[YAOI]ท่านจอมมาร! ข้าขอดาบท่านได้หรือไม่ขอรับ [สนพ.ฟาไฉ]

ตอนที่ 8 : ตรวจสอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,930 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61


บทที่ 7 ตรวจสอบ

คาลเพรอสพาข้ากลับมายังหน้าปราสาท ประตูถูกเปิดออกเมื่อเห็นร่างของหัวหน้าอัศวิน ทางเดินภายในปราสาทปูด้วยพรมสีไวน์แดง โคมไฟระย้าสีทองอร่ามห้อยลงมาจากเพดานเหมือนน้ำพุเจ็ดชั้น รูปปั้นทวยเทพและเครื่องชามราคาแพงตั้งประดับอยู่ตามสองข้างทาง ประตูห้องและตรอกซอยจำนวนมากทำให้ข้าเร่งฝีเท้าขึ้นอีกนิดเพื่อไม่ให้คลาดกับคาลเพรอสที่เดินเหมือนลืมเก็บผ้าที่ตากไว้

พวกเราหยุดที่หน้าประตูบานใหญ่สีขาวที่เหมือนกันบานอื่นๆ เมื่อผลักบานประตูเข้าไปก็บนกับห้องกว้างที่ไร้การประดับตกแต่ง มันมีเพียงเก้าอี้ที่ตั้งเรียงกับสิบแถว ผู้คนจำนวนหนึ่งนั่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

“รบกวนท่านนั่งรอจนกว่าท่านนักเวทจะเรียกเข้าไป”คาลเพรอสหมุนหันเดินออกไปทันทีที่พูดเสร็จ ข้าถือดาบเดินเข้าไปนั่งต่อท้ายแถวอย่างเก้ๆกังๆ พร้อมสำรวจผู้คนในห้องไปด้วย และข้าก็ได้รู้ว่าพวกเราทุกคนที่นี่ต่างมีดาบอยู่ในมือ

“เราต้องรออะไรหรือท่าน”ข้าเอ่ยปากถามพี่ชายกล้ามล่ำที่นั่งอยู่ข้างๆ บริเวณหน้าแถวเก้าอี้คือพื้นยกสูงที่มีฉากไม้กั้นขนาดใหญ่ตั้งอยู่ โดยหลังฉากกั้นมีแสงสีประหลาดลอดออกมาทุกนาที

"ตรวจสอบดาบน่ะ เจ้าไม่ใช่คนเมืองนี้หรือ"พี่ชายกล้ามล่ำถามกลับ ข้าส่ายหัวแล้วชะโงกหน้าไปดูผู้คนที่อยู่แถวหน้าๆ หากไม่หน้าบากก็กล้ามล่ำกันทั้งนั้น

“ต้องถึงขั้นตรวจสอบเลยหรือขอรับ”

“มีพวกต้มตุ๋นนำดาบมาเสนอให้ท่านพระราชาทุกวันนะสิ แถมยังเยอะมากจนไม่รู้ว่าเล่มไหนเป็นของจริง ทางการเลยต้องจ้างนักเวทมาตรวจสอบนี่แหละ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบดาบของจอมมารจริงๆเลย”

“แล้วเขาตรวจอย่างไรหรือขอรับ”แสงวูบวาบหลังฉากกั้นดึงดูดสายตาพวกเราทั้งสองคนจนต้องหันไปดูก่อนจะยกมือขึ้นมาป้องตาจากแสงสว่างวูบ

“ข้าก็ไม่รู้ แต่ดาบของคนที่พึ่งเข้าไปต้องเป็นของปลอมแน่ๆ ดูสิ เขาเดินออกมาแล้ว”ชายหนึ่งเดินคนตกออกมาจากฉากกั้นจริงๆด้วย เขาถูกพาออกไปจากห้องพร้อมน้ำตา

“น้องชาย ข้าขอดูดาบของเจ้าหน่อยได้หรือไม่”ข้ายื่นดาบไปให้พี่ชายกล้ามล่ำ เขาพลิกดูมันไปมา มองโบสีรุ้งที่ด้ามดาบเหมือนมันมาจากมิติอื่นแล้วตัดสินใจไม่ชักดาบออกจากฝัก

“เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นดาบของจอมมาร”เขารีบส่งดาบคืนให้ข้า ราวกับไม่อยากถือมันนานๆ ทำไมล่ะท่าน ข้าว่ามันก็น่ารักดีออก...

"แล้วดาบของท่านล่ะขอรับ"ข้าหันไปมองดาบในมือเขา มันเป็นดาบใหญ่ที่กว้างกว่าใบหน้าของข้าเสียอีก พี่ชายกล้ามล่ำชักดาบออกจากฝัก ตัวดาบเป็นสีทอง ปลายคมทอประกายแวบวับเหมือนทำจากทองจริงๆ แม้แต่ด้ามดาบยังเป็นสีทองแถมยังประดับอัญมณีเสียแน่น ข้าดูไม่ออกว่ามันทำอัญมณีของจริงหรือไม่ ทำจากทองจริงหรือเปล่า รู้แต่ว่าถ้าทำจากทองจริงๆก็คงจะหนักมากๆ

“กว่าข้าจะดาบเล่มนี้มาก็นับว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เรื่องมันเริ่มจาก...”พี่ชายกล้ามล่ำเริ่มเท้าความตั้งแต่เขานำทัพจำนวนห้าร้อยคนไปปราบจอมมารที่ดินแดนทางเหนือ ต่อสู้กับปีศาจมากมายนับไม่ถ้วนและฟาดฟันกับจอมมารนานถึงสิบวันสิบคืน ผลของการเดินทางอันยาวนานนี้คือการได้รับชัยชนะและดาบทองคำของจอมมารกลับมา

หลังจากเล่าจบเขาก็เปิดพุงโชว์แผลเป็นให้ดู เรื่องราวการผจญภัยของเขาเป็นเรื่องที่ฟังแล้วอดลุ้นตามไม่ได้ ข้าถึงจะปรบมือให้เลยทีเดียว

"เจ้าอย่าโม้ให้มาก เจ้าหนูฟังเรื่องของข้าดีกว่า"ท่านลุงกล้ามล่ำที่นั่งอยู่ทางขวามือของข้าเอ่ย เขามานั่งต่อจากข้าตอนที่พี่ชายกล้ามล่ำกำลังเล่าถึงศึกคืนที่ 3 พอดี ดาบสีองุ่นดำในมือของท่านลุงถูกแกะสลักอย่างวิจิตรงดงาม อักขระโบราณเรืองแสงอยู่บนตัวดาบ

"ข้าไม่ได้โม้นะ ตาแก่" พี่ชายกล้ามล่ำเถียง เขาตีอกชกลมอยู่พักใหญ่ แต่ท่านลุงไม่สนใจ เสียงแหบแห้งเอ่ยเล่าเรื่องราวของตัวเองช้าๆ

"มันเป็นเรื่องสมัยข้ายังหนุ่ม" ข้านั่งฟังเรื่องราวของชายหนุ่มผู้ศรัทธาในรัก ออกเดินทางไปช่วยเหลือหญิงคนรักที่ถูกจอมมารจับตัวไป ในทีแรกมีเขาเพียงลำพัง แต่ด้วยจำนวนก้าวที่เพิ่มมากขึ้นทำให้เขาได้พบกับสหายทั้ง 4 จากนั้นก็ฝ่าฟันอุปสรรคและร่วมกันปราบจอมมารจนสำเร็จ เรื่องราวของมิตรภาพระหว่างเดินทางไปปรามจอมมารนั่นทำข้าน้ำตารื้นเลยทีเดียว

"แล้วดาบที่เจ้านำมาล่ะ ได้มาอย่างไร" ท่านลุงชะโงกเข้ามาดูดาบในมือของข้า แต่เมื่อเห็นโบที่ตัวด้ามก็ทำหน้าเหมือนเห็นของแสลง 

"เรื่องของข้าไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรหรอกขอรับ"

"เล่ามาเถอะ พวกข้าอยากรู้" พี่ชายกล้ามล่ำกระทุ้งสีข้างข้าจนจุก

"ข้าเดินไปขอจากจอมมารขอรับ"

ระหว่างเราทั้งสามคนไม่มีใครพูดอะไร แต่ไหล่ของพี่ชายกับท่านลุงสั่นเกร็งเหมือนกลั้นหัวเราะ ฝ่ามือของพวกเราตบหลังข้าหลายป๊าบ

พวกท่านหัวเราะอะไร ที่ข้าพูดไปเป็นเรื่องจริงนะ!

จำนวนคนในลดลงไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ถึงคิวของข้า หลังฉากกั้นมีท่านนักเวทสามคนยืนล้อมอ่างน้ำหินอ่อนที่สูงเท่าเอว ทั้งสามสวมเสื้อคลุมมิดชิด ดวงตาของพวกเขาถูกบดบังด้วยส่วนที่เป็นฮู้ด และด้วยความที่พวกเขาตัวเล็กกว่าข้าแถมยังเอาแต่ก้มหน้าก้มตายิ่งทำให้สังเกตยากเข้าไปใหญ่

"นำดาบใส่ลงไป"นักเวทคนขวาสุดสั่ง น้ำเสียงของเจ้าหล่อนแหบแห้งจนอยากให้นางวักน้ำในอ่างมาดื่มเสียหน่อยให้ชุ่มคอ  ข้าก้มลงไปมองน้ำใสแจ๋วที่บรรจุอยู่เต็มอ่างก่อนจะดึงดาบออกจากฝัก แสงสีรุ้งจากตัวดาบทำให้ท่านนักเวททั้งสามผงะถอย ซึ่งข้าไม่แน่ใจนักว่าระหว่างสีของดาบกับโบที่ติดอยู่บนด้ามอะไรทำให้พวกเขาตกใจมากกว่ากัน

ข้าหย่อนดาบฟรุ้งฟริ้งลงไปในอ่างช้าๆและทันทีที่ปลายดาบแตะผิวน้ำ น้ำสีใสพลันเปลี่ยนเป็นสีดำขุ่นคลักเหมือนซอสหมัก ตัวดาบที่สมควรจมลงไปกับลอยตุ๊บป่องบนผิวน้ำ ข้าลองเอานิ้วดันให้ดาบจมลงไปแต่มันก็ต้าน ไม่ลงไปในน้ำง่ายๆ

"แซค!"เสียงกรีดร้องแหบแห้งของเจ้าหล่อนดังขึ้น เมื่อเพื่อนนักเวทของเธอทิ้งตัวเอาหัวจุ่มลงไปในน้ำ นางรีบกระชากศีรษะของสหายขึ้นมาออกจากอ่าง ครึ่งตัวบนของเขาดำปี๋ ใบหน้าและเส้นผมเลอะคราบดำข้น จนนางรีบโยนเขาทิ้งลงกับพื้น

"ท่านชื่ออะไร"นักเวทอีกคนหันมาทางข้า เขาหยิบกระดาษปากกาออกมาจากแขนเสื้อกว้าง

"ออฟาน เฟอร์กัสขอรับ"เขาพยักหน้ารับ ถามเรื่องตัวสะกดในชื่ออีกนิดหน่อย

"เจ้าได้ดาบเล่มนี้มายังไง"มันเป็นคำถามที่ข้าไม่คิดว่าจะต้องเจอ ดังนั้นเลยไม่ได้เตรียมคำตอบไว้ ออกจากการเอ่ยความจริง

"ข้าไปขอจากท่านจอมมารขอรับ"ปากกาขนนกในมือเขาหักดังเปาะ ดวงตาสีน้ำนมเหลือกลาน

“เจ้าว่าอะไรนะ”

“ข้าเดินไปขอจากจอมมารขอรับ”เส้นเลือดบนขมับของเขาเต้นตุบๆ แต่ที่ข้าพูดไปไม่ได้มีเจตนายั่วโมโห มันคือความจริงนะท่าน เชื่อข้าสิ

ท่านนักเวทคว้าดาบในอ่างปามาทางข้าจนหลบแทบไม่ทัน ดวงตาจ้องเขม็งก่อนที่เกราะเวทจะขึ้นคลุมร่างของเขากับสหายทั้งสอง

"ทหาร!"สิ้นคำพวกทหารกรูกันเข้ามาหิ้วปีกข้าออกไปจากห้องตรวจสอบทันที แรงกระชากทำให้แขนแทบร้าว ขาทั้งสองข้างลากไปกับพื้น ศีรษะถูกกดให้ก้มต่ำไม่ต่างจากนักโทษที่กำลังจะถูกนำตัวไปประหาร

ข้าทำอะไรผิดเล่า?!

 

ข้าถูกโยนเข้ามาในห้องที่อยู่ส่วนไหนก็ไม่รู้ของปราสาท พวกทหารทิ้งข้าไว้กับดาบฟรุ้งฟริ้งเพียงลำพัง เสียงโซ่คล้องจากด้านนอกทำให้ข้าเลิกเขย่าประตูแล้วหันมาสำรวจห้องแทน มันเป็นเพียงห้องธรรมดาๆ เตียงหลังเก่าที่กว้างพอให้ผู้ชายสามคนลงไปนอน โต๊ะเก้าไม้ชุดหนึ่งตั้งไว้ริมหน้าต่าง จะเรียกว่าหน้าต่างก็ไม่ถูกนักเมื่อมันมีขนาดที่สามารถลอดออกไปได้แค่ศีรษะ ห้องน้ำที่ถูกในตัวห้องก็เป็นห้องน้ำธรรมดา

เมื่อมองจากหน้าต่างที่มีอยู่บานเดียว น่าจะอยู่ที่ชั้นสาม...ด้านล่างเป็นสนามหญ้าโล่งๆข้าไม่โดดไปเกาะกิ่งไม้ข้างหน้าต่างอย่างที่พวกตัวเอกชอบทำเวลาโดนจับขังหรอกนะ แล้วถ้าจะให้ลอดหน้าต่างบานเล็กๆนั่น ข้าคงต้องตัดแขนตัดขาตัวเองทิ้ง 

ดังนั้นการนอนรออยู่บนเตียงนุ่มๆนี่แหละปลอดภัยที่สุดแล้ว ชักอยากกลับบ้านแล้วสิเรา เหล่าสัตว์เลี้ยงกำลังรอข้าอยู่นะ

ยังไม่ทันจัดท่านอน ประตูห้องก็ถูกเปิดออก ข้านอนมองเจ้าน้องชายลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง ดวงตาสีผลวอลนัทที่มองมาทำให้ข้ารู้สึกเหมือนเด็กที่แอบไปกินคุกกี้กลางดึกแล้วโดนจับได้

"มาร์คัส ข้าหิว”ข้าพยายามมองเมินสายตาดุ ด้วยการยกประเด็นอาหารขึ้นมาแต่เจ้าน้องชายยื่นจานสปาเกตตีมาให้ ข้าเลยต้องลุกขึ้นมานั่งกินมันอย่างเสียไม่ได้ ไหนๆก็เตรียมมาขนาดนี้แล้ว

"ท่านพี่ได้ดาบเล่มนี้มายังไง"มาร์คัสชี้ไปยังดาบที่นอนนิ่งอยู่ข้างๆ

"อ้าเอินไอ๋อ๋ออ๋านอองอาร" ข้าเคี้ยวเจ้าเส้นแป้งเต็มปากจนซอสมะเขือเทศเลอะตามริมฝีปากแต่ข้าปล่อยมันไว้ ม้วนเส้นแป้งคำโตขึ้นมาเตรียมเอาเข้าปาก

"ท่านพี่ ข้าจริงจังนะขอรับ" เจ้าน้องชายแย่งจานสปาเกตตีไปจากมือ ข้าเลียคราบซอสที่ติดอยู่มุมปากก่อนจะเอ่ยตอบไปช้าๆ

"ข้าไปขอมาจากท่านจอมมาร"

"ท่านพี่จริงจังหน่อย"

"ข้าจริงจังอยู่นี่ไง! เอาคืนมา"ข้าเอื้อมมือออกไปคว้าจานสปาเกตตีแต่มาร์คัสโยกหลบจนข้าหวิดตกเตียง

"ไม่เคยมีผู้กล้าคนไหนรอดกลับมาได้ ไม่มีแม้แต่ศพแล้วซ้ำ"น้ำเสียงของเขาสั่นระริก จนมือที่หมายจะคว้าสปาเกตตีหยุดชะงัก ข้านั่งมองเจ้าน้องชายที่ถอนหายใจออกมาแรงๆ

“ท่านพี่ พูดความจริงมาขอรับ”

"เจ้าไม่เชื่อข้า?"

"นี่มันเรื่องใหญ่นะ ท่านไม่ควรล้อเล่น"

ปัง

"มาร์คัส ไม่ใช่หน้าที่ของเจ้าที่ต้องมาสอบสวนเขา”คาลเพรอสผลักบานประตูเข้ามา คำสั่งจากหัวหน้าทำให้มาร์คัสยอมส่งจานสปาเกตตีคืนแล้วเดินออกจากห้อง ใบหน้าของเจ้าน้องชายเคร่งเครียดอย่างที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน สายตาโกรธขึ้งแบบนั้นถูกส่งมาให้ไม่บ่อยนัก ครั้งสุดท้ายเห็นจะเป็นเรื่องที่ข้าต่อยกับอลัน...ก็ได้ข้าผิดเองที่ไม่บอกเขาตั้งแต่แรก แถมยังหลอกให้เขาพามาที่เมืองหลวงอีก แต่ข้าไม่เข้าใจแค่นำดาบมาให้พระราชาทำไมต้องโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงขนาดนั้น ข้ายังนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ได้หายไปไหนหรือตายไปอย่างพวกผู้กล้าคนก่อนๆเสียหน่อย แล้วการสอบสวนที่ว่าคืออะไร

ข้าแนบหน้าลงกับฝ่ามือ สัมผัสเย็บเฉียบของสร้อยโลหะทำให้สะดุ้งเล็กน้อย อัญมณีสีน้ำผึ้งที่เหมือนกันดวงตาของข้ากลิ้งไปมาอยู่บนข้อมือ ตอนไปขอดาบจากท่านจอมมารไม่เห็นยุ่งยากแบบนี้เลย....

“เป็นอะไร”เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นข้างเตียง และเมื่อหันไปมองก็พบกับ...คนที่ไม่สมควรมาอยู่ที่นี่ ท่านจอมมารชะโงกหน้าเข้ามาดู ข้าดันจานสปาเกตตีออกไปห่างๆ เก็บแขนเก็บขานั่งเรียบร้อยอยู่บนเตียง

 “ท่านมาได้ยังไงขอรับ”ท่านจอมมารนั่งลงบนขอบเตียง เสื้อแขนยาวสีลูกหม่อนขลิบเงินและกางเกงขายาวสีเดียวกันที่เขาสวมดูขัดกับสภาพห้อง

“มิติเวท”ปลายนิ้วของเขาชี้ไปยังกำแพงข้างหน้าต่างที่ตอนนี้มีวงเวทสีดำขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ ใจกลางวงเวทเป็นเหมือนน้ำวนที่ขยับอยู่ตลอดเวลา

“โดนทำร้ายหรือ”ข้าส่ายหน้า ก่อนจะทิ้งตัวนอน ซุกหน้ากับหมอน

“ทำไมท่านถึงให้ดาบข้าง่ายนักล่ะขอรับ”ข้าถามทั้งที่ซุกหน้าอยู่กับหมอน เสียงที่ออกมาจึงอู้อี้เล็กน้อย

“อยากได้ไม่ใช่หรือ”ใช่ขอรับ แต่หากท่านดื้อแพ่งอีกสักหน่อยข้าคงถอดใจและไม่ได้มาอยู่ในที่แบบนี้ ถึงทั้งหมดจะเป็นการตัดสินใจข้าก็เถอะ

“พวกเขาอยากรู้ที่อยู่ของท่าน ข้าควรตอบอย่างไรดีขอรับ”ไม่คิดมาก่อนเลยว่าการนำดาบมาให้พระราชาจะยุ่งยากขนาดนี้ ข้าคิดว่าแค่เดินเข้าปราสาทนำดาบมาให้แล้วรับของรางวัลก็จบ แต่นี่มันมากกว่าที่คิด พวกเขาไม่ได้อยากรู้หรอกว่าข้าได้ดาบเล่มนี้มายังไง แต่อยากรู้ว่าข้าไปเอามาจากที่ไหนมากกว่า

การบอกที่อยู่ของท่านจอมมารไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะทำแน่ๆ แค่เขาให้ดาบมาก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณแล้ว จะให้มาหักหลังเขาได้อย่างไร

“แคว้นคอสฮิว ปราสาทบนเขาที่สูงที่สุด”ข้าเงยหน้าขึ้นจากหมอนจ้องเข้าไปในดวงตาสีแยมสตอเบอรี่อย่างสงสัย

ทำไมต้องทำมากมายขนาดนี้

“ท่านไม่โกรธข้าหรือ”นอกจากจะหน้าด้านไปขอดาบเขามาดื้อๆแล้ว ข้ายังทำให้มนุษย์รู้ที่ซ่อนของเขาอีก หากข้าเป็นเขาคงโกรธมากๆ แต่ท่านจอมมารกลับส่ายหน้าไปมา ใบหน้าหล่อเหลางุนงงคล้ายถามว่าทำไมต้องโกรธด้วย

“กลับบ้านไหม”คำถามสั้นๆแต่อดทำให้น้ำตารื้นขึ้นมาไม่ได้ ข้ากลิ้งตัวไปใกล้เขา คว้ามือใหญ่มากุมเอาไว้

จอมมารอะไรกัน ท่านเป็นคนดีขนาดนี้ทำไมพวกเขาถึงยังกล้าว่าร้ายท่านอีก

“เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ข้าคงกลับไม่ได้แล้วขอรับ”ข้ากุมมือเขาแรงๆ ก่อนจะยืนปลายนิ้วก้อยออกมาเกี่ยวปลายนิ้วของอีกฝ่าย โยกไปมาอย่างที่ชอบทำ

“ข้าสัญญาว่าจะไม่สร้างเรื่องเดือดร้อนให้ท่านอีก”หลังจากส่งยิ้มกว้างไปให้เขา ข้าก็ซุกหน้าลงกับที่นอน ปลายนิ้วก้อยยังคงเกี่ยวกันอยู่เช่นนั้น การสาบานทำเช่นไรข้าไม่รู้แต่การเกี่ยวก้อยที่ทำอยู่นี่ถือเป็นการให้สัญญาที่ดีที่สุดของข้าแล้ว

ท่านจอมมารส่งเสียงรับในลำคอ เส้นผนสีดาร์กช็อกโกแลตของเขาเลื่อนลงมาปิดดวงหน้าเอาไว้ ข้าจึงเห็นหน้าเขาไม่ถนัดนักรู้เพียงว่าใบหูแหลมของเขาขึ้นสีแดงจัด ท่านจอมมารเคลื่อนนิ้วแยกปลายนิ้วก้อยของเราออกจากกันช้าๆ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเตรียมกลับเข้ามิติเวทด้วยท่าทีรีบร้อน จนข้าต้องรีบคว้ามือเขาไว้

“ข้าขอทราบชื่อท่านได้หรือไม่ขอรับ”เอาแต่เรียกท่านจอมมารๆ คงไม่ดีนัก

“ฮะ....เฮทิส”ท่านเฮทิสดึงมือออกเบาๆขัดกับท่าทีรีบร้อนที่วิ่งเข้ามิติเวทไป มิติเวทหดเล็กน้อยหลังเหลือเพียงกำแพงเปล่าๆเช่นเดิม

สงสัยจริงธุระอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนั้นแต่สร้อยบนข้อมือขวาของเขา....เป็นแบบเดียวกับสร้อยที่อยู่บนข้อมือซ้ายของข้าเลย

 

ท่านจอมมารกลับมายังปราสาทหลังที่73 ด้วยอาการไม่ดีมัก เหล่าปีศาจรับใช้ที่เห็นนายท่านกลับมาแล้วก็กรูกันเข้าไปสอบถามสถานการณ์ของหนุ่มข้างบ้านทันที

“ได้จับมือหรือยังขอรับ”อเล็กตะโกนถาม มันพยายามเบียดเข้าไปใกล้นายท่านแต่ก็โดนพลังเวทผลักออกมา ถึงอย่างนั้นเหล่าข้ารับใช้ก็ยังไม่ยอมแพ้ พวกมันตะโกนถามต่อไป

“ได้จับอะไรบ้างขอรับ”

“ได้ลูบผมไหมเจ้าคะ”

“ข้อเท้าก็ยังดีนะขอรับ”

ท่านจอมมารทนความอยากรู้ของเหล่าข้ารับใช้ไม่ไหว เขาแหวกทางแล้วตรงดิ่งไปยังห้องนอนของตัวเอง เสียงปิดประตูดังลั่นปราสาทถือเป็นสัญญาณอันดี

“พวกเราฉลองงงงง”เหล่าข้ารับใช้ตะโกนก้องโถงทางเดิน พวกมันพากันจุดพลุฉลองกับความก้าวหน้าในความสัมพันธ์ของนายท่านกับมนุษย์ยืดย้วย งานเลี้ยงเล็กๆถูกจัดขึ้นที่ห้องอาหาร อาหารมากมายจัดเรียงอย่างสวยงามอยู่บนโต๊ะ รอเพียงนายท่านเท่าของพวกมันเท่านั้น

ณ ห้องนอนของจอมมาร

ร่างสูงทรุดนั่งบนโซฟาหนังสีเลือดนก เส้นผมสีรัตติกาลแผ่ไปทั่วพนักพิง กระดุมเสื้อถูกปลดออกเมื่อให้หายใจสะดวกขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาซุกกับฝ่ามือของตัวเอง

 “น่ารัก...น่ารัก...น่ารัก” ริมฝีปากของจอมมารจรดกับนิ้วก้อย จูบพรมไปมาซ้ำๆบนนิ้วก้อยที่เกี่ยวสัญญากับมนุษย์ผู้หนึ่งไว้ รอยยิ้ม ดวงตา น้ำเสียงที่เอ่ยสัญญาดังก้องอยู่ในศีรษะ สิ่งที่อยู่ในแผ่นอกสั่นไหวอย่างรุนแรง

สร้างเรื่องเดือดร้อนงั้นหรือ ช่างปะไร หากต้องใช้ดาบเป็นร้อยเล่มข้าก็ยอม หากมันทำให้ออฟานยอมเกี่ยวก้อยกับข้าอีก จะดีร้ายยังไง ข้าก็ยอมทั้งนั้น

แถม

"อลัน ตอนที่แล้วข้าตะคริวกินขาแทบเดี้ยง คนอ่านยังไม่สงสารข้าเลย" อลันดันหัวเพื่อนที่มาไถๆกับไหล่เขา

"ก็เรื่องเจ้ามันสู้เรื่องท่านจอมมารไม่ได้นิ" ออฟานงอแง เรียกร้องความเมตตายกใหญ่ จนเพื่อนสรรพากรของเขาต้องเอาของกินมาปิดปาก พอหมดคำออฟานก็กลับมางอแงอีก เพื่อนอย่างเขาจึงได้แต่คิดว่าควรเก็บค่าบริการในการรับฟังความงอแงของเจ้าตัวดีหรือไม่


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


อากาศร้อน หูท่านจอมมารเลยแดงๆ ไม่ใช่เพราะเขินน้องออฟานนะคะ

คะแนนGATPATประกาศแล้ว หวังว่าตอนนี้จะช่วยปลอบประโลม

นักอ่านที่ต้องเจอกับการทารุณจาก สทศ.นะคะ  //ซับน้ำตา

ช่วยติช่วยชมกันด้วยนะคะ ตรงไหนงงๆก็บอกได้นะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.93K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,217 ความคิดเห็น

  1. #9215 Jemelis_lovely (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2564 / 00:17
    ท่านจอมมารโคตรน่ารักเลยย
    #9,215
    0
  2. #9205 xxxlilly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:55
    ตาจอมมารสีเลือด แต่ในความคิดออฟานคือสีแยมสตอเบอรรี่ ฟุ้งฟิ้งเลย555555 ดีใจกับจอมมารด้วยนะ ได้จับมือแล้ว
    #9,205
    0
  3. #9197 Burning Princess (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 23:11
    ใจชั้นสั่นหมดเเล้ววววว
    #9,197
    0
  4. #9164 queenYB (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 15:31
    ทั่นจอมมารรรรรร ตร่กกกก
    #9,164
    0
  5. #9158 Let sleeping forever (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 14:05
    เขินแทนนน
    #9,158
    0
  6. #9155 eannysrr (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 03:39

    เอ็นดูทั่นจอมมาร555555555

    #9,155
    0
  7. #9149 Fah_Nueafah (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 12:15
    จอมมารน่าร้ากกกกกก
    #9,149
    0
  8. #9141 sirinphunpintong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 00:47
    โอ่ยยส ท่านจอมมารหลงน้องอะไรขนาดนั้นอ่ะ เขินตามเเล้วนะะะะะ
    #9,141
    0
  9. #9126 phapha087bw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 19:30
    หลงกู่ไม่กลับ หลงออฟานหัวโงไม่ขึ้นขนาดนี้ ถ้าได้กันจริง น้องคงไม่เห็นเดือนไม่เห็นตะวัน55555555555555555
    #9,126
    0
  10. #9104 Jaeyongie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 20:02
    ชั้นเอนดูจอมมารมากๆๆๆๆ 5555ว่าแต่น้องจะรอดออกไปยังไงเนี่ย
    #9,104
    0
  11. #9093 mssss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 21:22
    ไอเทมคู่
    #9,093
    0
  12. #9062 tunty0505 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 16:31
    จอมมาร555555 โอยยยย
    #9,062
    0
  13. #9042 NaokiChun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 10:25
    อาการ​หนักแล้วท่านจอมมาร5555
    #9,042
    0
  14. #8941 ภนุ. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:05
    ท่านจอมมารเขินหรอออ

    555555555555 ได้จับมือแล้วน้าาา 55555555555
    #8,941
    0
  15. #8912 บาบาน่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 23:59
    เอ็นดูท่านจอมมาร แค่เกี่ยวก้อยกันแค่นี้ก็ฟินตัวแตก ถ้ามากว่านี้นี่ไม่อยากจะคิดเลยยยยย 555
    #8,912
    0
  16. #8898 ZalmonT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 00:04
    ออฟานคือน่ารักแบบไม่รู้ตัวเอง ไม่ได้ตั้งใจ แต่คือท่านจอมมารเขาหวีดในใจไปถึงไหนต่อไหนแล้ววววว
    #8,898
    0
  17. #8879 Mind_Queen (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 14:48
    ตัวละครตัวไหนก็น่ารักไปหมดเลยเว้ยยย ยกเว้นคนของพระราชา
    #8,879
    0
  18. #8867 personalprim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 01:59
    ข้ารับใช้คือไปสุดมาก555
    #8,867
    0
  19. #8852 Maya GD (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 23:27
    คนใช้ก็ถามแต่เรื่องจับมือ 55555555555555555555
    #8,852
    0
  20. #8817 หลานหุ้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 02:38
    ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่าโคตรน่ารักกกกกก
    #8,817
    0
  21. #8799 Beam-_- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:16

    โโอ้ยยยย กลั้นขำสุดชีวิตเลยอ่ะ ตั้งแต่ฉากที่จอมมารหน้าแดงพอกลับมาแล้วโดนถามว่าได้จับส่วนไหนบ้างนั้นแหละฮาโคตร55555555

    #8,799
    0
  22. #8748 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 16:58

    ท่านจอมมารดีต่อใจเกินไปแล้วว ข้าบะพยายามไม่ชิปออล ออฟาน เฮทิสออฟาน จงเจริญ??‘?

    #8,748
    0
  23. #8699 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 23:20
    ชอบเหล่าข้ารับใช้มากกกกก ตลกกกกกกก//สู้ๆกับคะแนนgatpatนะ writer เป็นกำลังใจให้จ้า
    #8,699
    0
  24. #8657 ~*!Ev@Chan!*~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:25
    เครียดอยู่แป๊บเดียวแล้วก็กลับมาเฮฮา 5555
    #8,657
    0
  25. #8604 B.TEm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:38
    โง้ยยยยย นี่ท่านเฮทิสไบแอสน้องออฟานแน่ ๆ เลยยยย
    #8,604
    0