เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 7 : ตอนที่ ๐๗ ส่านอ๋อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,584 ครั้ง
    22 มิ.ย. 60

ตอนที่ ๗ ส่านอ๋อง

ส่านอ๋องหันมามองพวกเรา เขายิ้มๆ กวาดตามองเสี่ยวชีรอบหนึ่งก่อนจะหันมาทางข้าแล้วพลันชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปเล็กน้อยแทบสังเกตไม่เห็น ส่านอ๋องกะพริบตาคล้ายครุ่นคิดบางอย่าง เขาหันกลับไปมองพวกคุณชายที่เพิ่งวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไป จากนั้นเงยมองไปรอบๆ คล้ายมองหาบางสิ่ง ข้ามองตามอย่างอยากรู้ เขามองอันใดอย่างนั้นหรือ? ส่านอ๋องถอนหายใจเสียงเบา สีหน้าของเขาคล้ายจะปลงตก

คนพวกนั้นช่างโชคร้ายนัก ยุ่งกับใครไม่ยุ่ง มายุ่งกับคนของพี่สี่ ไม่ตายครานี้จะตายคราไหน เฮ้อ อมิตาพุทธ

ข้าเลิกคิ้วเมื่อได้ยินส่านอ๋องพึมพำพลางส่ายหน้า ส่วนเสี่ยวชีนั้นมิได้ยินอันใด มัวแต่เคลิบเคลิ้มไปกับความสง่างามน่ามองของส่านอ๋อง ข้าสะกิดเรียกเสี่ยวชีเพื่อให้เอ่ยขอบคุณพร้อมกัน บุรุษชุดลายไผ่เขียวสบายตาไม่ต่างจากบุคลิกโบกมือไปมาแย้มยิ้มอย่างเป็นกันเอง

มิได้ๆ คนกันเอง พวกเจ้ากำลังกลับวังหย่งเฮ่าใช่หรือไม่?”

ขอรับ

อ่า หากไม่รังเกียจนั่งรถม้าไปพร้อมกันเถิด เราเองก็จะไปรอพบท่านพี่เช่นกัน ป่านนี้คงกลับจากวังแล้วกระมังส่านอ๋องหัวเราะเสียงนุ่มแล้วเอ่ยชวนอย่างหวังดี

เอ่อ...” ข้าคิดจะปฏิเสธ ขึ้นรถม้ากับส่านอ๋องมิใช่ความคิดที่ดีนัก พวกเราเป็นแค่ข้ารับใช้จะเสนอหน้าไปนั่งร่วมกับเจ้านายได้อย่างไร อีกอย่างหากมีผู้ใดมาพบเห็นจะนำไปนินทาได้ ข้ากำลังตอบปฏิเสธไปแต่เสี่ยวชีกลับชิงตอบรับตัดหน้าไปอย่างรวดเร็ว เสียงดังชัดเจนกลบเสียงของข้าไปหมด

ขอรับ ไม่รังเกียจเลยขอรับ!”

หึๆ ตามมาทางนี้ส่านอ๋องยิ้มขำ ไม่ใส่ใจเจตนาแอบแฝงอันชัดแจ้งของเสี่ยวชี เขาผายมือเชิญพวกเราไปขึ้นรถม้า ข้ายืนกลอกตาเอือมระอาใส่หลังเสี่ยวชีที่กระตือรือร้นเดินตามส่านอ๋องไป เจ็ดน้อยสักวันเจ้าต้องโดนหนุ่มหล่อหลอกไปขายเป็นแน่ ข้ายืนลังเลใจครู่หนึ่งก่อนจะถูกเสี่ยวชีลากขึ้นรถม้า ข้าขัดขืนไม่ยอมตามไปง่ายๆ เสี่ยวชีก็ถลึงตาใส่พร้อมกับกระซิบข่มขู่

นี่เป็นโอกาสงามของข้า เจ้าอย่าได้มาขัดขวาง

ข้ายอมอย่างเสียมิได้ เมื่อขึ้นไปนั่งกันเรียบร้อยรถม้าก็ค่อยๆ ออกตัว การขึ้นมานั่งรถม้านี้มีทั้งดีและไม่ดี ข้อดีทำให้คนในวังเกรงใจพวกข้ามากขึ้น ไม่คิดรังแกมากนัก ส่วนข้อเสีย อาจถูกนินทาว่าอยากตะกายขึ้นเกาะกิ่งไม้สูงก็เป็นไปได้ ยิ่งไปกว่านั้นอาจจะถูกพวกหมั่นไส้รังแกมากกว่าเดิมก็เป็นไปได้ ช่างเถิด ในเมื่อขึ้นมาแล้วก็ต้องตามน้ำไป หากมีอะไรเกิดขึ้นค่อยแก้ไขไปตามสถานการณ์ หลังจากครุ่นคิดอยู่นานข้าก็เงยหน้าขึ้นมา เห็นส่านอ๋องจ้องข้าอยู่ก่อนแล้ว พอเห็นข้ามองไปเขาก็ยิ้มให้พลางผงกศีรษะ จากนั้นก็หันไปตอบคำถามของเสี่ยวชีไม่มีท่าทางรำคาญใดๆ

ข้ามองส่านอ๋องอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงหลุบตาลง

ได้ยินมาว่าส่านอ๋องเป็นพระโอรสที่เกิดจากนางกำนัลชั้นผู้น้อย ตอนถือกำเนิดมารดาของเขาได้สิ้นใจตายไป ส่านอ๋องจึงได้นางสนมชั้นสูงรับไปเลี้ยง และผู้ที่รับเขาไปเลี้ยงก็คือหวงกุ้ยเฟย พระมารดาของฉินอ๋อง ด้วยเหตุว่าต้องการให้พระโอรสของนางมีเพื่อนเล่นในวัยใกล้เคียงกัน องค์ฮ่องเต้ก็อนุญาตเห็นดีเห็นงาม นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉินอ๋องกับส่านอ๋องสนิทสนมมากกว่าพี่น้องคนอื่นๆ

ส่านอ๋องมีหน้าตาที่เรียกได้ว่าหล่อเหลา แต่หากเทียบกับฉินอ๋องแล้วนับว่ายังห่างไกลกันนัก แม้จะมิอาจเทียบเหล่าพี่ชายแต่ส่านอ๋องก็มีบุคลิกเย็นตาสบายใจน่าเข้าหา ทำให้เขามิได้ด้อยกว่าเหล่าพี่น้องมากนัก ในอนาคตข้างหน้าส่านอ๋องอภิเษกกับท่านหญิงผู้หนึ่งที่มีนิสัยร้ายกาจ ข้าเห็นเขาทำหน้าอมทุกข์แทบทุกวัน คราวนี้หวังว่าส่านอ๋องจะผ่านพ้นไปได้ เฮ้อ ข้าเองคงช่วยอันใดเขามิได้ นอกเสียจากเป็นกำลังใจอยู่ห่างๆ

ถึงแล้ว!” เสี่ยวชีชะโงกหน้าออกไปมองทางหน้าต่างแล้วหันมาบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริง เป็นเสี่ยวชีนี่ดีนัก มิต้องคิดอะไรมากมาย อยากจะทำสิ่งใดก็ทำ จากนี้ไปข้าซึ่งเป็นผู้ใหญ่กว่าต้องคอยระวังให้เขาน่าจะดี

รถม้าจอดสนิทที่หน้าประตูวังหย่งเฮ่า ส่านอ๋องลงจากรถม้าเป็นคนแรก เขาคอยช่วยเหลือพวกข้าลงจากรถม้า สมแล้วที่เหล่าสาวหนุ่มจะคลั่งไคล้ท่านอ๋องผู้นี้อย่างหนัก อย่าได้เอ่ยถามเจ้าแมวของข้า รายนั้นไม่สนสิ่งใดทั้งสิ้น ยิ่งต้องมาดูแลทำตัวเป็นสุภาพบุรุษเช่นส่านอ๋องอย่าได้ฝันว่าฉินอ๋องจะทำ เฮ้อ เจ้าแมวผู้เย็นชา

ส่านอ๋องเดินนำพวกเราเข้าไปยังวังหย่งเฮ่า เหล่าคนรับใช้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าต่างพากันมองมาด้วยดวงตาเบิกโต เสี่ยวชีที่เดินตามหลังส่านอ๋องยิ้มกระหยิ่มอย่างภาคภูมิใจ เขาหันมาหัวเราะกับข้าคิกๆ เหมือนเด็กน้อย แล้วหันกลับไปวางมาดยืดตัวเชิดหน้าเดินตามส่านอ๋อง ยังมิทันได้เดินไปถึงไหนส่านอ๋องคนนำขบวนก็ผงะถอยหลังพร้อมร้องเสียงหลง

เหวออออ พี่สี่!”

เมื่อคืนก่อนจะหนีกลับวังไปเจ้าสร้างเรื่องดีๆ อันใดไว้งั้นรึ?”

เบื้องหน้าพวกเราปรากฏแมว เอ๊ย พยัคฆ์แสยะเขี้ยวคมอย่างน่ากลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำปราดเปรียวแผ่รังสีคุกคามพุ่งตรงเข้าใส่ส่านอ๋อง ดวงตาเรียวคมเย็นยะเยือกราวกับจะแช่แข็งผู้คนได้ ฉินอ๋องเอ่ยถามเสียงลอดไรฟันคล้ายไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก ส่านอ๋องรีบฉีกยิ้มรับก่อนจะเอ่ยอธิบายเสียงค่อย

พี่สี่ ข้าเพียงหวังดีต่อท่าน เมื่อวานนี้เห็นท่านมีท่าทางหงอยเหงาจึงได้ให้คนไปรับนักดนตรีมาบรรเลงคลายความเหงาแก่ท่าน โอ๊ย! ใจเย็นๆ พี่สี่!” ส่านอ๋องร้องโอดโอยเมื่อถูกฉินอ๋ององค์โทสะลงตะครุบ เอ๊ย คว้าคอเสื้อไว้แน่น ยิ่งพูดแก้ต่างก็ยิ่งส่งผลให้ใบหน้าคมคายเย็นเยียบยิ่งขึ้น บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนาวสะท้านเหมือนเกิดอาเพศ ข้ากับเสี่ยวชีขยับเข้าหากันตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเย็น มันหนาวจริงๆ มิใช่เพียงเปรียบเปรย

อยู่ดีๆ เหตุใดถึงโชคร้ายเช่นนี้ เรื่องดีๆ ที่ส่านอ๋องทำไว้เมื่อคืนคือเรื่องใดกันแน่ถึงทำให้ฉินอ๋องโมโหจนจะแช่เย็นผู้คนทั้งวังเช่นนี้ เมื่อคืน? นักดนตรี? อ่า! หรือว่าจะหมายถึงชายคณิกาเจียวเพ่ยเจวียนผู้นั้น!? นี่มันเรื่องอันใด มิใช่ฉินอ๋องแต่เป็นส่านอ๋องเรียกมาอย่างนั้นรึ? ข้าคล้ายมีดนตรีรื่นเริงบรรเลงขึ้นมาในใจแต่มันก็วูบดับไปอย่างรวดเร็ว อย่างไรเสียผลลัพธ์มันก็ออกมาเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดเชิญมาก็ตาม สุดท้ายฉินอ๋องก็หลงใหลได้ปลื้มเจียวเพ่ยเจวียนคนนั้นมิใช่รึ? ถึงได้กลับไปตอนสายโด่งเช่นนั้น หึ!

ข้าหวังดีต่อท่านจริงๆ โอ๊ย! พี่สี่ อย่าใช้ความรุนแรงต่อหน้าเด็กสิส่านอ๋องที่เกือบโดนแช่แข็งรีบนำพวกเราที่อยู่ด้านหลังเป็นตัวประกัน ข้ากับเสี่ยวชีถอนหายใจออกมาพร้อมกัน ส่านอ๋องนี่กลัวพี่ชายจนใช้ทุกอย่างมาอ้างจริงๆ แล้วใช้พวกเราที่เป็นเด็กรับใช้ในวังมาอ้างมันจะไปรอดได้อย่างไร

ฉินอ๋องเหลือบตามามองพวกข้าแวบหนึ่งแล้วปล่อยมือจากคอเสื้อน้องชาย ส่านอ๋องทำหน้าโล่งใจวูบหนึ่งแล้วคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา เขาหันมามองพวกข้าพร้อมกับขยิบตาให้ จากนั้นก็หันไปคุยกับฉินอ๋องที่มองมายังข้านิ่งๆ สีหน้าของเขายังนิ่งสงบเช่นเดิม แต่นัยน์ตาคู่งามกลับมีความไม่พอใจวูบผ่าน ทำไมเล่า? ส่านอ๋องเห็นพี่ชายจ้องมองพวกข้าก็คิดขึ้นมาได้จึงเอ่ยปากอธิบายเรื่องราว

ข้าเจอเด็กสองคนนี้กำลังลำบากจึงพามาด้วย จำได้ว่าเป็นเด็กรับใช้ที่วังของท่าน

“.....” ฉินอ๋องพยักหน้าแข็งๆ รับแล้วพึมพำบางอย่างพร้อมทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจ ส่านอ๋องเห็นพี่ชายยังอารมณ์ไม่ดีก็เอ่ยชักชวนไปจิบน้ำชาผ่อนคลายอารมณ์ เล่นหมากกระดานสักตาสองตาด้วยกัน ฉินอ๋องเหลือบมองน้องชายแล้วเอ่ยสั่งอย่างห้วนๆ

ไปลานประลอง

พอได้ยินพี่ชายเอ่ยเท่านั้นแหละ ส่านอ๋องแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา ฉินอ๋องทำเสียงหึสะบัดชายแขนเสื้อหมุนตัวเดินออกไปพลางหักข้อมือดังกร้วมๆ ส่านอ๋องที่ได้ยินถึงกับตัวสั่นด้วยความกลัว เขาเอ่ยตัดพ้อตามหลังพี่ชายไป

ตัวเองได้กินไปแล้วแท้ๆ ได้ยินว่ากินจนสายโด่งยังจะมาทำร้ายข้าอีก

หุบปาก! ข้ามิได้กินอะไรทั้งนั้น หากยังพูดพล่อยๆ ให้ผู้คนเข้าใจผิด ข้าจะเพิ่มเวลาประลองเป็นครึ่งชั่วยามฉินอ๋องหันขวับมาตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่สามารถฆ่าผู้คนได้ ส่านอ๋องสะดุ้งเฮือกรีบพยักหน้ารับปากอย่างรวดเร็ว

ข้าไม่พูดและจะไม่ทำอีกแล้ว พี่สี่ยกโทษให้ข้าด้วยเถิด

หนึ่งเค่อฉินอ๋องยอมลดเวลาลงให้แล้วหันตัวเดินต่อไป ส่านอ๋องคอตกค่อยๆ เดินตามพี่ชายเพื่อไปถูกอีกฝ่ายทรมาทรกรรมบนลานประลอง

ข้ามองแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ไม่ได้กิน? แปลว่าเขาไม่ได้มีอะไรกับเจียวเพ่ยเจวียนคนนั้นงั้นรึ!? ข้าคล้ายจะยินดีขึ้นมาเล็กน้อย เอ๋ แล้วทำไมเจียวเพ่ยเจวียนผู้นั้นถึงได้คิดไปไกลถึงเพียงนั้นเล่า หรือว่ายังไม่ถึงเวลากันนะ อาจจะเป็นปีหน้าก็เป็นไปได้ ข้าถอนหายใจ อย่างไรเสียก็แอบดีใจที่เจ้าแมวเหมียวไม่กินปลาย่างหอมๆ ตัวนั้น 

ข้ามองตามสองพี่น้องแล้วยิ้มขบขันออกมา ส่านอ๋องพยายามเดินช้าเท่าที่จะช้าได้ พอฉินอ๋องหันมาก็ทำเป็นกระตือรือร้นเดินไปหา พอพี่ชายหันกลับไปส่านอ๋องก็กลับมาก้าวเท้าเนิบๆ อีกครั้ง ข้าเห็นฉากนี้จนชินตา เวลาฉินอ๋องอารมณ์ไม่ดีจะเรียกคนโชคร้ายขึ้นประลองกับตัวเองเพื่อระบายอารมณ์ ข้าเองก็อยากไปชมการประลองพลังวิเศษของสองอ๋อง อย่างที่เคยบอกไว้ข้าชอบดูคนใช้พลังวิเศษมาก เมื่อครั้งยังเป็นที่โปรดปรานข้ามักไปนั่งดูเหล่าองครักษ์ฝึกซ้อมเป็นประจำ

กลับกันเถอะข้าหันมาสะกิดบอกเสี่ยวชีที่ยังยืนเหม่อมองส่านอ๋อง หวังแค่ว่าเจ็ดน้อยจะไม่ตกหลุมรักส่านอ๋องคนนั้นจริงๆ เฮ้อ ชีวิตที่ตกหลุมรักคนเป็นอ๋องนั้นไม่จบแบบอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขหรอก ตัวข้ารู้ดี และทราบด้วยว่าเสี่ยวชีเจ้าเด็กเพ้อฝันนี่คาดหวังอันใดอยู่ ความสุขของเขาไม่ใช่แบบที่ได้เป็นคนโปรดของอ๋องหรอก เสี่ยวชีหันมายิ้มพร้อมกับพยักหน้า พวกเราสองคนเดินไปยังเรือนนอนเพื่อเก็บของที่ซื้อมา แต่ยังไม่ทันเดินไปไกลก็มีกลุ่มผู้คนวิ่งเข้ามาชี้หน้าข้าพร้อมร้องตะโกนเสียงดัง

ท่านพ่อบ้านหม่า มันอยู่ที่นี่ จับมันเลย! ไอ้หัวขโมย!”

เอ๊ะ เหตุการณ์นี่คุ้นๆ นะ

ข้ายืนนิ่งเห็นผู้คนพุ่งเข้ามาหาพร้อมกับตะโกนด่าทอ พอกวาดสายตาไปมองก็พบว่าเป็นพวกคนรับใช้ที่ชอบเอาเปรียบข้านั่นเอง พวกมันดึงพ่อบ้านหม่าที่มีรูปร่างอ้วนกลมมาอย่างยากลำบาก เสี่ยวชีมองคนพวกนั้นที่ต่างถือไม้มาคนละอันอย่างวิตกกังวล แต่ข้านั้นยืนอย่างสงบ อืม เห็นพ่อบ้านหม่ามาด้วย ข้าก็โล่งอกขึ้นมาทันที มั่นใจได้ว่าจะไม่ถูกใส่ร้ายโดยมิได้เอ่ยอธิบายใดๆ อีกเป็นครั้งที่สอง

หัวขโมย! หัวขโมย! หัวขโมย!”

เสี่ยวชีจับมือข้าแน่นเขามองไปรอบๆ อย่างหวาดหวั่น ข้าเพียงตบไหล่ของเขาเบาๆ แล้วหันไปมองพ่อบ้านหม่าที่กำลังเช็ดเหงื่อหอบแฮกจากการถูกลากให้วิ่งมาที่นี่ ข้าคลี่ยิ้มเบาบางแล้วเอ่ยถามพ่อบ้านหม่าอย่างนอบน้อม

พ่อบ้านหม่า มีอะไรหรือขอรับ?”

พ่อบ้านหม่ายังคงมีอาการหายใจแรงมองข้าพลางหรี่ตาพิจารณา เห็นข้ามีท่าทีใจเย็นและสงบนิ่งทำให้เขาแปลกใจมาก พ่อบ้านหม่าไม่พูดอันใดพยักหน้าไปมองคนที่ลากเขามา ข้าจำได้ว่ามันเป็นหนึ่งในนกหงส์หยกของเสี่ยวชีนั่นเอง เป็นตัวหัวหน้าที่มักจะใส่เสื้อผ้าสีเหลืองสด มันแสยะยิ้มเยาะเย้ยข้าแล้วล้วงเอาของในเสื้อออกมา เป็นตลับเงินใส่เข็มเย็บผ้าและตลับยาทองคำที่ข้าลืมไว้ที่เรือนนอน

เสี่ยวชีเห็นก็พึมพำว่าเขาเก็บลงไปในหีบใส่ของของข้าแล้ว ถ้าเช่นนั้นพวกมันคงจะไปค้นหีบของข้าอีกเช่นเคย ไม่นึกเลยว่าวันนี้พวกมันจะมาค้นข้าวของของข้าอีกแล้ว

หูจิ้งถิง! เจ้าขโมยมันมาใช่หรือไม่? ของราคาแพงเช่นนี้คนอย่างเจ้าไม่มีปัญญาซื้อหรอก!”

พี่ถังซานท่านไปพบที่ใดรึ? ข้าเก็บมันไว้ในหีบใส่ของส่วนตัวนี่น่าข้าเอ่ยถามกลับไปด้วยสีหน้าแปลกใจ ถังซานผู้นั้นชะงักเงียบไปไม่คิดว่าจะถูกย้อนกลับ คนรอบข้างเริ่มเงียบแล้วหันไปมองถังซานที่อึกๆ อักๆ มันคงไม่กล้าบอกว่าตนเองไปค้นจากหีบของข้าแน่น ถ้ามันทำเช่นนั้นย่อมหมายความว่ามันมีเจตนาลักขโมยของเช่นกัน พ่อบ้านหม่าเหลือบตาไปมองด้วยสายตาคมกริบ ถังซานสะดุ้งแล้วตวาดใส่ข้าเสียงดัง

หุบปาก! ยังไม่ตอบคำถามมาอีก เจ้าขโมยมาใช่หรือไม่!?”

ข้าถอนหายใจแล้วหันไปเอ่ยกับพ่อบ้านหม่าที่ยืนเงียบ

พ่อบ้านหม่า นี่คือของของข้า ข้าไม่ได้ลักของผู้ใดมา

ผู้ใดจะไปเชื่อคำพูดของเจ้ากัน ของราคาแพงเช่นนี้เจ้าจะมีปัญญาซื้อรึ? นอกเสียจากไปขโมยมันมา!”

ใช่ๆ! ข้าได้ยินมาว่าตลับเงินใส่เข็มของท่านแม่นมชิวหายไป เป็นเจ้าสินะที่ขโมยมัน!”

แล้วยังตลับยาทองคำนี่อีก เจ้าคิดว่าคนธรรมดาๆ ที่ไหนจะมีสิ่งนี้กัน!”

พรรคพวกของถังซานเอ่ยสนับสนุนไปในทางเดียวกัน ข้าได้ยินก็อดแปลกใจมิได้ แม่นมชิวงั้นรึ? เฮ้อ ไม่ว่าชีวิตก่อนหรือชีวิตนี้ข้าช่างโชคร้ายนัก การขโมยเล็กๆ น้อยๆ ที่ข้าเจอในอดีตมีแม่นมชิวเป็นผู้อยู่เบื้องหลังนั่นเอง ข้ารู้อยู่แล้วละ คนอื่นๆ ถึงได้ทำเป็นมองไม่เห็นว่าข้าถูกรังแกอย่างไรเล่า

แม่นมชิวมิชอบข้านัก รวมไปถึงพวกนายบำเรอของฉินอ๋องด้วย ข้าเข้าใจนางอยู่บ้าง นางแค่ปรารถนาอยากให้ฉินอ๋องอภิเษกกับสตรีที่มีหน้าตาฐานะเท่าเทียมกัน และเติบโตรุ่งเรืองกลายเป็นผู้อยู่เหนือบัลลังก์มังกรทอง มิใช่หมกมุ่นอยู่กับเหล่านายบำเรอ พอหมดความโปรดปรานนางก็มิได้มายุ่มย่ามกับข้าอีก มีความเป็นไปได้อย่างมากที่นางอาจจะเป็นผู้วางยาพิษคุณชายหมิงแล้ววางแผนโยนความผิดมาใส่หัวข้า

ข้ามิได้ขโมยมา เป็นท่านองครักษ์หลิวจิ้นเป็นผู้มอบให้ข้ายังคงยืนยันด้วยท่าทางสงบนิ่ง

น่าขำนัก! หูจิ้งถิง เจ้าจะโกหกอันใดก็โกหกให้แนบเนียนกว่านี้หน่อยมิได้รึ? สมแล้วที่เจ้ามันโง่! ของเหล่านี้เกรงว่าเบี้ยเลี้ยงทั้งชาติของหลิวจิ้นก็ไม่มีปัญญาจ่าย!”

ข้ายืนเงียบไม่เถียงอันใด อันที่จริงก็เคยสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเหตุใดจิ้นเกอถึงได้มีของราคาแพงเช่นนี้ ข้าไม่ต่อปากต่อคำกับพวกถังซานที่มองมาอย่างสะใจนักหนา หันไปมองพ่อบ้านหม่าที่เม้มปากด้วยสายตาขอความเที่ยงธรรม ในที่สุดพ่อบ้านหม่าก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีสักเท่าไร

เจ้าบอกว่าได้ของมาจากหลิวจิ้นงั้นรึ?”

ขอรับ

ของเหล่านี้มีราคาแพงมาก โดยเฉพาะยานี้มีเพียงเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่มีได้...”

ข้าเงียบไม่เอ่ยอันใดออกไป ทำเพียงยืนมองพ่อบ้านหม่าที่เริ่มมองข้าอย่างลำบากใจ ยังไม่ทันที่พ่อบ้านหม่าจะเอ่ยอันใดต่อ พวกถังซานก็ตะโกนเสียงดังให้พวกคนงานจับตัวข้าคุกเข่าลงกับพื้น

จับหัวขโมยคุกเข่าลง จับมันเร็วเข้า!”

เสี่ยวชีร้องอย่างตกใจแล้วหันไปต่อว่าถังซาน

ถังซาน! เจ้าไปค้นของของจิ้งถิงนับว่าเป็นความชอบแบบใด!? เจ้าเองก็ขโมยของของจิ้งถิงไปมากมาย แม้แต่เสื้อกับเครื่องประดับที่เจ้าใส่อยู่ก็เป็นของจิ้งถิงทั้งนั้น เจ้าคนน่ารังเกียจ!”

หุบปากซะเสี่ยวชี เจ้าอยากเดือดร้อนด้วยงั้นรึ?” ถังซานแสยะยิ้มไม่รู้สึกรู้สาต่อสิ่งที่เสี่ยวชีต่อว่า เจ้าเจ็ดน้อยถูกพวกมันลากออกไปนอกวง เหลือเพียงข้าที่ถูกบังคับให้คุกเข่าลงกับพื้น

ข้าเหลือบขึ้นไปมองถังซานที่มีสีหน้าเยาะเย้ยถูกอกถูกใจที่เห็นข้าคุกเข่าอยู่เช่นนี้ เฮ้อ ให้ตายเถิด ถังซาน นี่เจ้าไม่เห็นสีหน้าของพ่อบ้านหม่าเลยงั้นรึ? เด็กน้อยเอ๊ย ข้าไม่สนใจถังซานหันไปมองพ่อบ้านหม่าที่มีสีหน้าเขียวคล้ำ แน่ละ ถังซานตะโกนสั่งข้ามหน้าข้ามตาพ่อบ้านหม่าราวกับมีอำนาจเหนือเขา อีกอย่างพ่อบ้านหม่ายังมิได้พูดอันใดก็พูดตัดหน้าอีก

พวกเจ้า...”

เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดพวกเจ้าถึงมารวมตัวกันที่นี่เสียคึกคัก?” ยังไม่ทันที่พ่อบ้านหม่าจะเอ่ยอันใดก็มีเสียงนุ่มๆ สบายหูดังขึ้นเสียก่อน ส่านอ๋องบุรุษหนุ่มชุดเขียวต้นไผ่เดินมาพร้อมกับเจ้านายของวังหย่งเฮ่า

ถวายบังคมฉินอ๋อง ถวายบังคมส่านอ๋อง

ผู้คนโดยรอบผวาตกใจรีบก้มตัวทำความเคารพฉินอ๋องที่มีใบหน้านิ่งเรียบคาดเดาอารมณ์ได้ยาก พ่อบ้านหม่าเองก็ตกใจมิใช่น้อยที่เห็นเจ้านายมาปรากฏตัว ข้าเองก็ตกใจที่ทั้งสองเดินกลับมา เฮ้อ ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างแล้ว เพราะเหตุการณ์พวกนี้มิเคยเกิดขึ้นในอดีต หรือข้ากลับมายังอดีตจึงทำให้ทุกอย่างบิดเบือนไป

ส่านอ๋องโบกพัดลายใบไผ่ไปมาในมือ เขาเดินยิ้มๆ เข้ามาหยุดยืนตรงที่พ่อบ้านหม่ายืนอยู่แล้วหันมามองข้าที่คุกเข่ากับพื้นอย่างแปลกใจ ส่านอ๋องมองไปโดยรอบแล้วพับพัดในมือชี้ไปยังพ่อบ้านหม่าเพื่อต้องการคำตอบ แต่ก่อนที่พ่อบ้านหม่าจะอธิบายออกไปก็มีบุรุษอีกคนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าวิตก ข้าเงยหน้าไปมองเห็นเป็นจิ้นเกอที่วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นห่วง แต่ผู้ที่วิ่งฝ่าวงล้อมมาที่ข้าเร็วที่สุดกลับเป็นบุรุษที่ข้าต้องมองด้วยสายตาเฉยชา

นี่อะไรกันรึ? เหตุใดถิงถิงน้องรักถึงได้คุกเข่าบนพื้นแบบนั้นเล่า มาๆ ลุกขึ้นเสีย โธ่ น้องคนงามของพี่เฉิน เหตุใดต้องมาคลุกฝุ่นดินเช่นนี้ได้รองหัวหน้าองครักษ์เฉินถีบคนที่จับข้าคุกเข่าล้มระเนระนาดแล้วเข้ามากอดข้าไว้พร้อมกับพยุงลุกขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาทรงภูมิเฉกบัณฑิตมองข้าด้วยความเวทนาสงสาร เขาเอ่ยปลอบใจข้าพร้อมกับปัดฝุ่นบนชุดให้ คร่ำครวญเล่นใหญ่จนข้าทำอะไรไม่ถูก 

ข้ามองเขาแล้วขมวดคิ้ว ประเดี๋ยวก่อน ข้าไปสนิทสนมกลมเกลียวกับท่านตั้งแต่เมื่อไรรองหัวหน้าองครักษ์เฉิน!? พอเห็นข้ามองเขาอย่างหวาดระแวง รองหัวหน้าองครักษ์เฉินก็ยิ้มกว้างออกมาแล้วหันขวับไปไถ่ถามพ่อบ้านหม่าที่ยืนนิ่งไม่รู้จะทำเช่นใดต่อ

พ่อบ้านหม่า นี่มันอะไรกันขอรับ!? เหตุใดถิงถิงต้องคุกเข่าเช่นนี้

พ่อบ้านหม่ากำลังจะอ้าปากอธิบายแต่น่าสงสารถูกคนแย่งชิงไปอีกจนได้

รองหัวหน้าองครักษ์เฉิน ปล่อยตัวเจ้าหัวขโมยนี่เถิดขอรับ! มันขโมยของมาจะต้องได้รับโทษ!” ถังซานตะโกนตัดหน้าพ่อบ้านหม่าที่ขมวดคิ้วหน้าตึงเรียบร้อยแล้ว สีหน้าถังซานบิดเบี้ยวเหมือนโกรธแค้นข้ามากกว่าเดิม รองหัวหน้าองครักษ์เฉินก้มมองหน้าของข้าแล้วหันไปมองถังซานด้วยสายตาเย็นชา   

หุบปาก! ข้าถามพ่อบ้านหม่า เจ้าเป็นตัวอันใดถึงได้มาสอด ขโมยงั้นรึ? ขโมยสิ่งใดกัน? หน้างามๆ อย่างถิงถิงจะไปเป็นขโมยอันใดได้!”

ถังซานสะอึกไปก่อนจะกัดฟันยื่นของเหล่านั้นมายืนยันสิ่งที่มันพูด

แต่มันขโมยของพวกนี้มาจริงๆ นะขอรับ!”

รองหัวหน้าองครักษ์เฉินมองไปแล้วแค่นหัวเราะ จิ้นเกอที่ถูกกันอยู่ข้างนอกเมื่อเห็นของที่ว่าเขาก็เอ่ยขึ้นมาทันที

นั่นเป็นของที่ข้าให้แก่จิ้งถิง!”

อย่ามาโกหกช่วยมันหลิวจิ้น คำโกหกของเจ้ามันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย ของราคาแพงพวกนี้เจ้าจะมีมันได้อย่างไรกันถังซานเอ่ยเยาะเย้ย จิ้นเกอขมวดคิ้วแล้วเอ่ยต่อว่า

ท่านอ๋องมอบเป็นรางวัลแก่ข้า

ถังซานได้ยินก็หน้าซีดเผือด คนอื่นๆ ได้ยินก็ชักสีหน้าเช่นกัน มองไปยังสิ่งของที่อยู่ในมือถังซานแล้วส่ายหน้าถอนหายใจ พวกเขามองจิ้นเกออย่างผิดหวัง คงคิดว่าจิ้นเกอโกหกเพื่อช่วยข้า แต่ข้านั้นรู้จักจิ้นเกอ เขาเป็นชายที่ซื่อสัตย์จนซื่อบื้อ ไม่มีทางที่จะโกหก นี่ไม่นับว่าโกหกต่อหน้าคนถูกพาดพิงเช่นท่านอ๋องด้วยนะ บางคนอาจจะหลงลืมไปแล้วว่าฉินอ๋องยืนอยู่ที่นี่ด้วย ถังซานที่เสียขวัญไปเล็กน้อยก็แสยะยิ้มออกมาแล้วเอ่ยตอบกลับ

โธ่ ท่านอ๋องจะมอบตลับเข็มเย็บผ้าให้กับองครักษ์เช่นเจ้าน่ะรึ? แล้วนี่ก็เป็นยาล้ำค่าที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่จะครอบครองมันได้ เจ้าทำสิ่งใดสำเร็จมากมายงั้นรึถึงได้รางวัลล้ำค่าเช่นนี้?”

จิ้นเกอเงียบไปเหมือนจะงุนงงเช่นกันว่าทำไมฉินอ๋องถึงได้มอบของเหล่านี้ให้แก่เขา คนอื่นๆ มองไปยังจิ้นเกออย่างดูถูกดูแคลน ข้าไม่สงสัยจิ้นเกอเลยสักนิดแต่ทว่าสงสัยฉินอ๋องยิ่งนัก เหตุใดเขาถึงมอบของเหล่านี้ให้กับองครักษ์เช่นจิ้นเกอกันเล่า ข้าเงยหน้ามองไปยังฉินอ๋องที่ยืนนิ่ง พออีกฝ่ายเหลือบมามองข้าก็เก็บสายตากลับอย่างรวดเร็ว

ข้าเป็นพยานอีกคน ของเหล่านี้เป็นของที่ท่านอ๋องมอบให้หลิวจิ้นจริงๆ ข้าเป็นผู้มอบให้เขาเองกับมือ หากยังมิเชื่อ เชิญถามความจริงจากท่านอ๋องเถิดรองหัวหน้าองครักษ์เฉินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังเพื่อยืนยันให้แก่จิ้นเกออีกเสียง ว่าแต่เขาจะกอดข้าไปถึงไหน เมื่อไรจะปล่อยเสียที ข้าอึดอัด!

คราวนี้มีทั้งจิ้นเกอ รองหัวหน้าองครักษ์เฉินช่วยกันยืนยันขันแข็งทำให้ผู้คนเริ่มลังเลใจ ถังซานที่เห็นสถานการณ์เริ่มไม่เป็นไปตามที่คิดเอาไว้ก็หน้าซีดเผือด เขาหันไปมองรอบด้านราวกับกำลังขอความช่วยเหลือจากแรงสนับสนุน แต่ทว่าคนพวกนั้นกลับหันหน้าหนี ถังซานคล้ายถูกทิ้งไว้กลางคัน เขามองไปโดยรอบแล้วหันไปมองพ่อบ้านหม่าที่ทำหน้าบึ้งตึง แม้จะไม่มีผู้ใดเชื่อเจิ้นเกอแต่มิใช่กับรองหัวหน้าองครักษ์เฉินแน่นอน

ยืนนิ่งอยู่ทำไม วังของเราไม่เลี้ยงพวกอิจฉาริษยา!” ฉินอ๋องเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเกรี้ยวกราดที่ทำให้ทุกคนในที่นั่นสะดุ้งตกใจ พ่อบ้านหม่ายืนเช็ดเหงื่อแล้วก้มศีรษะรับคำสั่งเจ้านาย เขาหันมามองถังซานที่เข่าอ่อนล้มพับไปกับพื้นด้วยสายตาเย็นชา ส่วนคนอื่นๆ ก็หน้าซีดตามๆ กันไป รองหัวหน้าองครักษ์เฉินยิ้มกว้างอย่างพออกพอใจ จิ้นเกอเองก็ระบายยิ้มอย่างโล่งอก พ่อบ้านหม่าจัดการลงโทษทุกคนที่กล่าวหาข้า และถังซานผู้นั้นเป็นคนที่ถูกลงโทษแรงที่สุด เขาถูกไล่ออกจากวัง

เสี่ยวชีวิ่งไปหยิบตลับเงินและยาในมือถังซานที่ร้องไห้ออกมาอย่างน่าเวทนา เจ็ดน้อยทำเสียงขึ้นจมูกใส่แล้ววิ่งมาหาข้าที่ยืนอยู่กับรองหัวหน้าองครักษ์เฉิน เสี่ยวชีนำของเหล่านั้นกลับคืนมาให้ข้าแล้วยิ้มกว้าง โชคดีจริงๆ ที่พวกเรานั้นไม่เป็นอะไร หรือว่านี่จะเป็นบุญที่ทำในวันนี้กันนะ รองหัวหน้าองรักษ์เฉินวางมือบนไหล่ของข้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง

ถิงถิง ไปๆ พวกพี่เฉินมีอะไรจะให้เจ้า เสียเวลาแท้ๆ เชียวรองหัวหน้าองครักษ์เฉินยิ้มจนตาหยี เขาดันหลังข้าให้เดินออกไป

เป็นอย่างที่เสี่ยวชีพูดไว้จริงๆ นี่ข้าสนิทกับคนพวกนี้งั้นรึ!? ชีวิตที่แล้วไม่นี่น่า! ข้าจำไม่เห็นได้ว่าเคยมีครั้งไหนที่รองหัวหน้าองครักษ์เฉินจะมาพูดกับข้าอย่างสนิทสนมเช่นนี้ เสี่ยวชีมองข้าเดินไปกับรองหัวหน้าองครักษ์เฉินตาละห้อยจนท่านรองอดขำไม่ไหว กวักมือเรียกเขาไปด้วย เสี่ยวชียิ้มร่าวิ่งตามมาด้วยความเบิกบาน ว่าแต่รองหัวหน้าองครักษ์เฉินเมื่อไรจะปล่อยข้าสักที?

เฉินฮุ่ยเคอระหว่างที่เรากำลังเดินออกไป เสียงเย็นๆ ของฉินอ๋องก็เอ่ยขึ้นชวนผวา รองหัวหน้าองครักษ์ยิ้มแย้มหันไปเอ่ยรับเจ้านายเสียงสดใส ฉินอ๋องที่ยืนอยู่ข้างๆ น้องชายแผ่ลมเย็นกระแทกร่างของรองหัวหน้าองครักษ์เฉินจนปลิวออกจากข้า ข้าแอบตกใจเล็กๆ ร่างสูงโปร่งเจ้าของชุดสีเทาผงะถอยหลังเงยมองเจ้านายอย่างงุนงง จากนั้นเขาก็เบิกตาโตเมื่อเจ้านายเอ่ยสั่งโทนเสียงราบเรียบ

วิ่งรอบวังสิบรอบ

รองหัวหน้าองครักษ์เฉินอ้าปากค้าง สั่งจบฉินอ๋องก็หันตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม ตามด้วยส่านอ๋องที่มองหนุ่มคนโดนสั่งวิ่งด้วยสายตาแสร้งสงสารแต่ใบหน้ายิ้มกริ่ม ส่านอ๋องส่ายหน้าแล้วเดินตามพี่ชายไป จิ้นเกอรีบเข้ามาหาพวกข้าที่ยืนมองรองหัวหน้าองครักษ์เฉินร้องโอดครวญถามฟ้าเบื้องบนว่าทำไมกันทำไมหนอ จิ้นเกอพาข้ากับเสี่ยวชีเดินออกไปหาเหล่าองครักษ์ที่รออยู่ ไม่มีใครสนใจคนที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญอยู่เบื้องหลัง

เสี่ยวชีมองจิ้นเกอด้วยสายตาแปลกๆ แวบหนึ่งก่อนจะสะกิดข้าแอบกระซิบกระซาบเบาๆ

ข้าสงสัยเช่นกัน ไยฉินอ๋องถึงมอบของเหล่านั้นให้เจ้าซื่อบื้อนี่?”

คงจะมอบเป็นรางวัลกระมังข้าตอบไปเช่นนั้นแต่ในใจก็อดสงสัยมิได้ นั่นสิ เหตุใดฉินอ๋องถึงได้มอบของเหล่านี้ให้แก่จิ้นเกอกัน เสี่ยวชีทำหน้าครุ่นคิดแล้วก็ขมวดคิ้วทำหน้าประหลาดๆ ออกมา ข้าเลิกคิ้วขึ้น คนตัวเล็กเอนตัวมากระซิบอีกครั้ง สิ่งที่เขากระซิบทำเอาข้าเบิกตากว้างอย่างตกใจ

ท่านอ๋องคงมิได้สนใจเจ้าบื้อนี่หรอกนะ?”

 

 




ส่านอ๋อง / อ๋องห้า / เหวินถง

 

 

ใจดีค่ะ เลยนำมาให้อ่านกันอีกสักตอน หึๆ

หากท่านผู้อ่านทำตัวน่ารัก ตอนหน้ามีตอนพิเศษแถมให้

ดูสิ ตอนที่แล้วทุกท่านต่างพากันทอดทิ้งฉินอ๋อง ท่านไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะ

ด้วยความหวังดีของน้องเกือบซวยโดนเข้าใจผิดไปยกใหญ่

และกำลังจะซวยครั้งใหม่เพราะเสี่ยวชีแปลเจตนาท่านอ๋องอย่างโลดแล่น 5555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.584K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,551 ความคิดเห็น

  1. #25493 Pimnok2124 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:44
    เสี่ยวซี เจ้า5555555555555555555
    #25,493
    0
  2. #25492 Pimnok2124 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:35
    ส่านอ๋องคู่กับเสี่ยวซี คึคึ
    #25,492
    0
  3. #25466 ❀;than (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:55
    ก็คือท่านอ๋องอมววางแผนปกป้องยัยน้องไว้ทั้งหมดแล้ว ใช่แน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ แต่ปากแข็งอยู่ได้ ยัยน้องคงรู้หรอก ซื่อขนาดนั้นน่ะ
    #25,466
    0
  4. #25319 Maylyunho (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 10:13
    5555 เสี่ยวซีเจ้าคิดแบบนั้นได้อย่างไร
    #25,319
    0
  5. #25036 despasito (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 17:35
    ชักช้าระวังโดนปาดหน้านะท่านอ๋อง
    #25,036
    0
  6. #24982 blueeyes111 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 14:47
    ท่านอ๋องคอยห่วงน้องตลอดเลยย แต่เสี่ยวซี55555
    #24,982
    0
  7. #24732 kimleehyun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 20:31
    หวงน้องก็บอกนะท่านอ๋อง 555
    #24,732
    0
  8. #24359 Fueled me (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 13:24
    ซึนเกินอะพระเอก55555555555
    #24,359
    0
  9. #24315 Nadia. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 01:37
    ขำ555555
    #24,315
    0
  10. #24120 เจ้าแมวอ้วง :) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 11:02
    เจ้าเจ็ดน้อยกับเจิ้นเกอรึเปล่า 😂
    #24,120
    0
  11. #24023 chew2007 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 13:08
    อีหนูลูก 5555555555555555 จินตนาการซะ
    #24,023
    0
  12. #23948 munkrishear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 01:01
    เขาสนใจอาถิงงง555555
    #23,948
    0
  13. #23884 oporkaaaaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 03:40
    5555ตล๊กกกกก
    #23,884
    0
  14. #23857 chilfull (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 21:06
    55555555 โอ้ยยยแต่ละคน
    #23,857
    0
  15. #23689 cookie_mb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 05:56
    โอ้ยยยยย5555555555555
    #23,689
    0
  16. #23636 benzsu best (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 17:13
    อาชีลูก หนูจะเข้าใจแบบนั้นไม่ได้5555555555
    #23,636
    0
  17. #23571 kallmelnwz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 23:02
    งงกันหมดแล้วท่านอ๋อง 55555555
    #23,571
    0
  18. #23533 alittletigerp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 08:14
    555555555โดนเลย
    #23,533
    0
  19. #23394 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:24
    เหมือนจะเห็นอะไรลลางๆแลล้ววสิ
    #23,394
    0
  20. #23393 ⊙﹏⊙ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:21
    น้องๆน่ารักมากกกก
    #23,393
    0
  21. #23294 akikii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 11:52

    เดี๋ยวน้องลูกก ใจเย็นๆ ค่อยๆคิดวิเคราะ 555555555555555555

    ตลกน้องง น้องน่ารักมาก อยากหอมหัว

    #23,294
    0
  22. #23271 mytty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 00:32

    โอ๊ยจิ้นเกอเนื้อคู่เสี่ยวชีใช่มั้ยเนี่ย5555

    #23,271
    0
  23. #23247 ซีเอชโอเอ็มพียู..yy.. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 13:59
    จิ้นเกอไงคู่คนรักเสี่ยวชี คุณสมบัติครบ!!!!
    #23,247
    0
  24. #22876 Peach9 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 18:14
    โธ่เอ้ยน่าสงสารรององครักษ์เฉิน ก็ต่อหน้าต่อตาแมวอ่ะเนาะ55555555
    #22,876
    0
  25. #22792 tunty0505 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:01
    แมวหวงงงง
    #22,792
    0