My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 19 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 พ.ย. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 18

ความจริง

 

ภายในห้องส่วนตัวของโรงพยาบาล บนเตียงมีหญิงวัยกลางคนนอนซมคลุมผ้าห่มจนถึงระดับคอ สายน้ำเกลือห้อยระโยงระยางดูเกะกะไปหมด เธอค่อยๆปรือตาขึ้นมามองเห็นผนังสีขาวเรียบๆ และหันใบหน้ามาทางที่ลูกชายของเธอที่นอนเอาหน้าแนบกับเตียงพลางกุมมือเธอไว้อยู่ตลอดเวลา

           

เว.. กัสน้ำเสียงแหบกร้านค่อยๆดังขึ้น หญิงวัยกลางคนออกแรงยกมืออีกข้างขึ้นมาลูบหัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างเบามือ ในระหว่างเดียวกันที่น้ำตากำลังไหลอาบแก้ม...

 

ผมขอโทษ..ผมขอโทษ..” หนุ่มน้อยเผลอละเมอออกมาทำให้ผู้เป็นแม่ที่นอนอยู่บนเตียงร้องไห้รำพันจนไม่สามารถหยุดยั้งได้ เธอบีบมือลูกชายเพื่อย้ำกับตัวเองว่าเขาคือคนพิเศษ เขาเป็นคนเดียวที่ยังคอยอยู่ข้างเสมอ

 

..................

Patcha part

ฉันนั่งเหม่อลอยราวกับว่าวิญญาณได้ออกไปจากร่างถาวรแล้ว... เรื่องเมื่อวานนี้มันหนักหนาจนฉันไม่สามารถรับมือกับมันได้ โลกแห่งความจริงตอนนี้มันโหดร้ายยิ่งนัก ฉันอยากให้เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพียงแค่ความฝัน ส่วนเรื่องที่อยากให้เป็นจริง

คือฉันอยากให้เวกัสเป็นผู้ชายปกติที่มีนิสัยทะเล้นเหมือนเดิม

และอยากให้เขารักฉันด้วย...

 

ไม่สิ เขาไม่แม้แต่จะชอบฉันเลยแหละ

 

พัดชา! นี่ครูสั่งให้ทำงานทำไมไม่ทำออกมาหน้าห้องเดี๋ยวนี้ฉันลุกเดินไปหน้าห้องตามคำสั่ง

 

เธอกำลังเรียนอะไร?” ครูถามเสียงเข้มพลางจ้องหน้าเขม้น เพื่อเค้นเอาคำตอบ

 

ชีวะค่ะฉันตอบเสียงเรียบ แต่ก็ถูกไม้เรียวฟาดมาที่ก้นอย่างเจ็บแสบและตามมาด้วยเสียงตะหวาดจากครูจนฉันสะดุ้งโหยง

 

เธอกล้าตอบแบบนี้ได้ยังไง เรียนจนจะจบบทที่สองยังไม่รู้ว่าเรียนวิชาอะไร แล้วนี่มาอยู่ห้องสองได้ยังไง! ออกไปนอกห้องเดี๋ยวจะตามไปทำโทษฉันโค้งให้ครูก่อนจะก้าวลวกๆออกไปจากห้อง คนในห้องต่างพากันหัวเราะเยาะอย่างไม่ขาดสาย ก็ห้องสองนี่... รองจากห้องคิง เป็นธรรมดาที่จะหัวเราะเยาะดูถูกคนอื่นที่โง่กว่า ด้อยกว่าอย่างฉันอยู่แล้ว

 

แต่ฉันยอมรับนะว่าวันนี้ฉันสมองกลวงจริงๆแหละ ขนาดเมื่อกี้ฉันเรียนเคมีแท้ๆ แต่ดันไปตอบว่าเรียนชีวะ สงสัยตอนนี้สติกลับมาแล้วสินะถึงนึกได้ เฮ้อ.. ให้ตาย! ฉันเกลียดนายเวกัสที่สุด นายทำให้ฉันต้องโดนไม้เรียวของครูเคมีสุดโหดคนนี้ แถมยังพาวิญญาณออกจากร่างของฉันอีก!

 

กริ๊งงง กริ๊งงง

 

ฉันรีบกดรับโทรศัพท์ก่อนครูเคมีจะออกมาทำโทษ เป็นสายที่ฉันไม่อยากรับมากที่สุดนั่นก็คือ พ่อตั้งแต่ฉันส่งรูปนั้นไปทางไลน์ให้พ่อ เขาก็พยายามจะแก้ตัว ต่างๆนาๆ จนฉันไม่ยอมเปิดอ่าน เพราะเบื่อคำโกหกหลอกลวงของเขา

 

โทรมาทำไมคะ นี่เป็นเวลาที่หนูเรียนอยู่ฉันเอ่ยทักกดเสียงต่ำที่สุดเพื่อให้รู้ว่า ฉันยังไม่ยกโทษ ให้เขา

 

(ครั้งนี้ลูกช่วยมาโรงพยาบาลของแม่เวกัสได้ไหม พ่อมีความจริงจะบอก ทุกอย่าง และพ่อจะพาแม่ไปด้วย) ฉันใจหายทันทีเมื่อพ่อบอกว่าจะพาแม่ไปด้วย ทำไมมาหักหลังกันแบบนี้ล่ะ ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามบอกแม่!

 

ไม่! แม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง

 

(แกก็ช่วยฟังฉันบ้างสิ! ถ้าแกอยากรู้ความจริงก็มา แต่ถ้าแกอยากปล่อยให้มันเป็นปริศนาต่อไปฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร)

 

ตู๊ดๆๆๆ

 

พูดจบคนปลายสายก็กดวางสายทันที

 

เหอะ... ผู้ชายมันก็ห่วยแตกทั้งโลกนั่นแหละ!

 

บางที...การออกไปแสวงหาความจริงด้วยตนเองจะดีกว่าการที่ไปฟังคนผิดแก้ตัว ฉันคงไปตามที่พ่อบอกไม่ได้แล้ว เพราะฉันจะออกไปหามันเอง

 

เย็นนี้ฉันขอออกมาจากโรงเรียนอ้างว่าติดธุระสำคัญมาก แท้จริงแล้วฉันมาเดินป้วนเปี้ยนแถวๆโบถส์ เพราะเพิ่งจะออกมาจากห้องสารภาพบาป ฉันขอสารภาพว่าฉันเกลียดพ่อของตัวเอง และเกลียดคุณนายด้วย พวกเขาทำร้ายจิตใจแม่ของฉัน พวกเขาแอบคบหาระหว่างกัน ถึงแม้ว่านจะบอกว่าแม่ของฉันมาทีหลังก็เถอะ

 

เพราะแบบนี้ไงฉันถึงมาสารภาพบาป ทั้งๆที่แม่มาทีหลังคุณนายบ้านโน้น บาปอีกข้อคือฉันแอบรักพี่ชายของตัวเอง พี่ชายที่เกิดจากพ่อเดียวกันอย่างเวกัส...

 

เขาคงไม่รู้ว่าพ่อของฉันก็เป็นพ่อของเขาเหมือนกัน...

 

หนู... หนูจ๊ะ มาทำอะไรที่นี่ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อมีแม่ชีนุ่งขาวห่มขาวมีผ้าสีขาวออกเทาโพกที่หัวเดินมาหยุดอยู่ข้างกาย

 

หนูมาสารภาพบาปค่ะฉันตอบ

 

แม่ชีท่านส่งยิ้มมาให้ก่อนจะพูดอย่างใจเย็น

 

อีกไม่นานครอบครัวของหนูจะกลายเป็นครอบครัวใหญ่แม่ชีท่านพูดอะไรหรือ? ฉันไม่เข้าใจ แล้วแม่ชีมองเห็นในอนาคตของฉันได้ยังไง?

 

ยังไงเหรอคะ?” ฉันถามด้วยความสงสัย ท่านไม่ตอบแต่ยิ้มให้แล้วเดินจากไป

 

ท่านบอกว่าอีกไม่นานครอบครัวของฉันจะกลายเป็นครอบครัวใหญ่ หรือว่าครอบครัวของฉันจะมีพ่อ แม่ แม่ของเวกัส เวกัส และก็พ่อใหม่ของเวกัส แบบนี้ใช่ไหม

 

ฉันไม่เอาด้วยนะ ถ้าเป็นแบบนี้ฉันขอยอมหนีออกจากบ้านไปเช่าอยู่หอพักราคาถูกๆกับแม่ดีกว่า!

 

ไมล์ ฉันขอบคุณเธอมากที่ไม่ทิ้งลูกฉันแล้วฉันต้องหยุดคิดเรื่องอื่นทันทีเมื่อได้ยินเสียงคนสองคนคุยกัน และชื่อที่เรียกเมื่อกี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน แต่ฉันไม่ได้ยินชื่อนี้มานานแล้ว เป็นชื่อแม่ฉันเอง แม่ของฉันเคยเป็นนักเรียนนอกเลยได้ชื่อไมล์มา แต่แถวบ้านไม่มีใครเรียกท่านว่าไมล์เลยนะ

 

ฉันค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ต้นเสียง ก็คือหลังต้นไม้ที่อยู่ถัดจากกำแพง เมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้จนเห็นว่าใครเป็นใคร ใจก็เต้นรัวทันทีเมื่อคนที่ฉันเห็นเป็นคุณนายกับแม่

 

ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่ที่มอบพัดชาให้กับฉัน พัดชาเป็นคนดีและก็ไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังไปเลยจริงๆฉันรีบซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่ที่ห่างจากต้นเสียงไม่ใกลนัก

 

เขาพูดถึงฉันนี่!

 

เธอลืมไปแล้วเหรอว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอสักหน่อย

 

ฮะๆ หมดสัญญาแล้วละสิ ฉันต้องคืนลูกของฉันให้พี่จริงๆใช่มั้ย

 

คืนลูก? คืนใคร ฉันเหรอ?

ทำไมความจริงเป็นแบบนี้? คุณนายเป็น แม่-ของ-ฉัน น่ะเหรอ!?

 

ถ้าเธอไม่คืน ฉันจะฆ่าเธอ... แต่ฉันจะอนุญาตให้ลูกมีแม่สองคน คงไม่แปลกปะหลาดไปหรอกนะ

 

อา.. ฉันไม่น่าพูดความจริงให้พี่ฟังเลย นี่ก็เก็บมาตั้งนานนึกว่าจะไม่เจอพี่แล้วซะอีก

 

ฉันก็นึกว่าลูกของฉันตายแล้วไง และก็ไม่รู้ว่าพัดชาเป็นลูกของคุณภวัฒน์ เกือบทำร้ายลูกตัวเองไปแล้ว

 

ฮ่าๆ ถ้ารับพัดชาไปแล้วอาการของพี่คงทุเลาลง ครั้งแรกๆเด็กอาจจะปรับตัวไม่ทัน พี่ทนเอาหน่อยนะคะ^^”

 

จ้ะ.. ขอบคุณนะที่บอกว่าพัดชาเป็นลูกของฉัน... ไม่อย่างนั้นฉันคงจะตกนรกเพราะทำร้ายลูกตัวเองเป็นแน่

 

ถ้าอย่างนั้นช่วยเก็บความลับนี้ไว้ต่ออีกได้ไหม พัดชายังไม่พร้อมที่จะรับรู้เรื่องนี้

 

แล้วเธอจะคืนยัยหนูพัดชาลูกของฉันเมื่อไหร่ล่ะไมล์ ฉันรอคอยเด็กคนนี้มาทั้งชีวิตแล้ว

 

จนกว่าพัดชาจะเรียนจบมัถธยมปลาย เอ้อ! แล้วลูกชายของพี่ล่ะ เขาจะรับได้ไหมที่ตัวเองดันเป็นน้องชายของพัดชาซะแบบนั้น ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้พวกเขาเป็นเพื่อนกัน

 

ไมล์... ฟังฉันนะ ตั้งแต่ฉันมีลูกกับภวัฒน์ครั้งแรกก็ไม่สามารถมีลูกได้อีกเลย แล้วเวกัสจะเป็นลูกฉันได้ยังไงล่ะ^^”

 

!!!

 

อ้าว! ถ้างั้น พ่อหนุ่มคนนั้นก็ไม่ใช่ลูกพี่น่ะสิ ตายๆ ทำไมชีวิตของพวกเรามันสับสนวุ่นวายแบบนี้นะ แล้วพี่จะบอกความจริงกับเวกัสยังไงล่ะ

 

เรื่องจริงเหรอ!!! ที่คุณนายพูดออกมามันเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ ที่เวกัสไม่ใช่ลูกของท่าน!

 

ความลับไม่มีในโลก ต่อให้พี่ไม่บอก เขาก็รู้เองแหละฉันเม้มปากเป็นเส้นตรงก่อนที่จะสูดหายใจเข้าไปลึกๆ แล้วเดินไปปรากฏตัวที่พวกท่านทั้งสองคุยกัน

 

ขอโทษนะคะ หนูดันรู้ความลับของผู้ใหญ่เข้าซะแล้ว

 

พัดชา!” ทั้งสองท่านเอ่ยชื่อฉันพร้อมกันพลางเบิกตาโตราวกับเห็นผี

 

เป็นแบบนี้นี่เองเหรอครับแม่ ไม่สิ อดีตแม่ของผม

 

เวกัส!”

 

เวกัส... ปรากฏตัวที่ข้างต้นไม้ใหญ่ ที่ที่เหมาะที่สุดกับการแอบฟัง นี่เขาก็แอบฟังเหมือนกันหรอกเหรอ! เขาหันมามองทางฉันก่อนจะเม้มปากอย่างชั่งใจแล้วเดินเข้าไปหาคุณนายอดีตแม่ของเขาอย่างช้าๆ...

 

แล้วค่อยๆก้มลงกราบเท้าพร้อมกับน้ำตาของลูกผู้ชายที่ไหลรินออกมาดั่งสายน้ำ

 

ผมขอโทษในสิ่งที่ผมไม่รู้มาก่อน.. บุญคุณท่านที่มอบให้คนแปลกหน้าอย่างผม ผมจะไม่มีวันลืมเลยครับนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเวกัสร้องไห้ เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นก่อนจะนั่งคุกเข่าแล้วค่อยๆพยุงตัวยืนขึ้นสบตาผู้ที่เลี้ยงดูเขามาอย่างคุณนาย

 

แก... มาที่นี่ได้ยังไงท่านจ้องหน้าเวกัสไม่ละสายตาพลางยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาวางทาบที่แก้มของเขา

 

ผมเป็นคนเดียวที่ไม่รู้ว่าท่านออกจากโรงพยาบาล... ดีแล้วสินะที่ท่านเจอลูกจริงๆอย่างพัดชาแล้ว ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องไปแล้วน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาของเวกัสยังคงไหลไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทำเอาฉันร้องไห้ตามไปด้วย ฉันก็มีเรื่องอัดอั้นใจเหมือนกันนี่นา

 

ลาก่อนนะครับ... แม่เวกัสค่อยๆหันหลังและเดินออกไปจากตรงนี้ ทั้งฉัน แม่ และคุณนายที่มัวแต่ยืนนิ่งเพราะในหัวตอนนี้มันถูกล้างออกจนไม่รู้จะคิดอะไรต่อไป

 

รู้ตัวอีกที ฉันก็สวมกอดคนตัวสูงจากด้านหลังเข้าซะแล้ว

 

กลิ่นหอมจางๆอันคุ้นเคยสำหรับฉันจากตัวของเขายังคงไม่จางหายไปไหน

 

ปล่อยเถอะเขาบอกเป็นเชิงขอร้องแล้วค่อยๆปลอดมือฉันออกจากเอวของเขา

 

ไม่มีคำพูดใดออกจากปากฉัน ก็ได้แต่ยืนมองดูบุคคลคนหนึ่งที่ฉันหลงรักตั้งแต่วันแรกจนวันนี้แต่ก็ใจแข็งปฏิเสธทุกครั้งว่าคนน้ำไม่ใช่คนที่เราจะต้องมาชอบ.. ร่างของเขาค่อยๆจางหายไปเรื่อยๆ และเริ่มที่จะเลือนรางเข้าไปทุกที จนในที่สุดร่างของเขาก็หายไป...

 

เวกัส นายจะไปไหน...ช่วยกลับมาก่อนได้ไหม

 

 

 Vegas part

 

ผมยืนดูพระอาทิตย์ที่ใกล้จะตกดินบนด่านฟ้าของโรงเรียน ที่แห่งนี้เป็นที่ที่ดีที่สุดสำหรับคนไม่มีที่ไปอย่างผมตอนนี้... เมื่อผมรู้ว่าแม่ที่ผมรักและแคร์ที่สุดในชีวิตเป็นแค่ผู้มีบุญคุณที่ผมจะต้องตอบแทนและท่านไม่ใช่แม่ของผม ตลอดเวลาสิบหกกว่าปี ผมแทบไม่รู้เรื่องน้ำเน่าเคล้าน้ำตาของตัวเองเลยด้วยซ้ำ ทำไมทุกคนถึงปิดบังได้นะเรื่องออกจะใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมพ่อถึงไม่บอกผม รึว่าพ่อของผมไม่รู้...

 

เจอจนได้สินะลูกพ่อจู่ๆเสียงทุ้มอันคุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ผมไม่หันไปเพราะรู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร

 

พ่อเป็นพ่อผมใช่ไหมผมยังคงมองไปบนท้องฟ้าสีส้มแดงที่ปรากฏให้เห็นอยู่

 

ถามแปลกๆ พ่อก็เป็นพ่อแกนั่นแหละ แต่เป็นพ่อเลี้ยงเหมือนหัวใจผมแตกสลายเมื่อได้ยินคำว่า พ่อเลี้ยง ออกมา สรุปผมเป็นคนที่ไม่มีทั้งพ่อและแม่ใช่ไหม

 

แกอย่าน้อยใจไปเลย เพราะถึงแกจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ พ่อเองก็จะเลี้ยงดูแกต่อไปพูดจบพ่อก็เดินเข้ามานั่งข้างๆผม แล้วลูบหัวของผมอย่างเบามือด้วยความอ่อนโยน

 

แกต้องอยู่ทดแทนบุญคุณฉันกับแม่แกนะเวกัส! ฮ่าๆพ่อตบกบาลผมไปหนึ่งทีจนผมต้องหันมาขึงตาใส่แล้วลูบจุดที่โดนตบป้อยๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มแล้วหัวเราะตามผู้เป็นพ่อ

 

ถ้างั้นผมขอไปเรียนต่างประเทศได้ไหมครับ ที่ไหนก็ได้ ผมอยากตั้งใจเรียน จะได้เป็นหมอจู่ๆผมก็หลุดความฝันที่คิดไว้แต่ตอนเด็กออกมาซะจนได้ และอีกกรณีคือผมอยากไปให้ห่างจากหน้าของพัดชา เพราะผมอาย และโกรธตัวเองทุกครั้งเมื่อเห็นหน้าเธอหลังจากนี้

 

ผมทำเรื่องบัดซบให้เธอไว้มาก

 

ไม่ว่าจะแผนการบ้าบอคอแตกที่คิดเพื่อจะแก้แค้นที่พ่อของเธอมาตอแยแม่ของผมโดยการแอบไปตีสนิท ทำให้เธอหลงรักผม แล้วผมจะเป็นคนทำร้ายหัวใจเธอจนย่อยยับ

 

ประเด็นคือผมไม่รู้ว่าพ่อของพัดชากับแม่เลี้ยงของผมเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย แถมยังมีลูกด้วยกันอยู่แล้วคือพัดชา ผมจึงเล็งที่จะทำร้ายหัวใจพัดชาให้แตกสลายจนสาสมแก่ใจที่พ่อของเธอบังอาจคุยโทรศัพท์กับแม่ผมข้ามประเทศ แถมยังแอบนัดแม่ผมออกไปโน้นนี่สองต่อสองบ่อยๆโดยที่พ่อผมนั่งทำงานงกๆด้วย เจ็บใจไหมล่ะ!

 

สุดท้ายผมเองที่เป็นฝ่ายแพ้แผนการตัวเอง เพราะผมดันแอบหลงรักผู้หญิงอย่างพัดชาเหยื่อที่แสนอ่อนโยนใสซื่อบริสุทธิ์คนนั้นเข้าซะแล้ว ช่างน่าขันยิ่งนักและเรื่องมันดันถึงหูพัดชาก่อนที่ผมจะเป็นคนบอกด้วยตัวเอง ผมเคืองยัยว่านชะมัด!

 

พัดชาจะเป็นคนที่แปลกปะหลาดสำหรับผมมาก วันแรกเธอแทบไม่กล้าสบตาผม แถมยังมีท่าทีเคอะเขิน และผมก็รู้มาว่าตั้งแต่เกิดมาจนถึงปัจจุบันเธอไม่มีแฟนมาก่อน ผมกำลังจะกลายเป็นคนแรกของเธอซะแล้ว ถ้าไม่เกิดเรื่องซะก่อน

 

จูบแรกที่ผมให้เธอ ผมรู้สึกผิดมากที่ทำแบบนั้น เธอไม่ได้เต็มใจรับบริจาคจูบฟรีของผมเลย แต่ผมรู้ว่าเธอก็หลงจูบของผมไม่เบา

 

และเรื่องต่างๆที่ผมทำให้เธอคิดมาก ผมอยากจะให้เธอลืมมันไปเร็วๆ และเปิดใจรับผมใหม่อีกครั้ง มันจะมีวันนั้นไหมนะ?

 

เพราะฉะนั้นผมจะไปเรียนที่ต่างประเทศ จนกว่าเธอจะหายเกลียด แถมเธอยังจะได้สงบสติอารมณ์อีกด้วย ถ้าเข้าที่เข้าทางผมค่อยกลับมาประเทศไทย

 

พ่อจะส่งแกไปพม่ารึเขมรดีนะ?”

 

พ่ออ่า... ให้ผมไปเรียนที่ญี่ปุ่นใหม่อีกครั้งนะครับ ผมจะได้เรียนรู้จากยัยป้าเซร่าด้วยว่าการเป็นคุณหมอนั้นมันลำบากซักแค่ไหน^-^” ผมเปลี่ยนเป็นอ้อนพ่อทันทีเมื่อพ่อทำท่าทีเฉยเมยแถมยังจะส่งตัวผมไปพม่ารึไม่ก็กัมพูชา งื้อออ ผมไม่ไปนะ ผมไม่รู้จักคนที่นั่นสักคนเลยT-T

 

บร๊ะ เจ้านี่... อ้อนเหมือนเด็กไปได้ โอเคๆ พ่อจะจัดการให้แกไปอาทิตย์หน้าเลยเป็นไง!” พ่อตบบ่าของผมสองสามทีเพื่อให้เกิดแรงฮึกเหิมเพื่อที่จะก้าวต่อไป ผมพยักหน้ารัวๆแล้วสวมกอดพ่อทันทีเมื่อพ่อตอบตกลง

 

ถึงแม้พ่อกับแม่.. จะไม่ใช่พ่อแม่ของผมจริงๆ

 

แต่พวกท่านก็เลี้ยงดูผมมาจนเติบใหญ่ และได้รับทั้งความสุขกายสบายใจ ก็เว้นแต่แม่ผมนั่นแหละที่เป็นทุกข์ตั้งแต่ผมเล็ก...

 

ท่านคงคิดถึงลูกที่พลัดพรากมาตั้งหลายปีอย่างพัดชามากสินะ... ผมรู้สึกเสียใจนิดๆแฮะที่ต้องคืนแม่ตัวเองให้กับลูกที่แท้จริงอย่าง พัดชา...

 

อภัยให้ฉันด้วยนะ...

 

แล้วอย่าทำให้แม่ฉันเป็นทุกข์อีกล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ให้อภัยเธอจริงๆด้วย




 


จบไปแล้วหนึ่งบท ที่จริงแต่งไว้นานแล้ว เพิ่งจะเข้าไปตรวจดูคำผิดค่ะ
คาดว่าใกล้จะจบ(บทไหนวะ5555)
คิดว่าใกล้แล้วนะคะ แต่ไม่แน่ใจว่าจะเป็นบทไหน เพราะตอนนี้ก็ไม่ได้แต่งต่อ ฮ่าTT
ถ้าจบบทนี้จะโดนโบกไหมเนี้ยยย 5555
ขอไปพิจจารณาก่อนนะคะ น่าจะมีต่ออยู่ เพราะยังไม่ได้คลี่คลาย ครอบครัวยังไม่ใหญ่อย่างที่แม่ชีทักเลย
ชักจะเป็นห่วงคู่นี้ซะแล้วสิ=...=
-------------------------------
แก้ไขครั้งที่ร้อยแปดแล้วมั้ง55555 ตึบมากจริงๆค่ะ โง้ยยยฮ่าๆๆT[]T ได้แค่นี้เบยยย คิดไม่ออกจริงๆค่ะ พยายามสุดความสามารถแย้ววว
รู้สึกการพูดการจาของไรท์เปลี่ยนไปอาจเพราะไรท์แก่ขึ้น(รึเปล่า?)
คุยเล่นติ๊งต๊องเป็นเด็กเหมือนนิยายของลูกอมไม่ไหวซะแล้ว55555-w-
ไม่แน่คงเป็นตามนิสัยนางเอกนิยาย(?)

 



© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #114 phakh (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 21:01
    เรื่องราวหักมุมมาก.....แต่ยังไงเวกัสก้อผิดล่ะ
    #114
    0
  2. #96 ll-ไอแอม'จูดี้-ll (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 17:38
    #94
    อ๋อตอนนั้นเวกัสมันมาแอบฟังด้วยน่ะค่ะ5555555+
    คือเวกัสเป็นคนรู้คนสุดท้ายว่าแม่ของเขาออกจากโรงพยาบาลแล้วเลยตามหาที่โบถส์(ลืมบอกไปว่าแม่ของเวกัสชอบมาที่โบถส์พลาดแล้วไรท์TT) แล้วเวกัสกับพัดชาพูดออกไปพร้อมกัน(ช่างโป๊ะเชะเหลือเกิน)
    ตอนนั้นไรท์ไม่รู้จะบรรยายยังไงอ่ะค่ะ สมองมันตึบไปหมด5555 อาจเพราะไม่ได้แต่งวันเดียวกันอารมณ์มันเลยไปคนละทาง พอมาอ่านก็เข้าใจอยู่คนเดียว ต้องขอโทษด้วยนะคะ เดี๋ยวจะลองไปแก้ไขใหม่ค่ะT^T

    #คหด่วนจากไรท์สุดสวยอิอิ(อ้วก!)

    #96
    0
  3. #95 Praew (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 15:10
    ช่างเป็นเรื่องราวที่่น่าซับซ้อนยิ่งนัก (ลอกเลียนแบบสำนวนของไรท์)

    ไม่ๆๆๆ เรื่องราวจะจบแค่นี้มันเป็นไปไม่ได้หรอกน้าาา แล้วต่อจากนี้พัดชาจะเป็นยังไงล่ะ ครอบครัว พ่อแม่ ชีวิตเวกัส โอ๊ยๆๆๆ ยังมีอีกหลายเงื่อนที่ยังแก้ไม่ออกนะไรท์ อย่าเพิ่งจบเลย

    ปล. ช่วงที่พัดชาได้ยินเขาคุยกันน่ะค่ะ บทบรรยายไม่มีเลยไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร เหมือนกับว่า คุยกันอยู่ดีๆก็มีเวกัสเข้ามากราบเท้า แอบงงนิดๆนะคะ
    #95
    0
  4. #94 AFsugarstory (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 23:31
    อย่าไปเลยนะเวกัส นายต้องมาอยู่กับพัชชาซิไม่นะ

    ในที่สุดเรื่องก็คลายลงแล้วนี่ไกล้ถึงตอนจบแล้วซินะ

    ปล.ยังไม่อยากให้จบเพราะกำลังสนุกอยู่เลยอ่า


    #94
    0