My friend รักใสใสภายใน365วัน

ตอนที่ 15 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ก.ย. 57

My friend รักใสใสภายใน365วัน

My friend – 14

กลัว...”

 

ฉันรู้สึกว่า...โลกมันหยุดหมุน

ฉันรู้สึกว่า...จู่ๆเวลามันกลับเดินเร็วจนตามไม่ทัน

ขอโอกาสฉันย้อนเวลากลับไปได้ไหม...

 

            คุณปล่อยให้เด็กคนนี้เข้ามาในบ้านเราได้ยังไง เธอเป็นใครคุณรู้ประวัติเธอดีแล้วหรือคะ เป็นเด็กลักเล็กขโมยน้อยรึเปล่าก็ไม่รู้!” ฉันยืนอยู่หลังบ้านพยายามปลอบใจตัวเองที่ดันได้ยินคำพูดดูถูกดูแคลนแบบนั้น

 

            เธอไม่ได้เป็นขโมยนะครับ! ทำไมแม่ถึงพูดแบบนั้น พัดชาได้ยินเข้าแล้วจะรู้สึกยังไง!” ตามมาด้วยเสียงของเวกัสที่ดูโมโหไม่น้อย อ่า...เขาปกป้องฉันอยู่ใช่ไหม

 

            ใช่ค่ะคุณแม่ ใจเย็นๆก่อนนะคะ น้องเค้าเป็นแค่เพื่อนของเวกัสเองและนี่เป็นเสียงหวานๆจากเซร่า บุคคลที่ดูใจเย็นที่สุดในบ้าน

 

            จะเป็นเพื่อนหรือเป็นอะไรก็แล้วแต่ ฉันไม่ชอบ! แล้วมันกล้าดียังไงเข้ามาเหยียบบ้านหลังนี้ เวกัส! แกเอามันออกไปเดี๋วนี้! ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!!!” ฉัน...ฉันก็อยากออกไปจากบ้านพวกเขา แต่ฉันไปไหนไม่ได้ เพราะมันต้องเดินเข้าไปข้างในแล้วออกทางประตูหน้าบ้าน ฉันคงไม่ใจกล้าหน้าด้านเดินออกไปแบบนั้นหรอก ฉันก็อยากไปเหมือนกันนี่!

 

            ไม่ครับแม่! ทำไมแม่เป็นแบบนี้ เธอใช่ไหม? เธอทำให้แม่ฉันเป็นแบบนี้ใช่ไหมเซร่า!” ฉันค่อยๆแง้มประตูหลังบ้านเพื่อที่จะมองเข้าไปดูเหตุกราณ์ข้างในว่ามันวุ่นวายแค่ไหน...

 

            เวกัสและแม่ของเขามีสีหน้าแดงก่ำทั้งคู่ พวกเขายืนประจันหน้ากันอย่างไม่หวาดกลัวอะไรเลย แล้วก็มีเซร่า หญิงสาวที่แม่ของเวกัสไว้ใจมากที่สุดคอยห้ามอยู่ข้างๆ ส่วนพ่อของเขาเอาแต่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

 

            ฮือ...ฉันกลัว...กลัวทุกคน อย่างกับปีศาจ

 

            เวกัส...ทำไมนายถึงได้กลายเป็นคนก้าวร้าวแบบนั้นล่ะเซร่าว่าพลางถอดเสื้อกาวน์คุณหมอ ออกมาพาดบ่าแล้วถลึงตาใส่เวกัสอย่างเหลืออด

 

            ไม่รู้แหละ! ผมไม่ฟังใครแล้วทั้งนั้น ผมมีสิทธิ์ที่จะพูด ผมมีสิทธิ์ที่จะทำ!!!” ลูกชายคนเดียวของบ้านหลังนี้กระทืบส้นเท้าใส่แม่ของตัวเอง แล้วเดินกระแทกเท้าออกไปจากบ้าน ทิ้งให้แม่ของเขาอาการคลุ้มคลั่งอยู่กับหมอเซร่าและสามีของเธอที่ไม่มีทางหันมาสนใจใยดีอะไรเลย

 

            เวกัส...ถ้านายจะไป กลับมาช่วยฉันด้วย ฉันอยากออกไปจากที่นี่

 

เวกัส นายรีบกลับมาช่วยฉันสิ...

 

กรี๊ดดด!!! นี่คุณ ไปพาเจ้านั่นกลับมาเดี๋ยวนี้! ออกไป๊!” ผู้เป็นแม่กระทืบเท้าใส่พื้นรัวๆ และผลักไสให้สามีไปตามหาลูกตามคำสั่ง

 

เป็นอะไร เป็นบ้าไปแล้วรึไง ผมหนวกหูนะรู้ไหมพ่อของเวกัสลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วจ้องหน้าภรรยาเป็นตาเขม็ง ก่อนที่จะเดินออกจากบ้านไปอีกคน

 

คุณแม่...ไปพักผ่อนก่อนนะคะ เดี๋ยวอาการกำเริบอีกคุณหมอสาวเซร่าประคองคุณนายของบ้านหลังนี้ขึ้นชั้นบนเพื่อไปพักผ่อน เป็นโอกาสดีที่ฉันจะหนีออกไปจากตรงนี้สักที

 

ก่อนหน้านี้...แม่ของเวกัสและคุณหมอเซร่าได้เข้ามาในห้องเวกัส พอดีกับที่ฉันกับเวกัสกำลังจะทำอะไรต่อมิอะไรกันเพราะบรรยากาสมันพาไป แต่พวกเขาดันเข้ามาก่อน แม่ของเขาโหดเหี้ยมอย่างกับซาตาน เธอตรงมากระชากร่างของฉันออกจากเวกัสแล้วใช้ฝ่ามือตบมาที่ใบหน้าเข้าอย่างจัง ก่อนที่จะลากตัวฉันลงมาขังไว้ที่หลังบ้าน...

 

อะ!” พอฉันกำลังจะวิ่งออกไปจากตรงนี้ดันเจอเข้ากับเซร่าพอดี เธอมองหน้าฉันแล้วส่งยิ้มบางๆให้

 

คิดว่าฉันจะใจร้ายกับเธอขนาดนั้นเหรอเธอถามในขณะที่ฉันหลุบตาต่ำ

 

เปล่าหรอกค่ะฉันส่ายหน้าแล้วตอบเสียงเบา

 

ไหน เงยหน้าให้ฉันดูหน่อยซิเธอใช้สองมือประคองใบหน้าฉันให้เงยขึ้นเพื่อสบตาเธอถนัด ใบหน้าของเธอทั้งสวยและดูใจดีจนออร่าสีขาวแห่งความดีที่ก่อนหน้านี้เคยเป็นของพ่อเวกัสกำลังเปล่งประกายออกจากร่างของเซร่าวิบวับ.. วิบวับ.. พอฉันมองหน้าเธอก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

 

อย่ากลัวไปเลยนะ คุณนายท่านเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้ว คงเพราะเครียดเรื่องอะไรบางอย่าง พอเห็นอะไรขัดหูขัดตาก็โมโหไปหมด^^” เมื่อฉันจ้องตาของเธอ...ก็เหมือนกับว่าได้รับพลังมากมายมหาศาล พอเธอยิ้มแล้วโลกก็สดใสขึ้นมาทันที

 

หนูขอตัวนะคะฉันจับมือคุณหมอเซร่าออกจากแก้ม เธอบีบมือฉันเบาๆแล้วส่งยิ้มให้กำลังใจ ก่อนจะพูดต่อ

 

หมออยากให้พักนี้พัดชาเลิกคุยกับเวกัสน่ะจ้ะ...เธอก็รู้ว่าคุณท่านหวงลูกชายมาก เวลาเห็นใครอยู่ใกล้เวกัสละก็ต้องซวยไปซะทุกราย

 

หะ ให้หนูเลิกคุยกับเขาเลยเหรอคะ?”

 

หมอเซร่ายิ้มบางๆให้อีกครั้งพร้อมกับกุมมือฉันเหมือนให้กำลังใจ

 

อีกแค่สองเดือนเท่านั้นแหละค่ะ...พอครบสองเดือนคุณนายต้องไปรักษาตัวที่ญี่ปุ่นต่อ และหมอก็ต้องเดินทางไปด้วย^^” ตอนนี้ฉันชอบคุณหมอคนนี้จัง พูดไปด้วยยิ้มไปด้วย ไม่เหมือนแม่ของเวกัส ฉันละไม่อยากเข้าไปพัวพันกับบ้านหลังนี้เลยสักนิด

 

หนูจะทำตามคุณหมอบอกนะคะ เพราะหนูก็กลัวอาการของแม่เวกัสกำเริบเหมือนกันค่ะฉันเม้มปากหลังพูดจบ มือที่ถูกบีบก็ค่อยๆคลายออกมา หมอเซร่ายิ้มให้ฉันอีกแล้ว หมอคนนี้ฉันเดาไว้เลยว่าอายุคงจะยืนไปหลายปีเลยแหละ เพราะไปไหนมาไหนก็ยิ้มตลอด

 

โอเคค่ะ เดี๋ยวหมอขอขึ้นไปดูอาการของคุณนายก่อนนะคะพูดไปยิ้มไป ส่วนฉันก็รีบโค้งให้อย่างสุภาพก่อนที่จะรีบวิ่งออกไปจากบ้านคว้าเอารถจักรยานมาถีบด้วยความเร็วสูง!

 

ฮึย...ไหนนายบอกว่าแม่นายยังไม่กลับมาไง แล้วไหงดันมาตอนนี้ได้ล่ะ แล้วนายก็หายไปไหนไม่รู้ทิ้งให้ฉันรับชะตากรรมคนเดียวเนี่ยนะเวกัส หงุดหงิดๆ!

 

  บ้าน...

 

กลับมาแล้วเหรอ ทำไมไปไวจังล่ะไหนว่าเย็นๆกลับ?” คำถามแรกที่แม่ถามหลังจากที่เห็นหน้าลูกสาวอย่างฉันเดินคอตกเข้ามาในบ้าน

 

งานเสร็จแล้วนี่คะ...แม่คะ พ่อกลับมาแล้วเหรอ?” ระหว่างที่เงยหน้าตอบคำถามของแม่ตาของฉันก็เหลือบไปเห็นรองเท้าหนังคู่หนึ่งของพ่อวางอยู่หน้าบ้าน คาดว่าเขาน่าจะกลับมาแล้วแหละ ก็ไหนว่ากลับอาทิตย์หน้าไงคะ

 

คงทำงานเสร็จแล้วมั้งถึงกลับมา ไปๆรีบไปทำการบ้านเลย เมื่อกี้แม่แอบเข้าไปดูในห้องลูกเห็นการบ้านกองเต็มโต๊ะ ไม่รู้จักทำให้มันเสร็จไวๆ ขี้เกียจจริงนะเราแม่เดินอ้อมมาด้านหลังแล้วมาตีก้นฉันเบาๆ จากนั้นก็ถูกไล่ให้ไปทำการบ้าน ฉันลอบถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะเดินคอตกขึ้นไปชั้นบนอย่างกับคนหมดกำลังใจ

 

ฉันไม่มีกำลังใจทำอะไรแล้วแหละ ตอนนี้ฉันอยากนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงนุ่มๆ

 

พัดชา...พัดชาลูก มีคนมาหาจ้ะพอหนังตาจะปิดดันมีเสียงเรียกชื่อฉันดังขึ้น ใครมันมาหาตอนนี้ ยัยปุ้ยฝ้ายแน่เลย ยัยบ้านี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้โทรมาก็ได้ไม่ต้องมาถึงบ้าน เฮ้อ!

 

พอดีว่าฉันกับปุยฝ้ายอยู่หมู่บ้านเดียวกัน พวกเราจึงไปมาหาสู่กันบ่อยๆ ฉันกับยัยนั่นรู้จักกันตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนเป็นเด็กปุยฝ้ายขี้แยมากเลยล่ะ โดนอะไรหน่อยเป็นต้องร้องไห้งอแงไปหาแม่ แล้วฉันนี่แหละเป็นคนแกล้งยัยนั่นประจำ สงสัยคงเป็นกรรมของฉันและปุยฝ้ายที่ตอนนี้เราทั้งสองคนันกลายเป็นเพื่อนกันซะงั้น

 

            พัดชา...” แม่เปิดประตูชะโง้กหน้าเข้ามาแล้วกวักมือให้ฉันออกไปข้างนอก

 

แม่อ่ะ หนูกำลังจะไปแล้วแท้ๆ

 

ก็ลูกไม่ออกมาสักทีนิฉันกับแม่เดินลงบันไดพร้อมๆกัน

 

ใครเหรอคะแม่?” ฉันถามพลางเลิกคิ้วอย่างสงสัย

 

ไม่รู้จักเหมือนกัน แม่ว่าจะออกไปกับลูกเนี่ย เห็นหน้าตาไม่ไว้วางใจแล้วทำไมแม่ไม่บอกว่าหนูไม่อยู่ล่ะ=_=

 

ฉันเปิดประตูออกไปก็พบว่ามีชายแปลกหน้ายืนเอามือไขว้หลังอยู่สองคนสวมแว่นดำหนาเตอะ หน้านิ่งตัวแข็งทื่อปานหุ่นยนต์ คะ...ใครกันหว่า?-[]-

 

พวกคุณเป็นใครคะ?” ฉันแทบจะอ้าปากพะงาบๆออกมาเมื่อจู่ๆทั้งสองควักบัตรอันเล็กกระจิ๊ดริดให้ดู

 

บอดี้การ์ด

 

มันอ่านว่าอะไรน่ะลูก...บอ อะไรอ่ะ บอบี้ บอ...?”

 

เอ่อแม่คะ เมื่อกี้แม่ลืมปราด้าไว้หลังบ้านใช่ไหมคะ ระวังนกจะอึใส่อีกนะ รีบไปดูเถอะค่ะฉันดันร่างท้วมๆของผู้เป็นแม่เข้าไปข้างในโดยไม่ต้องออกแรงมากเพราะพอแม่ได้ยินว่าปราด้า ท่านก็ติดเทอร์โบวิ่งเข้าไปข้างในด้วยความเร็วแสง

 

บอดี้การ์ดแม่ของเวกัสใช่ไหมคะ...” ฉันถามออกไปเมื่อสังเหตุเห็นรถสีดำมันวาวที่จอดอยู่หน้า ตอนที่ฉันกำลังจะออกไปจากบ้านของเวกัสฉันก็เห็นรถคันนี้จอดอยู่

 

ครับ ท่านอยากพบคุณใจฉันแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อรู้ว่าเขาอยากพบฉัน

 

ฉันไม่อยากไปพบเขาเลย!

 

บอกคุณท่านว่าหนูจะไม่ไปยุ่งกับลูกเขาแล้ว นะคะ พี่ช่วยบอกเขาหน่อยได้ไหมฉันพูดขอร้องพลางทำแววตาอ้อนวอน

 

ไม่ได้ครับ ผมขัดคำสั่งคุณท่านไม่ได้ขัดไม่ได้...หมายความว่าฉันต้องออกไปพบใช่มั้ย?

 

เขาจะฆ่าฉันทิ้งรึเปล่า...ถ้าจู่ๆเขาเกิดอาการกำเริบขึ้นมา ฉันจะถูกเขาฆ่าทิ้งไหม!!!



 


ก็ไม่รู้สินะ ฮิ T^T หลังๆนี้แต่งไปสงสารนางเอกไป นางรับเรื่องที่ต้องทุกข์ใจหลายอย่างเลย งื้อออTT ตอนนี้แต่งใกล้จบแว้วว ดีใจจังฮ่าๆๆๆ คิดว่าจะแต่งไม่จบซะละเรื่องนี้เพราะหนักใจอยู่ว่าเอาไงต่อไปดี เลยจัดการเปลี่ยนเป็น นางเอกpart พระเอกpart จะได้แต่งง่ายกว่า ต้องขอโทษจริงๆนะคะที่ทำให้ผู้อ่านสับซน จนปัญญาจริงๆเข้าค่ะT^T
แต่ก็ขอขอบคุณลีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านและกดแอดแฟบไว้นะคะ ปลื้มใจจริงๆ ขอบคุณพี่ๆที่เข้ามาคอยคอมเม้นท์ให้ สัญญาว่าหนูจะรีบแจ้นเข้าไปอ่านนิยายพี่แน่นอน
สุดท้ายนี้ ถ้าเค้าเปิดเรื่องใหม่อย่าลืมติดตามด้วยน้าคะ รอว่างก่อน แฮ่ๆ ไม่อย่างนั้นไรท์จะดำเนินเรื่องได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ (นี่ที่แต่งได้เกือบจะจบเพราะวันหยุดสามวันแท้ๆเลยนะเนี่ย ขอบคุณสวรรค์Y/\Y)

 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

135 ความคิดเห็น

  1. #110 phakh (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 20:16
    แม่เวกัสทำไมโหดจัง....อาการกำเริบรึป่าว??? คุณแม่เริ่มมีบทบาท5555
    #110
    0
  2. #87 AFsugarstory (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 00:15
    ต้องติดตามตอนต่อไปซินะ
    #87
    0
  3. #86 AFsugarstory (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 00:14
    เซร่านี่แปลกๆจังอยากรู้ว่าจะเป็นพี่น้องเดียวกับเวกัสไหม

    ส่วนพัดชาทำไมเธอไม่โต้ตอบละ แงๆ

    เวกัสนายเอาใครมาหาพัดชาเนี้ย ไม่ยักรู้ว่ามีบอดี้การ์ดด้วย 
    #86
    0
  4. #77 Praew (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 22:20
    ปัดโธ่คุณแม่ เดี๋ยวก็ความดันขึ้นหรอกค่ะ เส้นเลือดในสมองแตกตายพอดี

    ว่าแต่ยัยเซร่านี่ใคร ตกลงนางเป็นคนยังไง ไว้ใจไม่ค่อยจะได้ -.,- ยังไงก็ไม่ถูกชะตา

    แล้วเวกัสจะทำไงอ่ะ เรื่องของหัวใจ จะขัดแม่ตัวเองได้หรือเปล่านะ
    #77
    0