[YAOI]ท่านจอมมาร! ข้าขอดาบท่านได้หรือไม่ขอรับ [สนพ.ฟาไฉ]

ตอนที่ 7 : อย่าดึงได้ไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,040 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61

บทที่6 อย่าดึงได้ไหม

“ท่านพี่นั่งหน้าเถอะขอรับ”

“ไม่ ข้าจะนั่งซ้อนหลังเจ้า”

“แต่ถ้าท่านตกจากหลังม้าเล่า”

“ข้าไม่ใช่เด็ก!

ข้ากับมาร์คัสยืนเถียงกันอยู่ที่หน้าบ้านของท่านน้าทั้งสอง เจ้าน้องชายอยากให้ข้านั่งหน้าเพราะกลัวข้าจะเผลอหลับแล้วร่วงตกจากหลังม้า  แต่ข้ายืนยันคำเดิมว่าจะไม่นั่งหน้าเด็ดขาด ภาพผู้ชายตัวโตๆสองคนนั่งโอบกันอยู่บนหลังม้าไม่ใช่ภาพที่น่าชมนักหรอก เชื่อสิ!

เพื่อให้เจ้าน้องชายเลิกงอแง ข้าเลยหันไปจัดสัมภาระ กระเป๋ายามถูกยัดลงในช่องเก็บของที่ผูกไว้กับลำตัวของเจ้าปุยฝ้าย กระชับห่อผ้าบนหลังของตัวเองให้แน่ใจว่ามันจะไม่หลุดหายไปง่ายๆ เมื่อเห็นว่าข้าเมิน มาร์คัสก็จำยอมขึ้นหลังม้าแต่โดยดี ข้าปีนขึ้นไปทีหลังด้วยความช่วยเหลือจากท่านน้าทิม

“ของกินอยู่ตรงนี้นะจ๊ะ”ท่านน้าแอนตบที่ช่องเก็บของฝั่งขวาบนตัวเจ้าปุยฝ้าย กลิ่นหอมที่โชยออกมาทำให้ข้าคิดว่าจะเอื้อมมือไปหยิบมันยังไงโดยที่ไม่ตกจากหลังม้าไปเสียก่อน

“เดินทางปลอดภัยนะลูก”

“จำที่แม่บอกนะออฟาน อย่าไปกับคนแปลกหน้า”ข้าพยักหน้ารับหงึกหงัก ก่อนจะโบกมือลาพวกท่าน มาร์คัสกระตุกเชือกให้เจ้าปุยฝ้ายออกเดิน

“ท่านพี่เกาะเอวข้าไว้สิขอรับ”สำหรับคนที่ไม่เคยขี่ม้าอย่างข้ารีบทำตามที่เจ้าน้องชายบอกทันที เพราะเจ้าปุยฝ้ายตัวใหญ่มาก มันเป็นม้าอัศวินสาวสูงยาวเข่าดี ถ้าตกจากหลังของมันคงได้แผลแน่นอน จะหนักจะเบาก็ขึ้นอยู่กับความเร็วที่มันวิ่ง

วิวบนหลังเจ้าปุบฝ้ายแตกต่างจากวิวบนหลังเจ้าอียอร์อย่างสิ้นเชิง ตอนข้าขี่เจ้าอียอร์วิวไม่ต่างจากตอนเดินเท่าไหร่ แต่กับเจ้าปุยฝ้ายเหมือนข้ากำลังขี่คอคนที่ตัวสูงเกือบเมตรครึ่ง

“ท่านพี่อย่าดิ้นไปมาสิขอรับ”

“ก็ข้าเมื่อยนิ”ชาวบ้านอย่างเราๆไม่ได้นั่งม้ากันบ่อยๆนะ แล้วข้าที่ขี่ลามาตลอดจะชินกับม้าได้อย่างไร ขนาดตัวมันก็ต่างกันแล้ว เวลานั่งก็ต้องอ้าขามากกว่าปกติ ซึ่งการนั่งอ้าขานานๆมันทำให้ปวดเมื่อย ไม่เข้าใจหรือไงมาร์คัส

"พึ่งออกเดินทางเองนะขอรับ"เจ้าน้องชายหัวเราะ เขาแกล้งเอนหลังลงมาทับ ข้าต่อยหลังเขาไปเบาๆให้กลับไปนั่งเรียบร้อย

“ข้าไม่ชินนิ เจ้าปุยฝ้ายมันตัวใหญ่ผิดปกติไปหน่อยนะข้าว่า”

“ม้าอัศวินก็แบบนี้แหละขอรับ จะให้คนตัวใหญ่ๆแบบพวกข้ามาขี่ม้าตัวเล็กๆ ก็ดูเป็นการทรมานสัตว์ไปสักหน่อยนะขอรับ”ข้าหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกหน้าของเจ้าอียอร์ตอนมาร์คัสขี่หลังมันครั้งแรก เจ้าลาสะบัดตัวไปมาไล่เจ้าคนที่สวมเกราะหนักลงมาตัว แถมยังเดินหนีทุกครั้งที่มาร์คัสเข้ามาใกล้

ข้าลูบไปตามเกราะเหล็กที่เจ้าน้องชายสวมไว้ทั่วตัว จะเห็นเจ้าน้องชายสวมชุดอัศวินก็ตอนเดินทางกลับไปประจำการเท่านั้น ข้าเคยขอสวมเกราะของมาร์คัสเพราะอยากรู้ว่ามันจะรู้สึกเท่เหมือนที่ใครๆเขาคุยไว้หรือเปล่า แต่มันไม่ยอมแถมเอาเกราะไปซ่อนด้วย ไม่รู้หวงอะไรนักหนา

"หนักหรือไม่ เกราะพวกนี้น่ะ"

“ท่านพี่เป็นห่วงข้าหรือขอรับ”มาร์คัสหันมายิ้มแฉ่งโชว์ฟันเรียงสวยของตัวเองเหมือนเด็กๆ ทำไมมันถึงได้มั่นหน้ามั่นโหนกแบบนี้นะ

“ข้าแค่สงสัย”

“นี่เป็นเกราะเบา เลยไม่หนักเท่าไหร่ขอรับ”กล้ามเจ้าที่เพิ่มเอาๆมาจากน้ำหนักของเกราะพวกนี้ใช่ไหม!

“หามาให้ข้าสักอันสิ”

“ไม่เอาหรอก แล้วท่านจะลงที่ไหนของเมืองหลวงหรือขอรับ”

"ที่เดียวกับเจ้า"ข้าไม่รู้ว่าปราสาทของพระราชาอยู่ตรงไหน แต่น่าจะใกล้ๆกับหน่วยอัศวิน ถ้าไม่ใช่ก็ค่อยไปหาทางเอาดาบหน้าก็ได้

“ส่งของให้คนในหน่วยของข้าหรอกหรือขอรับ เช่นนั้นฝากข้าส่งให้ก็ได้แท้ๆ” ไม่ใช่คนในหน่วยเจ้า แต่เป็นเจ้านายของเจ้าต่างหาก

"รีบไปเถอะ ข้าอยากเห็นเมืองหลวงแล้ว”

“ท่านอยากไปเที่ยวเล่นใช่ไหมขอรับ”

“ไม่ใช่เสียหน่อย รีบได้แล้ว”

“ขอรับๆ เกาะเอวข้าให้แน่นๆแล้วกัน”ข้าสอดแขนเข้าไปเกี่ยวลำตัวมาร์คัสอย่างว่าง่าย เกราะเหล็กทำให้ลำบากนิดหน่อย เมื่อเห็นว่าข้าจัดการท่าเสร็จแล้วเจ้าน้องชายก็กระตุกเชือกในมือให้เจ้าปุยฝ้ายวิ่งเต็มฝีเท้า

นอกจากการนั่งแหกขาแล้วลมหนาวยังตีหน้าจนชาไปหมด เส้นผมสีโกโก้ของข้าพันกันยุ่งเหยิงไม่ต่างจากรังนก โชคดีที่มาร์คัสตัดผมสั้นไม่เช่นนั้นหน้าข้าคงแสบเพราะโดนผมเส้นตบหน้า ข้าซบหน้ากับแผ่นหลังของมาร์คัส ใช้ร่างโตๆของมันเป็นที่บังลมหนาว

การเดินทางด้วยม้าอัศวินฝีเท้าเร็วใช้เวลาหนึ่งวัน นอกจากการพักทานอาหารให้ครบสามมื้อ พวกเราก็ใช้เวลาอยู่บนหลังม้าทั้งหมดและมันทำให้มาถึงเมืองหลวงในเวลาเช้าตรู่ของอีกวัน ที่ประตูตรวจคนเข้าเมืองมีผู้คนบางตา แต่ถึงอย่างนั้นพวกเราก็ผ่านเข้าไปได้โดยไม่ต้องต่อคิว เพราะเมื่อมาร์คัสชูตราอัศวินของตัวเองขึ้นมา ฝ่ายตรวจคนเข้าเมืองก็แทบจะแหวกทางให้เจ้าปุยฝ้ายเดิน นี่น้องชายข้ายศใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ

“มาร์คัส ข้าขอดูตราเจ้าหน่อย”ตราโลหะสีเงินถูกส่งมาให้ มันเป็นรูปนกฮูกสยายปีกอยู่กลางนภา จะงอยปากคาบกิ่งโอลีฟ กรงเล็บแหลมจิกธงชัยไว้แน่น

“ทำไมถึงเป็นรูปนกฮูก”

“ข้าทำงานหามรุ่งหามค่ำจนตาโหลเหมือนนกฮูกไงขอรับ”ข้าลูบรอยแกะสลักบนแผ่นโลหะอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคืนมันให้กับมาร์คัส ตาโหลอะไรกันคิดว่าข้าจะเชื่อหรือไง แต่ในเมื่อน้องชายไม่อยากบอกข้าก็จะไม่รบเร้า

เมืองเรอัลเป็นเมืองหลวงของแคว้นออนีส ผู้คนมากมายทั้งในและนอกแคว้นต่างเดินทางมาที่นี่ ไม่ว่าจะด้วยเรื่องธุรกิจ การค้าขายแปลกเปลี่ยน หรือการแม้แต่การสมัครเข้ามาเป็นนักเรียนผู้กล้า เพราะเมืองแห่งนี้คือที่ตั้งของสถาบันผู้กล้าที่มีเพียงไม่กี่แห่งในโลก การสอบคัดเลือกผู้กล้าก็จัดกันที่เมืองนี้ และเป็นเมืองเดียวในแคว้นออนีสที่อนุญาตให้นำสัตว์พาหนะเข้ามาในเมืองได้

ข้ากวาดตาสำรวจบรรยากาศของเมืองหลวงที่พึ่งเคยสัมผัส อาคารส่วนใหญ่สร้างจากปูนและก้อนอิฐ ไม่มีสวนหน้าบ้าน ไม่มีกระถางดอกไม้ที่ระเบียง ทางเดินในเมืองปูตัวหนอนเป็นลายดอกไม้สวยงาม เจ้าปุยฝ้ายเดินไปยังลานกว้างกลางเมืองที่ถูกใช้เป็นตลาด ต้นไม้ใหญ่ปลูกรอบลานสี่เหลี่ยม กิ่งก้านของมันพากันโน้มเข้ามาตรงกลาง สร้างร่มเงาให้ผู้คนที่กำลังจับจ่ายซื้อของ พ่อค้าแม่ค้าต่างตะโกนอวดสรรพคุณสินค้าของตัวเอง  ร้านค้าต่างๆนำสินค้าออกมาแสดง อาวุธแปลกๆ ขวดยาทรงสวย เสื้อผ้าพิลึกๆ ทุกร้านอาหารต่างมีผู้คนจับจองที่นั่ง ทั้งเหล่านักเรียนผู้กล้า ท่านลุง ท่านป้า ชาวต่างแดน และกลิ่นอาหารมากมายทำให้กระเพาะของข้าเริ่มร้องงอแง

"ท่านพี่อยากทานหรือขอรับ" มาร์คัสหยุดม้าที่หน้าร้านสปาเกตตี ข้าส่ายหน้าไปมา พยายามไม่มองเจ้าเส้นแป้งสีขาวที่ราดด้วยซอสมะเขือเทศหอมๆ การใช้จ่ายฟุ่มเฟือยในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องดี ในเมื่อเสบียงยังเหลืออยู่

"หน่วยอัศวินของเจ้าอยู่ไกลไหม" รีบออกไปจากที่นี่ก่อนความอดทนของข้าจะหมดเถอะมาร์คัส

"อยู่ในเขตพระราชวังขอรับ  ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก"เจ้าปุยฝ้ายเดินหลบผู้คนไปเรื่อยๆ ข้ามสะพานหินสีขาวที่ข้างใต้มีแม่น้ำสายใหญ่ไหลผ่าน เหล่าสตรีซักผ้ากันอยู่ตามสองฝั่งน้ำ ถึงผู้คนในเมืองหลวงจะไม่นิยมปลูกต้นไม้กันเท่าไหร่ แต่ต้นไม้ใหญ่ก็ยังมีให้เห็นตลอดทาง ดูเหมือนว่าทางการจะใส่ใจเรื่องความสวยงามของเมืองหลวงไม่น้อย

“อ้าว ท่านมาร์คัส ท่านจะพาชาวบ้านท่านนี้ไปไหนหรือ”อัศวินชั้นผู้น้อยที่กำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยตรงเข้ามาทักทาย

"นี่พี่ชายของข้าเอง ข้าพาเขามาส่งน่ะ" มาร์คัสอธิบาย ข้าหันไปพยักหน้าทักทายกับเขา

"ข้านึกว่าท่านไปสมัครเป็นผู้กล้าซะอีก"

                "ข้าไม่มีพลังวิเศษจะไปสมัครได้อย่างไรเล่า" ทั้งสองคุยกันอีกเล็กน้อย มาร์คัสก็ขอตัวออกมาก่อน 

ข้าขออธิบายเพื่อให้เข้าใจนิดหน่อยนะ ผู้กล้าทุกคนจะต้องเดินทางมาลงทะเบียนที่เมืองหลวง และการที่จะส่งทะเบียนได้ต้องทำภารกิจให้สำเร็จเสียก่อน ภารกิจที่ว่าคือการช่วยเหลือชาวบ้านให้ได้อย่างน้อย 50 คน ซึ่งเรื่องที่ชาวบ้านขอร้องให้ช่วยมีตั้งแต่การตามหาหมาแมวไปจนถึงปราบปีศาจ บางครั้งชาวบ้านก็ตามผู้กล้ามาที่เมืองหลวงเหมือนกัน เห็นว่าการเดินทางมากับผู้กล้าจะประหยัดกว่าการเดินทางอื่น ดังนั้นถ้าเห็นชาวบ้านขี่ม้าตัวเดียวกับผู้กล้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

                สำหรับนักเรียนในสถาบันผู้กล้าจะมีความลำบากขึ้นมาอีกนิดหน่อย พวกเขาไม่สามารถลงทะเบียนลงผู้กล้าที่เมืองหลวง ณ ที่สถาบันตั้งอยู่ได้ แต่จะต้องเดินทางไปเมืองหลวงของแคว้นอื่นแทน และการช่วยเหลือชาวบ้านก็เพิ่มเป็นหนึ่งร้อยคน ทำให้เด็กๆเหล่านี้ค่อนข้างถึกทนเกินคน

                การลงทะเบียนเป็นผู้กล้าดีอย่างไร...มันช่วยให้พวกเขามีสิทธิ์ไปปราบจอมมาร หากใครไม่ลงก็อยาได้หวังเลย เหมือนจะได้ข่าวว่าถ้าลงทะเบียนยังไงก็ไม่มีวันไส้แห้งอย่างผู้กล้าพเนจรแน่ๆด้วย แต่ภารกิจช่วยเหลือชาวบ้านก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะชาวบ้านบางคนก็ไม่ยอมลงชื่อให้หากผู้กล้ายังทำให้พวกเขาพอใจไม่พอ แถมคนหนึ่งยังขอได้มากกว่าหนึ่งเรื่องด้วย ดังนั้นเรื่องตบตีระหว่างผู้กล้ากับชาวบ้านนิสัยเสียจึงเกิดขึ้นบ่อยๆ

                ในที่สุดเจ้าปุยฝ้ายก็เดินมาถึงเขตพระราชวัง กำแพงสูงสีขาวมุกที่ยอดยาวสุดลูกหูลูกตาทำให้รู้ว่าปราสาทของพระราชาใหญ่จากที่จินตนาการไว้มาก ทหารรักษาการณ์เปิดทางให้เจ้าปุยฝ้ายเดินเข้าไปง่ายๆเมื่อเห็นหน้ามาร์คัส

                หลังกำแพงเป็นสวนกว้าง ดอกไม้นานาพรรณแข่งกันแย้มกลีบอวดความงามของตัวเอง น้ำพุเก้าชั้นเริงระบำอยู่ปราสาทสีไข่มุก ธงรูปราชสีห์โบกสะบัดอยู่บนยอดปราสาทสูงเสียดฟ้า กระจกสีสะท้อนกับแสงอาทิตย์เป็นประกายสีรุ้ง ทางหินกรวดมนสีขาวถอดยาวไปยังตัวปราสาทและคดเคี้ยวเป็นเส้นทางสำหรับเดินชมสวน ภาพที่เห็นเหมือนกับภาพประกอบในหนังสือนิทานที่ข้าอ่านให้มาร์คัสฟังก่อนนอน

เจ้าน้องชายบอกว่าหน่วยอัศวินตั้งอยู่ในพื้นที่ด้านในสุดของเขตพระราชวัง พวกเขามีลานกว้างสำหรับฝึกซ้อมและอาคารหินอ่อนห้าชั้นที่ใช้สำหรับการประชุมและทำงานเอกสารต่างๆ ระหว่างตัวปราสาทกับพื้นที่ของเหล่าอัศวินมีผืนป่าขนาดย่อมคั่นไว้เพื่อความเป็นส่วนตัวของเชื้อพระวงศ์

                หลังจากลัดเลาะเข้ามาตามทางเล็กๆในป่าขนาดย่อม เจ้าปุยฝ้ายก็หยุดที่คอกม้าใกล้อาคารหินอ่อน เสียงฝึกซ้อมดังมาจากลานกว้างที่ตั้งอยู่หลังอาคาร

                “ท่านพี่ ลงสิขอรับ”มาร์คัสหันมาบอก เขาเอนหันทับข้าอีกครั้งเป็นการไล่ให้ลง

                “เจ้าลงก่อนได้หรือไม่”

                “ถ้าข้าลงก่อน เท้าข้าจะฟาดหน้าท่านนะขอรับ”ข้าลงก่อนก็ได้! เดี๋ยวหน้าหล่อๆพังหมด

                ข้าลงจากหลังเจ้าปุยฝ้ายด้วยความทุลักทุเล ขาที่ถูกอ้าออกหลายชั่วโมงสั่นพั่บๆจนไม่สามารถยืนบนพื้นได้มั่น ในจังหวะที่เข่ากำลังจะกระแทกพื้น ข้ากลับถูกช้อนขึ้นมาเสียก่อน

                “ทหารรักษาการณ์บอกข้าว่าเจ้าพาคนแปลกหาเข้ามาในเขตพระราชวัง เขาเป็นใครหรือท่านรองหัวหน้า?”มือที่ช้อนอยู่ใต้วงแขนของข้าเปลี่ยนมาจับมือข้ามาไขว้ที่หลัง และเมื่อไม่มีสิ่งใดให้ยึด เข่าสั่นๆก็ของข้าก็ทิ้งตัวลงกระแทกพื้นทันทีจนคนที่จับข้าไพล่หลังทรุดลงมาด้วย ความชาเริ่มกระจายไปทั่วขา หัวเข่าปวดระบมไปหมด แต่เมื่อกี้เหมือนจะได้ยินอะไรแปลกๆอย่างท่านรองหัวหน้า

                โธ่ เจ้าน้องชายเป็นใหญ่เป็นโตแล้วไม่คิดจะบอกกันหน่อยหรือ!

                “อย่าเสียมารยาทกับท่านพี่ของข้า”มาร์คัสกระโดดลงจากหลังเจ้าปุยฝ้ายอย่างรวดเร็ว ทำไมเจ้าทำแล้วมันถึงดูเท่ล่ะ ไม่ตะคริวกินบ้างหรือน้องชาย

                "ท่านพี่?"

"รบกวนท่านหัวหน้าปล่อยมือด้วยขอรับ" มาร์คัสดึงตัวข้าออก แต่เหมือนท่านหัวหน้าอัศวินจะไม่ยอม เขาดึงข้าไปชิดเกราะ ด้ามของดาบที่ผูกติดหลังฟาดหัวข้าเต็มๆ

"เขาดูไม่เหมือนเจ้า"ก็แน่สิ คนละพ่อคนละแม่เลยแหละ แล้วเลิกข้าดึงเสียที

สภาพของพวกเราตอนนี้ค่อนข้างอุบาทว์ตา อัศวินตัวโตๆสองคนนั่งพื้นหญ้า ผลัดกันดึงแขนดึงไหล่ชาวบ้านคนหนึ่งไปมา แถมยังเป็นหัวหน้ากับรองหัวหน้าด้วย พวกเจ้าไม่อายหรือถ้าลูกน้องมาเห็นจะทำยังไง

"พี่ชายบุญธรรม เขาเลี้ยงข้ามา" เห็นนั่งนิ่งๆแบบนี้ข้าไม่ได้สมยอมนะ หากขาไม่ได้เป็นตะคริวข้าจะดิ้นออกจากวงกล้ามของอัศวินพวกนี้แน่ๆ  มาร์คัสพยายามดึงตัวข้าออกอีกครั้ง แต่เหมือนครั้งนี้จะดึงแรงไปหน่อย  ขาข้า!!!

"มาร์คัสปล่อย!"ข้าตะโกนสั่ง มือดันตัวมาร์คัสออกไป น้ำตาที่ร่วงเผาะทำให้เจ้าหมาตื่นตระหนก แม้แต่แรงบีบบนแขนจากท่านหัวหน้าอัศวินก็ผ่อนลงไปด้วย

"ท่านพี่อย่าร้อง ขะ ข้าขอโทษ"

"หุบปาก ช่วยข้าก่อน ตะคริวจะกินข้าทั้งตัวอยู่แล้ว"เจ้าน้องชายรีบก้มมาบีบนวดขาให้ทันที เสียงร้องโอ๊ยดังขึ้นเรื่อยๆจนท่านหัวหน้าอัศวินหลุดหัวเราะพรืด

"ท่านรองหัวหน้าที่น่าเคารพติดพี่หรือนี่"ท่านหัวหน้าอัศวินก้มลงมอง  ข้าจึงได้เห็นใบหน้าของหัวหน้าอัศวินหรือคาลเพรอสเป็นครั้งแรก ดวงตาสีน้ำทะเลกับผมตัดสั้นเป็นระเบียบสีน้ำขิง ทำให้เขาเหมือนเจ้าชายในนิทานที่ต้องไปปราบมังกร พวกสตรีบอกว่าคาลเพรอสมีหน้าตาหล่อเหลาสมตำแหน่ง  ซึ่งข้าก็เห็นด้วย แต่บุรุษส่วนมากบอกว่าหน้าตาแบบนี้ควรโยนลงท้องมังกรเสีย ซึ่งข้าก็เห็นด้วยเช่นกัน

“มาร์คัส เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเขตพระราชวังไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะพาใครเข้ามาก็ได้”

“ท่านพี่ของข้าแค่มาทำธุระ ช่วยเลิกจับเขาไพล่หลังได้ไหมขอรับ”คาลเพรอสยอมปล่อยมือออกจากแขนของข้า แต่ยังไม่ลุกออกไปไหน

"ท่านคงรู้จักข้าอยู่แล้ว ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรที่เขตพระราชวัง"ใบหน้าของคาลเพรอสยังคงก้มลงมามองข้าที่กึ่งนั่งกึ่งนอน...เจ้าไม่เมื่อยแต่ข้าเมื่อยนะที่ต้องเงยหน้าคุย

"ข้ามาส่งของ"ข้าชี้ไปยังห่อผ้าที่ผูกติดกับหลัง  ท่านหัวหน้าอัศวินสำรวจมันทางสายตาแล้วเอ่ยถาม

"ให้ใคร"

"พระราชา โอ๊ยมาร์คัสเบาๆ"เข้าใจว่าตกใจแต่อย่ากดแรงได้ไหมเล่า น้ำตาไหลเป็นทางแล้วเห็นไหม เจ้าน้องชายเลิกสนใจอาการตะคริวกินของข้าแล้ว

"ท่านพี่นำอะไรมา"พวกเจ้ารู้ไหมว่าหมาเป็นสัตว์น่ากลัวตอนมันขู่จะเอาความจริง

"ดาบ....ดาบของจอมมาร"

"ท่านพี่!!!" ดวงตาสีผลวอลนัทเบิกกว้าง ปากของเขาอ้าค้างราวกับหาคำมาสรรเสริญข้าไม่ถูก คาลเพรอสกระชากห่อผ้าที่ผูกกับหลังข้าออก ห่อผ้าถูกแกะออกอย่างรวดเร็ว ฝักดาบสีเทาปรากฏออกมาให้เห็น

"ทางเราคงต้องขอตรวจสอบ เชิญท่านตามมาทางนี้"ข้าลุกขึ้นสะบัดขาทั้งสองข้างเล็กน้อย ถึงปลายเท้าจะยังชาอยู่แต่ก็รีบเดินตามท่านหัวหน้าอัศวินไป ทิ้งน้องชายให้นั่งอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น ไว้ค่อยอธิบายทีหลังแล้วกัน

 

ทางด้านปราสาทของท่านจอมมาร เวลาเดียวกัน

แสงแดดยามเช้าลอดเข้ามาตามบานหน้าต่างสูงของห้องหนังสือ ไล้เลียหน้ากระดาษในมือของจอมมารที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาผ้าสีนิล ไอกรุ่นจากถ้วยน้ำชาลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ปีศาจกิ้งก่าที่วันนี้เป็นเวรทำความสะอาดห้องหนังสือยืนปัดฝุ่นอยู่ไม่ไกล

"อเล็กกี่โมงแล้ว"

"ท่านออฟานพึ่งถึงเมืองหลวงได้เพียง 2 ชั่วโมงขอรับ" นายท่านของมันพยักหน้าเบาๆ แล้วก้มไปอ่านหนังสือต่อ เจ้ากิ้งก่าพอเห็นนายท่านไม่เรียกใช้อะไรก็กลับไปทำหน้าที่ของตนเอง

อเล็กรู้ดีว่านายท่านไม่ได้อยากรู้ว่าหรอกตอนนี้เวลาเท่าไหร่ นายท่านอยากรู้ว่าเจ้ามนุษย์จะกลับเมื่อไหร่มากกว่า!

"อเล็กกี่โมงแล้ว"

"ท่านออฟานพึ่งถึงเมืองหลวงได้ 2 ชั่วโมงกับอีก 10 นาทีขอรับ"อเล็กปัดฝุ่นต่อโดยไม่หันไปสนใจนายท่านของมันแม้แต่น้อย ชั้นหนังสือดูน่าสนใจกว่าคนมีความรักตรงนั้น

.

.

.

"อเล็กกี่โมงแล้ว" ครั้งที่ 18 ที่นายท่านของมันถามคำถามเดิมๆราวกับแผ่นเสียงตกร่อง เจ้ากิ้งก่าหันกลับไปมองนายท่านของมัน มือกำที่ปัดฝุ่นแน่น หน้าหนังสือในมือของนายท่านยังอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปแม้แต่น้อย

"นายท่าน ถ้าท่านคิดถึงเขาก็ไปหาสิขอรับ"ไม่ใช่มาถามเรื่องเจ้ามนุษย์ยืดย้วยจากมัน! แล้วหนังสือน่ะถ้าไม่มีสมาธิอ่านก็วางลงเถอะขอรับ

"เขาคงไม่สะดวก" ในที่สุดนายท่านก็วางหนังสือลง ปลายนิ้วลูบวนอยู่ที่สร้อยโลหะบนข้อมือขวา ดวงตาเหม่อมองไปยังตำแหน่งของเมืองหลวง แต่แล้วใบหูแหลมของนายท่านก็ขึ้นสี มุมปากยกขึ้นประมาณสององศาหรือเมื่อคืนจะมีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้น!

อะแฮ่ม เมื่อวานช่วงหัวค่ำ นายท่านได้ไหว้วานให้ปีศาจรับใช้ไปส่งของให้เจ้ามนุษย์ยืดย้วย แต่พวกมันทุกตัวพร้อมใจกันติดธุระ เช่นอเล็กบอกว่าท้องเสียไปไม่ไหว จอห์นก็ยุ่งกับการขัดพื้น แม้แต่ปีศาจก้อนเมฆที่ปกติว่างสุดๆ ยังมีหน้าที่ต้องไปประดับฟ้า เมื่อไม่มีปีศาจตนไหนว่าง นายท่านจึงตัดสินใจนำของไปให้ด้วยตัวเองก่อนที่จะดึกไปมากกว่านี้  ส่วนปีศาจทั้งหลายในปราสาทได้ร่วมเป็นกำลังใจในการบุกเข้าห้องสาว อะแฮ่ม ห้องหนุ่มของนายท่านที่หน้าประตูปราสาท

"เมื่อคืนมีเรื่องดีๆหรือขอรับ"อเล็กถาม นายท่านเหลือบมองมาที่มัน ก่อนจะยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก ไหนเจ้าปีศาจก้อนเมฆบอกว่าไปได้สวยไง ท่ามือก่ายหน้านี่อะไรกัน

"ท่านได้จับมือถือแขนเขาหรือยังขอรับ"ท่าทีของนายท่านทำให้มันใจไม่ดีเอาเสียเลย

"ไม่ได้จับ"อเล็กโยนที่ปัดฝุ่นทิ้ง มันจ้องนายท่านจนตาแทบถลนออกจากเบ้า

"ไม่ได้จับแม้แต่ปลายนิ้วหรือขอรับ"นายท่านของมันเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้าให้คำตอบ

"แล้วท่านให้สร้อยเขาอย่างไร"ให้ของก็ต้องมีแตะตัวกันบ้างสิ แต่เหมือนคำตอบจะไม่ใช่แบบที่อเล็กหวัง เพราะนายท่านของมันซบหน้าลงกับฝ่ามือ

 ท่าทีเหมือนเด็กที่พึ่งให้ของคนที่ชอบนี่มันอะไร อเล็กไม่เข้าใจ!

"หย่อนไปในมือ..."ท่านเป็นถือพรหมจรรย์หรือ! บุกเข้าห้องหนุ่มแต่ไม่ทำอะไรเลย แม้แต่ปลายนิ้วยังไม่ได้สัมผัส ถ้าเป็นตามนิยายที่พวกมนุษย์แต่ง เจ้ามนุษย์ยืดย้วยนั่นได้โดนจับกินไปแล้ว

อเล็กตัดสินใจยื่นหนังสือที่เหมาะสำหรับบุคคลที่มีอายุตั้งแต่สิบแปดปีขึ้นไปให้ท่านจอมมาร หน้าหนังสือห่อด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงเลือดหมู ด้ายสีทองปักเย็บชื่อเรื่องอย่างสวยงาม

"พันแปดร้อยเก้าวิธีว่าด้วยการจีบสาวข้างบ้าน"


---------------------------------------------------------------------------------------------------------


สวัสดีค่ะ เรากลับมาแล้ว เมื่อวานเราต้องเข้าเมืองตามน้องออฟานไปทำให้ไม่ได้อัพ บวกกับ

คะแนนโอเน็ตที่ประกาศทำเอาเราแทบกระอักเลือด //จากตรงนี้คาดว่าทุกคนคงรู้อายุเราแล้ว5555

แล้วก็สำหรับผู้อ่านที่อ่านช่วงแรกๆนะคะ เราได้แก้นามสกุลน้องนิดหน่อย 

ชื่อเต็มน้องคือ ออฟาน เฟอร์กัส นะคะทุกคน

สุดท้ายช่วยติชมนิยายเรื่องนี้กันด้วยนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.04K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,217 ความคิดเห็น

  1. #9204 xxxlilly (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:38
    ปีศาจทุกตัวคือร่วมแรงร่วมใจกันหมดเลย55555
    #9,204
    0
  2. #9196 Burning Princess (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 22:55
    จอมมารคนซึน คนน่ารัก><
    #9,196
    0
  3. #9140 sirinphunpintong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 00:37
    ชอบเจ้ากิ้งก่า กับความปีศาจทุกตัวในปราสาทพร้อมกันไม่ว่าง55555555
    #9,140
    0
  4. #9125 phapha087bw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 19:25
    ขำจนจะขาดใจตาย เอ็นดูความปิศาจช่วยท่านจอมมาร สู้ๆนะคะท่าน
    #9,125
    0
  5. #9103 Jaeyongie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 19:56
    55555555555555

    ท่านจอมมารถึงกะต้องพึ่งตำราเลยรึ5555
    #9,103
    0
  6. #9046 §INERZIA§ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 20:53

    เอ่อ นายเอกก็ถือไปเอารางวัลโต้งๆงี้เลย? ไม่คงไม่คิดหน่อยหรอว่าอาจทำให้ตัวเองเป็นจุดเด่น หรือนำภัยเข้าหาตัว?
    เอาดาบจอมมารมาให้อย่างงี้คนอื่นเขาก็ต้องเข้าใจว่าตนรู้ว่าจอมมารอยู่ที่ไหน ไม่งั้นก็ต้องเคยเจอมาก่อน หรือรู้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อการจะให้ผู้กล้าไปกำจัดจอมมารดิ หรือต่อให้ไม่ทำให้ตัวเองเดือดร้อนก็ต้องทำให้จอมมารเดือดร้อนทางใดทางหนึ่ง เว้นเสียแต่คนในโลกนิยายนี้จะไม่ค่อยคิดอะไรเลย



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 กรกฎาคม 2562 / 20:55
    #9,046
    0
  7. #9041 NaokiChun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 10:16
    5555ท่านจอมมารน่ารัก
    #9,041
    0
  8. #9032 RitaRockZa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:20
    อยากกดขำค่ะ5555
    #9,032
    0
  9. #8911 บาบาน่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 23:42
    มีปุ่มให้กดขำไหมคะ 55555 ไม่ไหวแล้วโครตจี้ ก๊ากกกก
    #8,911
    0
  10. #8878 Mind_Queen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 14:39
    อเล็กนักชง
    #8,878
    0
  11. #8866 personalprim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 01:52
    อเล็กดีมาก55555555
    #8,866
    0
  12. #8827 tothemoonnnn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:38
    55555555555555 ชอบชื่อหนังสือ ไปสุดมากท่าน
    #8,827
    0
  13. #8816 หลานหุ้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 02:12
    โอ๊ย ชื่อหนังสือ5555555555
    #8,816
    0
  14. #8798 Beam-_- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:06

    น่าจะเขียนว่า ถ้าเป็นตามนิยายที่พวกมนุษย์ "ปกติ" แต่ง//ก็ไรต์มันบ้าไงเลยเขียนให้จอมมารเป็นแบบนั้น

    #8,798
    0
  15. #8792 การ์เซีย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:58
    ตลกอ่ะ555
    #8,792
    0
  16. #8739 หมึกสีหม่นหม่น (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 01:34
    ชวนไปซื้อต้นไม้เลยค่ะจอมมารขาาาาาา
    #8,739
    0
  17. #8698 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 23:08
    555555
    #8,698
    0
  18. #8603 B.TEm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:27
    ปีศาจก็คือเหล่าชิปเปอร์เรือจอมมารออฟาน /ว่าแต่ท่านจอมมารมีชื่อเล่นมั้ยคะ หรือเราอ่านไม่ละเอียด;---;
    #8,603
    0
  19. #8586 ppterakk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:23

    ทำไมน่าเอ็นดูแบบนี้

    #8,586
    0
  20. #8572 อ๊ากกก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:08

    งุ้ย จอมมารน่ารักกก

    #8,572
    0
  21. #8567 manabi kaminaga (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:47
    คุณพ่อบ้านในปราสาทเชียร์กันเก่งมากกก ฮืออ เหมือนเลี้ยงเด็กเลยคุณจอมมาร!
    #8,567
    0
  22. #8540 xวาuxวาu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:02
    55555 น่าเอ็นดูววว
    #8,540
    0
  23. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:39
    ชั้นหนังสือดูน่าสนใจกว่าคนมีความรักตรงนั้น นี่มันคืออะไรค้าาาา วั้ยๆ
    #8,455
    0
  24. #8403 ลิลิว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:47

    คิดถึงก็ไปหาค่ะท่านปีศาจ

    #8,403
    0
  25. #8384 lills (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:34
    5555555555น่ารัก
    #8,384
    0