีเดือนธันวา ฮี่ๆ จะได้สบายกับเขาแล้วเรา^^
-----------------------------------------------------------------
บ่นมานาน คุยเรื่องรักนิยายกันดีกว่าเนาะ
ปริศนาค่อยๆคลี่คลายแล้ว น้ำเน่ามากกก5555 ไม่มีในชีวิตจริงหรอกค่ะ(รึว่ามี?)
มันเป็นแค่นิยายเนาะ จะมีการกลับตาลปัตรกันระหว่างสองครอบครัวนี้ นะคะดราม่าน้ำเน่ามาก ฮ่าๆ
สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณนักอ่านสุดสวย สุดหล่อทุกคนที่ยังแว๊บเข้ามาอ่าน ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ เรียนเก่งๆ สมองปลอดโปร่งนะค้าาาา สาธุ...

 

© themy butter

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #112 phakh (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 20:44
    แม่เวกัสกะพ่อพัดชาเป็นกิ๊กกันปะ????
    #112
    0
  2. #89 AFsugarstory (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 00:20
    เวกัสนายใจร้ายมาก อยากกระทึบนาย

    ทำไมไม่ฟังเหตุผลของพัดชาบ้างเลยนะ

    ใจร้ายยย
    #89
    0
  3. #81 PowerPraew (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 21:22
    อ้าวเฮ้ย!!! งี้แสดงว่าพ่อของพีดชามีชู้ =_=" แต่ยัยคุณนายนั่นสติแตกกรีดแขนตัวเองนะ ไม่เกี่ยวอะไรกับพัดชาเลยสักนิด ทำไมเวกัสต้องกล่าวหากันด้วย ปัดโธ่



    แตกกระจุยกระจาย
    #81
    0