Bad guys lover เผลอรักหมดใจยัยเด็กหลังห้อง(yuri)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,391 Views

  • 15 Comments

  • 62 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    16

    Overall
    1,391

ตอนที่ 13 : แข่งวิ่งผลัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    10 พ.ย. 61

          พักนี้ฉันก็เจอกับกันต์บ่อยพอสมควร จะเรียกว่าเจอได้หรือเปล่านะเพราะฉันชอบเดินผ่านหน้าห้องแทบจะสามเวลาหลังอาหารเลยทีเดียว ขนาดตอนไปเข้าห้องน้ำยังเดินอ้อมไปห้องหกก่อนจะลงบันไดเดินอ้อมขึ้นมาเข้าห้องน้ำที่อยู่อีกฝั่ง เป็นถึงขนาดนั้นเลยแหละ คนที่มีความรักหรือแอบปลื้มใครสักคนจะเข้าใจโมเม้นท์นี้ดี แต่ก็มีแค่ฉันที่แอบด้อมๆมองๆเขาอยู่ฝ่ายเดียวอะนะ ยังไม่ได้คุยกันจริงๆจังๆสักทีเลย เมื่อไรจะได้คุยกันนะ อยากคุยด้วยใจจะขาดแล้ว

                “วันนี้เข้าเรียนพละกับห้องหกนะ เห็นว่าครูอีกคนไม่ว่างสอนเลยรวบคาบมาเรียนด้วยกัน” พอได้ยินน้ำตาลพุดแบบนั้นฉันแทบจะกรี๊ดออกมาดังๆ ในที่สุด สวรรค์ก้เข้าข้างเราแล้ว

                “ว่าแต่ทำไมแกดูดี้ด้าจังเลยละมิ้น” อุ้ย นี่ฉันแสดงอาการมากไปหรอ

                “แหม ดี้ด้าอะไรอะน้ำแดง ฉันก็ปกติแหละ” น้ำแดงหรี่ตามองฉันอย่างสงสัย

                “แล้วนี่จะไปกันได้หรือยัง จะจ้องกันจนท้องเลยหรือไง” น้ำตาลหัดมาแขวะฉันกับน้ำแดง เลยยรีบลุกเดินไปที่สนาม แดดเมืองไทยร้อนไม่แพ้ชาติใดในโลก ทั้งๆที่เพิ่งจะเก้าโมงเช้าเอง เหงื่อบนหน้าฉันไหลมาจะถึงคางอยู่แล้ว แล้วยังต้องมาเรียน พละ!! 

                “อ้าว มิ้นอยู่ห้องสองหรอ” แต่จู่ๆก็เหมือนมีลมพัดมา เมื่อมองเห็นคนหล่อที่อยู่ตรงหน้า

                “จ้ะ บังเอิญจังเลยเนาะ” ฉันตอบกันไปอย่างเขินๆ แบบว่าไม่กล้ามองหน้าเลยอะ

                “แล้วอิขิ้งไม่มาด้วยหรอ หมิ่น” เสียงเจสซี่ดังตามมา เธอ(เรียกเธอละกัน) มือหนึ่งก็ทำท่าพัดให้ตัวเอง อีกมือก็มือก็เท้าใส่เอว เหงื่อนี่ผุดขึ้นมาเป็นเม็ดๆเลยทีเดียว แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือฉันลืมปลุกขิง!

                “เอ่อ ลืมไปเลย เดี๋ยวมานะ” ฉันกำลังจะวิ่งไปเรียกขิง แต่โดนกันต์ห้ามไว้

                “ไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวมันก็มา ฉันวอไปแล้ว” กันต์ทำมือเหมือนจะสื่อว่าโทรหาขิงแล้ว พร้อมกระหยิบตาข้างหนึ่ง

                ช็อตนี้ตายค่ะ!

                ฉันกลัวว่าขิงจะมาไม่ทันอาจารย์เช็คชื่อ แต่ไม่นานนักเธอก็เดินมา ขนาดร้อนขนาดนี้ยังใส่เสื้อฮู้ดตัวเก่งของเธอมาด้วย ถอดไว้ห้องก็ไม่หายหรอก ใส่มาทำไมละนั่นขนาดฉันไม่ใส่ยังจะละลายไปกับพื้นสนามแล้วเนี่ย

                พอกันต์เห็นขิงเขาก็โบกมือให้ แถมยังทำหน้าเหมือนเจ้าป๊อกกี้ตอนที่เห็นฉันกลับบ้านเปี๊ยบเลย โคตรน่ารัก เมื่อคนในห้องมากันครบอาจารย์ก็เดินออกจากร่มมายืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะถือใบรายชื่อมาพลิกไปพลิกมา

                “มากันครบแล้วใช่ไหม งั้นก็จับคู่วอร์มร่างกายไปก่อนละกัน” พออาจารย์ชวินพูดจบ พวกนักเรียนก็ทำหน้าโอดโอย เพราะทุกครั้งแกจะเช็คชื่อก่อน แล้วพวกที่ไม่อยากตากแดดก็จะทำทีไปเข้าห้องน้ำแล้วก็...หายไปเลย

                “น้ำแดง มา...” ฉันหันไปหาน้ำแดง ว่าจะขอจับคู่ แต่พอเห็นน้ำฟ้าเกาะแขนเธอไว้ ฉันเลยหันไปหาน้ำตาลแทน แต่น้ำตาลก็คู่กับน้ำหวานแล้ว อ้าว ฉันกลายเป็นตัวเศษนี่หว่า ทำไมกลุ่มฉันไม่มีหกคนนะ เฮ้อ เหลือใครละเนี่ย เอ๊ะ ขิงไงยัยยนั่นไม่มีคนจับคู่ด้วยแน่ๆ

                “ขิง มา...” แต่เมื่อหันไปก็เห็นเจสกับกันต์ยืนจับแขนขิงไว้คนละข้าง เอ่อ พอแบบนี้ละฮอตจังเลยนะ

                “อิกั้น หล่อนไปหาคู่อื่นเลย  คนสวยจะคู่กับคนสวย อิไม่สวยหลบไป” เจสซี่จีบปากจีบคอพูด แล้วผลักกันต์ออก

                “ไม่ แกนั่นแหละไปคู่กับคนอื่น ขิงมันจะคู่กับฉัน” กันต์กอดแขนขิงไว้แน่น

                “พอ! ฉันละปวดหัวกับพวกแกจริงๆ เป่ายิงฉุบกันซะ!” ขิงที่ถูกดึงไปดึงมาเริ่มมีน้ำโหกับการกระทำของเพื่อน สะบัดมือของทั้งสองออก ถึงจะสะบัดไม่ออกก็เถอะ แต่พอทั้งสองได้ยินขิงพูดแบบนั้นเลยยอมปล่อยแล้วมาเป่ายิงฉุบกันแต่โดยดี  เมื่อผลออกมาว่าเจสซี่ชะนะ กันต์ก็เริ่มโวยวาย

                “พวกเราก็มีกันแค่สามคน อย่าทำเหมือนฉันเป็นส่วนเกินสิ! วอร์มมันทั้งสามคนนี่แหละ!” เล่นใหญ่อะไรเบอร์นั้น แต่พอเห็นมุมแบบนี้ของกันต์แล้วน่ารักแหะ

                “เลิกโวยวายได้แล้วย่ะ อ่อนแอก็แพ้ไป” เจสยิ้มอย่างสะใจ ส่วนกันนี่แทบจะลงไปนอนดิ้นกับพื้น

                “เออ ให้มันได้อย่างนี้!! แล้วฉันจะคู่กับใครละเนี่ย!” มาคู่กับฉันก็ได้นะทูนหัว ฉันเกือบหลุดขำเมื่อเห็นโวยวายแล้วเขย่าขิงไปมา น่ารักซะจริง

                “เฮ้อ หัวหน้าห้องดูเหมือนจะยังไม่มีคู่นะ” ขิงพูดอย่างหน่ายๆแล้วชี้มาที่ฉัน  ทำดีมากขิง!

                “มิ้นนน เรามาคู่กันเนาะ” พอกันต์เห็นแบบนั้นก็พุ่งมากอดฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว โอ๊ย!! จะเป็นคู่ให้ไปตลอดชีวิตจนชีวิตมิ้นผู้นี้จะหาไม่เลยค่ะ ผู้ชายอะไรตัวนุ่มนิ่มจัง

                อาจารย์ปล่อยให้พวกเราวอร์มร่างกายกันสักพัก ใจฉันนี่เต้นไม่เป็นส่ำทุกทีที่โดนกันต์แตะตัว แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไร ทำไมถึงแตะตัวเพศตรงข้ามอย่างไม่เขินอายเลยละ กับขิงฉันก็เข้าใจหรอกว่าอาจจะเป็นเพื่อนกันมานาน เลยอาจจะเป็นเรื่องปกติ แต่กับฉันที่เพิ่งรู้จักกันนี่สิ หรือเขาจะเป็นพวกซึนเดเระ รักนะแต่ไม่แสดงออกอะไรแบบนี้หรอ ความจริงในใจกำลังเขินสุดแต่หน้าอย่างนิ่ง....แต่พอมองหน้ากันต์แล้วเขาเหมือนพวกซื่อๆที่ไม่คิดอะไรมากกว่า มีแต่แนนี่แหละที่คิดอกุศลกับเขา

                “พอๆ แล้วมารวมกันตรงนี้” พอสิ้นเสียงอาจารย์ชวินกันต์ก็รีบบึ่งไปหาขิงกับเจสโดยไม่สนใจฉัน แล้วไปกัดกับเจสต่อ ทำไมทิ้งกันไว้แบบนี้ละคะทูนหัว...

                “เอ๊ะ มิ้น มานั่งตรงนี้สิ~” เหมือนกันต์จะคิดได้ว่าลืมฉันไว้ตรงนี้ เลยหันมาตะโกนเรียก พลางทำไม้ทำมือให้ไปนั่งข้างๆ ไปสิคะรออะไร

                “ไหนๆพวกเธอก็มาเรียนรวมกันแล้ว ครูคิดว่าพวกเธอหลายๆคนคงจะไม่รู้จักกันแน่ๆ เพราะฉะนั้นครูจะขอให้พวกเธอแข่งวิ่งผลัดกันเพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างห้อง!!”อาจารย์ชวินกางแขนออกแล้วทำท่าโอเวอร์ๆเหมือนเป็นการแข่งขันระดับชาติ ก่อนนักเรียนหลายคนจะซุบซิบกัน แน่ละร้อนขนาดนี้ใครจะอยากไปวิ่งกางแดดกันละ

                “อะไร  ไม่เอาหรือไงคะแนนอะ เจ้าเด็กพวกนี้” พออาจารย์พูดจบทุกคนเลยเงียบเสียงไปสักพัก

                “ไม่ใช่แค่คะแนนหรอกนะ เดี๋ยวครูให้คูปองร้านไก่บอนชอนข้างโรงเรียนเป็นรางวัล คูปองฟรีด้วยนะ ไม่สนใจหรอ” นักเรียนที่ตอนแรกดูเหมือนจะไม่เห็นด้วย แต่พอเห็นคูปองฟรีเท่านั้นแหละ ตาลุกวาวกันเป็นแถบ

                ฉันก็อยากได้อะ

                จากนั้นอาจารย์เลยให้แบ่งกลุ่ม กลุ่มละสี่คน โดยมีเงื่อนไขว่าต้องมีห้องอื่นคละด้วยอย่างน้อยหนึ่งคน ห้องสองมีสมาชิก34คน แต่วันนี้ขาด 2 คน ส่วนห้องหกมีสมาชิกทั้งหมด 32 คน ทั้งหมดเลยแบ่งได้ 16 กลุ่ม แข่งกันครั้งละ 4กลุ่ม และแข่งทั้งหมด 4 รอบ พอแข่งเสร็จ จะเอากลุ่มที่ได้ที่ 1 มาแข่งกันอีกที เพื่อตัดสินแพ้ชนะ ฉันอยากจะไปอยู่กลุ่มกับเพื่อนๆนะ แต่ดูเหมือนว่าแต่ละคนก็ได้กลุ่มกันหมดแล้ว สุดท้ายฉันก็เลยได้อยู่กลุ่มกับ ขิง กันต์ และเจส

                “หึ ไว้ใจได้เลย ถ้ามีเจสกับขิงอยู่พวกเราชนะขาดแน่ๆ” กันต์ยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ

                “ฉันยังไม่ได้บอกนิว่าจะแข่งด้วย” ขิงลุกขึ้นค้านเต็มที่ ถ้าเธอไม่แข่งด้วยกลุ่มเราก็ไม่ครบอะดิ แล้วฉันก็จะไม่ได้คะแนน คะแนนวิชาพละฉันยิ่งห่วยๆด้วยสิ

                “นั่นสิ ถ้าขิ้งไม่แข่งฉันก็ไม่เอาด้วยอะ เหงื่อออกเยอะเดี๋ยวไม่สวย” เจสก็เป็นไปกับเขาอีกคน

                “ไม่เอาน่า นั่นมันคูปองร้านไก่บอนชอนในตำนานเลยนะ พวกแกก็เคยไปกินนิ จำไม่ได้หรอว่ามันอร่อยแค่ไหน!!” กันต์หันไปพูดปลุกใจ ขิงกับเจสมองหน้ากันสักพัก ก่อนที่ขิงจะพยักหน้า แล้วเจสก็พยักหน้าตาม บางทีก็สงสัยนะว่ากลุ่มนี้ก็มีมุมตลกๆกับเขาด้วยเหมือนกัน               

                “เอางั้นก็ได้ เพื่อคูปองฟรี” เจสทำไม้ทำมืออ้อนแอ้นเป็นท่าประกอบ ทำเอาฉันอดขำไม่ได้

                “ต้องอย่างนี้สิ! งั้นเจส แกอยู่ไม้แรก ใช้พลังช้างสารของแกวิ่งสุดแรงเกิดเลยนะ ส่วนฉันจะรอรับสวยๆอยู่ไม้สอง แล้วมิ้นเธออยู่ไม้สาม ขิงแกอยู่ไม้สุดท้ายนะ รอรับไม้ด้วยห้ามไปยืนหลับ” กันต์หันไปย้ำให้ขิงที่นั่งทำตาปรือ ก่อนเจ้าตัวจะพยายามลืมตา แล้วตั้งใจฟังสิ่งที่เพื่อนพูด

                “เอ่อ คือฉันวิ่งไม่ค่อยเร็วเท่าไร ไม่เป็นไรใช่ไหม” หลังจากที่นั่งเงียบมานาน ฉันเริ่มแทรกบทของตัวเองเข้าไปบ้าง

                “ไม่เป็นไรหรอก วิ่งไปปลุกขิงด้วยละกัน เผื่อมันหลับ” กันต์ตบไหล่ฉันเบาๆ หวังว่าฉันจะไม่เป็นตัวถ่วงของพวกเขานะ             “อื้อ แต่ก่อนอื่น ขิงถอดเสื้อคลุมออกก่อนไหม ฉันกลัวเธอช็อกตายก่อน ร้อนขนาดนี้” พอฉันพูดจบกันต์กับเจสกับกันต์ก็หัวเราะ พลางถอดเสื้อคลุมให้ขิง ตอนแรกเจ้าตัวไม่อยากถอด แต่พอเจอแรงช้างสารของเจสจับไว้เลยโดนกันต์ถอดเสื้อฮู้ดออกแต่โดยดี

                เมื่อการแข่งขันเริ่มฉัน ฉันก็ไปยืนประจำที่ ฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะฉันแทบจะไม่ได้ลงแข่งอะไรเลยตอนกีฬาสีของทุกปีเพราะฉันไม่เก่งกีฬาอะไรเลย พอมาแข่งแบบนี้ฉันก็รู้สึกเกร็งๆชอบกล

                ปี๊ดดด

                ไม่นานเสียงนกหวีดก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณปล่อยตัว เจสซี่วิ่งมาด้วยความเร็วแสงทิ้งระยะห่างจากทุกคนไกลพอสมควรก่อนจะส่งไม้ให้กันต์อย่างสวยงาม แบบนี้ก็ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วสิ พวกเรามีโอกาสที่จะชนะได้แน่นอน  เอาละกันต์กำลังจะวิ่งมาถึงฉันแล้ว ฉันต้องตั้งใจรับแล้วรีบวิ่งไปหาขิง หวังว่ายัยนั่นจะไม่หลับอยู่นะ

                “ฝากด้วยนะ” เมื่อกันต์มาถุงก็ส่งไม้ให้ฉันอย่างรวดเร็ว ฉันรับไม้แล้วพยักหน้าแทนคำถาม ฉันจะวิ่งสุดแรงเกิดเลย ถึงจะสุดแรงเกิดที่ว่ามันจะช้ากว่าคนอื่นก็เถอะ ต้องวิ่งเอาไม้ไปส่งให้ขิงให้ได้

                “อ๊ะ!” จู่ๆฉันก็สะดุดขาตัวเอง และลงไปจูบกับพื้น

                ไม่นะ!!

                พอหันกลับไปคนอื่นก็กำลังวิ่งตามหลังฉันมา แบบนี้มีหวังแพ้แน่ๆเลย เพราะฉันคนเดียว ฉันหันไปมองขิงที่อยู่อีกทาง นั่น!! เธอกำลังวิ่งมาหาฉัน แบบนี้ต้องชนะได้แน่ๆ ขิงวิ่งมาหาฉันอย่างรวดเร็ว ฉันยื่นไม้ให้เธออย่างมีความหวังแต่...

                เธอไม่รับต่อไม้ฉัน!!

                “เดี๋ยว! นี่เธอทำอะไรอะ รับไม้แล้ววิ่งไปต่อสิ” ฉันยื่นไม้ไปให้ ขณะที่ขิงพยุงฉันขึ้น

                “แล้วไงอะ รอบหน้าถ้าเธอแข่งไม่ได้ก็แพ้อยู่ดี” พูดจบเธอก็พยุงฉันออกไป โดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะวิ่งผ่านไปส่งไม้ต่อ ฉันรู้สึกผิดมากๆ เพราะมันก็จริงอย่างที่ขิงพูด ถึงจะชนะรอบนี้แต่ถ้ารอบหน้าฉันแข่งต่อไม่ได้ก็แพ้อยู่ดี

                “ เป็นอะไรไหมหมิ่น เจ็บตรงไหนไหมคะคุณลูก!” เจสกับกันต์วิ่งหน้าตั้งมาช่วยพยุงฉัน ฮือ ทุกคน ฉันขอโทษจริงๆ

                “ฉันไม่เป็นไร แต่ว่าพวกเธอต้องมาแพ้เพราะฉัน ขอโทษนะ” ทำไงดีน้ำตาฉันจะไหลอีกแล้ว

                “พวกนี้ไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้น อย่าร้อง...” ขิงพูดก่อนจะเบาเสียงคำว่าอย่าร้อง แต่ฉันได้ยินเลยกลั้นน้ำตาเอาไว้

                “เพื่อนเป็นยังไงบ้าง” อาจารย์ชวินวิ่งหนน้าตั้งมาถามอย่างตกใจ

                “ไม่เป็นไร ดูเหมือนจะแค่ข้อเท้าแพลง” ขิงตอบเสียงเรียบ เมื่อฉันเห็นฉันเดินกระเผลกๆ อาจารย์เลยให้ฉันเขียนชื่อไว้แล้วไปพักที่ห้องพยาบาล

                “เดินไหวไหมหมิ่น มาเดี๋ยวเราอุ้มไป” เจสเสนอ

                “มะ ไม่ดีกว่า ฉันก็พอเดินได้” ฉันรีบปฏิเสธไป คือมันจะรู้สึกแปลกๆหน่อย ตั้งแต่เกิดมานอกจากญาติๆแล้วไม่เคยโดนคนอื่นอุ้มเลย

                “ไม่เอาน่าเห็นอยู่ว่าเดินไม่ไหว” กันต์มองฉันอย่างเป็นห่วง แต่ถ้ากันต์อุ้มไปเรายอม อิอิ

                “โอ๊ย ไม่ต้องถามแล้ว เดี๋ยวอาการจะแย่กว่าเดิม มานี่!!” พูดจบเจสซี่ก็อุ้มฉันท่าเจ้าหญิง แล้วรีบวิ่งไปในห้องพยาบาล แขนล่ำๆของเธอทำให้ฉันขัดขืนไม่ได้เลย ระหว่างทางคนมองกันเต็มเลย ฉันปิดหน้าแทบไม่ทัน

                โคตรอายเลย...     




     #ถ้าชอบก็อย่าลืมกดติดตาม กดให้กำลังใจ หรือคอมเม้นท์ติชมงานเขียน เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าา เจอกันตอนหน้า จุฟๆ

     #อัพทุกวัน พฤหัส และวันเสาร์จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น