sub eques auratus [ MINNO ]

ตอนที่ 20 : CHAPTER XVIII : Torque

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    22 มี.ค. 63

 

 

 

 

 

 

 

เธอถูกขังอยู่ในนี้จนเรียกได้ว่าแทบจะลืมข่าวสารบ้านเมืองของด้านนอกไปแล้ว..

หญิงสาวในชุดทหารที่สภายดูเหมือนไม่ใช่ชุดทหารเท่าไหร่นั่งอยู่กองฟางที่เธอใช้มันเป็นที่นอนอยู่หลายคืนที่ถูกจับขังราวกับนักโทษ

ไม่สิ ความจริงเธอก็คือนักโทษนั่นแหละ ถูกต้องแล้ว

กายบางของหญิงสาวที่เธอเคยดูแลมันอย่างดี บัดนี้มีแต่รอยฟกช้ำจากการถูกทำร้ายร่างกายอย่างสาหัส ร่องรอยบาดแผลมากมายที่ทีโอฝากเอาไว้ไม่ได้ถูกรับการรักษาเลยสักนิด ยิ่งทำให้มันไม่สามารถเยียวยาให้หายขาดได้ อาการแสบยามถูกลมหรือเศษฝุ่นมากมายทำให้แผลเหล่านั้นยิ่งแย่ลงไปอีก เธอทำได้เพียงนั่งขมวดคิ้วและส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บออกมาเบาๆ

ยอมรับว่าวันที่อีกคนเข้ามาเค้นความจริงจากปากเธอ เธอค่อนข้างจะสาหัสเลยทีเดียว ด้วยเพราะเธอไร้ซึ่งพละกำลังในการต่อสู้เพราะจาดพลังงานมาเป็นเวลานานติดต่อกัน ไม่ใช่ว่าไม่ได้รับสารอาหารเลย ก็ได้รับเพียงจากเศษขนมปังและน้ำที่เหลือจากทหารของลิวาเอลนำมาให้เท่านั้น มันไม่ได้มากเลยเมื่อเทียบกับปริมาณอาการในแต่ละวันที่เธอควรได้รับ เรียกว่าบางวันก็ได้ทานแค่สองคำกับน้ำไม่กี่อึกเท่านั้น

สาเหตุเดียวที่ทีโอเลือกที่จะขังเธอไว้ที่นี่ แทนคุกใต้ดิน เพราะที่แห่งนี้เป็นคุกที่ห่างไกลจากตัวปราสาทมากที่สุดจนเกือบจะเข้าไปอยู่ในป่า แม้ดูเหมือนจะสามารถหนีออกมาได้ง่ายๆ แต่ปราการเหล็กที่ถูกสร้างขึ้นอย่างแน่นหนาไม่ได้ทำให้เธอสามารถหนีออกมาได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นยามค่ำคืนเธอมักจะได้ยินเสียงของสัตว์ป่าออกมาล่าอาหารอยู่บ่อยครั้ง หากต้องออกไปเผชิญกับสัตว์ป่าพวกนั้นด้วยสภาพนี้ มันก็ไม่ต่างจากเอาชีวิตไปทิ้ง

เธอยกมือสองข้างขึ้นกอดเข่าตัวเองไว้อย่างหลวมๆก่อนจะพยายามครุ่นคิดหาทางออกกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ ความฉลาดของพวกรูทมอร์ทำเอาพวกเธอหมดหนทางที่จะหลบหนีออกไปได้ ราวกับว่าพวกเขาเตรียมการในการยึดโซลเซียนามาเป็นอย่างดีแล้ว ยิ่งทำให้เธอต้องลำบากใจมากขึ้นไปอีก หากกษัตริย์แห่งลิวาเอลเตรียมการในการทำลายโซลเซียนามาดีจริง เช่นนั้นหากเธอหลบหนีมันย่อมค้องมีแผนสองเป็นแน่

เธอพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบาก่อนจะหันไปมองหน้าประตูคุกที่ไร้ซึ่งทหารมาคุมอย่างที่ควรจะทำ ทีโอคงมั่นใจพอตัวว่าเธอจะไม่สามารถหนีไปจากที่นี่ได้ถึงได้ไม่ส่งทหารมาคุมหน้าประตูคุกนี้เลยสักคนเดียว ในแต่ละวันเพโรน่าแทบจะไม่ได้เจอหน้าใครเลยนอกจากทหารที่เข้ามาโยนเศษอาหารให้ และทีโอที่เข้ามาบังคับเค้นถามเธอเป็นครั้งคราว

และเป็นครั้งที่สองที่เพโรน่าพ่นลมหายใจออกมา

“เพโรน่า เฮ้..”

เธอสะบัดหัวไปมาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงเสียงปริศนาที่คุ้นหูแล่นเข้ามาในโสตประสาทของเธอเอง รู้อยู่แก่ใจว่าบริเวณนี้ไม่มีใครผ่านมาจะมีใครมาเรียกขื่อเธอได้อย่างไร? บางทีเธออาจจะอดอาหารจนสมองเธอผิดปกติไปแล้ว

“เพโรน่า ทางนี้”

จนเธอได้ยินมันอีกครั้งหนึ่ง ด้วยความระคายใจใบหน้าหวานค่อยๆหันไปมองที่ประตูเหล็กบานใหญ่อีกครั้งที่ก่อนหน้านี้มันไร้ซึ่งผู้คน มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้นเพราะพื้นที่หลังปราสาทที่ห่างไกลมากขยนาดนี้คงไม่มีคนรู้จักเธอผ่านมาอย่างแน่นอน เว้นแต่ในเวลานี้มันกลับไม่ใช่ เพราะร่างสูงที่ยืนอยู่ที่ประตูกรงเหล็กนั้นเป็นคนที่เธอรู้จักดี

“ฟริวซ์!?”

“ชู่ว.. อย่าเสียงดังนักสิ ถ้ามีคนมาเห็นพวกเราเป็นเรื่องแน่”

หมอฟริวซ์ แพนเธอร์แห่งอาณาจักรพาทิลเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาพร้อมกับนิ้วชี้ทาจรดริมฝีปากตัวเองเป็นคำสั่งที่ว่าอย่าให้เธอเสียงดังจนเกินไป

“หมายความว่าไง ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่? นายควรจะไปถึงอาณาจักรเวล์มเฮล์มแล้วไม่ใช่หรือ?”

เธอจำได้ดี ถึงเป้าหมายของหมอฟริวซ์ที่เคยกล่าวว่าจะเดินทางไปยังเวล์มเฮล์ม

“ก็ไปได้ครึ่งทางแล้วนั่นแหละ แต่เพราะได้ยินข่าวลือเรื่องโซลเซียนากำลังแย่ ฉันถึงได้รีบกลับมาที่นี่” เจ้าตัวว่าก่อนจะล้วงมือควานหาของบางอย่างจากถุงผ้าที่เจ้าตัวนำมันมาด้วย “เอาไว้ฉันช่วยเธอออกมาได้ก่อน แล้วค่อยมาคุยกัน”

หมอมือดีจากพาทิลเอ่ยเป็นจังหวะที่เขาหาของที่ตัวเองต้องการเจอพอดี กุญแจดอกเล็กที่เธอจำได้ว่าเป็นกุญแจที่ทีโอ รูมอร์เคยนำมาใช้ล็อคประตูตรงหน้าในการขังเธอไว้ ในตอนนี้ถูกนำมาเปิดเพื่อปล่อยตัวเธอออกมา ใช้เวลาได้ไม่นานเธอก็สามารถเดินออกมาจากห้องกรงที่แสนคับแคบออกมาจนได้

"นายไปเอามันมาจากไหน" เอ่ยถามทันทีที่ตัวเองรอดพ้นออกมาจากห้องขัง

"ดัลเธีย ชีร์โก" เขาว่าก่อนจะเก็บกุญแจไว้ที่เดิม "ระหว่างทางที่กลับมาที่นี่ฉันพบหมอนั่นเข้า โชคดีที่หมอนั่นช่วยบอกว่าเธอถูกขังอยู่ในคุกนี่พร้อมกับให้กุญแจมา"

เพโรน่านึกไปถึงทหารเฝ้าคุกอย่างดัลเธีย ชีร์โกด้วยความสงสัย ไม่นึกว่าคนที่เอาแต่เดินตามทีโอตลอดเช่นนั้น จะหาโอกาสขโมยกุญแจมาเพื่อปลดห้องขังเธอได้

หากไม่ได้ฟริวซ์มาช่วย ดัลเธียก็คงจะหาทางมาเปิดกุญแจด้วยตัวเองอีกเป็นแน่ ไม่เช่นนั้นดัลเธียคงไม่ลงทุนขโมยกุญแจมา

“รีบไปที่พักของฉันก่อน อยู่ตรงนี้นานต้องมีคนมาพบเข้าแน่”

 

 

 

 

 

 

ภายในกระท่อมหลังเล็กที่เพโรน่าเคยย่างกรายเข้ามาสองถึงสามครั้งยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ที่ต่างออกไปก็คงเป็นข้าวของมากมายที่ไม่ได้ถูกจัดวางไว้ดังเดิมเพียงแต่มันถูกรวบเก็บเข้าถุงผ้าที่ฟริวซ์จะขนมันไปที่เวล์มเฮล์ม ไม่แปลกนักเพราะความจริงในตอนนี้ ฟริวซ์ แพนเธอร์ ก็ควรจะได้อยู่ที่เวล์มเฮล์มแล้ว หากไม่ย้อนกลับมาที่โซลเซียนาแห่งนี้เสียก่อน

“สภาพเธอดูไม่จืดเลยนะ เพโรน่า”

เปิดประตูเข้ามาได้เธอยังไม่ทันได้เอ่ยถามสิ่งใดก็ทำเอาเธอต้องชะงักไปเสียก่อน เมื่อได้พบกับคนที่อาศัยอยู่ในกระท่อมนี้ก่อนหน้าที่เธอและฟริวซ์จะมาถึงแล้ว ร่างขององค์ชายที่อยู่ในชุดของอาณาจักรเวล์มเฮล์มรวมถึงใบหน้าที่ร้ายกาจนั้น จะเป็นใครอื่นไกลไปได้อีก

“องค์ชายเนเพนเธส!?”

“ใช่ ฉันเอง ไม่เห็นต้องทำหน้าตื่นอย่างนั้นเลยนี่” ออซวอลต์ เนเพนเธส องค์ชายเพียงคนเดียวจากอาณาจักรเวล์มเฮล์มที่ขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจของฝีปาก เจ้าตัวค่อยๆลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะย่างกรายเข้ามาใกล้ๆกับเพโรน่า ที่ยังคงตกใจกับการพบเจอเขาอยู่ "ฉันไม่ใช่ผีสางหรือวิญญาณนะ"

"พระองค์มาทำอะไรที่นี่.. ไม่เห็นหรือว่าขณะนี้บ้านเมืองวุ่นวายเพียงใด"

นางกดเสียงต่ำพร้อมกับเอ่ยถามองค์ชายผมสีน้ำเงินเข้ม

"อย่ากังวลไปเลย ฉันมาเพราะฟริวซ์ส่งจดหมายมาให้ฉันเข้ามาช่วยเหลือโซลเซียนา" ท่าทีที่สบายและเป็นมิตรขององค์ชายออซวอลต์ค่อยๆทำให้เพโรน่าหายจากการเป็นกังวลได้มากขึ้น "ฉันเองก็อยากจะช่วยเหลืออาณาจักรที่หมอนั่นเป็นทหารอยู่ เธอคงจะไม่ได้ระคายใจอะไรหรอกใช่ไหม?"

"หมอนั่น? นายหมายถึง?"

"ดัคลาส เดนวา สหายสนิทของเธอไม่ใช่หรือ?" ออซวอลต์ถามออกไปเช่นนั้นเพราะไม่ได้รับรู้ถึงเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นในโซลเซียนา มันทำให้หญิงสาวในชุดทหารที่เพิ่งรอดพ้นออกมาจากกรงขังได้ต้องยกมือขึ้นกุมขมับทันที "หมายความว่ายังไงกัน เหตุใดเธอต้องทำท่าทางเช่นนั้น"

"เขาไม่ใช่ทหารที่อพยพมาจาแฟร์เบิร์กอย่างที่พวกเรารู้จัก ความจริงของเขาเป็นองค์ชายแห่งอาณาจักรเซคันดาติ ฟรอยเออร์ เรนกอร์ด"

"เฮ้! เธอพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย"

"เรื่องมันยาว ไว้ฉันจะอธิบาย" เธอตัดบทอย่างรวบรัดเหมือนเห็นอาการตกใจจนหน้าถอดสีของบุคคลตรงหน้าทั้งสอง "แต่เขาเป็นว่าที่ราชาแห่งเซคันดาติคนต่อไป นั่นเป็นเรื่องจริง.."

"ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม.."

ฟริวซ์ แพนเธอร์ เอ่ยถามอย่างไม่นึกเชื่อสิ่งที่ตัวเองเพิ่งได้ยินมาจากหญิงสาวตรงหน้าเมื่อครู่ หากถามว่าทำไมถึงไม่ยอมเชื่อ ก็คงเป็นเพราะนิสัยที่ดูเหมือนไม่ใชเชื้อพระวงศ์ของอีกคนนั่นล่ะ ทั้งห้าวหาญและไม่มีความเย่อหยิ่งอย่างกษัตริย์อาณาจักรอื่นที่เขาเคยพบมาก่อน

เพราะอดีตก่อนที่ฟริวซ์ จะกลายมาเป็นบุคคลธรรมดาที่ร่อนเร่ไปทั่วทุกอาณาจักรเช่นนี้ เขามักจะได้เดินทางไปหลายอาณาจักรเพื่อรักษาเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่ไว้เนื้อเชื่อใจในความสามารถในการรักษาของเขา ไม่แปลกที่เขามักจะได้ใกล้ชิดกับกษัตริย์มากมายอยู่บ่อยครั้ง จนบางครั้งยามที่การรักษาต้องใช้ระยะเวลานาน เขาก็จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่อาณาจักรนั้นชั่วคราวจนทำให้นำมาสู่ความสนิทสนมกับคนในอาณาจักรนั้น

เช่นเดียวกับองค์ชายออซวอลต์ ที่เขาเองก็รู้จักมานานพอสมควร

"เอาล่ะ เช่นนั้นหากมีโอกาสเธอควรจะเล่าให้พวกเราฟัง แต่ในตอนนี้เธอควรฟังสิ่งที่เธอควรจะทำมากที่สุดเสียก่อน"

องค์ชายผมสีน้ำเงินว่าก่อนจะหยิบแผ่นกระดาษขนาดไม่ใหญ่มากขึ้นมาวางไว้บนพื้นที่แสนจะซอมซ่อ พร้อมกับร่างหนาที่ย่อตัวลงเพื่อให้สามารถเขียนบางอย่างลงบนกระดาษได้อย่างง่ายได้ ทั้งเธอและฟริวซ์ต่างก็ขยับกายเข้าไปใกล้กระดาษแผ่นนั้นและนั่งลงเหมือนกับองค์ชายปากร้าย

มือหนาที่คว้าเข้าที่ปากกาขนนกและโหลแก้วสีใสที่ใส่น้ำหมึกอยู่ด้านในมาวางไว้ข้างกาย ก่อนจะคว้าขนนกนั่นมาวาดบางอย่างลงบนกระดาษ

"โซลเซียนากำลังลุกเป็นไฟ ทั้งในปราสาทที่กษัตริย์เพิ่งถูกประหารไปเมื่อไม่นานนี้เหล่าทหารที่ซื่อสัตย์ต่อโวลธาเนียที่ยังไม่ยอมรับต่อลิวาเอล และประชาชนมาหมายที่กำลังสับสน" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นในขณะที่มีพวกเขาสองคนกำลังตั้งใจฟัง "หน้าที่ของเธอในฐานะทหารที่ยังรอดออกมาได้ เธอจำเป็นต้องช่วยอาณาจักรนี้จากการถูกรุกราน และฉันที่เป็นองค์ชายของเวล์มเฮล์มยินดีที่จะช่วยเหลือเช่นกัน"

"เป็นพระคุณอย่างมาก.."

ฟริวซ์ แพนเธอร์ระบายยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นว่าองค์ชายออซวอลต์ไม่ได้ขุ่นเคืองใจที่จะช่วยเหลือโซลเซียนา

"ฟังนะ สิ่งที่เธอควรทำในตอนนี้คือการนำเรื่องนี้ไปบอกกับอดีตทหารที่อยู่อีกอาณาจักร"

"อดีตทหาร? พระองค์หมายถึงฟรอยเออร์?"

ออซวอลต์พยักหน้าเบาๆ

"ไปขอความช่วยเหลือกับหมอนั่นที่เซคันดาติ การจะทำให้โซลเซียนากลับมาจำเป็นต้องพึ่งฟรอยเออร์"

เพโรน่า ริซเม้มปากเมื่อได้ยินคำสั่งจากทหารแห่งอาณาจักรเวล์มเฮล์ม ผู้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยบ้านเกิดของเธอในฐานะอาณาจักรที่ใกล้เคียง แม้จะไว้ใจอีกคนมากเพียงใดแต่ในใจลึกๆเธอเองก็ไมอยากจะพึ่งพาองค์ชายออซวอลต์ไปมากกว่านี้นัก เพราะถ้าหากพระองค์ต้องรับความผิดจากเหตุการณ์ครั้งนี้ด้วย เธอเองคงรู้สึกแย่ไม่น้อย

เธอเห็นด้วยกับเรื่องที่จะไปขอความช่วยเหลือจากเซคันดาติ เพราะอย่างไรหากฟรอยเออร์รู้ว่าองค์ชายผิวขาวที่ถูกจับขังอยู่ในปราสาทหลังโตกำลังจะถูกบังคับให้หมั้นหมายกับองค์ชายจากลิวาเอล เจ้าตัวก็คงจะรีบมาที่นี่เป็นแน่

"เดินห่างจากกระท่อมหลังนี้ไปไม่กี่ไมล์ ตรงนั้นมีม้าที่ฉันขี่มาด้วยแล้วปล่อยทิ้งไว้ที่นั่น" ม้าตัวที่ว่า เป็นม้าที่ออซวอลต์ขี่มาหลังจากที่ได้รับข่าวสารจากหมอฟริวซ์ "ใช้มันขี่ไปให้ถึงเซคันดาติ ม้าของฉันมันไม่พยศ ฉันเชื่อว่าเธอจะสามารถใช้มันได้ราวกับเป็นเจ้าของ"

"แล้วพระองค์?" ฟริวซ์เอ่ยถาม "จะไม่ไปกับนางหรือ?"

"ฉันจะไปที่อาณาจักรลอยย์ จริงอยู่ที่กำลังและความสามารถของฟรอยเออร์จำเป็นต่อการช่วยเหลือโซลเซียนาในครั้งนี้ หากแต่เท่านั้นมันไม่พอ" มือหนายังคงบรรจงวาดบางอย่างลงบนแผ่นกระดาษ "เอลิยอน เลอกรันจ์ หมอนั่นเองก็จำเป็นสำหรับครั้งนี้ แต่เป็นเพราะเขายังถูกกักบริเวณอยู่โดยกษัตริย์แห่งอาณาจักรลอยย์ ดังนั้นฉันจำเป็นต้องไปพาตัวออกมา"

"แล้วท่านจะไปอย่างไร?"

"ฉันมีวิธีของฉัน" องค์ชายปากเสียเอ่ยตอบอย่างไม่นึกสนใจถึงความรู้สึกของอีกฝ่าย เขาเริ่มวาดบางอย่างลงบนกระดาษอีกครั้ง "ดูตรงนี้ นี่คือเส้นทางปกติที่ใช้เดินทางจากอาณาจักรโซลเซียนาไปจนถึงเซคันดาติ ซึ่งจะใช้ระยะเวลาประมาณสามวันแน่นอนว่าระยะเวลาสามวันนั้นมีค่ามาก ถ้าเราเสียเวลามสามวันไปกับการเดินทาง บางทีทุกอย่างอาจจะสายไปเสียก่อน"

ฟริวซ์ แพนเธอร์ เพิ่งมีโอกาสได้รับรู้เป็นครั้งแรก ว่าคนที่พูดจาไม่เข้าหูอย่างออซวอลต์จะมีความคิดในการวางแผนการรบเช่นนี้ด้วย

"เธอจำเป็นที่จะต้องเดินทางผ่านเขตป่าแห่งนี้ เพื่อใช้ระยะเวลาการเดินทางให้ได้สั้นที่สุด แม้เส้นทางจะลำบากไปบ้างแต่ฉันคิดว่ามันคงไม่ยากเกินไป"

เพโรน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันทีเมื่อแผนที่ใบขนาดกลางที่อีกคนวาดมันขึ้นมาอย่างคร่าวๆแสดงถึงเขตป่าที่ห่างไปจากโซลเซียนาไม่มาก มันเป็นสถานที่ที่เธอรู้จักมันดี

"พูดเรื่องบ้าอะไร!? ป่านี่เป็นเขตที่มีสัตว์ร้ายมากมายเต็มไปหมด แถมยังมีพวกนอกกฏหมายนักล่าอีกมากมาย มันอันตรายเกินไป" เธอเอ่ยด้วยความเป็นกังวล แม้อดีตจะเคยเข้าไปในนั้นเป็นครั้งคราวและไม่ได้รับความเสียหายกลับมา แต่นั่นเป็นเพราะเธอเข้าไปไม่นานเท่านั้น แต่กลับกันในการเดินทางครั้งนี้เธอจะต้องใช้ระยะเวลานาน บางทีอาจจะได้รับบาดเจ็บก่อนไปถึงเซคันดาติ

"ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเพโรน่า" มือแกร่งพับเก็บกระดาษแผ่นที่ตัวเองใช้วาดเมื่อครู่ ก่อนจะลุกขึ้นตรงไปที่ประตู "มันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ฉันจะไปอาณาจักรลอยย์ เธอเองก็ควรจะรีบไปซะ แล้วกลับมาเจอกันที่นี่"

พูดจบเจ้าตัวก็เปิดประตูที่ถ้าหากปิดแรงกว่านี้อีกสักนิดประตูคงจะพังลง ออกไปด้านนอกทันที โดยมีเธอและหมอฟริวซ์ยังคงนั่งอยู่ในกระท่อมแห่งนี้

เพโรน่าไม่มีทางเลือก เธอตัวคนเดียวหรือต่อให้จะรวมเหล่าทหารอีกมากมายในโซลเซียนาก็ไม่สามารถช่วยให้โซลเซียนาหลุดพ้นจากการรุกรานครั้งนี้ได้ ฟรอยเออร์ เรนกอร์ด เป็นตัวช่วยสำคัญที่เธอและทุกคนในอาณาจักรต่างให้ความไว้ใจและยอมรับในตัวของอีกคน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะวิ่งออกประตูบานเล็กนั่นไปเพื่อไปยังเส้นทางที่องค์ชายออซวอลต์ได้กล่าวไว้ ไม่กี่ไมล์ข้างหน้ามีม้าที่จะสามารถพาเธอไปถึงเซคันดาติได้

 

 

 

 

 

 

 

"แซตลีย์!!"

ร่างของหญิงสาวในชุดแม่บ้านที่ยังถูกอาบไปด้วยของเหลวสีแดงสดเต็มบริเวณอกข้างซ้ายไปหมด ล้มลงนอนบนพื้นราบด้วยความหมดแรง เธอยกมือขึ้นกุมบริเวณแผลที่ถูกแทงเบาๆราวกับพยายามจะห้ามเลือดไม่ให้มันไหลมากไปกว่านี้ หากแต่มันไร้ประโยชน์เพราะแผลที่เธอถูกของมีคมแทงเข้ามาเมื่อครู่มันลึกไปถึงด้านในจนไม่สามารถห้ามได้

หรือต่อให้เธอถูกส่งตัวไปให้หมอที่เก่งกาจที่สุดในโลกนี้ มันก็ไม่ได้ช่วยให้เธอรอดชีวิต

องค์ชายตัวน้อยที่ยังคงตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่ ค่อยๆคลานมาประคองศีรษะของเธอให้นอนลงบนตักของตัวเองอย่างแผ่วเบาพร้อมกับน้ำตามากมายที่พรั่งพรูออกมาอย่างน่าสงสาร แซตลีย์รู้ดีว่าหากแผลของเธอลึกถึงเพียงนี้ เธอคงไม่มีโอกาสรอดอีกต่อไปแล้ว และดูเหมือนองค์ชายผิวขาวตรงหน้าของเธอก็คงจะรู้เรื่องนี้ดีเช่นกัน

เธอค่อยๆยกมือข้างที่ไม่ได้เปื้อนของเหลวมาสัมผัสที่แก้มนวลขององค์ชายมัลฟอนอย่างแผ่วเบาพร้อมกับใบหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวดอย่างทรมาณแต่ยังคงฝืนยิ้มออกมาเพื่อให้อีกคนสบายใจ

"หนีไปเถอะเพคะ.. องค์ชาย"

"เจ็บจนปางตายยังจะกล้าปากดีให้องค์ชายหนีไปอีกหรือ?" ทีโอส่งมีดสั้นที่ถูกใช้ปลิดชีพหญิงสาวให้กับทหารที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากตนมากนัก "ดูเหมือนฉันจะแทงพลาดไปนิดหน่อย ไม่เช่นนั้นเธอคงสิ้นลมหายใจไปแล้ว"

มัลฟอนไม่ได้สนใจสิ่งที่จิ้งจอกเจ้าเล่ห์เอ่ยออกมาเลยสักนิด ความสนใจของเจ้าตัวมันอยู่ที่แม่บ้านคนสนิททั้งหมด มือบางค่อยๆเลื่อนมากุมฝ่ามือที่สัมผัสที่แก้มของตนเองไว้อย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่ามันจะช้ำ เพราะเพียงแค่นี้แซตลีย์ก็สาหัสพอแล้ว โวลธาเนียเหมือนถูกสังหารให้ตายทั้งเป็นเมื่อต้องเห็นภาพตรงหน้า

เขารู้ดีว่ามันคงเจ็บทรมารไม่น้อย ดูจากของเหลวที่ยังคงไหลออกมาไม่หยุดราวกับสายน้ำนั่น

"ข...เข้มแข็งไว้นะเพคะองค์ชาย"

"แซตลีย์ หยุดพูดเถิด......ฮึก...เราขอร้อง"

"ไม่ว่าอนาคตที่ไร้ซึ่งแซตลีย์จะโหดร้ายเพียงใด แต่ได้โปรดอย่าคิดทิ้งชีวิตตัวเองอีกเลยนะเพคะ" เธอปล่อยให้น้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจที่ไม่อาจอยู่ปกป้องคนตัวขาวต่อไปได้หลั่งไหลเป็นสายธาร ทั้งร่างกายที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและจากการที่เธอร่ำไห้ มันช่างน่าเวทนาสำหรับทีโอ รูทมอร์ "เข้มแข็งไว้นะเพคะ ฟรอยเออร์จะต้องกลับมาหาพระองค์เป็นแน่.."

สิ้นคำพูดนางก็สิ้นใจตามไปทันที แขนเรียวที่เคยยกขึ้นลูบที่แก้มนวลข้างขวาค่อยๆร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วงเมื่อมันไร้ซึ่งวิญญาณแล้ว เธอนอนหลับไปอย่างไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกดั่งเจ้าหญิงนิทรา แต่เป็นเจ้าหญิงนิทราที่เสียสละและพยายามปกป้องกระต่ายตัวน้อยผู้น่าสงสารมาตลอด จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายก่อนเธอจะจากไป

จากไปอย่างไม่มีวันกลับมาพบกันอีก

นางถูกลากออกไปจากห้องกว้างโดยคำสั่งของผู้ถืออำนาจไว้เหนือสุดของโซลเซียนาในตอนนี้ ดัลเธียค่อยๆอุ้มร่างที่ไร้วิญญาณของนางให้ออกห่างจากห้องนี้ให้ได้ไกลที่สุดเพราะนั่นเป็นคำสั่งของทีโอ มัลฟอนไม่ได้ห้ามไม่ให้ทหารนำตัวนางออกไปแต่อย่างใด เพราะต่อให้ทิ้งนางไว้ที่นี่ มันก็ไม่ได้ช่วยให้นางกลับมาหาเขาได้

"แบบนี้นี่เอง ฉันพอจะเดาได้นิดหน่อยแล้วว่าฟรอยเออร์เป็นอะไรกับไอ้ทหารไร้ที่ซุกหัวนอนปลายเท้านั่นกันแน่" เจ้าตัวว่าทั้งๆที่กายขาวยังคงนั่งก้มหน้าอย่างเศร้าเสียใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ "คงจะเป็นคนเดียวกันสินะ องค์ชายที่ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วเรื่องความไร้มารยาท คงจะเป็นคนเดียวกับกับไอ้ทหารที่นายหลงรัก"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?"

"อย่าพูดเหมือนฉันเป็นคนนอกเช่นนั้นสิมัลฟอน.. คงไม่อยากให้ฉันลงไม้ลงมือหรอกใช่ไหม?"

มัลฟอนแค่นยิ้มทั้งที่ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา ร่างขาวลุกขึ้นยืนสบตากับคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

"เอาสิ นายก็กระทำกับเราราวกับเป็นทาสเป็นไพร่ จนเราไม่เหลืออะไรอีกแล้วไม่ใช่หรือ? กับแค่การลงไม้ลงมือเพียงนิดหน่อยเราไม่กลัวหรอก" ประโยคที่มัลฟอนเอ่ยมันเต็มไปด้วยทั้งความตัดพ้อและความน้อยใจในชีวิตของตนเองที่ต้องมาพบเจอความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่เหลือเรื่องให้เขาต้องผิดหวังอีกแล้ว "ต่อให้นายจะรู้เรื่องฟรอยเออร์หรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวกับนายอยู่ดี ในเมื่อตอนนี้หมอนั่นไม่ได้อยู่ที่นี่"

"ทำไม? มันหนีหัวซุกหัวซุนไปหลบอยู่เซคันดาติแล้วหรือ?"

"!!!"

"ช่างน่าผิดหวัง ต่อให้เป็นองค์ชายที่โชคดีเกิดมาในอาณาจักรที่มีอำนาจมากที่สุด แต่หากอยู่ต่างถิ่นมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการไร้ซึ่งแขนขา แค่เพียงฉันและท่านพ่อยกกองทัพทหารมามันก็ทิ้งนายไว้ที่นี่แล้วกลับไปเอาตัวรอดในเซคันดาติแล้ว" มือหนายกขึ้นก่อนที่นิ้วหัวแม่มือจะเกลี่ยที่แหวนเพชรราคาแพงบนนิ้วมือด้วยท่าทางแสนสบาย "คิดดูให้ดี ว่าฉันหรือหมอนั่นกันแน่จะปกป้องนายได้"

"เขาไม่ได้หนี"

"มีหลักฐานใดมาบอกว่ามันไม่ได้หนี"

"แล้วนายมีหลักฐานใดมากล่าวว่าเขาทิ้งเรา" คนตัวขาวเอ่ยปากแย้งทันที "หากไม่รู้สิ่งใดก็อย่าพูดเสียจะดีกว่า ไม่เช่นนั้นจะเป็นตัวนายเองนั่นแหละที่จะดูเป็นคนโง่เขลามากที่สุด"

มือหนากำเข้าหากันแน่นด้วยความขุ่นเคืองใจ

"ฉันไม่อยากทำให้นายเจ็บตัวไปมากกว่านี้หรอกนะมัลฟอน อย่าลืมว่าแม่บ้านของเธอก็สิ้นลมหายใจเพราะน้ำมือของฉันมาแล้ว" เขาใช้แรงที่มีมากกว่าคนตัวขาวกระชากข้อมือเล็กให้เจ้าตัวขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นหมายจะกดดันให้มัลฟอนรู้สึกเกรงกลัว "แต่อย่าได้กังวล ฉันไม่คิดจะทำให้เจ้าสาวของฉันต้องได้เจ็บตัวก่อนจะถึงวันหมั้นหมายหรอก.."

"..."

"ถ้าขัดขืนไปมากกว่านี้ ฉันจะขอให้ท่านพ่อเลื่อนวันพิธีหม้้นให้เข้ามาเร็วขึ้น"

"รูทมอร์!"

"อย่าลืมเสียล่ะ ว่าการหมั้นหมายครั้งนี้จะต้องถูกป่าวประกาศให้ประชาชนและเหล่าเชื้อพระวงศ์จากทุกสารทิศในโลกนี้รับทราบกันถ้วนหน้า มิหนำซ้ำฤกษ์งามยามดีฉันอาจจะเชิญไอ้ขี้ขลาดที่ทิ้งนายให้ถูกฉันทรมาณอยู่ที่นี่ มาเข้าร่วมพิธีด้วย" กายขาวที่ตกอยู่ใต้อำนาจขององค์ชายทีโอ รูทมอร์ ดิ้นขัดขืนอีกคนด้วยแรงทั้งหมดที่ตนมี "รู้ใช่ไหมว่าหากฉันจะทำมันไม่ใช่เรื่องยาก"

"ป...ปล่อยเรา!"

"อย่าทำให้ฉันต้องบีบบังคับนายจนต้องล่ามโซ่ขึ้นพิธีหมั้นหมาย" ทีโออาศัยความที่ตนมีแรงเหนือกว่า ผลักจนองค์ชายโวลธาเนียล้มลงไปนั่งพับที่พื้น "อยู่ในห้องแล้วหัดเรียนรู้เสีย ว่าการเป็นเมียที่ดีต้องทำอย่างไร"

หยาบคายที่สุด..

ร่างหนาปิดประตูเสียงดังกว่าทุกทีที่เจ้าตัวมักจะทำ ก่อนจะปล่อยให้มัลฟอน โวลธาเนีย ร้องไห้เสียงออกมาเสียงดังไม่เหมือนกับทุกครั้งที่มักจะร้องเงียบๆโดยไม่ให้ใครรับรู้ แต่เพราะครั้งนี้มันสาหัสเกินกว่าการร้องไห้เบาๆจะช่วยเยียวยาหัวใจดวงน้อยได้ เพียงแค่ใครเดินผ่านห้องบรรทมแห่งนี้ก็รับรู้ได้ทันทีว่ามัลฟอนกำลังร้องไห้ด้วยความโศกเสียใจมากเพียงใด

สุดท้ายคนตัวขาวก็ผล็อยหลับไปบนพื้นเพราะความเหนื่อยอ่อนจากการสูญเสียน้ำตา ดวงตาหวานที่หลับพริ้มยังคงมีคราบน้ำตามากมายเลอะเปรอะอยู่บนใบหน้าหวานนั้นอยู่จนน่าสงสาร หากแต่ไม่มีใครเข้ามาดูแลเจ้าตัวเหมือนอย่างเคยอีกต่อไปแล้ว..

 

 

 

To be con..

 

#auratusmn

 

ทุกคนคะอดทน ตอนหน้าพระเอกมาแล้ว T - T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

736 ความคิดเห็น

  1. #730 Chompoo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 02:22

    พี่ฟรอยมาเดี๋ยวนี้มาทันที

    #730
    0
  2. #705 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 03:49
    น้องไม่เหลืออะไรแล้ว พระเจ้าจะทำร้ายน้องเกินไปแล้วㅠㅠ
    #705
    0
  3. #681 _Neferu_ (@i3-kk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 23:32
    กอดน้องงงง น้ำตาไหล
    #681
    0
  4. #541 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 17:46
    ขอเป็นพระเอกในหัวใจเธอแทนได้มั้ย
    กว่าพระเอกจะมา ไม่ไหวแล้ว!
    มันพังไปเยอะแล้ว!!
    ฉันเอง ฉันเอง!
    /.กำหมัด
    #541
    0
  5. #540 JKCBB (@JKCBB) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 17:46
    อกจะแตกแล้ว แง
    มันเกินไปอ่ะที่ฆ่าคนสนิทต่อหน้าต่อตาขนาดนั้น ฮื่อๆๆๆ
    #540
    0
  6. #509 ฝนกวาง (@raindeerrrr) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 17:39
    ทำไมธีโอใจร้ายจัง รักลูกเราจริงหรือเปล่า หรือรักแค่ตัวเอง ลูกเราต้องสูญเสียอีกเท่าไรคะน้องถึงจะได้มีความสุขที่แท้จริงสักที เราสงสารน้องมากๆเลยนะ รีบจบเรื่องนี้แล้วให้ลูกเราเป็นอิสระสักที เรารอถึงวันนั้นไม่ไหวแล้ว น้องก็คงรอเหมือนกัน เราไม่กล้าบอกให้น้องอดทน ให้น้องรอเลยค่ะ เราสงสารมากจริงๆ แงง //อินเกิน หัวอกคนเปงแม่ ,____,
    #509
    0
  7. วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 22:44
    ไม่ไหวใจชั้นเนี่ยไม่ไหวแล้ววแบบนี้เรียกว่าความรักรูทมอร์เธอความรักมันไม่ใช่แบบนี้นี่เขาเรียกบังคับ......
    #508
    1
  8. #507 2000s kiddo (@plumfloral) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 00:58
    เราร้องไห้ไม่ไหวแล้ว ทำไมรูทมอร์ถึงร้ายแบบนี้ มันไม่ใช่แค่คำว่ารักแล้ว ทำให้ตายมัลฟอนก็ไม่มีวันรักแกหรอก ฮือออ รอนะคะ รอฟรอยเออร์ตลอดเลย มาช่วยให้ได้นะTT
    #507
    0
  9. #506 PuddingCake29 (@PlanetMars) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 22:49
    เราพลาดเรื่องนี้ไปได้ยังไงงงงง เปนคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวเรามากเลยค่ะ ฮือออออ เป็นฟิคมินโน่ที่ดีงามมากๆๆๆ และก็พาเราคล้อยตามอย่างง่ายดาย เหมือนว่าไปอยู่เมืองโซลเซียนา เมืองเซนดันคาติจริงๆ
    ตอนแรกเราหมั่นไส้นายองค์ชายที่ปลอมตัวเสียเหลือเกินนนน เพราะเจอกับน้องน้อยมัลฟอนครั้งแรกก็ไปลวนลามแล้วอะ (ตาบ้าๆๆๆๆๆ) แต่ ณ ตอนนั้นก็รับรู้แหละว่านายดัคลาสไม่ชอบน้องจริงจัง
    จนได้อ่านมาเรื่อยๆๆๆ ก็แบบเอ๊ะๆๆๆ ทุกตอน แหมมมม...มันยังไงนะนายคนนี้ ที่สำคัญคือสงสารน้องจับใจ อดีตปมหลังที่น้องเจอมาตั้งแต่เด็กมันโหดร้ายมากเลยนะคะ ใจเราเจ็บไปหมด น้องดูบอบบางเสียเหลือเกิน เราแบบตื้นตันอะที่นายดัคลาสเข้ามาในชีวิตน้อง แต่เราก็อดคิดถึงตอนที่ว่า...ถ้าเปิดเผยความจริงว่าดัคลาสไม่ใช่นายทหารธรรมดาๆ แต่เป็นถึงองค์ชายฟรอยเออร์แห่งเมืองเซนดันคาติจะเป็นยังไง
    ซึ่งระหว่างทางนั้นน่ะพอเจอความผูกผันความหวานของทั้งสองที่มีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เราก็ลืมหมดทุกอย่างค่ะ555555 ลืมกระทั่งความตึงเครียดของบ้านเมือง มันแบบวาบหวามในใจมากๆๆๆๆๆ ตั้งแต่ตอนกล่อมน้องนอน ตอนขอเต้นรำ ตอนจุ๊บๆหลังมือ ใจมันตึกตะกๆๆๆไปหมด แต่จะเป็นบ้าก็ตอนน้องมัลฟอนขอโทษนายดัคลาสนั่นแหละ(ช่างแตกต่างจากตอนนายดัคลาสฉวยจุ๊บน้องเป็นการขอโทษเหลือเกิน) เขินบิด เขินจนจะเป็นบ้าตายยยยเลยค่ะะะะ
    และแล้ว....ก็ ฮืออออออ เขารักกันแล้วค่ะ อยากป่าวประกาศให้ชาวโลกได้รับรู้ เราชอบประโยคทุกประโยคของดัคลาสที่บอกความในใจกับน้องมากเลยยย ทั้งยินดีปกป้องพระองค์ตลอดไป หรือกระทั้งที่นายดัคลาสบอกตลอดชีวิตของกระหม่อมจะเป็นของพระองค์เพียงผู้เดียว...มันคือคำบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักทั้งสิ้น แต่มันซาบซึ้งตรึงใจที่สุดเลยค่ะ เราเป็นบ้าไปแล้วอะ จริงจังๆๆๆ!!!!
    แต่ว่านะทุกอย่างก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบใช่มั้ย เพราะความจริงที่ยังไม่เปิดเผยก็ถูกเปิดออก ยอมรับเลยว่าใจหายวูบค่ะ มาแบบไม่ทันได้ตั้งมั่กมากๆๆๆ จู่ๆนายทหารดัคลาสหายไปแล้ว ตอนนี้มีแค่องค์ชายฟรอยเออร์เท่านั้นนนนนน มันเจ็บจึกๆๆๆๆเลยค่ะ เข้าใจคูมแม่องค์ชายนะคะที่อยากจะพากลับ แต่แบบ...เราสงสารน้องงงงง เข้าใจมั้ยยยยว่าที่นี่มันโหดร้ายยย พาน้องมัลฟอนไปด้วย ฮือออออแอ
    เราแบบเจ็บแปลบทุกตอนเลยค่ะ รูทมอร์ก็ช่างโหดร้าย เราน่ะนะก่นด่าจนไม่รู้จะว่าไงแล้วตอนที่ขังริซอะ แถมทำร้ายร่างกายอีก นายนี่มัน ใช่คนอยู่รึป่าวว ฮึ่ยยยยยย !!!!! ไม่พอนะยังฆ่าแซตลีย์(เลวมากๆๆๆๆ) อันนี้เรารับไม่ไหวจริงๆ แซตลีย์คืออยู่ข้างๆน้องมาตลอด แล้วแบบเราเหมือนมีความหวังที่บอกจะพาน้องหนี แต่ทุกอย่างมันสลายหายไปพริบตา จุกค่ะ จุกไปหมด T_T
    แต่เราจะฮึบค่ะ เพราะคูมไรท์บอกว่าคูมพระเอกจะมาแล้ว ฮึบบบบบบ
    ปล.ดีใจมากๆๆๆๆๆๆค่ะ ดีใจที่สุดดเลยยยยที่ได้มาเจอฟิคเรื่องนี้ ขอเป็นกำลังใจให้ตอนต่อๆๆๆๆไปจนจบเลยนะคะคูมไรท์ เลิฟฟฟฟฟๆๆๆ
    #506
    0
  10. #505 moqlism (@bowcnk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 00:09
    สงสารองค์ชาย น้องไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้เลย เจ็บแทนค่ะ
    #505
    0
  11. #504 benzhwe_ (@benzhwe_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 22:39
    ความหวังอยู่ที่เพโรน่าแน้วนะ กลัวจะมีคนของทีโอเจอ กลัวอันตรายอีก สงสารลูกก็สงสาร เจ็บไปทั้งหัวใจ ;___;
    #504
    0
  12. #503 Lalitannn_B (@Tan_lovesehun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 19:26
    ติดตามตอนหน้าเลยค่ะ พ่อพระเอก พ่อคนค่าตัวแพง
    #503
    0
  13. #502 mr02ms (@mr02ms) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 17:23
    คุณไรท์ สงสารน้องงง โมโหมาก ๆ ทำงี้กับน้องได้ไงง
    #502
    0
  14. #501 yourp (@romchpop) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 08:58
    ทนไม่ไหวแล้วววว สงสารมัลฟอนจนเจ็บหัวใจ ทำไมต้องใจร้ายขนาดนี้ โหดร้ายเกินไปแล้วกว่าเพโรน่าจะเดินทางไปเซคาติ จะมีปัญหาอะไรมั้ย ภาวนาให้ฟรอยเออร์รีบมาช่วยน้อง น้องไม่เหลือใครแล้วฮือ
    #501
    0
  15. #500 bubblebae (@gorbua123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 04:25
    ทนไม่ไหวแล้วนะ โมโหมาก ทำกลับน้องมัลฟอนขนาดนี้ยังจะกล้าบอกว่าตัวเองรักอีกเหรอ เหอะ
    #500
    1
    • #500-1 bubblebae (@gorbua123) (จากตอนที่ 20)
      23 มีนาคม 2563 / 04:26
      กับ* ;-;
      #500-1
  16. #494 I am Muzik (@ilovemuzik) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 02:32
    เอาใจช่วยทุกคน ฮือๆๆๆ สงสารมัลฟอน สงสารน้องเพโรน่าด้วย สะบักสะบอมมากแต่ก็ต้องไปตามฟรอยเออร์มาให้ได้นะ!!
    #494
    0
  17. #493 19juline (@p9hmieww) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 02:05
    สงสารมัลฟอนจ้บใจ หนูไปทำเวรทำกรรมอะกรไว้นะลูก แล้วคือออออ กว่าจะเดินทางถึงเซคาเดติ 3วัน กว่าจะเดินทางกลับมาอีก 3 วัน น้องจะเข้มแข็งรอได้ถึงไหน จะเป็นลม
    #493
    0
  18. #490 jmppp (@pppw) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 01:36
    ฟรอยเอ้ออออมาได้แล้วววขอร้องงงงง ฉันปวดหัวใจเหลือเกินนนนน แงงงงงงงงงงงงงง น้องอดทนนะคับๆๆๆๆๆ มาหอมๆๆๆนะ
    #490
    0
  19. #485 weareone1485 (@Ploy15546) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 23:39
    รูทแกต้องเข้าใจได้แล้วมัลฟอนน้องไม่ได้ต้องการอำนาจ แล้วน้องก็ไม่ได้รักแก
    #485
    0
  20. #484 pxend (@pxend) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 23:09
    โฮ ไม่ไหวแน้วววว ทำไมโลกนี้ถึงใจร้ายกับน้องแบบนี้ แง้้้้้้้้ ไรท์เขียนดีมากเลยค่ะ เรารู้สึกไปกับทุกบรรทัดของคุณเลย เศร้ามากๆ ;_____;
    #484
    0
  21. #482 cHAmPaIN_BF (@hye-ri) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 21:55
    ฟรอยเอ้ออออออ //จับพ่อมาเขย่าๆๆหัว รีบมาได้แล้ว ทุกคนจะตายกันหมดแล้วเห็นมั้ย ไม่คิดเลยว่าคนที่จะมาช่วยจริงๆคือหมอฟริวซ์ คือดัลเธียก็มีส่วนช่วยแหละแต่ก็ไม่นึกว่าจะเป็นหมอ สุดท้ายแล้วก็เป็นเพโรน่าสินะที่เดินทางไปขอความช่วยเหลือจากเซคันดาติ ขอให้เดินทางปลอดภัยด้วยเถอะ ร่างกายก็อ่อนแอจากการอดอาหารมาเยอะแล้ว อย่าได้เจออุปสรรคใดๆอีกเลย กลัวมากคือเพโรน่าเดินทางไปถึงแล้วไม่เจอฟรอยเออร์เพราะรูทมอร์ดันประกาศงานหมั้นก่อน จนฟรอยเออร์รีบเดินทางออกไปหามัลฟอนก่อนที่เพโรน่าจะไปถึง (งงมั้ย)

    ป.ล. น้องน้อยต้องเข้มแข็งไว้นะ ทนอีกแค่นิดเดียว นิดเดียวจริงๆ ;-;
    #482
    0
  22. #479 Ruby__43 (@melu2002) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 20:54
    แง จะรอฟรอยเออร์ไม่ไหวแล้ว รอตั้งนานแล้ว ฮือๆๆๆๆๆ
    #479
    0
  23. #477 June_031226 (@juneinfinite) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 20:24
    ฟรอยยยยย มาช่วยน้องได้แล้วขอร้องใจคนเป็นแม่จะขาดแล้ว!
    #477
    0
  24. #476 Wnats (@JennieJk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 19:45
    โกรธทีโอมากๆๆๆๆๆๆๆๆ เลย! เพโรน่าสู้ๆ นะ น้องก็เหมือนกันนะลูก รอตอนหน้าไม่ไหวแล้วค่ะ!
    #476
    0
  25. #475 leenlyn (@pie-whan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 19:43
    ฟรอยยยยย มาช่วยน้องเดี๋ยวนี้!!! มาทันที!!!! ไม่ไหวแล้วๆๆๆๆ หัวใจพี่มันเจ่บไปหมดดดด ทีโอ แกมันไม่ใช่คน ;___; เพโรน่ารีบไปปปปปป แง๊ ตอนหน้าพระเอกมาใช่มั้ยคะ บอกเลยทีโอ ซีนแกหมดแล้ว!! คนรักกันเขาไม่ทำแบบนี้ นี่มันอยากเอาชนะเขาเฉยๆแล้ว มีสติหน่อยยยย ชั้นเสียใจมากที่เคยเห็นใจแกสองวิ เอาสองวินั้นคืนมาๆๆๆๆ น้องโวลธาเนียร์อดทนนะคะ อีกนิดเดียวพี่เขาจะมาช่วยแล้วๆๆๆ ขอบคุณแซดลีย์มากๆที่บอกน้องไว้ว่าอย่าคิดฆ่าตัวตาย หลับให้สบายนะคุณ T___T
    #475
    0