เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 6 : ตอนที่ ๐๖ คำทำนาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,512 ครั้ง
    12 มิ.ย. 60

ตอนที่ ๖ คำทำนาย

หลังจากทานข้าวแล้วข้าก็ขอตัวแยกกับเสี่ยวชีสักประเดี๋ยว เสี่ยวชีพยักหน้าเข้าใจแล้วบอกจะรอที่โรงครัว ข้าพยักหน้ารับรู้แล้วเดินแยกออกไป ก่อนจะออกไปข้างนอกข้าต้องจัดการกับใบหน้านี้เสียก่อน เฮ้อ ไม่รู้ว่าการที่มีใบหน้าเช่นนี้มันโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ ข้าใช้เวลาจัดการอยู่พักใหญ่ก็เดินออกไปหาเสี่ยวชีที่นั่งรออยู่ ข้าวิ่งไปถึงก็ส่งเสียงเรียกเสี่ยวชี

ไปกันเถอะเสี่ยวชี

เจ้าไปทำอะไรตั้งนาน...หูจิ้งถิง!?” เสี่ยวชีลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าพลางบ่นข้าไปด้วย แต่พอเงยหน้ามาเห็นข้าก็ผงะตกใจ ดวงตาเล็กๆ ของเสี่ยวชีเบิกกว้างแทบถลน เขายกนิ้วชี้หน้าข้าพร้อมกับทำหน้าเหมือนเจอผีกลางวันแสกๆ ไม่นานเสี่ยวชีก็ตั้งสติได้ เขาจ้องข้าด้วยดวงตาเล็กๆ ที่ลุกเป็นไฟ ใบหน้าน่ารักๆ ของเสี่ยวชีบิดเบี้ยวอย่างไม่น่าดู ร่างเล็กๆ ของเขาวิ่งตรงเข้ามาหาก่อนจะกระโดดถีบข้าจนล้มลงไปคลุกฝุ่น

ไอ้บ้าเอ๊ย!” เสี่ยวชีชี้หน้าข้าพร้อมกับตะโกนด่าทอด้วยใบหน้าสีเขียวคล้ำ ข้าที่โดนถีบเต็มๆ เงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ ทำไมอยู่ๆ ถึงโดนถีบได้กันเล่า เสี่ยวชี เจ้าถีบแรงเกินไปหรือไม่ ข้าไม่พูดอันใด เพียงส่ายหน้าอย่างเอือมระอาแล้วลุกขึ้นปัดฝุ่นที่เกาะชุดเก่าๆ ปะชุนจนกลายเป็นลวดลายหลากสี เสี่ยวชีโมโหยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นข้าไม่รู้สึกรู้สาใดๆ เขาโกรธจนตัวสั่นเทิ้มไปหมด

เจ้าโง่จิ้งถิง! ไปทำบ้าอันใดถึงได้มีสภาพคล้ายคนบ้าไม่มีสติเช่นนี้ เจ้าจะออกไปข้างนอกด้วยสภาพเช่นนี้รึ!?”

ข้าพยักหน้า คาดว่าการกระทำนี้จะไปกระตุ้นเพลิงโทสะของเสี่ยวชีให้ลุกโชนขึ้นไปอีก เขาขบเขี้ยวจ้องหน้าข้าราวกับอยากจะเคี้ยวให้ขาด เสี่ยวชีสูดลมหายใจจ้องหน้าข้าที่กระดำกระด่าง แน่ละ เมื่อกี้ข้าเพิ่งไปเติมขี้เถ้าแต้มหน้าแต้มตามา ไม่ลืมปะฝุ่นปะดินไปทั่วอีกด้วย รู้หรือไม่ว่ามันลำบากเพียงใดที่จะจัดการใบหน้าล่อจระเข้นี้ได้

เจ้าจะให้ข้าเดินกับเจ้าในสารรูปเหมือนคนบ้านี่รึ!? เจ้าอยากแต่ข้าไม่!” เสี่ยวชียืนตัวแข็งตะคอกข้าเสียงดัง ดวงตาเล็กๆ ที่ขึงมองอย่างโมโหเริ่มแดงระเรื่อคล้ายจะร้องไห้ ข้าเริ่มใจแป้ว หรือว่าสภาพนี้ของข้าจะย่ำแย่เกินไป แม้แต่เสี่ยวชียังไม่อยากเดินด้วยเลยรึ? ข้าจับหน้าตัวเองพลางครุ่นคิดอย่างหนักใจ

เจ้าไปแต่งตัวสะอาดสะอ้านหน่อยได้หรือไม่?” เสี่ยวชีเอ่ยขอร้องเสียงเบาเหมือนคนหมดเรี่ยวหมดแรงจะโกรธ ข้าเงียบไม่ยอมพูดอันใดออกไป ก็ไม่อยากเปลี่ยนนี่น่า แต่พอเห็นเจ้าเจ็ดน้อยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อก็ยอมใจอ่อน พยักหน้าตกลงจะไปเปลี่ยนให้ เฮ้อ อุตส่าห์จัดหนักลงทุนคลุกฝุ่นมาตั้งหลายรอบ ข้าหมุนตัวกลับเพื่อจะไปแต่งตัวใหม่ แต่เสี่ยวชีเรียกข้าไว้เสียก่อน

เดี๋ยวก่อน ข้าจะไปแต่งให้เจ้าเอง ข้าไม่ไว้ใจเจ้าคนตัวเล็กเดินเข้ามาจับแขนข้าแล้วดึงให้เดินไปด้วยกัน ข้าถอนหายใจแต่ก็ยอมให้เสี่ยวชีลากไปที่เรือนนอนของพวกเรา เสี่ยวชีปีนขึ้นเตียงแล้วชี้นิ้วสั่งให้ข้าไปล้างหน้าล้างตัวให้สะอาด ข้าทำตามอย่างไม่เต็มใจนัก เดินเข้ามาอีกทีก็เห็นเสี่ยวชีกำลังค้นของในหีบของเขาอย่างขะมักเขม้น ข้าเดินมานั่งบนเตียงมองเสี่ยวชีค้นเสื้อผ้าในหีบเก็บของของเขา สุดท้ายเสี่ยวชีก็หยิบชุดสีฟ้าลวดลายดอกไม้เล็กๆ ออกมา มันดูสวยงามและหรูหราจนข้าอดจะแปลกใจมิได้

เสี่ยวชี เจ้ามีชุดสวยๆ เช่นนี้ด้วยรึ?”

เจ้าบ้องตื้น! นี่มันของเจ้าต่างหาก ข้าเพียงเก็บไว้ให้ เจ้าจำมิได้รึ?”

เอ๊ะ?”

เสี่ยวชีถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นข้าทำหน้างุนงง ทอดสายตาเอือมระอานิดๆ มาให้ ข้าจำมิได้ว่าเคยมีชุดดูดีเช่นนี้มาก่อนนี่ จะเป็นของข้าไปได้อย่างไรกัน เสี่ยวชีเห็นว่ายังไงข้าก็นึกไม่ออกก็บอกด้วยความเวทนาที่สมองข้าจดจำได้น้อยนิด อันที่จริงข้าความจำดีมาก แต่จำไม่ได้จริงๆ ว่าในอดีตเคยมีชุดนี้!

จริงๆ แล้วเจ้ามีชุดสวยๆ เยอะแยะ แต่เพียงถูกคนน่ารังเกียจพวกนั้นแย่งไป นี่เป็นตัวที่ข้าซ่อนเอาไว้ให้เจ้าอย่างไรเล่า ถ้าข้าไม่ซ่อนไว้คนพวกนั้นคงมาค้นของเจ้าแล้วเอาไปอีกเป็นแน่

ข้ากะพริบตาปริบๆ ข้าเนี่ยนะมีชุดสวยๆ เยอะ แล้วข้าไปเอาชุดเหล่านี้มาจากที่ใดล่ะ เบี้ยเลี้ยงแต่ละเดือนคงไม่เพียงพอที่จะซื้อชุดสวยๆ เช่นนี้กระมัง เสี่ยวชีมองข้าด้วยความโมโห เขายัดเยียดชุดนั้นใส่มือข้าแล้วบอกให้ไปเปลี่ยน ข้าลุกไปเปลี่ยนชุดอย่างว่าง่าย ไม่มีอันใด ที่ข้ายอมเพราะกลัวเสี่ยวชีจะโมโหจนเส้นเลือดแตกไปซะก่อน ข้านำเงินพร้อมด้วยตลับเงินและตลับยาทองคำออกมาวางไว้ แล้วก็ถอดชุดเก่าๆ ใกล้ขาดเปลี่ยนมาใส่ชุดสีสวยสดแทน อืม เนื้อผ้านุ่มนิ่มแตกต่างจากชุดเมื่อครู่ลิบลับ

เปลี่ยนเสร็จก็มานี่ ข้าจะรวบผมให้เจ้า

ขอบคุณนะเสี่ยวชีข้ายิ้มออกมาแล้วเอ่ยขอบคุณเพื่อนตัวน้อย เสี่ยวชีใช้หวีในมือเขกศีรษะข้าทีหนึ่งแล้วเอ่ยเร่ง

หยุดยิ้มแล้วก็นั่งนี่

ข้ายิ้มบางๆ ขยับไปนั่งตรงหน้าของเสี่ยวชี ให้อีกฝ่ายสางผมให้ อ่า จะว่าไปแล้วก็คิดถึงชีวิตเก่า ตอนที่ข้าเลื่อนเป็นคนของท่านอ๋อง เสี่ยวชีก็ติดตามมาเป็นเด็กรับใช้คนสนิท คอยแต่งตัวและทำผมให้ข้าทุกวัน และพอข้าถูกปลดกลางอากาศเสี่ยวชีก็ต้องลำบากลำบนมาทำงานหนักเช่นเดียวกับข้า เฮ้อ ชีวิตใหม่นี้ข้าต้องไม่ทำให้เสี่ยวชีต้องลำบากไปด้วย

เสี่ยวชีสางผมเบามือแล้วรวบผมให้ข้าอย่างคล่องแคล่วชำนาญ เขารวบขึ้นง่ายๆ แล้วใช้เชือกมัดผมเข้าคู่กับชุดมัด พอมัดเสร็จเสี่ยวชีหันตัวข้าไปมองดูผลงานของตนเอง คนตัวเล็กคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ แต่ไม่นานก็ขมวดคิ้วแล้วบ่นเสียดายออกมา

เฮ้อ เจ้านี่นะ หน้าตาก็งดงามแต่ไฉนถึงชอบทำตัวสกปรกนัก

ข้าไม่ตอบอันใด ที่ข้าชอบทำหน้ากระดำกระด่างมันไม่ใช่ความชอบส่วนตัวเสียหน่อย นั่นเพราะอยากจะเลี่ยงภัยอันตรายน่ะสิ ขืนปล่อยให้หน้าตาเช่นนี้ลอยไปลอยมามีหวังโดนหิ้วไปสักวันแน่ ข้ามองดูชุดที่ใส่แล้วเอ่ยถามด้วยความข้องใจอย่างที่สุด

ว่าแต่เจ้าจำได้หรือไม่ว่าชุดนี้ข้าได้มาอย่างไร?”

หึ! เจ้าก็ใช้หน้าสวยๆ นี่ไปออดอ้อนกับพวกองครักษ์ของท่านอ๋องน่ะสิ!” เสี่ยวชีหรี่ตาลงท่าทางน่ากลัว จากนั้นก็ยกมุมปากยิ้มอย่างฉุนๆ จับหน้าของข้าเหวี่ยงไปมาแล้วเอ่ยบอก น้ำเสียงทั้งอิจฉาและหมั่นไส้ ข้าเบิกตากว้าง ข้าน่ะหรือไปอ้อนขอจากพวกองครักษ์ เป็นไปมิได้ ข้าจำมิได้ว่าตอนเด็กๆ เคยทำเช่นนั้น เสี่ยวชีเห็นข้าทำหน้าซีดๆ เอ๋อๆ ก็ถอนหายใจตัดสินใจบอกความจริง

“เจ้าโง่ ข้าเพียงล้อเล่น แต่ชุดนี้พวกองครักษ์เหล่านั้นนำมาให้เจ้าจริงๆ มิใช่เพียงแค่นี้ มีทั้งชุดเอย เครื่องประดับเอย ของเล่นเอย ของที่ถูกขโมยไปก็ล้วนแล้วมาจากเหล่าองครักษ์คนสนิทของท่านอ๋องทั้งนั้น เจ้านี่มันบาปหนาจริงๆ! ทำให้คนเหล่านั้นมารักมาเอ็นดูขนาดนี้ได้อย่างไรกันนะ?” เสี่ยวชีบ่นพึมพำอย่างไม่เข้าใจ ข้าเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ข้าจำมิได้ว่าในอดีตพวกองครักษ์เคยให้ของแพงๆ พวกนี้แก่ข้า ส่วนมากจะเป็นแค่ของเล็กๆ น้อยๆ ราคาไม่กี่อีแปะ จริงๆ นะ! ข้าสาบานได้ ในอดีตไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้เลย เพราะเหตุใดถึงมีเรื่องเช่นนี้ได้เล่า ข้างุนงงและสับสน เสี่ยวชีทำปากยื่นเหลือบมองข้าอย่างอิจฉาตาร้อน

คอยดูสิ อีกไม่กี่วันก่อนที่พวกเขาจะกลับชายแดน เดี๋ยวก็เรียกเจ้าไปรับของเช่นทุกครั้งแหละ

อะไรนะ? ทุกครั้งเลยรึ?” ข้าหันไปมองอย่างตกใจ หมายความว่ายังไง!? เสี่ยวชีพยักหน้าแล้วมองข้าด้วยสายตาแปลกๆ

ก็ใช่น่ะสิ ตอนที่ท่านอ๋องเรียกเจ้าไปพบ พวกองครักษ์พวกนั้นก็จะนำข้าวของมายัดเยียดให้เจ้าเยอะแยะเชียว จนคนน่ารังเกียจพวกนั้นริษยากันใหญ่ พอพวกท่านอ๋องกลับชายแดนไป พวกนั้นถึงได้มาแย่งชิงข้าวของของเจ้ากันอย่างสนุกสนานอย่างไรเล่า

ข้านิ่งเงียบด้วยความสับสน ข้าจำไม่เห็นได้ว่าอดีตของข้าเคยได้รับของจากพวกองครักษ์มากมายเช่นนี้! จริงอยู่ว่าในอดีตของข้านั้นเมื่อฉินอ๋องกลับมาเมืองหลวง ก่อนกลับชายแดนเขาจะเรียกข้าไปพบ ด้วยความที่เขาเป็นคนนำข้ามาที่วังหย่งเฮ่า เขาจึงถือว่าข้าเป็นความรับผิดชอบอย่างหนึ่งของเขา ฉินอ๋องเรียกข้าไปพบและถามไถ่ความเป็นอยู่ตามมารยาท มันก็แค่นี้ ไม่มีของฝากหรือของจากพวกองครักษ์อย่างแน่นอน ข้าทำหน้าเคร่งเครียดครุ่นคิดอย่างวิตก

ทำไมอดีตของข้าถึงมีอะไรผิดแผกไปเล่า?

ไม่เป็นไรหรอก คราวนี้ข้าคิดไว้ว่าจะฝากข้าวของไว้กับเสี่ยวหยุนแทน พวกมันมิกล้าแย่งของจากเสี่ยวหยุนแน่ เจ้าไม่ต้องกลัวเสี่ยวชีเห็นข้าทำหน้าเครียดก็เอ่ยปลอบใจแล้วชักชวนข้าออกไปข้างนอก ข้ายังคิดมากเรื่องอดีตอยู่จนลืมนำของไปด้วย รู้ตัวอีกทีก็มาถึงประตูหลังของวังแล้ว เสี่ยวชีบอกให้ข้ารอก่อนแล้ววิ่งกลับไปเอาเงินมาให้ ไม่นานเสี่ยวชีก็มาพร้อมกับเงินของข้า

เอาละ ไปกันเถอะเสี่ยวชีวิ่งเข้ามากอดแขนของข้าแล้วเดินออกไปจากวังหย่งเฮ่าทางประตูด้านหลังซึ่งเป็นประตูที่ข้ารับใช้ใช้เข้าออกวัง

ที่ประตูหลังของวังนั้นมีทหารยืนเฝ้ายามตามปกติ เสี่ยวชียิ้มแป้นให้พวกเขาแล้วพาข้าผ่านมาอย่างง่ายดาย ดูเหมือนเจ้าเจ็ดน้อยจะออกมาข้างนอกบ่อยเสียจนทหารเฝ้ายามคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี แต่ไม่ทราบเพราะเหตุใดพอเห็นข้าพวกเขาก็เบิกตากว้างแล้วหันไปมองกันอย่างเคร่งเครียด ไม่นานทหารนายหนึ่งก็วิ่งเข้าไปในวังอย่างรีบเร่ง หือ? เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือ? ข้าไม่ทันได้ใคร่ครวญให้ดี เสียงแหลมๆ ของเสี่ยวชีก็ดึงความสนใจของข้าไปเสียก่อน

วันนี้ที่ตลาดมีของลงใหม่ เราไปซื้อของของเจ้าก่อนแล้วค่อยไปเดินเที่ยวชมกัน หาของกินเล่นนิดๆ หน่อยๆ จากนั้นค่อยกลับวัง เจ้าว่าดีหรือไม่?”

ตามใจเจ้า

ถ้าเช่นนั้นเราไปร้านขายพวกกระดาษเงินกระดาษทองกันเถิดเสี่ยวชียิ้มร่าแล้วลากข้าเดินไปตามทาง

ระหว่างนั้นข้าก็หันมองซ้ายมองขวา ทุกอย่างดูแปลกตาดี มีผู้คนมากมายเดินสวนกันไปมา ตามรายทางมีร้านมาเปิดขายของต่างๆ นานา ในอดีตนั้นข้าไม่ค่อยออกมานอกวังนักจึงรู้สึกตื่นตาตื่นใจอยู่บ้าง ข้าสังเกตไปรอบตัวแล้วหันกลับมาด้วยความประหม่าเล็กน้อย เหตุใดคนรอบข้างถึงหันมาจ้องข้ากันล่ะ ข้าทำใจแข็งไม่สนใจสายตาของพวกเขา เดินตามเสี่ยวชีไปอย่างเงียบๆ สักพักใหญ่เสี่ยวชีก็พามาถึงร้านที่ต้องการ เถ้าแก่ของร้านเดินออกมายิ้มแย้มรับอย่างสุภาพ

ยินดีต้อนรับขอรับคุณชายน้อย ต้องการสิ่งใดขอรับ

แปลกใจไม่น้อยที่เถ้าแก่เจ้าของร้านเอ่ยต้อนรับพวกเราอย่างสุภาพเช่นนี้ แต่ข้าก็ไม่สนใจ รีบเอ่ยบอกของที่ต้องการอย่างรวดเร็ว เถ้าแก่ยิ้มรับแล้วบอกให้รอสักครู่ นี่เขาจำทั้งหมดที่ข้าพูดได้งั้นรึ? สงสัยอาจจะมีพลังวิเศษอย่างพวกจดจำเร็วก็เป็นได้ ส่วนใหญ่แล้วพวกพ่อค้ามักจะมีพลังวิเศษทำนองนี้ สมกับเป็นพ่อค้าจริงๆ พวกเรายืนรออยู่สักพักใหญ่เถ้าแก่คนเดิมก็เดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับส่งมอบของที่สั่งไป ข้าหยิบเงินให้เขาพร้อมเอ่ยล่ำลาแล้วเดินจากไป

ขอบคุณที่มาสนับสนุนนะขอรับคุณชายน้อย

ข้ายิ้มตอบกลับให้แก่เถ้าแก่ที่ยิ้มระรื่นอย่างยินดีมาให้ อ่า พ่อค้าคนนี้ช่างนิสัยดีจริงๆ ข้ายิ้มเล็กยิ้มน้อย ดีใจที่จะได้ทำอะไรเพื่อตอบแทนท่านแม่บ้าง จากนั้นเสี่ยวชีก็พาข้าไปยังวัดเพื่อทำบุญบริจาคเงินเล็กๆ น้อยๆ ชีวิตนี้ของข้าจะต้องยาวนานให้ได้มากที่สุด! ข้าไม่หวังอะไรมากมาย ขอให้ชีวิตราบรื่นโชคดีๆ ด้วยเถิด!

ทีนี้เราก็ไปตลาดกันเถอะ

อืม

ข้ากับเสี่ยวชีเดินกลับมาที่ตลาด เสี่ยวชีนั้นอยากมาดูเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับมาก ทุกครั้งที่ออกมาข้างนอกจะมาดูของเหล่านี้แล้วกลับมาเล่าให้ข้าฟัง ก่อนจะทิ้งท้ายไว้ว่าสักวันจะต้องทำออกมาขาย ข้าฟังเขาพูดความฝันแล้วยิ้มเป็นกำลังใจให้ ใช่แล้ว ในอนาคตเสี่ยวชีเองก็ชอบออกแบบเสื้อผ้าและเครื่องประดับ และคนที่เป็นหุ่นทดลองให้แก่เขาก็คือข้านี่เอง เสี่ยวชีทำออกมาได้งดงามมากๆ ขนาดนายบำเรอคนอื่นของฉินอ๋องยังมาขอซื้อ

เจ้าอยากกินซาลาเปาเนื้อไหม ร้านนี้อร่อยมากเชียวนะ ข้าแนะนำเลย

ก็ดี แต่ไม่มากนะ

ได้ รอข้าประเดี๋ยวนะเสี่ยวชีพยักหน้าแล้วเดินไปยังร้านขายซาลาเปาเนื้อที่อยู่ไม่ไกล

ข้ายืนรอเสี่ยวชีพร้อมกับมองไปรอบๆ ไม่นานข้าก็เห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินตรงมา ทุกคนพากันหลบเลี่ยงกลุ่มคนกลุ่มนั้นอย่างหวาดกลัว ข้ามองซ้ายขวาแล้วรีบเดินหลบตามคนอื่นๆ ยืนรออย่างเงียบๆ ให้คนอันธพาลเหล่านั้นผ่านไป ข้าก้มหน้าก้มตามองพื้นแต่กลับรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนจ้องอยู่ รู้สึกไม่ค่อยดีเลย ข้าเงยหน้าเพื่อจะหันไปดูเสี่ยวชี แต่กลับเห็นสายตาหยาบคายแทะโลมอย่างโจ่งแจ้งจากคนที่คล้ายเป็นหัวหน้ากลุ่มคนน่ากลัวพวกนั้น ข้าหันไปมองทางอื่นแล้วภาวนาให้เสี่ยวชีกลับมาไวๆ ไม่นานนักเสี่ยวชีก็เดินมาพร้อมกับซาลาเปาในมือสองลูก ข้ารีบเดินเข้าไปหาแล้วลากเขาเดินออกไป เสี่ยวชีมองข้าอย่างงุนงง

อะไรหรือ?”

ไม่มีอะไรหรอก แต่เรารีบกลับกันเถอะ

อืม ได้ๆเสี่ยวชีรับปากอย่างว่าง่ายเพราะเห็นข้าทำหน้าเคร่งเครียด เราสองคนรีบเร่งเดินข้ามสะพานเพื่อกลับไปยังวังหย่งเฮ่า แต่พอข้ามสะพานมาปุ๊บเสี่ยวชีก็หยุดฝีเท้ามองไปยังป้ายที่ถูกเขียนไว้ลวกๆ ข้ามองสีหน้าเปล่งประกายของเสี่ยวชีแล้วถอนหายใจ นอกจากจะบ้าบุรุษแล้วเจ้าเจ็ดตัวน้อยยังบ้าดูดวงอีกด้วย! ข้าหันไปมองด้านหลังกลัวว่าคนพวกนั้นจะตามมาแต่พอไม่เห็นก็โล่งใจ จึงไม่พูดอันใดเมื่อเสี่ยวชีอยากเข้าไปตรวจดูดวงและโชคชะตา

ต้องการดูเรื่องใด?” หมอดูกำมะลอที่กำลังเปิดปากหาวเงยหน้าเอ่ยถามเสี่ยวชีพร้อมลูบหน้าลูบตาตื่น

ลุงมีพลังวิเศษดูอนาคตได้งั้นรึ?”

ใช่แล้วเด็กน้อย ข้านั้นมีพลังดวงตาทิพย์

ว้าว! ยอดไปเลย!”

ข้านั่งมองเงียบๆ ในใจคิดว่าเสี่ยวชีโดนหลอกอีกแล้วเป็นแน่ หากมีพลังวิเศษตาทิพย์จริงต้องโด่งดังมากแน่ ทางราชสำนักมิยอมปล่อยให้มานั่งเปิดร้านดูดวงโทรมๆ เช่นนี้หรอก หากกล่าวถึงคนที่อยากรู้อนาคตมากที่สุดย่อมหนีไม่พ้นองค์ฮ่องเต้ เสี่ยวชีรีบยื่นมือไปให้หมอดูกำมะลอจับ หมอดูคนนั้นยิ้มๆ ลูบคลำมือของเสี่ยวชีอย่างมีเลศนัย นี่คงมิใช่กำลังลวนลามเสี่ยวชีอยู่หรอกนะ หมอดูเถื่อนหลับตาแล้วส่งเสียงอืมๆ ออกมาต่อเนื่อง

ท่านหมอดู ข้าจะดูเรื่องรักนะ เรื่องความรัก!”

อืม~ คนรักของเจ้าค่อนข้างเป็นบุรุษที่ดี แข็งแกร่ง อ่อนโยน...”

โอ้ว!” เสี่ยวชีตาเป็นประกายวิบวับด้วยความดีใจ สีหน้าเริ่มเพ้อฝันไปไกลแสนไกล

แต่ทว่าซื่อบื้อสุดๆ เลยพูดจบหมอดูเถื่อนก็ส่ายหน้าพร้อมทั้งโยนมือของเสี่ยวชีทิ้งไป เสี่ยวชีที่กำลังเคลิ้มกับคนรักในฝันก็อุทานตกใจเหมือนถูกมือปีศาจกระชากออกมาจากฝันแสนหวาน

หา!”

หมดงบแล้ว จะไปไหนก็ไป หรือจะดูเรื่องอื่นก็ต้องเพิ่มเงินหมอดูกำมะลอโบกมือไล่เสี่ยวชีที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เจ้าเจ็ดน้อยจ้องมองหมอดูคนนั้นราวกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองถูกหลอกเป็นแน่แท้ เขาทำเสียงขึ้นจมูกแล้วสะบัดหน้าหนี

เชอะ คนรักของข้าจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร มั่วแท้ๆ!”

เจ้าเด็กบ้า! ข้าตัวจริงเสียงจริง ได้ยินความจริงกลับรับไม่ได้ เด็กสมัยนี้ใช้ไม่ได้จริงๆ

เชอะ แน่จริง ดูอนาคตให้สหายข้าสิ หากเจ้าบอกได้ ข้าถึงจะเชื่อ!” เสี่ยวชีเอ่ยตอบกลับอย่างไม่ไว้หน้า แถมยังสะบัดหน้าบ่นพึมพำดูถูกยาวเหยียด

หมอดูคนนั้นคิ้วกระตุกก่อนจะหันมามองข้าอย่างไม่มีทางเลือก เขาทำท่าให้ข้ายื่นมือออกไป ข้ามองเขานิ่งๆ แล้วหันไปมองเสี่ยวชีที่พยักพเยิดหน้าส่งเสริมให้ยื่นมือออกไป ข้าถอนหายใจยื่นมือไปให้ หมอดูกำมะลอหลับตาพริ้มพลางลูบคลำมือของข้าอยู่สักพัก จากนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นมองข้าอย่างตกใจ สีหน้าของเขานั้นเหมือนได้รับความตื่นตระหนกครั้งใหญ่ เสี่ยวชีที่ยืนมองเฉยๆ ถูกท่าทางของหมอดูทำให้ตื่นเต้นตามไปด้วย หมอดูกำมะลอมองหน้าข้าแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นจนมือสั่น

คุณชายน้อยท่านนี้! ตระกูลของท่านสูงส่งมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่นัก อนาคตของท่านจะต้องก้าวไกล ข้าไม่เคยเห็นอนาคตของใครจะรุ่งเรืองงดงามเท่าท่าน ท่านจะได้เป็นมังกรที่บินเคียงคู่พญามังกรอย่างแน่นอน!”

ข้านั่งนิ่ง ส่วนเสี่ยวชีก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

ฮ่าๆๆๆ! โอ๊ย! ข้าจะขำตาย ตระกูลสูงส่งงั้นรึ? พวกข้าเป็นเพียงคนรับใช้จะไปสูงส่งได้อย่างไร เจ้ามั่วแล้วหมอดูกำมะลอ!” เสี่ยวชีชี้หน้าหมอดูคนนั้นที่กำลังโมโหจนหน้าดำหน้าแดง ข้าไม่พูดอันใดรอจนเสี่ยวชีต่อปากต่อคำกับหมอดูจนสมใจแล้วสะบัดหน้าคว้าแขนข้าเดินออกไป ก่อนเดินออกไปนั้นหมอดูคนนั้นก็เรียกข้าเอาไว้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

คุณชายน้อย ตาแก่ผู้นี้อยากจะแนะนำท่านสักหน่อย ท่านเป็นเช่นนี้ก็ดีอยู่แล้ว สวรรค์รักและเอ็นดูท่านอย่างยิ่ง โปรดรักษาและดำรงตัวเช่นนี้ไปตลอดจะทำให้ท่านโชคดี

ขอบคุณในคำแนะนำขอรับ แต่ข้ามิใช่คุณชาย ข้าเป็นเพียงคนรับใช้ข้าผงกศีรษะแล้วเอ่ยตอบกลับอย่างสุภาพ จากนั้นก็เดินไปพร้อมกับเสี่ยวชี ไม่เก็บคำทำนายหรือคำแนะนำนั้นมาจดจำ

แน่นอนอยู่แล้ว ข้าก็เป็นของข้าเช่นนี้แหละ เบาสบายไร้ความกังวลใดๆ ยิ่งเก็บเอาไว้ก็ยิ่งหนักมิใช่หรือ? ข้านั้นบรรลุข้อคิดนี้ได้ตั้งแต่เยาว์วัยแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาในอดีตนั้นสอนให้ข้าเรียนรู้เรื่องนี้ มันทำให้ข้าเป็นเช่นนี้อย่างไรเล่า หากทำเต็มที่แล้วแต่มิได้ก็ไม่เป็นไร ไยต้องยึดติดให้ใจตนทุกข์ทรมาน

ข้ากับเสี่ยวชีเดินไปได้สักพักก็ถูกกลุ่มคนเดินเข้ามาห้อมล้อม ข้ามองพวกมันแล้วแอบถอนหายใจ เป็นคนพวกนั้นจริงๆ ด้วย เสี่ยวชีจ้องมองพวกมันด้วยสายตาไม่พอใจ เขาตวาดพวกมันให้ถอยไปด้วยน้ำเสียงโมโห

หลบไป! พวกเจ้ามาขวางพวกข้าไว้ทำไม!?”

อย่าใจร้อน ข้าเพียงอยากทราบชื่อแซ่ของพวกเจ้าเท่านั้น มิได้มีจุดประสงค์อื่นใดเจ้าคนที่แต่งตัวด้วยชุดหรูหราเหมือนคุณชายตระกูลมีเงินเดินแหวกลูกน้องเข้ามาแล้วเอ่ยถามน้ำเสียงเป็นมิตร แต่ทว่าดวงตาของมันกลับกลอกมามองข้าด้วยท่าทางแฝงความนัย ในดวงตาคู่นั้นมีความปรารถนาอันน่ารังเกียจอัดแน่น ข้าขนลุกด้วยความรังเกียจ เสี่ยวชีเองก็เห็นไม่ต่างกัน เขาขมวดคิ้วแล้วไล่พวกมันอย่างไม่หวาดหวั่น

หลบไป! พวกเราไม่ต้องการรู้จักกับเจ้า

เพ้ย! คุณชายของข้าสนใจพวกเจ้าก็ดีแล้ว เจ้าไม่รู้รึว่าคุณชายเป็นผู้ใด?” ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างกายมันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงข่มขู่ ข้ากับเสี่ยวชีแม้จะกังวลใจแต่ก็ไม่ได้หวาดกลัวนัก ยังคงยืนยันคำเดิมให้พวกมันเปิดทางให้ ข้ามองไปรอบๆ อย่างใจเย็น ผู้คนที่เดินไปมาทำราวกับไม่เห็นว่ามีเรื่องใดเกิดขึ้น พวกเขาคล้ายจะหวาดกลัวต่อบุรุษผู้นี้ แสดงว่าเจ้าคุณชายนี่จะต้องเคยทำเช่นนี้มาหลายครั้งแล้วจนชาวบ้านรู้กิตติศัพท์เป็นอย่างดี

ถอยไป!”

เจ้า! กล้าดีอย่างไรมาปฏิเสธคุณชายของข้า! เป็นแค่ข้ารับใช้แท้ๆ!”

คุณชายขอรับ ในเมื่อพวกมันคุยด้วยดีมิได้ ใช้กำลังย่อมจบเร็วกว่า

เฮ้อ อย่าทำรุนแรงเล่า โดยเฉพาะคนชุดฟ้า อย่าให้มีรอยช้ำเด็ดขาดเจ้าคุณชายน่ารังเกียจนั้นโบกพัดในมือแล้วพยักหน้าอนุญาตด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับฉุดลากผู้คนเป็นเรื่องปกติ ข้าว่าแล้วพวกมันต้องเคยกระทำการเช่นนี้มาก่อน ช่างน่ารังเกียจนัก!

ข้ากับเสี่ยวชียืนนิ่งรอจังหวะ เสี่ยวชีมีพลังวิเศษลอยตัว หากถ้าใช้พลังนี้หนีไปย่อมมิใช่เรื่องยาก ข้าจับมือของเสี่ยวชีไว้แน่น เสี่ยวชีเองก็รับรู้เตรียมพร้อมจะกระโดดหนี แต่ยังไม่ทันได้ลงมือทำสิ่งใดลูกน้องคุณชายอะไรนั่นก็ถูกกระบองไม้สีเขียวหยกฟาดใส่กระเด็นไปชนคุณชายของพวกมันล้มลงระเนระนาดไปด้วยกัน ตามด้วยเสียงหัวเราะนุ่มๆ ที่เจือปนอารมณ์ขันดังขึ้น ข้ากับเสี่ยวชีหันไปมองคนที่เดินเข้ามาใหม่

บุรุษร่างสูงโปร่งในชุดสีเขียวแกมเทาลวดลายไผ่เรียบหรูและสูงส่ง เขาเดินทอดน่องเข้ามากลางวง ดวงตาเรียวสีน้ำตาลอ่อนหวานเหลือบไปมองกลุ่มคุณชายน่ารังเกียจนั้นพร้อมอมยิ้มน้อยๆ ในตอนแรกพวกมันโมโหจนหน้าดำหน้าแดงตะโกนจะเล่นงานเขา แต่พอพวกมันเงยหน้าขึ้นมามองเห็นบุรุษผู้มาใหม่ซึ่งยืนยิ้มถือขลุ่ยหยกที่หดตัวจากกระบองก็ตกใจจนตาเหลือก

พวกเจ้าจะเล่นงานผู้ใดรึ?”

มิได้ๆ ขอรับ! ขออภัยจริงๆ โปรดอภัยให้พวกข้าด้วย!” พวกมันรีบก้มศีรษะโขกพื้นเอ่ยขอโทษแล้วพากันก้มหน้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว แทบจะกลิ้งกลับ ข้ามองดูอย่างสงบ เมื่อครู่นี้บุรุษผู้นี้ใช้ขลุ่ยแปลงเป็นกระบองฟาดใส่พวกมัน อ่า นั่นคงจะเป็นพลังวิเศษของเขาแน่ๆ บุรุษผู้นี้ข้าและเสี่ยวชีรู้จัก แน่นอน ทุกคนย่อมรู้จักเขา ส่านอ๋องหรือ อ๋องห้าน้องชายคนสนิทของฉินอ๋องนั่นเอง

ส่านอ๋อง!” เสี่ยวชีตาเป็นประกายเรียกหนุ่มหล่อผู้อ่อนโยนดุจเมฆ น้ำเสียงของเสี่ยวชีปลาบปลื้มเหลือล้น

 




ชุดสีฟ้าที่ถิงถิงใส่ไปนอกวัง



 แหม ท่านผู้อ่านคะ อินเหลือเกิน ยินดีค่ะ 555

ในโลกนี้คนเรามีนิสัยล้านแปดไม่เหมือนกัน

หากเหมือนกันไปซะหมดเนื้อเรื่องก็คงไม่ต่างจากเดิมนัก

ถูกทำร้ายก็แก้แค้นกลับ เวรจองเวรกันต่อไปเรื่อยๆ มีความสะใจเหลือคณา

เหตุใดไม่ลองคิดในอีกแง่ดูละเจ้าคะ นี่เป็นนิยายอีกแง่มุมหนึ่ง

ถิงถิงไม่ใช่ไร้ความปรารถนาจนต้องไปบวชเป็นสมณะ แต่เพียงปรารถนาแต่ไม่คาดหวัง

กล่าวว่าถิงถิงซื่อบื้อจนโง่ อันนี้ก็เกินไปถิงถิงนั้นซื่อบ้างแต่ไม่ได้โง่

ที่ทำให้ถิงถิงรู้ตัวช้ามาย้อนกลับมาอดีตนั้นเป็นความคิดส่วนตัวของผู้แต่ง

การที่เราตายไปแล้วมาอยู่อดีตโดยไม่มีอะไรบอกกล่าวเลย คนทั่วไปจะคิดว่าย้อนกลับมาอดีตได้อย่างไร

เรื่องพิลึกอัศจรรย์เช่นนี้มันจะเกิดขึ้นได้เชียวรึ? มันต้องนึกไม่ถึงก่อนสิ

เรื่องไม่ทันคนนั้นถิงถิงเป็นหนุ่มน้อยคนธรรมดา ไม่ใช่จอมอัจฉริยะวางแผน ที่ล่วงรู้ไปทุกอย่างราวกับผู้วิเศษ

ถิงถิงของเรามีไอดอลคือน้องสล็อต ยิ้มอ่อนเมื่อเจอภัย สโลว์ไลฟ์ไปค่ะ 5555

แต่บอกได้เลยว่าเรื่องนี้ไม่มีดราม่าหรอกค่ะ ดูจากถิงถิงแล้วคงดราม่าลำบาก 5555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.512K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,551 ความคิดเห็น

  1. #25465 ❀;than (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:40
    ชุดสีฟ้านี่คือท่านอ๋องแมวฝากเหล่าทหารมาให้หรือเปล่า แอบคิดแล้วนะว่าท่านอ๋องแมวชอบน้องมานานแต่แสดงออกไม่เป็นเรื่องเลยกลายเป็นแบบชาติที่แล้ว
    #25,465
    0
  2. #25317 Maylyunho (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 10:00
    นี่ไง น้องถึงไม่อยากแต่งตัวดีออกนอกจวน แต่คนที่จวนทุกคนเลิ่กลั่กกับน้องมากกกก
    #25,317
    0
  3. #25089 Porpea (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 01:42
    คำทำนายนี้ไม่รู้ทำไมกลับรู้สึกว่าจะเป็นจริงที่บอกตระกูลยิ่งใหญ่อาจเป็นตระกูลฝ่ายมารดาชีวิตรุ่งโรจน์เคียงคู่พญามังกรก็คือพระเอก ดิฉันมโนขั้นสุดแล้วค่ะ
    #25,089
    0
  4. #24981 blueeyes111 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:26
    ทำไมอดีตเปลี่ยน ท่านอ๋องก็มาเกิดใหม่รึป่าว
    #24,981
    0
  5. #24664 Just a girl who fall in love mrJ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 23:22
    ย้อนมาอ่านอีกรอบ น้องไม่ได้โดนแกง คนนี้ของจริง 5555555
    #24,664
    0
  6. #24512 þ姆êl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 18:55
    ชอบบ5555ยิ้มอ่อนเมื่อเจอภัย
    #24,512
    0
  7. #24397 PirawanBoonnuam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 12:15
    ในที่สุดน้องก็รู้ตัวว่าย้อนเวลามา🤣🤣🤣
    #24,397
    0
  8. #24356 Fueled me (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 12:59
    น้องชิลมาก เอ็นดู5555555555
    #24,356
    0
  9. #24314 Nadia. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 01:22
    คนนี้อาจจะเป็นสามีเสี่ยวชีในอนาคต!
    #24,314
    0
  10. #23947 munkrishear (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 00:46
    เสี่ยวซีถีบน้องคลุกฝุ่น55555555
    #23,947
    0
  11. #23924 B.TEm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 20:34
    อาถิงน่ารักกกกกก เอ็นดูการคลุกฝุ่นคลุกดิน
    #23,924
    0
  12. #23616 อิป้าใจคอไม่ดีเลยลูก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 13:44
    เสี่ยวชี หนูจะทั่วถึงแบบนี้ไม่ได้นะคะ 555+
    #23,616
    0
  13. #23570 kallmelnwz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 22:46
    รักความน้องถิง ไปคลุกฝุ่นก่อนออกไปตลาด 555555

    อยากหอมหัวมูมู
    #23,570
    0
  14. #23532 alittletigerp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 07:57
    เสี่ยวชีคือรุนแรงมากกก
    #23,532
    0
  15. #23318 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 22:01
    ท่านอ๋องชักน่ากลัวละ
    #23,318
    0
  16. #23270 mytty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 00:14

    เราชอบเเบบนี้ๆๆๆๆๆ

    #23,270
    0
  17. #22875 Peach9 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 17:49
    เอาจริงมั้ยน้องเป็นเด็กน้องยังงามขนาดนี้ มีหรอโตขึ้นจะไม่งามล่มเมือง
    #22,875
    0
  18. #22791 tunty0505 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 19:46
    ท่านอ๋องแอบมองน้องมานานแล้วใช่ไหม5555
    #22,791
    0
  19. #22719 ธัญญ์ . (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 20:25
    ฮ่องเหมียว ๆ เธอน่าสงสัยนัก ตั้งแต่จำพูดในตอนที่แล้วจนถึงเสื้อผ้าอาภรณ์จากองครักษ์ในตอนนี้ อ่า ถ้าจะมาทำนายเอกของแม่เสียใจ หยุดเนียนเดี๋ยวนี้ หยุดทันที ถ้าไม่หยุดแม่เอาถึงตายแน่
    #22,719
    0
  20. #22578 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 14:46

    เนื้อคู่มาแล้วนะ เสี่ยวชี

    #22,578
    0
  21. #22383 trp1021 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 21:48
    อ๋องห้าาาาาาาา!!!!
    #22,383
    0
  22. #22305 tothemoonnnn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 22:13
    เอ็นดูน้องเหลือเกินค่ะ 5555
    #22,305
    0
  23. #22128 Xialyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:23
    น้องเสมอต้นเสมอปลาย
    #22,128
    0
  24. #21494 namtan1911 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 08:21
    ดีแล้วค่ะ ฮืออ ไม่เหมือนบางเรื่องที่กลับมาในอดีตใหม่ปุ๊บ แม่มไม่เคยนึกถึงอดีตเลย ใช้ชีวิตแบบเทพทรูไปเรื่อยๆ;-;
    #21,494
    0
  25. #21390 -เกม- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 15:56
    น้องใสๆแบบนี้ดีแล้วค่ะ ก็บอกแต่ต้นแล้วนี่นาว่าน้ิงเด๋อของเราหวังน้อยสุดๆ จะให้ไปแก้แค้นใครได้ยังไงกัน
    #21,390
    1
    • #21390-1 badlism.(จากตอนที่ 6)
      15 มกราคม 2562 / 12:42
      แบบนี้แหละดีแล้ววววว
      #21390-1