sub eques auratus [ MINNO ]

ตอนที่ 24 : CHAPTER XXI : Vale

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 900
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    10 เม.ย. 63

 

 

 

 

"ถ้าตุกติกแม้แต่นิดเดียว ฉันเอาถึงตายแน่.."

มือขาวที่วางอยู่บริเวณบ่าทั้งสองข้างของฟรอยเออร์ กำเข้าหากันแน่นเพราะความกลัว ทั้งกลัวว่าตัวเองจะถูกของมีคมนั่นทำร้าย และกลัวว่าคนตรงหน้าจะถูกทำร้ายเสียเอง

ฟรอยเออร์ เรนกอร์ด สำหรับคนที่ฝึกฝนร่างกายอยู่เป็นประจำอย่างเขา การต่อสู้ตัวต่อตัวเป็นเรื่องง่ายดาย หากแต่ถ้าอีกฝ่ายมีอาวุธอยู่ในมือแล้ว จะให้เขาวิ่งเข้าไปชกหน้าคนตรงหน้ามันก็เหมือนกับการเอาชีวิตไปทิ้งเสียเปล่าๆ ยิ่งมีคนตัวขาวยืนสั่นอยู่ด้านหลังแล้วเขาควรจะตัดสินใจให้รอบคอบๆ เพื่อไม่ให้มัลฟอนเกิดอันตรายให้ได้มากที่สุด..

ทีโอค่อยๆย่างกรายเข้ามาใกล้เขาพร้อมกับใบหน้าแสยะยิ้มจนน่ากลัว คงต้องบอกว่าไม่เคยเห็นใครมีรอยยิ้มที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน เจ้าตัวคงไม่ได้คิดแค่จะทำร้ายเขาจนบาดเจ็บแล้วชิงตัวมัลฟอนไปแน่

ชีวิตของเขา.. คงเป็นเป้าหมายของรูทมอร์..

"คิดดีๆนะ เรนกอร์ด.." ฟรอยเออร์ดันให้คนตัวขาวถอยหลังหนี "ถ้านายยอมปล่อยตัวมัลฟอนมา ฉันอาจจะไว้ชีวิตแกก็ได้.."

"คำพูดที่ออกจากปากแก ไม่มีอะไรน่าเชื่อถือเลยสักนิด"

ทั้งที่ชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย จะถูกมีดนั่นแทงเข้าเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ถึงอย่างนั้น ฟรอยเออร์ เรนกอร์ด ก็ยังไม่เลิกใช้วาจายียวนกวนประสาทอีกคน

"นิสัยไม่ยอมคนของแกนั่นแหละ ที่ฉันเกลียดที่สุด"

ฟรอยเออร์คว้าหนังสือเล่มที่ใกล้มือที่สุดขึ้นมา ขว้างใส่คนที่อยู่เหนือกว่าด้วยความรวดเร็ว และมันถูกอีกคนใช้มือปัดทิ้งทันที ทีโอพุ่งเข้าไปหาองค์ชายผิวสีแทนทันทีพร้อมทั้งกำมีดไว้ในมือแน่น เป้าหมายขององค์ชายแห่งลิาวาเอล คือลำคอขอคนตรงหน้า

แต่เขาก็ยังไหวตัวทัน ฟรอยเออร์ดันให้องค์ชายโวลธาเนียล้มลงไปนอนบนเตียงกว้าง พร้อมทั้งตัวเองที่กระโดดหลบไปอีกทาง ส่งผลให้ของมีคมในมือของรูทมอร์ต้องปักเข้าที่ชั้นหนังสือแทน

แรงที่องค์ชายผมสีสว่างผลักเข้าที่ตัวของโวลธาเนียก็ไม่ใช่น้อยๆเสียเมื่อไหร่ หากว่าพื้นที่รองรับไม่ใช่เตียงนุ่มนี่แล้ว เจ้าตัวก็คงได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเลย

ฟรอยเออร์เสียหลักเพราะกระโดดหลบอย่างกระทันหัน เขาเกือบจะล้มลงไปนอนกับพื้นหากไม่มีตู้หนังสือให้ได้เกาะไว้เสียก่อน ในระหว่างที่ทีโอพยายามจะดึงมีดออกมาจากชั้นหนังสือ เขาก็จัดการล้มชั้นหนังสือนั้นลงเพื่อให้ไม่สามารถดึงมีดนั้นออกมาได้

แต่น่าเสียดายที่มันดันออกมาก่อนที่ชั้นหนังสือจะล้มลง

เขากัดฟันกรอด ความเจ็บใจที่ไม่อาจหาหนทางในการเอาชนะอีกคนได้มันกำลังทำให้ฟรอยเออร์อารมณ์เสีย แม้ปกติมักจะโดนคนรอบข้างบอกว่าเขานั้นเยือกเย็นในการต่อสู้ แต่ไม่ใช่กับตอนที่มีมัลฟอนอยู่ที่นี่ด้วย

"หนีไปก็เท่านั้นแหละ เรนกอร์ด สุดท้ายแล้วแกก็ต้องกลายเป็นศพอยู่ที่นี่"

"เสียใจด้วยนะ.. ฉันไม่คิดจะมาตายอยู่ที่นี่" เพราะเขาสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่ทิ้งให้มัลฟอนต้องอยู่ตัวคนเดียวอีก เขาจะพาอีกคนกลับไปยังเซคันดาติอย่างปลอดภัย..

ทีโอ รูทอมร์ กำมือเข้าหากันแน่นด้วยอารมณ์ที่ตีกันในหัวมากมายไปหมด ทั้งความโกรธที่ถูกพูดจาเช่นนั้นใส่ ความอิจฉาที่อีกคนได้รับความรักจากองค์ชายผิวหิมะ และความเคืองแค้นที่อยากจะฆ่า ฟรอยเออร์ เรนกอร์ดให้ตายเสียที่นี่

"ทำไมมัลฟอนต้องเลือกแก.."

"..."

"มีอะไรที่ฉันยังเทียบแกไม่ได้อีกงั้นหรือ?" น้ำเสียงที่ผ่อนเบาลงแต่ยังคงหนักแน่นขององค์ชายแห่งลิวาเอลทำให้คนตัวขาวที่ยังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงจำต้องพยายามตั้งใจฟัง "หรือเพราะแกเอง ก็บังคับให้มัลฟอนต้องเลือกแกเหมือนกัน?"

"ก่อนจะเอ่ยอะไรออกมา คิดเสียบ้าง"

สิ่งที่องค์ชายรูทมอร์กล่าว เป็นเพียงคำตัดพ้อเดิมๆที่เจ้าตัวมักจะพูดอยู่เป็นประจำ การเปรียบเทียบฐานะและอำนาจวนซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเทปม้วนเดิมที่เล่นอยู่อย่างนั้น แต่ถึงแม้โวลธาเนียจะได้ยินมันเป็นประจำ เขาก็ยังไม่เคยเข้าถึงความรู้สึกของอีกคนอยู่ดี

เหตุใดจึงคิดว่าเพียงเพราะมีอำนาจและเงินทอง จะทำให้เขาเลือกทีโอ

"หากเป็นคนที่ใช่ มันไม่เคยต้องพยายามอะไร"

"พูดได้ดีนี่.. ก็เพราะแกมันไม่เคยต้องมาพยายามแบบฉันไง"

เป็นอีกครั้งที่อีกคนคว้ามีดขึ้นมาพุ่งเข้าใส่ร่างของเขา แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้หลบเหมือนอย่างเคย เพียงแค่เอียงหน้าให้ใบหน้าพ้นใบมีดไปก็เท่านั้น แม้จะถูกมันบาดเข้าที่ข้างแก้มเล็กน้อย แต่องค์ชายฟรอยเออร์กลับไม่ได้รับรู้ถึงความเจ็บ เขาคว้าข้อมือของอีกคนที่กำมีดไว้แน่น ก่อนจะพยายามบีบมันแรงๆจนกว่ามันจะแหลกคามือ

"อึก!"

"เจ็บหรือ? แกเจ็บไม่ได้ครั้งกับที่แกทำร้ายโวลธาเนียเลยแม้แต่น้อย" 

ฟรอยเออร์ยังคงบีบเค้นข้อมือของอีกคนด้วยแรงมหาศาล มากพอที่จะทำให้อีกคนส่งเสียงร้องเพราะความเจ็บ มือข้างที่ว่างอยู่ของรูทมอร์ยกขึ้นบีบเข้าที่ลำคอขององค์ชายผิวสีแทนหมายจะให้อีกคนรู้สึกเจ็บขึ้นมาบ้าง

โชคร้ายที่พละกำลังมันต่างกันเกินไป ฟรอยเออร์สา่มารถบิดข้อมือขององค์ชายแห่งลิวาเอลจนอีกคนคลายมือออกจากการกำมีดสั้นนั่นไว้ได้ เขากระชากมือที่กุมลำคอของตัวเองออกอย่างรวดเร็วก่อนจะยกเท้าขึ้นยันเข้าที่กลางอกของอีกคนทันที

ก่อนจะก้มลงไปหยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมาถือวไว้..

"ถึงคราวฉันบ้างแล้ว.. รูทมอร์.."

"เรนกอร์ด.."

องค์ชายยทีโอที่ล้มอยู่กับพื้นค่อยๆถดตัวหนีหลังจากที่เรนกอร์ดเดินตรงมาที่เขาพร้อมกับอาวุธในมือ เขากัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนมันห้อเลือด ทั้งความเจ็บใจและความกลัวที่จะตายมันตีขึ้นมาจนจุกอยู่ที่กลางอก

คนผมสีสว่างยกยิ้มทันทีเมื่อกลายเป็นฝ่ายคุมเกมแทน เขาควงมีดในมือราวกับมันเป็นของเล่นชิ้นโปรด ทั้งๆที่มันสามารถคร่าชีวิตคนได้ด้วยซ้ำ

องค์ชายเรนกอร์ดคร่อมทับที่ร่างของคนที่กำลังนอนอยู่ที่พื้น ใช้มือข้างที่ไม่ได้ถืออาวุธบีบที่คอของทีโอเหมือนอย่างที่อีกคนกระทำกับเขา เพียงแต่ไม่ได้บีบแรงเท่านั้น เขาแค่จับไว้เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าสามารถดิ้นหนีได้

"อึก.."

"..."

"เวรเอ๊ย.." ความเจ็บจากการถูกของแข็งฟาดก่อนหน้านี้ที่ศีรษะเริ่มกลับมาเล่นงานฟรอยเออร์อีกครั้ง มันทั้งเจ็บทั้งปวดจนเหมือนจะระเบิดออกอย่างนั้น โลหิตสีแดงฉานไหลลงมาอาบใบหน้าหล่อเหลาจนน่ากลัว

เขาเผลอปล่อยให้มีดในมือที่เพิ่งชิงมาได้เมื่อครู่หล่นลงไปอยู่ที่พื้น ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นกุมศีรษะด้วยความเจ็บ ฟรอยเออร์กัดฟันกรอดด้วยความขัดใจที่มันดันมาเจ็บเสียถูกเวลาเหลือเกิน

"แกว่าเมื่อครู่มันถึงคราวของใครนะ.."

"!!!" กลายเป็นว่าคราวนี้ฟรอยเออร์ถูกดันให้นอนลงไปแทน ก่อนที่ร่างขององค์ชายรูทมอร์จะลุกขึ้นตามมาคร่อมทับ แต่ไม่ใช่การคร่อมทับอย่างที่เขาทำ เพราะการทำเช่นนั้นมันไม่สะใจเท่าไหร่นัก เขาถึงได้ยกขาขึ้นมาเหยียบที่กลางอกขององค์ชายเรนกอร์ดพร้อมกับแสยะยิ้ม "อยากโดนฉันปักที่กะโหลก หรือกลางอกแกทีล่ะ"

"อั่ก!"

ทีโอ รูทมอร์ ใช้เท้าบดขยี้ที่แผ่นอกขององค์ชายผิวสีแทนด้วยความสะใจ พร้อมกับง้างมือขึ้นสูงหมายจะปลิดชีวิตของอีกคนเสียให้สิ้น

สภาพของ ฟรอยเออร์ เรนกอร์ด ในตอนนี้ ไม่เหลือคราบขององค์ชายผู้สง่าเลยด้วยซ้ำ.. เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นจากการปีนป่ายเกี่ยวกับกิ่งไม้ไปมา ใบหน้าที่มีของเหลวที่เข้มอาบอยู่เต็มไปหมด 

"ไม่ช้านานเซคันดาติคงมีข่าวดีเป็นแน่ ข่าวที่ว่า ว่าที่ราชาคนต่อไปมันโง่เอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่อาณาจักรบ้าๆนี่" รอยยิ้มของคนที่คร่อมทับอยู่ ดูเหมือนคนเสียสติไม่มีผิด.. "อยากจะสั่งเสียอะไรไหม สหาย.."

ปั่ก..

"..."

ในตอนที่ทีโอกำลังเตรียมจะปลิดชีพของคนที่ตกอยู่ใต้อาณัติของตนนั้น แรงกระแทกที่ศีรษะก็ทำให้เจ้าตัวต้องหยุดชะงักไปในทันทีก่อนจะหันไปมองสิ่งของที่มันลอยมาที่บัดนี้มันตกอยู่ที่พื้น

หนังสือ..

เป็นองค์ชายผิวหิมะที่นั่งอยู่บนเตียงนั่นเอง ที่ขว้างหนังสือเล่มนี้มาให้โดนศีรษะของเขา อีกคนยังคงมีอาการสั่นอย่างเห็นได้ชัดราวกับกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็ฯคนถูกทำร้ายเสียเอง ทั้งที่เขาควรจะรู้สึกโกรธจากการถูกอีกคนปาข้าวของใส่เช่นนี้ หากแต่กลายเป็นความเสียใจเสียมากกว่าที่ถูกคนที่ตัวเองรักจนจะบูชาชีวิตให้กระทำเช่นนี้

มัลฟอนที่ไม่เคยคิดทำร้ายใคร แต่กลับตั้งใจที่จะขว้างหนังสือใส่เขา..

สำหรับมัลฟอน โวลธาเนีย เขากลายเป็นปีศาจไปแล้วใช่ไหม..?

ฟึ่บ!

เพราะความมัวแต่โศกเสียใจจากการถูกกระทำเช่นนั้น ทำให้คนที่อยู่ใต้ร่างได้โอกาส ฟรอยเออร์กำมีดที่อยู่ในมือของอีกคนก่อนจะกระชากมันออกมาพร้อมกับผลักดันให้องค์ชายลิวาเอลกลับไปอยู่ใต้ร่างอีกครั้ง แน่นอนว่าเพราะความไม่ตั้งตัวของทีโอ ทำให้อีกคนเป็นฝ่ายเสียเปรียบได้ไม่ยาก

ทีโอกลับเป็นฝ่ายถูกต้อนอีกครั้ง

แต่รอยยิ้มราวกับคนเสียสติของอีกคนได้หายไปแล้ว เหลือเพียงใบหน้าผิดหวังและน้ำสีใสที่เอ่อคลออยู่ที่ดวงตาทั้งสองข้างเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นทีโอไม่ได้ขัดขืนเลยด้วยซ้ำ..

ฟรอยเออร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงในลำคอแห้งผาก ก่อนจะจัดการทำสิ่งที่เจ้าตัวควรจะทำมันมาตั้งแต่ได้เป็นฝ่ายถือมีดคราแรกแล้ว แม้จะทำใจลำบากแต่เขาก็ยังเลือกที่จะทำ 

คนตัวขาวต้องรีบพุ่งจากเตียงกว้างลงมาหาเขาในทันทีหลังจากที่เห็นเลือดสีแดงฉานไหลออกมามากมายจนน่ากลัว แต่มันไม่ใช่จากกายของเขา หากแต่เป็นจากคนที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขาต่างหาก ฟรอยเออร์ค่อยๆยันตัวเองให้ถอยห่างจากคนที่นอนนิ่งอยู่บริเวณพื้นกว้าง โดยไม่ลืมที่จะดึงมีดเล่มนั้นออกมาจากอกของอีกคนด้วย..

"ฮึก.." มัลฟอน โวลธาเนีย ส่งมือไปกุมที่บริเวณแผลจากการถูกแทงขององค์ชายแห่งลิวาเอลทั้งน้ำตา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุใดน้ำตามันถึงไหลออกมาเช่นนี้ เพราะความรู้สึกมากมายมันตีกันในหัวไปหมด

คงเจ็บไม่น้อย.. หากเป็นเขาที่โดนแทงก็คงเจ็บเช่นกัน

เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ด้านนอกเรียกความสนใจจากฟรอยเออร์ เรนกอร์ดได้เป็นอย่างดี เขาพยายามที่จะมองออกไปด้านนอกผ่านหน้าต่างเพื่อดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะได้เห็นภาพที่เขาไม่อยากจะให้มัลฟอนได้เห็นมากที่สุด

ดูเหมือนเพโรน่าและรูเฟน จะเดินทางมาถึงแล้ว..

กองทัพทหารของเซคันดาติมากมายบุกเข้าใส่ทหารของลิวาเอลที่ประจำการอยู่ที่นี่ ทั้งเสียงการต่อสู้และเสียงโห่ร้องปลุกระดมให้สังหาร มันมากมายเสียจนแยกไม่ออกว่านั่นเป็นเสียงของฝั่งใดกันแน่ นอกเหนือจากนั้นคงเป็นเสียงของประชาชนที่ต่างก็รีบหาที่ซ่อนจากสงคราม และความตื่นตระหนกที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

เขาหันกลับมามองร่างของทีโอ ที่หายใจโรยรินจนใกล้จะสิ้นลมหายใจเข้าไปทุกที อีกคนร่ำไห้อย่างไม่มีเสียง มีเพียงน้ำสีใสที่ไหลออกมาอาบบริเวณแก้มทั้งสองข้างเท่านั้น.. พอได้เห็นเช่นนี้แล้วก็รู้สึกสงสารไม่น้อย

"มัลฟอน.."

ทีโอ รูทมอร์ พยายามที่จะเปล่งเสียงออกมาเพื่อที่จะเรียกคนตัวขาวที่สะอื้นอยู่ข้างกาย แม้จะแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่เจ้าของชื่อก็พยายามที่จะฟังในสิ่งที่คนตรงหน้าพยายามเอ่ย

"ตลอดเวลา.."

"..."

"ตลอดเวลาที่ผ่านมา.." ตลอดเวลาที่เขาสรรหาของมาปรนนิบัติ มอบความรักให้อย่างไม่คิดจะเผื่อใจให้ใครอีก "ตลอดเวลาที่ฉันพยายามเพื่อนาย นายเคยมีใจให้ฉันบ้างหรือไม่..?"

มัลฟอน โวลธาเนียเม้มปากเข้ากันแน่นด้วยความรู้สึกผิดอยู่เต็มอก มือหนาขององค์ชายผิวสีแทนค่อยๆโอบไหล่เล็นั่นเอาไว้เป็นการปลอบโยน

คนตัวขาวส่ายหน้าไปมาน้อยๆเป็นการปฏิเสธ.. ตลอดระยะเวลาที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน เขาคิดถึงเพียงแต่องค์ชายจากเซคันดาติเพียงผู้เดียว ไม่เคยมีใจหรือเผลอใจให้กับคนตรงหน้าเลยสักครั้ง กลับกันเขาแทบจะผลักไสให้อีกคนไปให้พ้นๆด้วยซ้ำ..

ทีโอแค่นหัวเราะ

"นั่นสิ.. นายจะมีใจให้ฉันได้อย่างไร.."

"รูทมอร์.."

"ในเมื่อฉัน ทำร้ายนายเสียขนาดนั้น"

เขาทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของอีกคนจนแหลกละเอียด

"ขอโทษ.. ฉันขอโทษจริงๆนะ.."

ก่อนที่ทีโอ รูทมอร์ จะสิ้นลมหายใจในทันที..

คนตัวขาวหันไปซบอกคนข้างกายอย่างหาที่พักพิง เขาไม่ชอบที่จะให้ใครมาตายต่อหน้าเช่นนี้ แม้จะเกลียดแสนเกลียดนักหนาแต่การจบเช่นนี้มันก็ไม่ได้ทำให้เขาพอใจเช่นกัน

มัลฟอนปล่อยให้น้ำตามากมายไหลเป็นสายธารอย่างไม่คิดจะกักเก็บมันเอาไว้ เรื่องราวที่เขาเจอตลอดหลายวันนี้มันสาหัสกับจิตใจเขาเหลือเกินจนยากจะทำใจให้หายดีได้ภายในไม่กี่วัน

"อย่าร้องไห้อีกเลย.." เขาลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างปลอบโยน "ทุกอย่างจบแล้ว.."

"ฟ...ฟรอยเออร์"

"มันจบแล้ว.. และมันจะไม่เกิดขึ้นอีก.."

 

 

 

 

"ทำบ้าอะไรของนาย...." บุคคลทำลับๆล่อๆอยู่บริเวณรอบนอกปราสาทสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเสียงของคนที่อยู่ด้านหลัง เขารีบซุกอุปกรณ์อันตรายมากมายไว้ในพุ่มหญ้าก่อนจะหันไปประจันหน้ากับหญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่ ด้านหลังของเธอมีกระบอกธนูที่ใส่ลูกธนูไว้มากมาย พร้อมทั้งในมือเธอก็ถือคันธนูไว้ด้วย "เฮ้ อย่าทำตัวพิรุธนักจะได้ไหม"

"ก็แค่อุปกรณ์ที่จะช่วยให้เรื่องพวกนี้มันจบเร็วขึ้นเท่านั้น สบายใจได้" 

เจ้าตัวว่าก่อนจะใช้เท้าเขี่ยเจ้าอุปกรณ์นั้นให้เข้าไปในพุ่มหญ้าลึกขึ้น

"ฟริวซ์ ฉันไม่สบายใจ"

"อย่าสงสัยฉันมากสิเพโรน่า เธอควรไปช่วยทหารของเซคันดาติสิ ไม่ใช่มาหลบอยู่กับฉันแบบนี้.." หลังจบประโยค เพโรน่าก็ดึงลูกธนูด้านหลังออกมาก่อนจะง้างเข้าใส่คันธนู เล็งไปที่กลางศีรษะของหมอแห่งพาทิล สีหน้าของเธอบอกได้ดีว่าหากตุกติดเธอสังหารจริงแน่ "เอาล่ะๆ ฉันเข้าใจแล้ว ช่วยลดของอันตรายนั่นลงก่อนได้ไหม.."

เธอลดมันลงอย่างง่ายดาย ก่อนจะตามมาด้วยเสียงถอนหายใจของหมอฟริวซ์

"มันก็แค่ระเบิด"

"ระเบิด!?"

เธอร้องเสียงหลงหลังได้ยินคำตอบของคนตรงหน้า ก่อนเธอจะได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากหน้าปราสาทโซลเซียนา เธอดันร่างของคุณหมอให้เข้าไปหลบด้านหลังเพื่อไม่ให้เขาทั้งคู่โดนลูกหลงจากสงครามด้านนอกไปด้วย

ฟริวซ์หยิบอุปกรณ์ที่เจ้าตัวเพิ่งจะบอกว่ามันคือระเบิดขึ้นมา ก่อนจะเริ่มจัดการกับมันต่อจากเดิมก่อนที่หญิงสาวจะเดินมาพบเข้า โดยไม่เพโรน่ายืนอยู่ข้างๆค่อยจัดการกับทหารของลิวาเอลที่เข้ามาบริเวณนี้

"นายจะระเบิดปราสาทงั้นหรือ?"

"อย่างนั้นล่ะมั้ง" ฟริวซ์หันไปมองร่างทหารที่ถูกธนูปักเข้ากลางหัวล้มลงไปนอนกับพื้นจากการยิงธนูของหญิงสาว "ไม่รู้ว่าด้านในมีทหารเหลืออีกเท่าไหร่ จัดการระเบิดทิ้งก็ไม่เลว"

"พวกองค์ชายออซวอลต์ยังอยู่ด้านในไม่ใช่หรือ? ก่อนทำอะไรคิดเสียบ้าง ฟริวซ์ แพนเธอร์" เธอแหวขึ้นเสียงดังเพราะไม่สบอารมณ์กับสิ่งที่คนข้างกายทำ แม้ว่าเธอจะเป็นคนที่เยือกเย็นและควบคุมอารมณ์ได้ดีสักแค่ไหน แต่ในเวลาแบบนี้เธอไม่สามารถใจเย็นได้ "คนอีกมากใมายที่ไม่ได้รับรู้เรื่องบ้าๆนี่อีก นายกำลังจะฆ่าคนบริสุทธิ์"

"นั่นแหละ คือหน้าที่ของเธอ.." เพโรน่าขมวดคิ้ว "เธอต้องเข้าไปด้านในกับรูเฟน พาตัวพ่อบ้านแม่บ้านออกมาให้ได้มากที่สุด รวมไปถึงเหล่าช่างเครื่องประดับอีกมากมายที่ยังอยู่ในคุก ฉันจะจัดการพังปราสาทนี่ซะ.." 

ฟริวซ์ แพนเธอร์ ไม่ได้โกหกเรื่องที่เขาจะทำลายปราสาทโซลเซียนาทิ้ง เขาตั้งใจที่จะทำให้เรื่องมันจบให้เร็วมากขึ้น เพื่อไม่ให้การทำสงครามนี้ยืดเยื้อ หากป้อมปราการของอีกฝ่ายพัง หรือแม่ทัพของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งล้มก่อน มันก็ทำให้นักรบเสียกำลังใจได้ไม่ยาก นั่นหมายถึงทหารของลิวาเอลจะต้องยอมแพ้เป็นแน่

"ออซวอลต์และองค์ชายเอลิยอนยังอยู่ด้านใน พวกเขาเข้าไปเพื่อปลิดชีพราชามาคาลอฟ คงไม่ใช่เรื่องยากเท่าไรนัก ส่วนฟรอยเออร์.." คนผมสีเข้มหลบสายตา "ฉันไม่รู้ว่าเขาหรือทีโอกันแน่.. จะมีชีวิตรอดออกมา.."

"นายมันบ้า.."

หมอแห่งพาทิลยักไหล่

"เชื่อฉันเถอะว่ามันจะดี.."

หญิงสาวใช้ลูกธนูปักเข้าที่คอของทหารที่เข้ามาใกล้เธอในระยะประชิด ก่อนจะจัดการผลักให้ออกไปห่างๆตัว ความสามารถด้านการต่อสู้ของเธอก็โดดเด่นไม่น้อยเลยทีเดียว เมื่อเทียบกับคนที่วันๆไม่ทำอะไรนอกจากศึกษาเรื่องยาอย่างเขา

"มั่นใจหรือว่าองค์ชายออซวอลต์และองค์ชายเอลิยอนจะไม่ถูกมาคาลอฟสังหารเอา.."

เธอเอ่ยถามระหว่างที่กำลังมองผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหมอจัดการกับของบางอย่างที่ถูกเรียกว่าระเบิดตรงหน้า เธอไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้ แต่มันก็น่าแปลกเหมือนกันที่คนเป็นหมอจะรู้เรื่องระเบิดด้วย

"ฉันมั่นใจว่าพวกเขาจะรอดกลับออกมา"

"ต่อให้พวกนั้นจะเก่งกว่ามากงั้นหรือ?" ทหารหญิงแห่งโซลเซียนาเอ่ยถามพลางสบตาเข้ากับคุณหมอผู้ซ่อนใบหน้าหล่อเหลาไว้ภายใต้กรอบแว่นหนา อีกคนส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอเป็นการบอกให้เธอหยุดคิดมากอย่างอ้อมๆ "นายไม่ได้รู้จักพวกเขาดีเท่าฉันด้วยซ้ำแพนเธอร์ อย่าตัดสินอะไรกับคนที่เพิ่งเจอกันได้ไม่ถึงเดือน"

"เธอคิดว่าฉันรู้จักกับออซวอลต์ได้เพียงไม่ถึงเดือนจริงๆงั้นซิ?"

"!!!"

"มีอีกหลายเรื่องที่เธอยังรู้จากฉัน.." ฟริวซ์ยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้เห็นสีหน้าไม่พอใจของหญิงสาว เขารู้ดีว่าคนที่เกลียดความพ่ายแพ้อย่างเธอไม่ปลื้มนักที่ถูกเขาทำกิริยาเช่นนี้ใส่ "รีบเข้าไปด้านในปราสาทได้แล้ว ก่อนที่ระเบิดนี่มันจะทำงานเสียก่อน"

"อย่ามาสั่งฉัน.. ฉันรู้ว่าฉันควรทำอะไร"

สาวเจ้ากดเสียงลงต่ำก่อนจะวิ่งอ้อมออกไปหน้าปราสาท เพื่อทำตามที่หมอแห่งพาทิลบอก สิ่งแรกที่เธอควรทำคือการไปบอกกับรูเฟนที่ยังอยู่ด้านนอก ให้เข้ามาช่วยเหลือคนบริสุทธิ์ที่ยังติดอยู่ในปราสาทโซลเซียนา

"เธอเป็นความหวังเดียวของผู้คนในโซลเซียนา จำเอาไว้ด้วยล่ะ เพโรน่า ริซ.."

 

 

To be con...

 

#auratusmn

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

736 ความคิดเห็น

  1. #708 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 13:30
    ทีโอㅠㅠ จริงๆฟรอยแกก็ทำเกินไป วายยูจับตายแบบนั้นอ่ะ ทำไมไม่จับเป็นแร้วไปขังก่อน แงงงงง้ ยูฆ่าเลยหรอ ไม่ดำเนินคดีหน่อยหรอ ยัยน้องเห็นคนตายต่อหน้าตัวเองกี่คนละเนี่ย ฮื่อออออออ
    #708
    0
  2. #613 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 03:28
    เพโรน่าหน้าที่ของเธอมาถึงแล้ว
    เธอเหมือนหมอหญิงในเรื่องคิงด้อมเลยล่ะ5555555 สุดปัง
    #613
    0
  3. #612 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 03:27
    มัลฟอนก็คือมัลฟอนอ่ะค่ะ
    จิตใจดีเสมอเลย
    แล้วทำไมเธอต้องมาเห็นความตายถึงสองครั้งต่อหน้าต่อตาด้วย!

    ฉากโยนสมุดนี่คือโครตจะเปิดใจ
    แบบมัลฟอนรักฟรอยเออร์จริงๆ
    ถึงกับใช้กำลังอ่ะ ถึงจะโยนหนังสือก็เถอะ -เราก็นึกว่าฟาดแจกัน หรือของหนักๆ แบบรูมทมอร์หัวแตก55555
    #612
    0
  4. #604 benzhwe_ (@benzhwe_) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 22:40
    เพิ่งมีเวลาว่างมาอ่านแชปนี้ ใจก็สงสารรูทมอร์แต่ว่าสิ่งที่แกทำมันก็เกินไปจริงๆนั่นแหละ ฮือ
    #604
    0
  5. #596 BaebiiB (@BaebiiB) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 14:25
    แงงงง มันดีมากๆเลยค่าคุณไรท์ ขอบคุณที่แต่งออกมาได้ดีขนาดนี้นะคะ เราจะเป็นกำลังใจให้ตลอดไปเลยค่าาา ❤️💚
    #596
    0
  6. #594 Littlesabiqx (@wawabibi) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 02:48
    สนุกมากค่าา ไรท์แต่งออกมาได้ดีจริงๆ นี่อ่าน1วัน1คืนรวดเดียวจบ อินมากค่า ร้องไห้ด้วย ชอบมากๆ เขียนออกมาดีมากๆเลย ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ออกมาให้อ่านนะคะ สู้ๆนะคะไรท์ :-)♡♡♡♡
    #594
    0
  7. #592 pxend (@pxend) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 02:10
    ไรท์เขียนดีมากๆเลยค่ะ ฮือ T—T
    #592
    0
  8. #591 PuddingCake29 (@PlanetMars) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 01:44
    มันอดที่จะสงสารรูทมอร์ฉากนี้ไม่ได้จริงๆค่ะ แต่แบบพอคิดถึงสิ่งที่เขาทำร้ายคนมามากมาย แถมฆ่าคนด้วย มันก็...ไปซะเถอะหลับให้สบายนะ T_T
    ต่อไปนี้น้องมัลฟอนก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานแล้ว ในเมื่อมีฟรอยเออร์อยู่ข้างๆๆๆ
    #591
    0
  9. #590 Youandmeindacity (@anotherworldxy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 09:10
    ไม่เคยสงสารทีโอเลยจนมาตอนนี้ คือมันแบบทีโอทำไมดีก็จริงแต่ก็สงสารมากๆ
    #590
    0
  10. #589 คุกกี้รสฮีโร่ (@milkcookie) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 03:05
    ก็แอบสงสารทีโอ แต่นายก็ร้าย ทำร้ายคนอื่นและคนที่ตัวเองบอกว่ารักมาตลอด;_;

    มันจบลงแล้วนะมัลฟอนฮือออ ฟรอยต้องรีบพาร้องกลับเซคันดาติให้ไวเลย ขอให้ปลอดภัยๆๆ แล้วได้รักกันอย่างสงบๆสักที;_;
    #589
    0
  11. #588 19juline (@p9hmieww) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 02:48
    เกลียดทีโอมาตลอด แต่ตอนนี้สงสารทีโอจริงๆค่ะ เพราะที่ผ่านมาไม่เคยทำร้ายน้องมัลฟอนอย่างจริงจังเลย ถ้ามัลฟอลยอมเล่นด้วยจะยิ่งสุขสบายด้วยซ้ำ เหตุที่ตายก็เพราะตรอมใจที่เขาไม่มีทางรักเราเสียมากกว่า ฮือ เศร้าจัง ถ้ามีชาติหน้าก็ขอให้ทีโอสมหวังในความรักกับเค้าบางนะคะ T_T
    #588
    0
  12. #587 I am Muzik (@ilovemuzik) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 00:57
    น้องเพโรน่าของดิฉัน กุมชะตาหลายอีพีมาก โอ๊ยยย สู้เขาลูก 55555555555

    แอบคิดว่าฟริวซ์อาจเป็นองค์ชายจากเมืองที่ล่มสลายไปแล้วปะ หรือจริงๆอาจไม่ล่มสลายแค่ซ่อนตัวกัน มีกองกำลังลับๆไรงี้ (จินตนาการบรรเจิดมาก555555)
    #587
    0
  13. #586 Wnats (@JennieJk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 23:57
    ถึงทีโอจะร้ายแค่ไหนแต่ชั้นก็สงสารทีโออ่ะ ทีโอก็รักมัลฟอนอ่ะเนอะ รักมากเลยแหละ แต่แสดงออกผิดอ่ะ หลังจากนี้ก็ทุกคนสู้จ้ะ เพโรน่าสู้ๆ นะ พาคนบริสุทธิ์ออกมาให้ได้มากที่สุดนะ! ส่วนฟริวซ์นี่ พอเห็นคอมเม้นอื่นๆ ที่บอกว่าอาจจะเป็นองค์ชายก็ เริ่มคิดเหมือนกันแล้วค่ะ!
    #586
    0
  14. #585 Callme.k (@Callmegoy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 23:25
    ไม่สงสารนะพวกแบบนี้ต้องฆ่าทิ้งไม่ให้เหลือ เพราะถ้าเราไม่ทำมันจะย้อนกลับมาทำร้ายเราทีหลังแน่ๆ แล้วอีกอย่างนะทำขนาดนี้กับบ้านเมืองตัวเองจะให้สงสารได้ไง
    #585
    0
  15. #584 cHAmPaIN_BF (@hye-ri) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 23:19
    พอเห็นคอมเม้นล่างๆแล้วก็เพิ่งจะฉุกคิดได้ว่ามันมีความเป็นไปได้สูงเลยที่ฟริวซ์จะเป็นองค์ชาย อมก ทำไมฉันคิดไม่ถึง

    เอาจริงๆคิดว่าฟรอยเออร์จะปราณีกว่านี้อะ ไม่เคยคิดว่ารูทมอร์จะตายเลย คิดรูทมอร์จะทำร้ายลูกเรามากแค่ไหน แต่เชื่อว่าลูกเราก็ไม่อยากเห็นเขาตาย เราเองก็ไม่อยากเห็น ขนาดเราแค่อ่านเรายังผูกพันธ์กับตัวละครที่ชื่อรูทมอร์เลยอะ แล้วคนที่เห็นหน้ากันอยู่ทุกวันอย่างมัลฟอนจะไม่ผูกพันธ์บ้างหรอ ถึงจะเกลียดก็เถอะ เชื่อว่าลึกๆแล้วรูทมอร์ก็จิตใจดี แต่บิดเบี้ยวเพราะการเลี้ยงดูกับอำนาจที่มีล้วนๆเลย คนเรามันสามารถเปลี่ยนกันได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะสายเกินกว่าจะแก้กันได้แล้วเลยต้องจบชีวิตลง เส้าอะ แง T____T มี fix-it fic ที่ทำให้รูทมอร์กลับมามีชีวิตไหม เป็นอีกรูทนึงถ้ารูทมอร์กลับใจก่อนที่จะถูกฟรอยเออร์ฆ่างี้ แล้วไปพบเจอกับรักใหม่ซึ่งก็คือเดี้ยนเอง //โดนถีบ รูทมอร์แค่คลั่งรักมากๆแต่แสดงออกผิดวิธี(เกินไป)เอง TT
    #584
    0
  16. วันที่ 10 เมษายน 2563 / 22:58
    เวรกรรมจริงๆเลยรูทมอร์
    #583
    0
  17. #582 Nuttinan_toey45 (@Nuttinan_toey45) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 22:46
    น้ามตามาาา รูทมอร์ T-T /นายฟริวซ์ชั้นคิดมาแต่แรกแล้วว่านายเป็นองค์ชายแน่ๆเลย หึ้ พ่วกเจ้าชายนี่มันจริงๆเลย
    #582
    0
  18. #581 BabyMilD2908 (@babyjdlim852) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 22:09
    แงงง ฟรอย นายใจร้ายเด็ดขาดไปอ่ะ ชั้นสงสารรูทมอร์;-;
    #581
    0
  19. #580 bubbleteap (@waiisang) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 22:04

    สงสารมัลฟอนอะ รูทมอร์เอาจิงๆก็รู้ว่าตัวเองทำไม่ดีกับมัลฟอนทำไมยังทำ ถ้าไม่ขาดสติก้ไม่ตายแล้วมั้ยย จะสงสารก้ผลการกระทำตัวเองจิงๆอะรูทมอร์ ส่วนฟริวซ์นี่เป็นเจ้าชายป่ะสงสัยตั้งแต่แรกละนะ555555 แง้เพโรน่าทำให้สำเร็จนะ

    #580
    0
  20. #579 June_031226 (@juneinfinite) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 21:38
    กำ สงสารรูทมอร์t_t
    #579
    0
  21. #578 plaeee1a (@plaeee1a) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 21:31
    กำลังจะเข้มข้นขึ้นแล้ววว ลุ้นมากก
    #578
    0