sub eques auratus [ MINNO ]

ตอนที่ 21 : CHAPTER XIX : Innitium

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 812
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    31 มี.ค. 63

 

 

 

 

บรรยากาศในห้องอาหารที่ควรจะเต็มความสุขของแต่ละครอบครัวนั้นไม่ใช่กับห้องอาหารในปราสาทเซคันดาติเลยสักนิดเดียว..

ความกระอักกระอ่วนและรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวของฟรอยเออร์ทำเอาใครหลายๆคนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วยกันเริ่มทานอาหารไม่ค่อยได้รับรสชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแขกรับเชิญที่ฟรอยบเออร์ไม่ต้อนรับเท่าไหร่นัก อย่างคนของตระกูลอัลเลนฟิน กิลเบิร์ตตักอาหารเข้าปากแต่ละคำด้วยความกล้ำกลืนฝืนทนทั้งนั้น เพราะคนที่นั่งไม่ห่างไปจากเขากำลังใช้สายตาอาฆาตจ้องมองอยู่

แต่คนที่ดูจะไม่เป็นเดือดเป็นร้อนที่สุดคงจะเป็นคนข้างกายมัลฟอน ที่ขยันพูดจาเยินยอเอ่ยชมอาหารต่างๆนาๆบนโต๊ะตัวกว้างราวกับรู้จักมันดีๆทั้งๆที่เขาโตมากับอาหารเหล่านี้ แถมยังค่อยปรนนิบัติรินนำใส่แก้วให้กับเขาทั้งที่นั่นเป็นหน้าที่ของแม่บ้านในปราสาท แต่เขากลับไม่ได้แสดงทีท่าพึงพอใจใดๆออกมา แม้แต่คำว่าขอบคุณยังไม่มี

มือเรียวสวยคว้าเข้าที่มีดที่อยู่บนจานของเขาโดยไร้ซึ่งการขออนุญาตก่อนจะจัดการหั่นชิ้นเนื้อบนจานเป็นชิ้นพอดีคำจ่อมาที่ริมฝีปากของเขาหมายจะป้อน พร้อมกับใบหน้ายิ้มหวานที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ และยังมีสายตาของผู้เป็นพ่อที่จดจ้องมาที่เขาราวกับกดดันให้ทานมันเข้าไปเสียอย่างนั้น..

คิดหรือว่าเขาจะทำตาม

ร่างสูงในชุดสีขาวสบายตาลุกขึ้นอย่างไม่นึกสนใจหญิงสาวข้างกายและทำกับหล่อนราวกับเป็นอากาศ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอาหารแห่งนี้โดยทิ้งให้เธออับอายเพราะความเสียหน้าอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่แค่ไนเอล แต่รวมไปถึงท่านพ่อที่นั่งส่ายหน้าด้วยความเอือมระอากับนิสัยที่แสนเข้าใจยากของลูกชายตนเช่นกัน

ทางด้านรูเฟนที่เห็นว่าองค์ชายของผลีผลามลุกออกไปไม่บอกไม่กล่าวก็ทำให้เจ้าตัวต้องรีบวิ่งตามออกไปอย่างช่วยไม่ได้ ไม่ลืมที่จะหันมาโค้งคำนับเชิงขออนุญาตแก่เหล่าเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายในห้องอาาหารแห่งนี้ ขายาวรีบก้าวตามองค์ชายที่แสนเอาแต่ใจออกไปด้วยความรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นหากช้ากว่านี้อาจคลาดสายตาได้

จนกระทั่งเขาสามารถเดินตามอีกคนมาได้ทัน ร่างขององค์ชายผิวสีเข้มอยู่ในชุดที่ดูสมฐานะ พร้อมกับผ้าคลุมผืนหน้าที่อีกคนสวมทับอยู่ ไม่บ่อยนักที่เจ้าตัวจะหยิบมันมาสวมด้วยเหตุผลที่ว่ามันเป็นอุปสรรคต่อการขยับร่างกาย จนต้องเป็นรูเฟนทุกทีที่ต้องคอยหยิบผ้าคลุมตามมาทีหลัง เพื่อบังคับให้อีกคนสวมมัน

"สร้อยนั่น?" รูเฟนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าจู่ๆอีกคนก็หยิบสร้อยบางอย่างที่เขาจำมันได้ว่าองค์ชายของเขาได้มันมาอย่างไร ขึ้นมาดูมันราวกับไม่เคยเห็น "ที่พระองค์ซื้อมาเมื่อตอนที่ไปด้านนอกกับเพโรน่าไม่ใช่หรือ? เหตุใดยังเก็บมันไว้"

"ฉันตั้งใจจะนำมันไปให้กับมัลฟอน"

เพียงแค่เอ่ยชื่อของบุคคลที่ทำให้องค์ชายของเขากินไม่ได้นอนไม่หลับขึ้นมา บรรยากาศรอบๆนั้นก็เงียบลงอย่างเป็นใจให้

"..มันงดงามเหมาะกับองค์ชายโวลธาเนียเป็นที่สุด" รูเฟนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม "พระองค์ยังมีโอกาสที่จะนำมันไปให้กับองค์ชายโวลธาเนีย"

"ฉันก็หวังเช่นนั้น"

มือหนาเก็บสร้อยคอที่งดงามกลับไปไว้ที่เดิน ก่อนจะเดินตรงมาหยุดที่หน้าต่างบานใหญ่ กายหนายืนพิงเข้ากับกระจกพร้อมกับแขนที่ยกขึ้นกอดอกด้วยท่าทางสบายใจโดยมีทหารคนสนิทที่ยืนเฝ้าไม่ห่าง

ดวงตาที่เรียบนิ่งอย่างไม่สามารถคาดเดาความคิดได้ทอดมองออกไปยังด้านนอกที่หากมองจากมุมนี้ก็คงเห็นได้เพียงแค่บริเวณรอบปราสาทที่เขาเห็นมันมาตั้งแต่เกิด แม้จะมีเหล่าทหารเดินผ่านไปผ่าานมาแต่มันกลับเป็นเหมือนอากาศ เพราะต่อให้เขาทอดมองออกไปอย่างไร แต่ภายในหัวก็คิดถึงแต่เพียงเรื่องของคนตัวขาวเท่านั้น

"ท่านคิดจะปฏิเสธไปถึงเมื่อไหร่?"

"อะไร?" ฟรอยเออร์ขมวดคิ้วเมื่อถูกอีกคนถาม

"เรื่องของไนเอล" จากสีหน้าที่เรียบเฉยเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจทันทีเพราะได้ยินชื่อของคนที่สร้างความรำคาญให้กับเขาไม่เว้นแต่ละวัน ไม่ว่าจะไปที่ไหนนางก็มักจะตามมาทุกทีโดยอ้างสิทธิว่าหล่อนเป็นคู่หมั้น "รู้ใช่ไหมว่าพระองค์หนีการหมั้นหมายครั้งนี้ไม่พ้น ในเมื่อองค์ราชากำหนดมันขึ้นมาแล้ว"

"ฉันไม่สน"

"ท่านไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะองค์ชาย ท่านไม่สามารถทำสิ่งใดตามใจตนเองได้อีกต่อไปแล้ว อย่าลืมว่าไม่ช้านานองค์ราชาก็ต้องสละบัลลังก์ให้ท่านได้ขึ้นครองอยู่ดี หากท่านไม่หัดทำบางสิ่งฝืนใจเช่นนี้ ท่านจะเป็นราชาที่ดีได้อย่างไร.."

เพราะถูทหารคนสนิทพูดจาไม่เข้าหูใส่ใบหน้าเข้มถึงได้ยุ่งจนเหมือนผ้าที่ไม่ได้ถูกพับเก็บให้เรียบร้อย จริงอยู่ที่เขาทำตัวไม่เหมาะสมกับคำว่าราชามาตั้งแต่วัยเด็ก จนกลายเป็นว่าเขาเองที่เอาแต่ใจ ตั้งแต่ไม่ยอมเข้าเรียนตามที่ท่านพ่อสั่งเพราะอยากออกไปด้านนอก ไปจนหนีออกจากปราสาทเพื่อไปที่โซลเซียนา และอีกหลายอย่างที่เขาเคยกระทำ

"ฉันเองก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นราชาที่ดีได้ หากแต่ฉันก็อย่างเป็นกษัตริย์ที่ดีไม่แพ้ท่านพ่อ" ริมฝีปากสีเข้มเริ่มขยับเอื้อนเอ่ย "แต่ฉันยังมีเวลาและโอกาสอีกมากที่จะเรียนรู้กับมัน หากฉันต้องหมั้นหมายกับไนเอล มันก็เหมือนกับการตัดอิสระภาพในการเรียนรู้ของฉันไปไม่ใช่หรือ? หากเป็นเช่นนั้นเวลาในการที่จะขึ้นเป็นราชาก็จะขยับเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น"

"..."

"ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีความสามารถ และได้รับการไว้เนื้อเชื่อใจจากประชาชน"

แววตาที่เป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดของฟรอยเออร์สร้างความวิตกให้กับรูเฟน ทีร์กานาไม่น้อย บางทีเขาอาจจะคิดผิดที่จู่ๆก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา เป็นเพราะเขาเองก็ไม่อาจรับรู้ได้ว่าองค์ชายตรงหน้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ แล้วเคยได้คิดถึงการเป็นราชาบ้างหรือไม่? เพราะคนปากหนักพูดน้อยอย่างฟรอยเออร์ ไม่เคยพูดอะไรใก้เขาฟังเลยสักครั้งเดียว

หลังจบบทสนทนา ทั้งเขาและรูเฟนก็เอาแต่มองไปด้านนอกหน้าต่าง คอยมองเหล่าทหารที่ทำงานกันให้วุ่นจนไม่มีเวลาพัก ไม่ไก้มีการพูดคุยอะไรต่อจากนั้นเพราะพวกเขาต่างก็กำลังใช้ความคิดไปกับเรื่องของตัวเองเสียมากกว่า จนกระทั่งรูเฟนได้ยินเสียงฝีเท้าที่ไม่ไกลมากนัก ถึงได้หันกลับไปมองต้นเสียงนั้นแทน

และได้พบกับทหารในอาณาจักรที่เขาเคยพบหน้าอยู่ครั้งคราว

"องค์ชายฟรอยเออร์ ท่านรูเฟน"

"มีอะไร?"

เป็นรูเฟนที่ออกตัวพูดคุยกับนายทหารคนนั้นแทนฟรอยเออร์

"ด้านนอกนั่นมีคนเจ็บจากการถูกทำร้ายนอนสลบอยู่ที่หน้าประตู พร้อมกับม้าหนึ่งตัว ท่านยินดีที่จะรับตัวเขาเข้ามาหรือไม่? เกรงว่าบางทีเขาอาจเป็นบุคคลอันตราย.."

รูเฟน ทีร์กานาทำหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่นายทหารตรงหน้าเอ่ย ก่อนจะหันไปมององค์ชายผิวเข้มที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

"เขาเป็นใคร"

"กระหม่อมไม่ทราบ.. ไม่มีใครเคยพบเขามาก่อน..หากแต่การแต่งกายดูคล้ายกับทหารไม่ผิด"

ยิ่งได้ยินคำตอบของอีกคนก็ยิ่งทำให้รูเฟนยิ่งสับสน ตอนนี้ไม่มีการส่งทหารในอาณาจักรไปสำรวจนอกเมือง ยิ่งไม่ใช่ทหารในอาณาจักรเป็นแน่ หากแต่จะให้อาณาจักรอื่นส่งทหารมามันก็ดูไม่ใช่สิ่งที่ใครเขาทำกันนัก คิดไม่ออกเลยว่าคนที่กล้ามานอนสลบอยู่หน้าปราสาทนั้นเป็นใครกัน..

"หากเขาบาดเจ็บก็ควรจะรับตัวเขามารักษาก่อนไม่ใช่หรือ?"

"แต่ว่าองค์ชาย.."

"คนที่จะสร้างความอันตรายให้กับปราสาท คงไม่บาดเจ็บทั้งตัวหรอกจริงไหม?" เพียงแค่คำพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งธรรมดาก็ทำให้ทหารที่เตรียมจะเอ่ยปากโต้เถียงเมื่อครู่จำต้องเงียบและก้มหน้าลงทันที "แล้วอย่างไร ไม่มีจดหมายหรือของอะไรที่บ่งบอกได้เลยหรือว่าเขาเป็นใครกัน?"

"ไม่เลยองค์ชาย.. เพียงแต่นางเป็นหญิงที่สวมชุดทหารเท่านั้น หากกระหม่อมจำไม่ผิดแล้ว ชุดทหารนั่น.." ทหารผู้มารายงานทำท่าครุ่นคิด "อาจเป็นทหารของโซลเซียนา"

"!!!"

"!!!"

สิ้นคำของนายทหารทั้งเขาและรูเฟนก็ต่างหันมามองหน้ากันทันที ไม่ใช่เรื่องแปลกนักเมื่อนึกถึงทหารหยิงของโวลเซียนาแล้วจะนึกไปถึงสหายคนสนิทของพวกเขาเอง ขายาวของรูเฟนรีบก้าวไปตามทางเดินเพื่อที่จะไปยังหน้าประตูโดยไม่หันกลับมามองว่าองค์ชายจะตามมาหรือไม่ เพราะถ้าหากเป็นทหารหญิงคนเดียวกับที่รูเฟนคิดจริง นางควรจะได้รับการรักษาทันที

แต่ไม่ช้านัก ฟรอยเออร์ก็รีบวิ่งตามรูเฟนไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ทหารรายงานข่าวจมไว้กับคำถามและความงุนงงที่จู่ๆบุคคลทั้งสองก็รีบวิ่งออกไปด้วยความรวดเร็วเช่นนั้น..

 

 

 

 

หลังจากที่ทั้งเขาและองค์ชายฟรอยเออร์วิ่งลงไปถึงหน้าประตูก็ได้พบกับบุคคลที่ตนเองได้คาดการณ์ไว้ นั่นหรือทหารหญิงจากโซลเซียนา เพโรน่า ริซ ตามร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและแผลจากการถูกร้ายมากมาย ฟรอยเออร์ถึงได้รีบสั่งให้แม่บ้านพาตัวเธอมาที่ห้องพักพร้อมกับให้การรักษาเธออย่างรวดเร็ว

แม้ตอนนี้เธอจะยังไม่ได้สติ แต่การหายใจที่สม่ำเสมอและเป็นปกติก็ทำให้รู้ว่าเธอไม่ได้มีอาการไข้หรืออาการอื่นๆแทรกซ้อนมาอีก นับเป็นโชคดีที่พวกเขารีบวิ่งลงไปเจอเธอก่อน ไม่เช่นนั้นทหารของอาณาจักรคงลากเธอไปทิ้งที่นอกอาณาจักรแล้วเป็นแน่

ม้าที่เพโรน่านำมาด้วยเป็นม้าของเวล์มเฮล์ม เขาไม่รู้ว่าเธอนำม้าของออซวอลต์มาที่นี่ได้อย่างไรแต่บางทีอาจมีเหตุผลบางอย่าง เขานำมันไปพักไว้ที่คอกม้าไม่ไกลจากปราสาท หลังจากการเดินทางอันยาวไกลคงทำให้มันเหนื่อยไม่น้อย

ทั้งเขาและรูเฟนต่างให้เหตุผลว่าการที่หญิงสาวเดินทางมาถึงที่นี่มันต้องมีเหตุผลบางอย่าง ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่มาทั้งสภาพที่สาหัสเอาการถึงเพียงนี้ นั่นทำให้เขาสองคนจำเป็นต้องอยู่เฝ้าเธอใหนห้องพักจนกว่าหญิงสาวจะตื่นขึ้นมาบอกข่าวให้พวกเขารับทราบ อดคิดไม่ได้เลยว่าต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับมัลฟอนแน่..

รอจนกระทั่งร่างของทหารหญิงค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นมานั่ง รูเฟนที่มีความรู้เรื่องการรักษา ช่วยเยียวยาให้เพโรน่าถึงต้องรีบเข้ามาดูอาการเธอทันที เขาค่อยๆประคองร่างของสหายจากต่างแดนอย่างเบามือที่สุดแม้จะโดนตำหนิจากหญิงสาวว่ามือหนักก็ตามที สุดท้ายนางก็สามารถลุกขึ้นมานั่งประคองสติของตัวเองไว้ได้

"เหตุใดถึงมาไกลขนาดนี้ เพโรน่า"

พอนึกถึงเหตุผลที่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ หญิงสาวก็สะดุ้งสุดตัว

"ไม่มีเวลาแล้วองค์ชายฟรอยเออร์ ท่านต้องรีบไปที่โซลเซียนาเดี๋ยวนี้เพคะ!"

เจ้าของชื่อที่หญิงสาวเอ่ยยกมือขึ้นปรามถึงเรื่องคำพูดและสรรพนามที่เปลี่ยนไประหว่างพวกเขาทั้งสอง มันจะฟังดูลื่นหูมากกว่าถ้าหากเธอเลือกที่จะใช้คำพุดเช่นเดิมที่มันเคยเป็น

"เกิดอะไรขึ้น?"

"อาณาจักรลิวาเอลเข้ายึดที่โซลเซียนา พวกเขาประหารชีวิตองค์ราชาและราชินีไปแล้ว"

เธอออกอาการลุกลี้ลุกลนด้วยความตื่นตระหนก เพราะไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานแค่ไหน จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่มาที่นี่ ความทรงจำที่พอจะหลงเหลืออยู่ก็มีเพียงเธอเดินทางมากับม้าตัวหนึ่ง เธอรู้สึกเหนื่อยและเจ็บที่บาดแผลที่ถูกทีโอทำร้ายมาอย่างสาหัส มันไม่ได้รับการรักษานั่นทำให้บางแผลที่มันบังเอิญโดนกิ่งไม้ขูดเข้าระหว่างทางทำให้มันแสบมากยิ่งขึ้น สุดท้ายทุกอย่างก็ดับไป

"เหตุใดจึงไม่มีข่าวหลุดออกมานอกอาณาจักร"

"ใครที่คิดจะคาบข่าวไปด้านนอก ทหารของลิวาเอลจะประหารให้สิ้น"

รูเฟนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขารู้อยู่แก่ใจถึงความโหดร้ายของลิวาเอล ไม่ใช่แค่เขา แต่เมื่อขึ้นว่าลิวาเอลแล้วทุกคนต่างก็ขนานนามว่าปีศาจจากแดนนรก เขาเคยคิดว่ามันเป็นแค่ฉายาที่ชาวบ้านต่างก็สร้างขึ้น แต่คราวนี้เห็นทีจะเป็นจริงไม่ผิดนัก

"ฟังฉันนะฟรอยเออร์" มือเรียวของหญิงสาวบีบเข้าที่ไหลทั้งสองข้างขององค์ชาย "องค์ชายมัลฟอนถูกบังคับให้หมั้นหมายกับทีโอ รูทมอร์ นายต้องไปช่วยเขาออกมา"

ถูกบังคับให้หมั้นหมาย..

ว่าตามตรงเดิมทีเขาไม่ค่อยชอบหน้าทีโอ รูทมอร์ เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะสารพัดปัญหาที่อีกคนสรรหาพยายามมาทำร้ายเขาคัร้งยังอยู่โซลเซียนา มันทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย

แล้วคิดหรือ? เมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวเอ่ยเมื่อครู่จะไม่ทำให้เขาต้องหงุดหงิดกว่าเดิม

"ฉันจะไปโซลเซียนา"

ทันทีที่องค์ชายฟรอยเอร์ลุกขึ้นหมายจะออกไปด้านนอก รูเฟนก็รีบเข้ามาห้ามปรามก่อนจะเอ่ยเตือนสติ

"รู้ตัวหรือไม่ว่าพูดสิ่งใดออกมา? ท่านต้องแต่งงานกับองค์หญิงไนเอลลืมแล้วหรือ?"

"ฉันไม่ลืม" มือหนาสะบัดมือของรูเฟนที่กุมมือเขาออกด้วยแรงที่จะทำให้มันหลุดจากพันธนาการได้ "แต่ฉันไม่คิดจะทำ"

"องค์ชาย!"

"ฉันจะล่วงหน้าไปโซลเซียนาก่อน" ไม่ว่าเปล่า มือหนากระชากผ้าคลุมที่มันเคยอยู่บนบ่ากว้างนั้นออกพร้อมกับโยนมันให้ออกห่างจากตัวราวกับเป็นของไร้ค่า ทั้งที่ราคาของมันนั้นเทียบไม่ได้.. โชคดีที่รูเฟนคว้ามันเอาไว้ได้ทัน "ทางที่เพโรน่าใช้เดินทางมา เป็นทางเขตป่าต้องห้าม ฉันจะใช้ทางนั้นเดินทางไปโซลเซียนา"

"นายอาจเกิดอันตรายนะฟรอยเออร์"

"ฉันดูกลัวเรื่องพวกนั้นหรือ?" มือหนาถอดเครื่องประดับราคาแพงต่างๆที่ประดับบนเสื้อออกก่อนจะโยนมันทิ้งตามผ้าคลุมไป "รูเฟน นายเตรียมกองกำลังทหารตามฉันมาพร้อมกับเพโรน่า"

"พูดบ้าๆ ฉันควรจะต้องไปกับนาย"

เพโรน่าแย้ง

"เธอบาดเจ็บเกินกว่าจะเดินทางผ่านเขตป่าต้องห้ามได้" หากไปด้วยกัน เธออาจได้รับบาดเจ็บเพิ่มอีก "ไปกับรูเฟนเสีย เราจะไปเจอกันที่นั่น"

ว่าจบองค์ชายผิวแทนก็พุ่งตัวออกนอกประตูไปทันทีและตรงไปยังสถานที่ที่ม้าตัวโปรดของเขาพักอาศัยอยู่ มันถูกนำออกมาโดยพลการไร้ซึ่งการขออนุญาตจากองค์ราชาอีกครั้ง แตกต่างที่ครั้งตอนเขาไปโซลเซียนาครั้งแรก ในตอนนั้นองค์ราชาไม่ทันได้เห็นว่าบุตรชายของตนหนีออกจากปราสาทไปแล้ว แต่ครั้งนี้มันกลับอยู่เต็มสองตา

ร่างหนาที่ขึ้นขี่ม้าและควบมันออกนอกปราสาทไปด้วยความช่องชำนาญอยู่ในสายตาของทั้งท่านพ่อและท่านแม่ทั้งหมด พวกเขาไม่คิดจะเรียกตัวให้อีกคนกลับมา หากแต่ทั้งคู่กลับยืนมองร่างของบุตรชายตัวดีห่างออกไปจนลับสายตาด้วยความนิ่งเฉย ข้างกางของพวกเขายังมีองค์หญิงที่เป็นบุตรสาวของสหายสนิทองค์ราชาจาร์ฟาอยู่..

"องค์ราชาจาร์ฟา!! ท่านควรเรียกตัวบุตรชายของท่านกลับมา ไม่เช่นนั้นพิธีงานแต่งคง-"

"คงต้องถูกยกเลิกแล้วล่ะ กิลเบิร์ตสหายฉัน.." น้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีขององค์ราชาจาร์ฟา สร้างความเคืองใจให้กับแขกคนสำคัญที่ลงทุนส่งตัวลูกสาวมาเป็นคู่หมั้นไม่น้อย

"ท..ท่านหมายความว่าอย่างไร!?"

"ขออภัยด้วยนะ ฉันบังคับลูกชายของฉันไม่ได้" องค์ราชาเผยรอยยิ้มเล็กน้อย "ดูเหมือนเขาจะเลือกคู่ชีวิตของเขาได้แล้ว คงต้องขอให้ท่านนำตัวลูกสาวของท่านกลับอาณาจักรไปก่อนแล้วล่ะ.."

 

 

 

ที่ปราสาทโซลเซียนาไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่นิดเดียว หากมองจากมุมที่เขาอยู่แล้วภายนอกก็ไม่อาจรู้ได้ด้วยซ้ำว่าอาณาจักรนี้กำลังถูกใครบางคนเข้ายึดและคิดจะทำลายมันทิ้ง

มือหนาเอื้อมไปเด็ดผลที่อยู่ไม่ไกลมือเขานักขึ้นมาทานด้วยความสบายใจหลังจากที่สามารถมาถึงโซลเซียนาได้อย่างปลอดภัย เขาทิ้งม้าไว้ในป่าที่ไม่ไกลจากเมืองมากนักแล้วตรงเข้ามาด้านในปราสาทด้วยตัวเอง โชคร้ายที่ดูเหมือนลิวาเอลจะไม่รอบคอบพอที่จะให้ทหารยามมาตรวจตราให้ครบทุกพื้นที่ ดังนั้นหากเขาจะปีนเข้ามาได้หลังปราสาทก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ร่างหนาที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ที่ยื่นอกมาจากต้นไม้ที่ดูแล้วคงราวๆนับหลายร้อยปี ไม่ห่างจากตัวปราสาทมากนัก บริเวณรอบนอกยังคงมีทหารเดินไปเดินมาเฝ้าระวังการหลบหนีของคนในและการบุกรุกของคนนอกอย่างแน่นหนา แต่มันไม่แน่นมากพอที่จะสังเกตุคนที่นั่งอยู่บนต้นไม้ หรือทหารในลิวาเอลคิดว่าคงไม่มีใครคิดปีนต้นไม้เข้ามา?

จากการที่เข้ายืนสังเกตุการณ์มากสักพัก ทำให้ได้เห็นว่าทางห้องของมัลฟอนมีองค์ชายจากลิวาเอลเดินเข้าออกเกือบจะตลอดเวลา แถมยังสนทนาบางอย่างจนทำให้คนตัวขาวต้องทรุดลงนั่งกับพื้น เขาไม่รู้ว่าทีโอพูดอะไรกับโวลธาเนีย หากแต่ถ้าเขารู้เขาคงไม่ยอมให้ทีโอได้ทำร้ายคนตัวขาวไปมากกว่านี้แน่ เพราะแค่เขาโกหกมัลฟอน มันก็สาหัสพอแล้ว

เขาลงจากต้นไม้ ไม่ลืมที่จะทิ้งเศษซากผลไม้ที่ตัวเองทานลงใส่หัวนายทหารที่โชคร้ายบังเอิญเดินผ่านมา จัดการตัวเองให้เข้าไปอยู่ในบริเวณสวนหย่อมข้างๆปราสาท ที่องค์ชายโวลธาเนียตัวน้อยเคยชอบมานั่งเล่นอยู่บ่อยครั้ง แม้จะมีทหารเดินผ่านไปมาอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่มีเป็นอุปสรรคต่อเขาเลยสักนิดเดียว

"ดัคลา- ไม่สิ องค์ชายฟรอยเออร์.."

"นี่แก?" ใบหน้าหล่อเหลาขององค์ชายหันไปมองเจ้าของเสียงทุ้มที่เอ่ยอยู่ข้างกาย ก่อนจะได้พบกับคนที่เพโรน่าเคยแนะนำให้รู้จักครั้งหนึ่ง "ฟริวซ์ แพนเธอร์"

"ไม่คิดว่าเพโรน่าจะพาตัวท่านมาไวขนาดนี้ แล้ว..นางหายไปไหน?"

เขาเอ่ยถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยอย่างไม่นึกตกใจที่ได้พบหน้ากันอีกครั้ง ฟริวซ์พยายามที่จะมองหาหญิงสาวที่ควรจะออกไปพาตัวองค์ชายกลับมา แต่กลายเป็นว่าเจ้าตัวเองที่หายไป

"สบายใจได้ นางไปถึงเซคันดาติอย่างปลอดภัย อีกไม่นานจะเดินทางมาที่นี่พร้อมกับกำลังทหารของอาณาจักร" เขาจัดการโยนหินให้ไปห่างๆพื้นที่ที่เขาและแพนเธอร์อยู่ เพื่อล่อให้ทหารที่เดินผ่านออกไป "แล้วนายมาทำอะไรที่นี่?"

"ฉันตั้งใจจะเข้ามาเก็บสมุนไพรนิดหน่อย.. แต่เมื่อครู่กลับถูกพวกทหารของลิวาเอลพบเข้า ถึงได้รีบมาซ่อนตัวตรงนี้"

โง่เขลาที่สุด.. ออกมาเดินเพ่นพ่านในเวลานี้แล้วยังถูกพบตัวเข้าอีก

"นายต้องการจะเข้าไปด้านในงั้นหรือ? มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก" ฟริวซ์หันหน้าไปมองทางทหารอีกมากมายที่ค่อยๆเดินมาดูแถวนี้เพราะความผิดสังเกตุ "บางทีนายควรจะไปซ่อนตัวที่บ้านพักของฉันเสียก่อน"

"ไม่มีเวลาขนาดนั้น ฉันต้องไปช่วยมัลฟอน"

พูดจบองค์ชายผิวสีแทนก็ใช้โอกาสที่นายทหารนายหนึ่งกำลังหันหลังอยู่ เจ้าตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะใช้มีดสั้นที่พกติดตัวมาด้วยปาดเข้าที่ลำคอของนายทหารคนดังกล่าวจนล้มลงไปนอนกองกับพื้น มือหนาค่อยๆลากตัวนายทหารที่ไร้ชีวิตกลับเข้ามาซ่อนในพุ่มหญ้าให้แนบเนียนที่สุด เพื่อไม่ให้ตัวปัญหาที่เดินผ่านไปมาผิดสังเกตุ

"ด้านในคงมีทหารของลิวาเอลไม่น้อย หากเข้าไปคนเดีย-"

"ฉันจะเข้าไปด้านในนั่น ถ้ากลัวตายนักก็ถอยไปให้พ้นสายตาฉัน"

ร่างหนาตรงเข้าไปด้านในปราสาทโดยการกระโดดเข้าไปผ่านหน้าต่าง ทิ้งให้เขานั่งอยู่กับศพของทหารที่เจ้าตัวเพิ่งจะจัดการไปเมื่อครู่ แม้เขาจะเห็นศพคนตายมาหลายต่อหลายครั้ง แต่การที่มานั่งข้างๆศพเช่นนี้มันก็ขนลุกไม่น้อย ดังนั้นเขาถึงได้ค่อยๆถอยหนีออกจากร่างไร้วิญญาณที่น่าขนลุกนั้นไป จนพ้นสายตาตัวเองในที่สุด

เขามององค์ชายที่หายไปจนไม่อาจรู้ได้แล้วว่าวิ่งไปไหนกันแน่ ไม่ใช่ว่าฟริวซ์ไม่คิดจะตามไป หากแต่ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะตามไปที่ไหน

เพราะสิ่งที่เขาควรทำมากที่สุด คือวิ่งหนีทหารของลิวาเอลกว่าสิบคนที่ไล่ตามเขามาต่างหาก..

 

 

 

To be con..

 

#auratusmn

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

736 ความคิดเห็น

  1. #731 Chompoo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 02:34

    พี่ฟรอยสุดเท่เลยแต่ขำคุณหมออะ5555555555555

    #731
    0
  2. #706 mayupong-111 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 04:00
    ขอหน่อยนะ แต่เอ็นดูคุณหมอไม่ไหวแล้ว55555555555555 โอ๊ยยยยยยย สถานการณ์คืงแย่มากแต่ยังมาเก็บสมุนไพร แงงงงง้ น่าร้ากกกกกก555555555555555
    #706
    0
  3. #595 rakmaanfha (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 03:30
    ฟรอยสู้ๆๆๆๆ
    #595
    0
  4. #553 mtuanna93 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 21:04
    แอพเด็กดีจะเป็นจอย2แล้วค่ะบังอาจมากที่ไม่แจ้งเตือนเราก็ว่าทำไมไรท์หายไปนานขนาดนี้555555555
    #553
    0
  5. #551 Waterfall (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 12:11
    องค์ชายหล่อมากไม่ไหวแล้ว ฉากกระโดดขึ้นม้าคือสู่ขิตแต่ก็ว่าจะออกโรงคือนานมากเพคะ
    #551
    0
  6. #546 JKCBB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 18:26
    เหมือนเด็กดีไม่ขึ้นแจ้งเตือนอ่ะค่ะ
    ไม่เห็นแจ้งเตือนไป2ตอนเลย แง
    #546
    0
  7. #545 JKCBB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 18:06
    อย่าแผ่วนะพระเอก ขอแรงๆ
    #545
    0
  8. #544 JKCBB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 18:05
    องค์ราชาองค์ราชินีใจดีกว่าที่คิดไว้
    โล่งใจละ ส่งกองทัพไปเลยคร้าบบบ
    #544
    0
  9. #542 Tan_lovesehun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 17:49
    สักทีพ่อคุ๊นนนนนนน
    #542
    0
  10. #538 pppw (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 03:02
    ฟรอยเอ้ออออออออออออออในที่สุดดดดดดในที่สุดดดดดเเดเเเดดดดด
    #538
    0
  11. #537 p9hmieww (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 01:07
    ฟรอยเออร์มาแล้วววว ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ พุ่งชนแบบไม่กวัวอะไรทั้งนั้นนี่สิสมกับเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาว เชื่อว่าช่วยน้องได้สบายๆอยู่แล้วใช่หรือไม่ฟรอยยย ปล.ชอบครอบครัวฟรอยเออร์ค่ะ ถึงจะคลุมถุงชนตอนแรกแต่ก็เข้าใจลูก งึ
    #537
    0
  12. #534 hye-ri (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 00:08
    มันไม่แจ้งเตือนหรือเปล่าคะเนี่ย ถ้าไม่เห็นว่าวันนี้อัพสเปคงไม่เห็นตอนนี้เลย
    มัลฟอนอดทนอีกนึงนะรู้ก พี่เขามาช่วยเราแล้วนะ ;____; พ่อหนุ่มเลือดร้อนของเรามาได้รวดเร็วทันใจจริงๆ ดีใจที่ราชากับราชินีพร้อมที่จะยกเลิกงานแต่งทันทีที่เห็นว่าลูกชายมีคนที่อยากจะแต่งด้วยอยู่แล้วนะ แต่ทางฝ่ายนั้นเขาจะยอมหรือเปล่าเนี่ย ไม่ใช่ว่าน้องเราจะถูกปองร้ายซ้ำๆซากๆนะ
    รูทมอร์กับฟรอยเออร์จะสู้กันยังไง สองคนนี้ฝีมือน่าจะสูสีกันแน่ๆ
    นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของฟรอยเออร์แล้วที่จะพิสูจน์ให้มัลฟอนเห็นว่าตัวเองรักน้องจริงๆไม่มีหลอกลวง ต้องผ่านวิกฤตนี้กันไปให้ได้นะ
    #534
    0
  13. #533 benzhwe_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 00:01
    กรี๊ดดดดดดดด เจอแน่นายทีโอ เจ้าของใจตัวจริงเขามาแล้ใ
    #533
    0
  14. #532 plumfloral (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 23:17
    ฟรอยเออร์มาแล้วววว แงงงงงงงงง สู้เขานะ นำมัลฟอนกลับมาให้ได้ล่ะTT
    #532
    0
  15. #531 PlanetMars (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 23:10
    องค์ชายยยย แงงงงง องค์ชายฟรอยเออร์มาแล้ว ทำไมถึงเท่อย่างนี้ ชอบความดื้อรั้น ความเด็ดขาดของเขามาก ก็บอกว่าไม่แต่งก็คือไม่แต่งไง ไม่มีใครบังคับได้หรอก หึ!! แอบดีใจที่คูมพ่อเห็นด้วย ปลาบปลื้มเป็นอย่างยิ่งเพคะ ไปๆๆๆไปพาน้องมัลฟอนหนีออกมาให้ได้อย่างปลอดภัยนะ
    รูทมอร์ นายเจอดีแน่ๆๆๆๆๆ
    #531
    0
  16. #528 lalalalalove (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 21:37
    องค์ชายฟรอนเออร์มาสักที สงสารน้องโวลธาเนียป่านนี้เจ็บช้ำใจไปหมดแล้ว ฮือออ
    #528
    0
  17. #526 viewnaja (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 20:51
    พระเอกมาแล้ววววว
    #526
    0
  18. #523 lapasrada2546 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 20:32
    เเงง พระเอกมากเเล้ว ช่วยน้องมห้ได้นะฟรอยเออร์
    #523
    0
  19. #522 waiisang (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 20:25
    ในที่สุดพี่พระเอกก้มาถึงสักที น้องมัลฟอนจะต้องปลอดภัย และก้ขอบคุณราชามากที่ยกเลิกงานแต่งอย่างง่ายดายนะคะ รูทมอร์เตรียมตัวเลยจ้ะ สู้พ่อพระเอกฉันไม่ได้หรอก
    #522
    0
  20. #521 juneinfinite (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 20:19
    กรี้ดดดาดดมดากาากากกรรกร ในที่สุด!!!!!!!!!
    #521
    0
  21. #520 pie-whan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 18:15
    ไฟนอลลลลลี่ คุณฟรอยเออร์มาถึงสักที ซีนเท่มาก รักเขามากแหละ อีกนิดนะน้องโวลธาเนีย จะปลอดภัยแล้วนะๆๆๆๆ ชอบที่พ่อแม่ของฟรอยเข้าใจลูกชายมากเลยอะ ดีใจด้วยนะ ไม่ต้องถูกบังคับให้แต่งงานแล้ว รอฉากให้สร้อยนะคะ T___T
    ปล รูทมอร์ ชั้นบอกไว้ตรงนี้เลยนะ แกน่ะ แพ้แน่!
    #520
    0
  22. #519 Callmegoy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 17:26
    ในที่สุดพี่พระเอกของเราก็มาแล้ววววว
    #519
    0
  23. #518 pxend (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 14:34
    ฟรอยเออร์รีบไปช่วยน้องเลยนะ ฮืออ;_;
    #518
    0
  24. #516 raksamon22 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 03:15
    อมก!!!! ฟรอยนายมาช่วยน้องแล้ว ฮือดีใจ น้องจะหลุดพ้นแล้วทนอีกหน่อยนะลูกกกก
    #516
    0
  25. #515 milkcookie (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 00:01
    ฟรอย!!! ในที่สุด!!!! รีบไปช่วยมัลฟอนมห้ได้นะะะ;_;

    รู้สึกประทับใจพ่อกับแม่ฟรอยมาก คือไม่บังคับลูกอะ คงสัมผัสได้ว่าฟรอยรักมัลฟอนมากจริงๆ ไม่คิดจะแต่งกับใครถ้าไม่ใช่มัลฟอน ;_;

    ขอให้มัลฟอนปลอดภัย!!! ทีโอ แกเจอดีแน่ พระเอกมาแล้วค่ะ!!!
    #515
    0