Bad guys lover เผลอรักหมดใจยัยเด็กหลังห้อง(yuri)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,391 Views

  • 15 Comments

  • 62 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    16

    Overall
    1,391

ตอนที่ 14 : ตัวตนที่แท้จริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 พ.ย. 61

          หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ท้ายที่สุดกลุ่มที่ชนะคือกลุ่มของน้ำแดง ส่วนฉันก็อดกินไก่ฟรี เพราะสะดุดขาตัวเองล้ม ฉันแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้วถ้าขิงไม่ห้ามไว้ก่อน ฉันรู้สึกแย่มากๆเลย อีกอย่างฉันคงมองหน้ากันต์ไม่ติดแน่ๆเลย ได้ยินว่าเขาเสียดายมากๆที่เราไม่ชนะ แง อยากมุดดินหนี

                 “ขาหายเจ็บยัง” ขิงเดินมาถามหลังจากที่เธอกลับมาจากทานข้าวเที่ยง

                “ไม่เป็นไรแล้วละ” ฉันตอบไปโดยไม่มองหน้า

                “อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย จริงๆเธอก็แอบสะใจใช่ไหมละ” จู่ๆน้ำตาลก็เปิดประเด็นให้บรรยากาศน่าอึดอัดกว่าเดิม แต่ขิงก็ไม่ได้สนใจ เธอเดินไปนั่งโต๊ะของเธอก่อนจะหยิบนิยายขึ้นมาอ่านตามประสา

                “ดูยัยนั่นสิ ทำเมิน น่าหมั่นไส้จริงๆ” น้ำตาลพูดอย่างหัวเสีย แต่ขิงก็ไม่ได้ผิดอะไรนิ ทำไมไปโทษเขาแบบนั้น

                “ไม่เอาน่าน้ำตาล เธอก็เห็นว่ายัยเด๋อนี่ สะดุดขาตัวเองล้ม” น้ำแดงพูดติดตลก ทำให้บรรยากาศกลับมาปกติ

                “ฮ่ะๆ จะว่าไปก็สมกับเป็นมิ้นเลยนะจ้ะ” นี่ชมหรือด่ากันแน่น้ำหวาน

                “เพราะฉันพวกนั้นเลยอดได้คูปองเลย” ฉันพูดแล้วทำหน้าหงอย ถึงขิงจะบอกให้ไม่ต้องคิดมากก็เถอะ

                “ไม่เป็นไรนะ ยังไงก็ผ่านมาแล้ว เธอทำดีแล้วน้า~” น้ำฟ้าลูบหัวฉันเบาๆ ฮืออ ขอบคุณนะน้ำฟ้า

                “แต่ถ้ามิ้นอยู่กลุ่มกับเราตอนนั้น ฉันคงได้เชือดเธอทิ้งแน่” จู่ๆยิ้มหวานๆของน้ำฟ้าก็หลายเป็นยิ้มของนางมารร้าย ทำเอาฉันขนลุกซู่เลยทีเดียว

                “เค้าล้อเล่นอะตัวเอง~” ท่าทางเมื่อกี้ไม่เหมือนล้อเล่นเลยนะ นึกว่าจะเชือดฉันจริงๆซะแล้ว

                “หัวหน้าห้องสองคะ อาจารย์วัตสันต์เรียกให้ไปพบที่ห้องค่ะ” หัวหน้าห้องสามเดินมาบอกฉัน ทำให้บทสนทนาของฉันกับน้ำหวานจบลงแค่นั้น

                สงสัยอาจารย์จะเรียกพบเรื่องการบ้านคราวที่แล้วแน่เลย ที่ฉันเบลอดันไปทำผิดข้อแล้วเอาไปส่งเฉยเลย เพิ่งนึกได้ตอนเอาไปส่งแล้วนี่สิ ต้องทำใหม่อย่างเดียวสินะ เฮ้อ

                “ขออนุญาตค่ะ” ฉันพูดตามมารยาทก่อนจะเปิดประตูเข้าไป อาจารย์วัตสันต์อยู่ไหนนะ ฉันมองหาอาจารย์และเห็นว่าเขาไม่ได้อยู่ที่โต๊ะอย่างที่เคยเป็น ไปไหนละเนี่ย

                “ครูละไม่เข้าใจเธอเลยจริงๆ เฮ้อ” เสียงบ่นของอาจารย์วิมลทำให้ฉันอดหันไปมองไม่ได้ว่าเธอกำลังบ่นให้ใคร

                นั่นกันต์นี่นา!

                “โธ่ อาจารย์หนูมาส่งช้าแค่ไม่กี่วิเอง หยวนๆให้หน่อยสิคะ คนกันเองแท้ๆ” เดี๋ยวๆ ทำไมกันต์พูดแบบนั้น คนหล่อของฉันจะแตกสาวตามเจสซี่อีกคนงั้นหรอ ไม่นะ!

                “เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันไม่เหมือนกัน อยู่ที่โรงเรียนเราก็เป็นครูกับนักเรียน อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาเอี่ยวสิ แล้วเมื่อไรเธอจะเลิกใส่กางเกงนักเรียนชายมาเรียนสักที ครูห้องปกครองบ่นจนไม่รู้จะบ่นเธอยังไงแล้วนะ กัญญารัตน์ เป็นสาวเป็นแส่แท้ๆ” เป็นสาวเป็นแส่ พอฉันได้ยินแบบนั้นถึงกับช็อกไปเลยทีเดียว

                “แหม หนูไม่อยากใส่กระโปรงนิคะ มันโล่งๆ”เอาจริงดิ นี่กันต์เป็นผู้หญิง?

                “อ้าว มินตรา มาแล้วหรอ ครูมีเรื่อง...มินตรา เป็นอะไรไป” ฉันหันไปมองอาจารย์วัตสันต์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง   ก่อนน้ำตาจะไหลออกมา ฉันจึงรีบวิ่งออกไป กันต์เป็นผู้หญิงหรอ ทำไมขิงไม่เห็นบอกเลย!! เธอคงหัวเราะเยาะฉันแน่ๆเลย ตอนที่เห็นฉันทำท่าทีแบบนั้นกับกันต์ หรือไม่ก็สองคนนี้ต้องร่วมมือกันปั่นหัวฉันแน่เลยคนเลว!

                “สนุกมากไหม!” ฉันวิ่งมาเจอขิงที่กำลังยืนอยู่หน้าห้องน้ำ ฉันเลยตะโกนออกไปด้วยความโมโห

                “ห๊ะ?” ขิงทำหน้าเหวอๆ เหมือนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หึ  อย่ามาทำเป็นไขสือ ฉันรู้ทุกอย่างหมดแล้ว!

                “เธอคงแอบหัวเราะเยาะฉันสินะ  ที่รู้ว่าฉันชอบกันต์! สนุกมากไหมที่ฉันเต้นไปตามเกมส์ของพวกเธอ!

                “พูดเรื่องอะไรของเธอ” นี่ยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกหรอ

                “ก็เรื่องที่กันต์เป็นผู้หญิงไง! พวกเธอรวมหัวกันหลอกฉันใช่ไหม ทำไมต้องทำให้ฉันเป็นตัวตลกด้วย!” ฉันร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทำไมฉันต้องร้องออกมาทุกทีที่อยู่ต่อหน้าเธอด้วยนะ

                “ฉันก็พยายามบอกเธอแล้วนิ แต่เธอไม่ฟังฉันเอง” บอกตอนไหน!! ไม่เห็นเคยได้ยินเลย

                “ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย!! สุดท้ายเธอมันก็เลวอย่างที่คนอื่นเขาพูดจริงๆ” ฉันเผลอพลั้งปากออกไปอย่างไม่คิด ขิงนิ่งไปสักพัก ก่อนจะเดินมาหยุดข้างๆฉัน

                “เธอมันก็ไม่ต่างจากคนอื่นเหมือนกันนั่นแหละ” เธอเอ่ยเสียงเบา ฉันสัมผัสได้ถึงความเย็นชาในน้ำเสียงนั้น ซึ่งทำให้ใจของฉันหล่นวูบ พอขิงพูดจบเธอก็เดินไปโดยไม่ขอโทษฉันสักคำ ไม่อธิบายอะไรต่อ...ทำไมทำกับฉันแบบนี้ละ

                ฉันแอบร้องไห้ในห้องน้ำอยู่นาน กว่าจะหยุดร้องได้มันไม่ง่ายเลย ในหัวได้แต่คิดซ้ำๆว่าฉันคิดว่าขิงเป็นคนดีแท้ๆทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้ แล้วที่ผ่านมาที่เธอช่วยฉันละ นั่นก็เป็นเรื่องโกหกหรอ ฉันไม่น่าไปยุ่งกับเธอตั้งแต่แรกเลยจริงๆ

                เมื่อฉันหยุดร้องไห้ได้แล้ว ฉันจึงรีบกลับไปเรียน แต่ก็ไม่เห็นขิงนอนอยู่ในห้องเหมือนอย่างเคย พอถามน้ำแดงเธอก็บอกว่าขิงกลับไปแล้ว

                “ไม่รู้ว่าไปกินรังแตนที่ไหนมา แถมยังพูดต่อหน้าอาจารย์ว่าไม่มีอารมณ์เรียน แล้วเดินออกไปเฉยเลย” น้ำแดงบ่นให้ฉันฟัง ก่อนจะสังเกตเห็นว่าตาฉันแดงๆ

                “นี่เธอร้องไห้หรอ เป็นอะไร ใครทำอะไรเธอ” น้ำแดงจับหน้าฉันแล้วมอง อย่าทำแบบนี้สิ เดี๋ยวฉันก็ได้ร้องอีกรอบหรอก ฉันน่าจะฟังที่พวกเธอเตือนฉันบ้าง ไม่น่าคิดไปเองเลย

                ฉันได้แต่พยักหน้าแทนคำตอบ เพราะกลัวว่าถ้าพูดแล้วฉันจะร้องไห้กว่าเดิม น้ำแดงเลยรอให้ฉันดีขึ้นก่อน ฉันผ่านคาบเรียนในแต่ละชั่วโมงไปอย่างเบื่อหน่าย ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้นานๆ ทุกสิ่งทุกอย่างดูอึดอัดขัดใจไปหมด และก็ไม่มีแก่ใจในการเรียนด้วย ฉันแทบจะไม่ฟังที่อาจารย์สอนด้วยซ้ำ

หลังเลิกเรียน ฉันเลยเล่าทุกอย่างให้เพื่อนฉันฟังโดยไม่ลังเล ขนาดขิงยังเล่นกับความรู้สึกฉันโดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะรู้สึกยังไง แล้วทำไมฉันต้องแคร์เธอด้วยละ คนอย่างเธอสมควรโดนแล้ว ถึงอย่างนั้นทำไมฉันยังรู้สึกอึดอัดอยู่แบบนี้ละ อึดอัดจนรู้สึกหงุดหงิดที่ตัวเองเป็นแบบนี้

ไม่ชอบเลย...

                “ต่อไปเธอไม่ต้องไปยุ่งกับยัยนั่นอีกแล้วนะ” น้ำตาลกอดฉันไว้ในขณะที่ฉันซบไหล่เธอ

                “เก็บไว้เป็นบทเรียนละกัน จำไว้ให้ขึ้นใจแล้วอย่าไปยุ่งกับคนแบบนั้นอีก” น้ำแดงพูดพลางกอดฉันไว้อีกคน

                “แต่จะว่าไป มิ้นไม่รู้ได้ยังไงว่ากันต์เป็นผู้หญิงอะ เขารู้กันทั้งโรงเรียน” ฉันตกใจนิดหน่อยที่ไดด้ยินน้ำฟ้าพูดแบบนั้น รู้กันทั้งโรงเรียนเลยหรอ ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลยละ

                “ใช่จ้ะ ตอนแรกน้ำหวานก็สงสัยเหมือนกัน ข่าวลือเด็กห้องหกที่เหมือนผู้ชายคนนั้นดังจะตาย” พอได้ยินแบบนั้นก็เหมือนว่าจะเคยได้ยินเหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าจะเหมือนผู้ชายได้ขนาดนั้น

                “ไม่เอาน่า เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ” นั่นสินะ อย่างที่น้ำแดงพูด เลิกพูดถึงเรื่องนี้ แล้วพรุ่งนี้ก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม

                “ฉันกลับนะ” ฉันลุกขึ้นก่อนจะหยิบกระเป๋ามาสะพาย

                “ให้พวกเราไปส่งไหม” ขอบคุณนะน้ำแดงที่เป็นห่วง แต่ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว...

                “ไม่เป็นไร พวกเธอมีเรียนพิเศษนิ เจอกันพรุ่งนี้นะ บาย” พูดจบฉันก็หันหลังให้พวกเธอ แล้วเดินออกมา เฮ้อ ปวดตาชะมัดเลย ปวดหัวด้วย รีบกลับบ้านไปอาบน้ำนอนดีกว่า

                แต่เมื่อฉันเดินไปถึงป้ายรถเมล์ ฉันก็เจอคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุด เขากำลังนั่งเล่นมือถืออย่างสบายใจ ไม่สิต้องเรียกว่าเธอสินะ กันต์!

                “อ้าว ไงมิ้น” กันต์ทักฉันอย่างอารมณ์ดี หึ ให้ตายสิ ฉันอยากจะพุ่งไปตบเธอจริงๆ

                “เป็นอะไรอะทำไมตาแดงๆ ใครทำอะไรเธอ” ไม่ต้องทำเสียงเป็นห่วงเป็นใยแบบนั้นกับฉัน เพราะใครละฉันถึงเป็นแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ!!

                “อย่าเงียบสิ ใจคอไม่ดีเลยเป็นอะไร” ฉันจ้องหน้ากันต์ด้วยสายตาเคียดแค้น เธอคงจะสนุกมากเลยสินะ

                “ก็เพราะเธอไง!!” ฉันกดอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่เลยตัดสินใจปล่อยมันออกไป กันต์ทำหน้าเหวอเหมือนกับที่ขิงทำ หึ สองคนนี้โกหกไม่เนียนเลย อย่างกับเตรียมกันมา

                “อะไร ฉันหรอ? ฉันทำอะไร?” เหมือนเจ้าตัวยังไม่รู้ว่าฉันรู้เรื่องหมดแล้ว ถึงได้ทำหน้าใสซื่อแบบนั้นได้

                “ยังจะถามอีกนะ เธอกับขิงมันก็เลวพอๆกันแหละ ถึงเป็นเพื่อนกันได้ พวกเธอสนุกไหมที่หลอกฉันได้ สนุกไหมที่ทำให้ฉันเป็นเหมือนคนบ้าแบบนี้!!” ฉันกลั้นน้ำตาไว้ ฉันจะไม่ร้องอีกแล้ว วันนี้ฉันร้องมามากพอแล้ว

                “ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอหมายถึงเรื่องอะไร แต่ลามปามกันขนาดนี้ เล่ามาให้หมดว่าเรื่องมันเป็นมายังไง ตั้งแต่ต้นเลย ไม่งั้น...ฉันได้ทำสิ่งที่มากกว่าคำว่าเลวกับเธอแน่!” จู่ๆสายตาที่ไร้เดียงสาของกันต์ก็เปลี่ยนไปราวกลับคนละคน จนทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัว ราวกับคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนที่ฉันเคยรู้จักอีกต่อไป

                นี่สินะตัวตนที่แท้จริงของเธอ!



         

          


           #ถ้าชอบก็อย่าลืมกดติดตาม กดให้กำลังใจ หรือคอมเม้นท์ติชมงานเขียน เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าา เจอกันตอนหน้า จุฟๆ

          #อัพทุกวัน พฤหัส และวันเสาร์จ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น