My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 16 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 873
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ก.ย. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 15

อย่าเจอกันอีกเลยนะ



 

 

            มีอะไรรึเปล่าคะ...”

 

            มีจ้ะ

 

            “...”

 

            ฉันอนุญาตให้เธอเข้าใกล้เวกัส แต่ ...เธอต้องช่วยฉัน

 

            ค่ะ! หนูจะช่วยทุกอย่าง ขอแค่ให้หนูได้เป็นเพื่อนกับเขาก็พอค่ะ

 

            ปีหน้าลูกชายของฉันจะต้องไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น...และอีกสามปีเขาจะต้องเข้าพิธีการหมั้นกับเซร่า

 

            อะไรนะคะ!”

 

            แต่เขายังไม่มีใจให้กับเซร่า...ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนเดียวที่ทำให้เขามีใจให้เซร่าได้ ช่วยฉันหน่อยนะพัดชา

 

...............................................................................................................................

 

            บรรยากาศภายในรถช่างน่าอัดอัดใจเสียจริง ฉันขอแลกที่กับบอดี้การ์ดอีกคนที่ตามมาด้วยก็ไม่ให้แลกแถมยังไล่ให้ฉันไปนั่งข้างหลังกับคุณนาย เชอะ! เห็นว่าแก่กว่านะเลยยอมทำตาม ไม่อย่างนั้นแม่จะจับเอาหัวโขกกับพวงมาลัยซะให้แตกเลย!

 

            วันนี้คุณนายแต่งตัวโทนสีอ่อนๆ เดรสสีขาวยาวถึงข้อเท้าเหมือนเดิม ผมถูกม้วนเก็บไปด้านหลังดูรวมๆเหมือนออกมาจากวัดยังไงยังงั้นแหละ

 

            ฉันคิดว่าอาการของเขายังคงไม่กำเริบ ยังคงพยายามทำตัวให้สบาย เพราะไม่อย่างนั้นฉันไม่มานั่งอยู่เบาะหลังร่วมกับเขาหรอก

 

            บอดี้การ์ดเลี้ยวรถเข้าไปในร้านกาแฟชื่อดัง ลูกค้าส่วนใหญ่ที่เดินเข้าร้านนี้ต้องระดับวีไอพีทุกคน ฉันเคยได้ยินมาว่ากาแฟร้านแก้วละร้อยกว่าๆ ฉันยอมดื่มน้ำเปล่าเสียยังดีกว่า ขนาดรองเท้าที่ฉันใส่ตอนนี้ยังแค่เก้าสิบเก้าบาทเอง เฮ้อ- -

 

            พอรถจอดสนิท บอดี้การ์ดทั้งสองก็ลงเปิดประตูให้ ฉันค่อยๆกระเถิบเอาร่างตัวเองออกจากรถแล้วเดินตามหลังคุณนายไปต้อยๆ หวังว่าคงจะไม่เอาฉันไปคั่วกับกาแฟหรอกนะTT

 

กริ๊ง...

 

            เสียงโมบายที่แควนอยู่ประตูหน้าร้านดังขึ้นเป็นการต้อนรับลูกค้าอย่างคุณนายและฉันที่กำลังเปิดประตูเข้าไป พนักงานข้างในรีบวิ่งมาต้อนรับพร้อมกับรับบัติวีไอพีที่คุณนายยื่นให้ไป และผายมือไปที่ห้องส่วนตัวสำหรับลูกค้าวีไอพี

 

            ตามคุณท่านไปสิฉันต้องเข้าไปด้วยใช่ไหมT T คุยกันข้างนอกก็ได้คนเยอะแยะออก

 

            แล้วพวกคุณไม่เข้าไปเหรอคะฉันยื่นหน้าออกมาถามบอดี้การ์ดทั้งสอง ก็ได้แต่ความเงียบกริบเป็นคำตอบ ชิส์... ไอ้บอดี้การ์ดพวกนี้ไม่หล่อแล้วแถมหยิ่งด้วยนะ แหม!

 

            ฉันเดินตามคุณนายเข้าไปข้างใน ภายในห้องขนาดใหญ่โทนสีที่ใช้ตกแต่งเป็นสีแดงเลือดหมูสีโปรดของคุณนาย และมีชุดโต๊ะเก้าอี้ตั้งไว้ตรงกลาง ฉันนั่งลงตรงข้ามกับคุณนาย พนักงานสาวคนหนึ่งนำกาแฟมาให้ก่อน แล้วค่อยย่องๆออกไป ทีนี้ก็เหลือแต่ฉันกับคุณนายอยู่ในห้องนี้สองคน

 

            มีอะไรรึเปล่าคะ...” ฉันเอ่ยถามออกไปเพราะเห็นว่ายิ่งเงียบบรรยากาศยิ่งน่าขนลุก

 

            คุณนายยิ้มก่อนจะตอบ

 

            มีจ้ะท่านตอบแค่สองพยางค์แล้วยกกาแฟขึ้นจิบ  มีอะไรล่ะ...ได้โปรดพูดออกมาให้หมดเลยค่ะ หนูทนรอไม่ไหวแล้ว

 

            “...” ฉันมองเป็นตาละห้อย คือกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟแก้วละร้อยกว่าบาทมันลอยมาเตะจมูกฉันจนอยากจะเอื้อมไปหยิบแก้วจากมือคุณนายมาครอบครองซะไม่มี (เห็นแก่กินอีกละ)

 

            ฉันอนุญาตให้เธอเข้าใกล้เวกัส แต่ ...เธอต้องช่วยฉันนี่ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม!?

 

            ค่ะ! หนูจะช่วยทุกอย่าง ขอแค่ให้หนูได้เป็นเพื่อนกับเขาก็พอค่ะฉันบอกไปพลางทำท่าดีใจจนออกหน้าออกตา ก็แหม... รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ตัวเองไม่ค่อยจะสดีดสะดิ้งเลยเนาะ คิคิ สงสัยฉันคงแอบชอบเวกัสเข้าอีกครั้งละสิ ><

 

            คุณนายยกกาแฟขึ้นจิบก่อนจะพูดต่อ...

 

            ปีหน้าลูกชายของฉันจะต้องไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น...และอีกสามปีเขาจะต้องเข้าพิธีการหมั้นกับเซร่า

 

            อ๋อ ปีหน้าเขาจะต้องไปญี่ปุ่น และอีกสามปี...หะ! อีกสามปีเขาจะหมั่นกับคุณหมออย่างนั้นเรอะ!!! หู หูฉันต้องเพี้ยนไปแน่ๆ

 

            อะไรนะคะ!” ไอ้หูบ้า ไอ้หูงี่เง่า!!!

 

            แต่เขายังไม่มีใจให้กับเซร่า...ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนเดียวที่ทำให้เขามีใจให้เซร่าได้ ช่วยฉันหน่อยนะพัดชา

 

            “...” ฉัน...กำลังจะเป็นบ้าภายในไม่กี่วินาทีข้างหน้า

 

            ฉัน...กำลังจะหยุดหายใจ ภายในไม่กี่นาทีข้างหน้า

 

            และฉัน...กำลังจะหายไปจากเขาภายในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

 

            หมอเซร่าเป็นคนดีสำหรับฉัน และเธอมีบุณคุญกับฉันมาก ถ้าฉันไม่มีเขาฉันต้องตายไปแล้วแน่ๆ พัดชา เธอต้องช่วยฉันนะ พัดชา ในอณาคตฉันอยากให้หมอเซร่าแต่งงานกับเวกัส จริงๆ เธอช่วยไปพูดกับเขาและห้ามทำให้เขารักเธอเด็กขาดนะ

 

            แต่ฉันรักเขาไปแล้ว...ฉันรักเขาไปแล้วค่ะคุณนาย

 

            พักนี้ฉันเห็นเขาชอบนั่งเหม่อคิดอะไรก็ไม่รู้อยู่บ่อยๆ พอถามก็ไม่ตอบ ฉันคิดว่าเขาต้องหลงรักเธอแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเขาจะมีรูปเธออยู่ในห้องได้ยังไงคุณนายพูดพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาโดยที่ตัวไม่รู้ตัว ฉันว่าอาการเขาคงกำเริบอีกแล้ว...

 

            คุณนายเปิดกระเป๋าหยิบรูปฉันขึ้นมาชูให้ดู

 

            นั้น! เป็นรูปตอนฉันเรียนอยู่มอหนึ่งเลยนี่นา เขามีได้ยังไง ใครเป็นคนให้เขา!!!

 

            หนูไม่เคยให้รูปเขาเลยนะคะฉันเบิกตาโตมองดูรูปภาพรูปนั้นอย่างเหลือเชื่อ คุณนายยื่นมันมาให้ฉันก่อนจะบอกอีกว่า...

 

            ถ้าอย่างนั้นเธอก็เอาไปซะสิฉันเอื้อมมือไปรับรูปสมัยตอนมอหนึ่งมาแล้วเม้มปากเบาๆ ยิ่งรู้ว่าเขารักฉัน...ฉันยิ่งรักเขาเพิ่มมากขึ้น

 

            จะทำยังไงดีคะคุณนาย...ฉันตัดใจจากเขาไม่ได้จริงๆ

 

รับปากฉันนะว่าเธอจะช่วย...รับปากสิ! รับปากฉันสิ!!!”

 

ไม่...เธออย่ารับปานะพัดชา เธอหยุดทำร้ายตัวเองเถอะนะ!

 

ถ้าไม่อย่างนั้น...ฉันต้องต้องเป็นบ้าเข้าโรงบาลฯประสาทอีกแน่ ฉันคงอายุสั้นขึ้น และตายเร็วเพราะทั้งชีวิตแทบจะไม่เหลือความสุขเลย

 

ใจเย็นๆนะคะ

 

ทั้งชีวิตฉันไม่มีความสุขเลย พวกเธอไม่เป็นฉันไม่มีวันเข้าใจ!!! ฉันอยากตาย ฉันอยากตาย!!!” คุณนายปัดแก้วกาแฟมาทางฉันจนมันหกเลือกเทอะเต็มเสื้อไปหมด แถมแขนของฉันยังโดนกาแฟร้อนๆนี่ลวกอีก แต่ไม่เป็นไร ฉันชาไปแล้วล่ะ...

 

ฮือ...ไม่มีใครเข้าใจฉัน! ในโลกนี้มันโหดร้าย ฉัน...ฉันเบื่อ ฉันกลัว ฉันอยากตาย!!! ตายไปกับลูกของฉัน ลูกของฉันตายแล้ว เธอรู้ไหมพัดชา ลูกของฉันตายไปแล้ว ฮ่าๆๆๆ

 

คุณนายพูดอะไรออกมาคะ เขายังไม่ตายสักหน่อย เวกัสยังไม่ไปไหนหรอกค่ะ เขายังอยู่ อยู่กับคุณนาย เขาจะไม่มีวันตาย และคุณนายจะมีอาการดีขึ้นแน่นอนค่ะ หนูจะช่วยคุณนายเองฉันรีบคว้าแขนของท่านเอาไว้เพื่อที่จะไม่ให้หยิบอะไรต่อมิอะไรมาทำร้ายตัวเอง และเมื่อฉันตอบตกลงว่าจะช่วย ท่านก็อาการดีขึ้นทันที เขายิ้มแปลกๆ ตาเหลือกขึ้นไปข้างบนเหมือนคนจิตไม่ปกติ ตอนฉันนี้เปลี่ยนจากกลัวมาเป็นสงสารคุณนายมากๆ ท่านมีอาการหลอนกับความคิดที่ยังไม่เกิดกับตัวเอง เพราะฉะนั้นฉันไม่ควรทำร้ายจิตใจเขา

 

ใช่ไหม.. ฉันไม่ควรทำร้ายจิตใจของเขา

 

จริงเหรอ! เธอช่วยฉันจริงๆนะพัดชาคุณนายยิ้มกว้างแล้วโอบกอดฉันทันที ฉันเองก็ค่อยๆเอามือวางบนหลังของท่านเพื่อเป็นการกอดตอบ แล้วคลี่ยิ้มบางๆ

 

อย่างน้อยก็ทำเพื่อนายนะเวกัส

 

.........................................................................................................................

Vegas part

ผมกลับมานั่งในบ้านคนเดียวเงียบๆ ป่านนี้ทั้งพ่อและทุกคนตามหาผมจนวุ่นวายไปหมดแล้ว มือถือของผมดังขึ้นไม่ขาดสาย จนผมต้องกดปิดเครื่องแล้วโยนมันทิ้งไว้บนโต๊ะ

 

ตอนนี้ใจใจผมมีอะไรปิดบังกับพัดชา...กะว่าจะบอกตอนผมคบกับเธอได้สักเดือน แต่ผมก็ไม่ได้คบกับเธอสักที จนตัวผมเองก็รู้สึกว่าจากแค่ชอบกลายเป็นรักซะแล้วทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเผลอใจไปให้ยัยตัวเล็กนั่นเมื่อไหร่ และผมก็อยากดูแลเธอไปตลอดชีวิต แต่ทำไมแม่ของผมต้องขัดขวางผมด้วย ไม่ใช่แค่พัดชาคนเดียวที่แม่ผมไม่ยอม ผู้หญิงทั้งหมดที่กำลังจะคบกับผมก็ถูกแม่ของผมปราบซะจนหัวหดหายไปหมด

 

ก็เหลือแต่พัดชาเท่านั้นแหละ ผมจะไม่ยอมให้เธอรับมือกับแม่ของผมคนเดียว เพราะผมจะช่วยเธอด้วย ใครจะว่าผมปีกกล้าขาแข็งผมไม่สน ผมจะไม่ยอมให้แม่ด่าว่าผมอยู่ฝ่ายเดียวแล้ว ทีเธอยังมีคนอื่นนอกจากพ่อผม แล้วทำไมผมจะมีคนอื่นนอกจากยัยป้าเซร่านั่นได้ล่ะ

 

เซร่าหมอสาวที่ทำงานอยู่ในโรงพยาบาลโตเกียว แต่ก็ถูกคุณแม่ผมหิ้วกลับมาเมืองไทยจนได้ เซร่าเป็นคนเดียวที่แม่ของผมไว้ใจและรักมากเหมือนกันลูกคนหนึ่ง จนผมเองยังอิจฉาเธอเลย แต่เธอก็เป็นคนดีจริงๆนี่นา เธอคอยให้กำลังใจผมตั้งแต่เด็กๆ จนตอนนี้เธอยังยิ้มให้กับทุกๆคนเหมือนเดิม เวลาผมเสียใจเรื่องอะร้าเธอยิ้มให้ผมจะหายไปเลยล่ะ เพราะรอยยิ้มของเธอมันเป็นรอยยิ้มของนางฟ้าชัดๆ

 

แต่ความสัมพันธ์ของผมกับเซร่ามันก็แค่ลูกพี่ลูกน้องกัน ที่จริงแล้วผมกับเธอรู้จักกันตั้งแต่เซร่ายังอยู่มอปลาย บ้านของเธอติดกับบ้านของผมเลย จึงแวะเวียนมาเล่นกับผมบ่อยๆ ถึงเธอจะเป็นหมอแต่เธอก็เล่นบาสเก่งจนน่าอิจฉา ผมยังเคยให้เธอสอนเล้ย

 

ตึ๊ง ตึง!

 

เสียงข้อความไลน์มือถือผมเองแหละ

 

ออกมาเจอฉันหน่อยผมเบิกตากว้างทันทีเมื่อจู่ๆยัยตัวเล็กก็บอกให้ผมออกไปเจอ แต่เธอไม่ระบุตำแหน่งว่าอยู่ไหน แล้วผมจะไปเจอเธอที่ไหนละทีนี้

 

อยู่ไหนผมถาม

 

‘^^’ เอาแล้วไง? เธอมาไม้ไหนกันแน่นะ ไม่บอกแถมยังส่งอิโมจิค่อนหน้ายิ้มมาให้ด้วย

 

ผมรีบลุกจากโซฟาแล้วเดินไปเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิดกว้างออกก็เผยให้เห็นร่างเล็กยืนหันหลังให้ ผมแทบจะตรงไปฉุดกระฉากเธอเข้ามาข้างในเพราะเมื่อก่อนหน้านี้ฟ้าร้องดังติดต่อกัน และคาดว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าฝนจะต้องตกแน่นอน ผมถึงไม่อยากให้เธอยืนอยู่ข้างนอกแบบนี้ไง

 

พัดชาผมเรียกให้คนตัวเล็กหันมา แววตาของเธอวูบไหวเหมือนจะร้องไห้ เป็นอะไรรึเปล่า?”

 

เปล่า...เปล่าจ้า^^” แต่จู่ๆเธอก็ยิ้มกว้างขึ้นมาทันทีเมื่อผมถาม เออ นายกินข้าวรึยัง

 

ยังอ่ะ ฉันเพิ่งกลับถึงบ้านผมตอบ เข้ามาข้างในก่อนสิ

 

อะๆ ไม่ดีกว่า ข้างนอกอากาศเย็นสบายดีคนตัวเล็กเด้งตัวออกไปก่อนที่ผมจะเอื้อมมือไปโอบไหล ทำไมเธอมีท่าทีแปลกๆไปนะ?

 

ถ้างั้นมีอะไรรึเปล่าผมถามย้ำไปอีกครั้ง เธอค่อยๆนั่งยองๆเอาคางเกยที่เข่า ผมก็ทำตามเธอไปด้วย

 

เมื่อเช้าฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งในบ้านของนาย เขาเป็นหมอใช่ไหมเป็นหมอเหรอ พนันได้เลยว่าเธอต้องเจอกับเซร่ามาแน่ๆ

 

อ๋อ!เซร่า เป็นลูกพี่ลูกน้องน่ะ

 

เธอส่งยิ้มบางให้ผม

 

เธอสวยมากเลย นายว่าไหม

 

อึ้ม...แต่เธอสวยกว่า ^^” ผมปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าเซร่าเป็นคนสวย เธอสวยมาก สวยคนไข้ในโรงพยาบาลมาเข้าแถวต่อคิวซื้อขนมจีบเป็นแถว

 

ฮ่ะๆ ^^” เธอยิ้มบางให้ผมอีกแล้ว ดูเหมือนว่าไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่เลย รึเธอแค่ถามเพื่อลองใจผม เฮ้ย นี่ผมต้องบอกว่ายัยเซร่าขี้เหร่สินะ!

 

เซร่าน่ะเหรอก็เฉยๆอ่ะ ไม่เห็นสวยตรงไหนเลย เธอสวยกว่าตั้งเย๊อะเลยพัดชาแอบลอบยิ้มให้กับตัวเอง บิดตัวไปมาอย่างเขินๆ

 

นายก็ชมฉันเกินไป แต่ฉันว่าเขาทั้งสวย ทั้งฉลาดแถมใจดีด้วย นายไม่ชอบเหรออันนี้ก็คงลองใจอีกแน่เลย

 

ไม่อ่ะ ยัยป้านั่นแก่กว่าฉันตั้งหลายปี ฉันไม่ชอบคนแก่หรอกเธอหลุดขำออกมาตรงที่ผมบอกว่าไม่ชอบคนแก่ ถ้าพัดชาอายุเยอะกว่าผม ผมก็คงชอบอยู่แหละ

 

เอ่อเวกัส นายเคยรู้จักฉันมาก่อนรึเปล่า?” ใจผมแทบทะลุออกจากอกเมื่อจู่ๆเธอก็ถามคำถามนี้ออกมา

 

ถามอะไรแปลกๆ ก็รู้จักเธอตอนนี้ไง

 

อ๋อ..อึ้ม

 

ทำไมเหรอ เป็นอะไรรึเปล่าเนี้ย=_=?” ผมเริ่มรู้สึกว่าคนข้างๆมีอาการผิดปกติไปตั้งแต่ตอนเปิดประตูเมื่อกี้แล้วนะ เอ๊ะ... “รึว่าไม่ใช่พัดชา ผีรึเปล่าวะ ให้ตายเถอะ ถึงว่ามาตอนเย็นๆ

 

ฉันนี่แหละ ไม่ใช่ผีหรอกเธอหันมาตอบ

 

แฮะๆ ก็เห็นเธอทำตัวแปลกๆไปนิ

 

ฉันอยากเจอกับนายครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายหะ? จู่ๆมาพูดอะไรให้ชวนขนลุกเนี่ย

 

พูดอะไรของเธอน่ะ อย่าบอกนะว่า...เธอจะฆ่าตัวตายอ่ะพัดชา อย่าเชียวนะ

 

เปล่า ฉันพูดเล่น^^” เอาอีกแล้ว มาพูดให้ใจหายแบบนี้มันน่าจับตีก้นให้ตาย ชิ!

 

เธอนี่ล้อเล่นไม่ถูกเวลาจริงๆเลยนะ อืม...เธอเคยได้ยินตำนานน้ำตาของนางฟ้ามั้ย?” ไอ้ตำนานพวกนี้ผมมั่วเองแหละ อยากสร้างบรรยากาศกับเธอสักหน่อย

 

ไม่รู้สิ

 

เขาว่ากันว่า เมื่อก่อน มีผู้หญิงจิตใจดีชื่อแอล เธอไปหลงรักหนุ่มเมืองกรุงชื่อมาร์มาร์มีนิสัยเจ้าชู้กะล่อนปริ้นปร้อน แต่ยังไงแอลก็รักมาร์มาก เพราะอะไรน่ะเหรอ...เธอบอกว่า เธอหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงรักมาร์ ทั้งๆที่เขาเจ้าชู้หลายใจ แต่ถ้าเมื่อใดที่เธอรู้ว่าทำไมถึงรัก เมื่อนั้นความรู้สึกดีๆของเธอที่มอบให้กับมาร์จะไม่มีเหลืออีกแล้ว

 

สุดท้ายแอลก็หาคำตอบได้ว่าทำไมถึงรักมาร์

 

ไม่ใช่...สุดท้ายแอลก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรักมาร์ เพราะแอลรักมาร์เพิ่มขึ้นจากเดิมร้อยเท่า และระหว่างที่แอลกับมาร์นั่งรถไปด้วยกันเพื่อที่จะกลับบ้าน พวกเขาต้องผ่านทางลาดชัน และช่วงนั้นเป็นช่วงที่ฝนตกหนักมาก มาร์เป็นคนขับเขาเพิ่งดื่มเหล้ากับเพื่อนที่ทำงานมา เมื่อก่อนหน้านี้แอลเตือนแล้วว่าอย่าดื่ม แต่เขาก็ดื่ม

 

แล้วยังไงต่อเหรอ?”

 

มาร์ก็หมดสติคาพวงมาลัยเลยน่ะสิ แอลต้องรีบมาจับพวงมาลัยบังคับทิศทางเอง แต่ก็ไม่ไปถึงไหน...เพราะแอลขับรถไม่เป็นดูเหมือนยัยตัวเล็กจะเชื่อสนิทเลยแฮะ ^^

 

จริงเหรอ พวกเขาตายใช่ไหม?”

 

ตกเหวตายทั้งสอง.. มาร์ลงไปเกิดในนรก ส่วนแอลขึ้นไปเกิดบนสวรรค์ และเวลาที่พวกเขาทั้งสองคิดถึงกันเมื่อไหร่ มาร์จะส่งเสียงคำรามดังกึกก้องทั่วผืนฟ้าเพื่อให้แอลรู้ว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องอยู่ห่างกันคนละฟ้ากับเหว

 

ส่วนแอลก็ร้องไห้ออกมาเป็นสายฝนใช่ไหมเธอจ้องหน้าผมทำตาปริบๆ

 

อืม นั่นแหละน้ำตาของนางฟ้า^^” พอผมเล่าจบก็แอบเห็นคนตัวเล็กขยี้ตาตัวเอง สงสัยอินกับตำนานที่ผมกุขึ้นมาเองละมั้ง ฮ่าๆ

 

ให้ตายเถอะ นี่ผมเอาเรื่องตำนานนี้ไปแต่งเป็นนิยายได้เลยนะเนี่ย- -

 

เวกัส...” เธอเรียกพลางหันมาพร้อมกับกำปั้นน้อยๆ อะไรอ่ะ? เธอจะชกหน้าผมเหรอ=[]=!

 

พัดชาคว้ามือของผมไปกุมไว้ ผมรู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกิน และรู้สึกเหมือนเธอจะเอาอะไรไม่รู้มายัดใส่มือของผมด้วยนะ

 

อะไรเหรอพัดชา?” ผมเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

 

รอฉันกลับก่อนแล้วนายค่อยดูนะเวกัส^^” เซอร์ไพรส์แน่เลย อะไรน้า

 

ครับ จะไปแล้วเหรอ

 

อืม...ฉันคงต้องไปแล้วล่ะจู่ๆเธอก็ลุกขึ้นยืนแล้วโบกมือบ๊ายบายผมจากนั้นก็จูงรถจักรยานโดเรม่อนคันที่ขี่มาตอนเมื่อเช้าไป

 

ตอนนี้ผมดูได้รึยังนะ...?

 

เอาล่ะ เธอไปแล้ว ก็ดูได้แล้วสินะ ตื่นเต้นจัง><

 

ผมค่อยๆคลายกำปั้นออก มันเป็นสร้อย...? นี่สร้อยที่ผมเคยให้ไว้กับเธอนี่นา สร้อยจี้รูปหัวใจเส้นนี้ เธอเอามาคืนผมทำไมกัน!

 

สักพักเสียงข้อความไลน์ในมือถือก็ดังขึ้น อ่านจบเข่าผมแทบทรุด! ทำไม...เธอทำกับผมแบบนี้?

 

ฉันคืนสร้อยให้นายแล้ว เชื่อฟังแม่นายให้มากๆ เราอย่าเจอกันอีกเลยนะ

 

ตึ๊ง ตึง!

 

 



กริ้วววว ทักทายจ้านักอ่านทั้งหลาย^^ ดีใจนะที่ได้ออกมาหน้านี้สักที5555
ตั้งใจว่าจะให้จบสักตอนที่20 เย้>< รู้สึกใกล้จะโล่ง ใกล้จะออกจากไหดองยังไงก็ไม่รู้(ฮ่า)
พอเรื่องนี้จบแล้ว ไรท์คงไปปั่นเรื่องวัยรักต่อค่ะ ไรท์จะได้ไม่สับสน แฮ่ๆ (วุ่นวายจริงๆTT)
สุดท้ายของคุณนักอ่านที่ทั้งแอดแฟบและไม่แอดแฟบ คนเม้นท์และนักอ่านเงาทุกคนนะคะที่ยังช่วยจิ้มเข้ามาดูเรื่องนี้ ฮรือออ ปลื้มมากกกT^T ฝากเม้นท์ฝากโหวตด้วยน้าาา รักทุกคนเลยจ้า <3
ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ มันอาจไม่สมบูรณ์เพราะไรท์แต่งพร้อมกันสองเรื่อง งงจริงๆเจ้าค่า(ฮ่า)



ป.ล. แอบฮากับตำนานน้ำตานางฟ้าอะไรนั่นอ่ะ555555
ไม่รู้ว่าเคยได้ยินหรือเคยอ่านนะ เหมือนเคยเห็น หรือว่ามโนไปเองก็ไม่รู้ ใครรู้สึกเหมือนเคยอ่านตำนานนี้ทวงได้นะคะ เดี๋ยวใส่เครดิตให้ (งงตัวเองอยู่เหมือนกัน เอ้อ55555)


 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #111 phakh (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 20:24
    ทำไมแม่เวกัสต้องขอร้องแบบนี้อะ....พัดชาลำบากใจนะ
    #111
    0
  2. #88 AFsugarstory (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 00:18
    ทำไมแม่ของเวกัสใจร้ายแบบนี้เนี้ยยยยย

    ทำเอาทั้งสองคนเสียใจไปหมด

    เวกัสทำไมนายไม่รู้ตัวสักทีนะว่าพัดชาเค้ารักนายมากแค่ไหนน่ะะ
    #88
    0
  3. #80 PowerPraew (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 21:11
    เฮ้ยยยยย บอกลากันหน้าตาเฉยอย่างงี้น่ะเหรอ พัดชา!!! ทำไมเธอทำกับเวกัสได้ลงคอแบบเน้!!! ปล. ยัยคุณนายนั่นใช้ยาเกินขนาดไปแล้วรึไง บ้าไปเลยแฮะ น่าสงสาร



    ปลล. ขอโทษนะคะที่หายไปนาน พอดีติดสอบด้วยน่ะค่ะ

    นี่เราเองนะ เจ้าของเรื่องขององศา ^^
    #80
    0
  4. #78 R-Smile (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 21:49
    อารมณ์ค้างกันเลยทีเดียวO_O
    ปล.อัพไวๆนะคะ เป็นกำลังใจให้อยู่เสมอ
    #78
    0