[YAOI]ท่านจอมมาร! ข้าขอดาบท่านได้หรือไม่ขอรับ [สนพ.ฟาไฉ]

ตอนที่ 15 : เรื่องใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,594 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61


บทที่ 12 เรื่องใหญ่

ข้าคิดมาตลอดว่าการที่ท่านเฮทิสขอให้ไปพบทุกวันเพราะต้องการทดลองยาหรือไม่ก็ทำอะไรบางอย่างให้คุ้มค่ากับการที่ข้าเอาดาบฟรุ้งฟริ้งของเขาไป แต่จากการนอนคิดทั้งคืน...ความจริงแค่ครึ่งชั่วโมงแล้วก็เผลอหลับไป ถึงยังไงข้าคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วจริงๆ

ประการแรก เวลาที่ปราสาทมีงานเลี้ยง เขาจะส่งตะกร้าที่มีของอร่อยและคำขอโทษมาให้ทุกครั้ง

ประการที่สอง ครั้งแรกที่พบหน้ากันเขาไม่ได้เข้ามาทำร้ายข้า ไม่พูดจาเกรี้ยวกราดหรือแสดงท่าทีดุร้ายตามข่าวลือที่ได้ยิน

ประการที่สาม เขาไม่เด็ดหัวข้าหลังได้ยินการขอดาบอย่างหน้าด้านๆแถมยังยกดาบให้ง่ายๆแล้ว หากข้าไม่เสนอข้อแลกเปลี่ยนเขาก็คงให้มาเลย

ประการที่สี่ เขายอมเจียดที่พักให้ข้าได้หลบฝนแล้วยังเป็นเตียงของตัวเองด้วย

ประการที่ห้า ข้าตื่นขึ้นมาโดยที่อวัยวะยังอยู่ครบ ไม่เกิดการทำร้ายระหว่างหลังแต่ข้าเป็นคนที่ไปทำร้ายเขาแทน (ข้าคิดว่าคงนอนกอดเขาแน่นมากๆ)

ประกายที่หก อาหารบำรุงมากมายที่เตรียมไว้ให้อร่อยมาก และไม่ทำให้ข้าลงไปชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น

ประการที่เจ็ด เขาดูแลข้าดีมาก อกจะสุขภาพกับข้าด้วยซ้ำ ระหว่างเราแทบไม่มีการแตะตัวกันเลย ส่วนใหญ่เขาแตะเสื้อผ้าข้ามากกว่า ไหนจะพวกปีศาจข้ารับใช้ที่ปฏิบัติกับข้าดีกว่าที่พวกอัศวินทำเลยอีก!

ประการที่แปด คำขอของเขาที่บอกว่าให้มาพบทุกวัน คือแค่การมาพบจริงๆ ไม่มีการทดลองแปลกประหลาด ไม่มีการจับไปทรมาน

วันนี้ข้ามาที่ปราสาทได้ทันตามเวลานัดพอดี ท่านจอมมารที่นั่งรออยู่ที่ห้องทำงาน บนโต๊ะไม้เงางามมีหนังสือกางอยู่สี่ห้าเล่ม กระดาษหลายแผ่นกระจายเต็มโต๊ะ ท่านจอมมารวางปากกาขนนกทันทีที่ข้าเข้าไปในห้อง

“อรุณสวัสดิ์ขอรับ ท่านเฮทิส”ข้าเดินเข้าไปหยุดหน้าโต๊ะทำงานอย่างเก้ๆกังๆ ท่านจอมมารกล่าวทักทายแล้วชี้ไปยังชุดโซฟาที่ตั้งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

ข้าเดินเข้าไปทิ้งตัวบนโซฟาหนังเนื้อดี รอคอยคำสั่งจากท่านจอมมารที่หยิบปากกาขนนกขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งห้องมีเพียงเสียงปากกาขนนกจรดกับกระดาษ ข้าสำรวจห้องทำงานของเขาไปพลางๆระหว่างรอ

ห้องทำงานของท่านเฮทิสคือส่วนปีกซ้ายของชั้นสามทั้งหมด ห้องกว้างแห่งนี้ถูกแบ่งเป็นสองส่วน ห้องที่ท่านเฮทิสนั่งทำงานอยู่ตอนนี้ตกแต่งด้วยสีโทนมืด โต๊ะทำงานตัวใหญ่เป็นสีน้ำตาลเงางาม โซฟาหนังสี่ตัวหันเข้ามาหากัน โต๊ะไม้เตี้ยๆตั้งอยู่กลาง ผนังทางซ้ายมือของประตูห้องเป็นชั้นหนังสือทั้งหมด ส่วนทางทางขวามีประตูสำหรับไปอีกห้อง ซึ่งเป็นห้องอะไรข้ายังไม่รู้แต่คงไม่น่ากลัวนักเพราะท่านเฮทิสไม่ได้สั่งว่าห้ามเข้า หน้าต่างบานสูงหลังโต๊ะทำงานช่วยให้มีแสงอ่านหนังสือเพียงพอ

เมื่อสำรวจทั้งห้องแล้วข้าก็ย้ายสายตากลับมายังร่างที่ยังจดจ้องอยู่กับเอกสารในมือ ไม่เคยคิดมาก่อนแล้วว่าจอมมารต้องทำงานเอกสารด้วย

“ท่านเฮทิสขอรับ ข้าต้องทำอะไรหรือขอรับ”ข้านั่งรอเขาสั่งงานมานานแล้วนะ

“งาน?”ท่านจออมมารเงยหน้าขึ้นมามองอย่างงุนงง

“ท่านคงไม่ได้ให้ข้ามานั่งเฉยๆใช่ไหมขอรับ”เขานิ่งไปพักใหญ่ นี่เรียกข้ามานั่งเฉยๆจริงๆหรือเนี้ย คิ้วของเขาขมวดเป็นปม มือที่จับปากกากำแน่นเมื่อข้าจ้องหนักเข้าไปทุกที สุดท้ายเขาก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบริบบิ้นที่ข้าซื้อให้ขึ้นมาวางบนโต๊ะช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาแดงซ่าน

ไร้คำพูดใดๆ ข้าลุกขึ้นไปยืนซ้อนข้างหลังเขา สางผมเส้นละเอียดในมือไปมาแล้วถักเปียพวกมันอย่างชำนาญ ริบบิ้นถูกนำมารวบปลายหางเปียเป็นการจบงาน

“ท่านเฮทิส งานอื่นล่ะขอรับ”

“...จัดชั้นหนังสือ”ข้าเงยหน้ามองชั้นหนังสือที่ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบอยู่แล้ว เมื่อเดินเข้าไปดูตามชั้นก็พบว่ายังสะอาดเอี่ยมไม่มีฝุ่นสักนิดเดียว ข้ากลับไปนั่งบนโซฟาอีกครั้งเอ่ยเรียกท่านจอมมารอีกหน

 “ท่านเฮทิสขอรับ”ดวงตาสีแยมสตอเบอรี่เงยขึ้นมาสบตา เขานิ่งเงียบเหมือนรอให้ข้าเอ่ยถาม

“ท่านต้องการเป็นเพื่อนกับข้าใช่ไหมขอรับ”ปากกาขนนกร่วงหลุดมือ ใบหน้าของเขาแดงขึ้นอีกนิดหน่อย ปากเม้มแน่น ท่าทางคล้ายเด็กขี้อายที่อยากขอเข้าไปเล่นกับเพื่อนแต่ไม่กล้า จากเหตุการณ์หลายๆอย่างเหมือนเขาต้องการเป็นเพื่อนกับข้าจริงๆนะ

“ข้าเป็นเพื่อนกับท่านก็ได้นะขอรับ”จากสถานการณ์ที่ผ่านมาเขาดูอยากผูกมิตรกับข้ามาก ดังนั้นอยากเป็นเพื่อนกับข้าไม่ผิดแน่ ข้าฉีกยิ้มพิมพ์ใจไปให้ ความแดงบนใบหน้าล่ามไปยังปลายหูของท่านจอมมารแล้ว จากท่าทีแล้วข้าคงเป็นเพื่อนมนุษย์คนแรกแน่ๆ

“ไม่กลัวหรือ”ข้าส่ายหน้า ท่านมีสิ่งใดให้กลัวกัน ทุกการกระทำของท่านทำลายความเชื่อเรื่องจอมมารในหัวข้าจนไม่เหลือซากเลยขอรับ

ท่านเฮทิสก้มหน้า มือหยิบหนังสือขึ้นมาซ่อนใบหน้าแดงๆไม่ให้ข้าเห็น ดังนั้นข้าจึงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นโดยการลุกขึ้นไปหยิบหนังสือบางเล่มบนชั้นออกมานอนอ่านบนโซฟาตัวยาว เจ้าของห้องไม่ได้กล่าวห้ามอะไรข้าจึงปล่อยตัวตามสบาย

หนังสือที่หยิบมาเกี่ยวกับภูมิประเทศของภพมาร ที่เรียกว่าภพเพราะไม่มีใครรู้ว่าเผ่ามารอาศัยอยู่ที่ไหน แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้ว...ท่านเฮทิสไม่ห้ามตอนที่ข้าหยิบหนังสือเล่มนี้ออกมาข้าเลยอ่านต่อไปเรื่อยๆ เรื่องราวของพวกมารหรือพวกปีศาจค่อนข้างน่าสนใจ  พวกปีศาจมีหลายเผ่า ส่วนใหญ่จะเป็นร่างสัตว์เดินสองขาได้ เหมือนพวกปีศาจรับใช้ในปราสาท ในหนังสือบอกว่าพวกมันแปลงเป็นคนได้ด้วย! แต่จะมีส่วนใดส่วนหนึ่งของเผ่าพันธุ์ติดมา เช่นปีศาจแมวถ้าแปลงเป็นคนจะมีหูและหางแมวโผล่ออกมา และความแตกต่างทางร่างกายทำให้พวกเขามักไม่อยู่รวมกันแต่จะกระจัดกระจายไปอยู่ตามที่ที่มีสภาพภูมิอากาศเหมาะกับตนเองแทน  แผนที่ของภพมารจึงใหญ่มากๆ  เป็นเหตุผลว่าทำไมมนุษย์ถึงพบปีศาจได้แทบทุกที่

“ออฟาน”

“ขอรับ” ข้าเงยหน้าจากหนังสือขึ้นมาสบตาท่านเฮทิส เขาชี้ไปที่นาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เข็มสั้นชี้บอกเวลาสิบเอ็ดโมง เวลาที่ควรเข้าเมืองได้แล้ว ข้าเก็บหนังสือที่นอนอ่านมาสามชั่วโมงเต็มกลับที่

“ตั้งใจทำงานนะขอรับ”

“พรุ่งนี้...เจอกัน”ข้าพยักหน้ารับ กล่าวลาเขาแล้วกลับมายังบ้านหลังน้อย เจ้าอียอร์ถูกพาออกมาจากคอกเพื่อเดินทางเข้าเมือง

 

                งานซ่อมแซมผ้าม่านที่ถูกแมวข่วน งานคัดลอกเอกสาร และงานส่งของคืองานทั้งหมดที่ข้าหาได้ในวันนี้ แต่งานส่งของเป็นงานเร่งด่วนต้องส่งภายในเย็นวันนี้ ซึ่งผู้ว่าจ้างบอกว่าเขามีธุระด่วนต้องรีบเดินทางไปเมืองอื่นเลยส่งของไม่ทัน ข้าจึงต้องทำหน้าที่นี้แทนโดยที่หมายคือพื้นที่ส่วนท้ายเมืองที่เป็นพื้นที่ของพวกขุนนาง พวกเขาไม่ค่อยออกมาวุ่นวายกับชาวบ้านเท่าไหร่ พื้นที่แทบนี้จึงค่อนข้างเปลี่ยว แถมบ้านเรือนที่ถูกในละแวกนี้ส่วนใหญ่เป็นบ้านร้างแทบทั้งหมด ชาวบ้านส่วนใหญ่เลือกปลูกบ้านใกล้ลานน้ำพุ และหลีกเลี่ยงที่จะเข้ามาในพื้นที่ท้ายเมืองเพราะไม่อยากไปมีเรื่องกับพวกขุนนาง ใครจะไปรู้เล่าว่าพวกเขาอาจจะเปิดประตูคฤหาสน์ออกมาตะโกนด่าเพราะเจ้าเดินผ่านหน้าประตูรั้วก็ได้

                ข้าก้มมองแผนที่ในมือที่ผู้ว่าจ้างวาดมาให้ เขาบอกว่าให้ไปส่งที่บ้านไม้หลังเล็กๆแถมยังบอกด้วยว่าเข้าไปได้เลยเพราะบ้านไม่ได้ล็อก ในที่สุดข้าก็เดินทางถึงจุดหมายบ้านไม้ผุๆพังๆปรากฏสู่สายตา มันไม่เหมือนบ้านสำหรับอยู่อาศัยเลยสักนิดอย่างน้อยก็ไม่เหมาะสำหรับคนที่ยังมีชีวิต เมื่อตรวจดูจนมั่นใจแล้วว่ามาถูกที่ข้าก็ก้าวขึ้นไปตามบันไดไม้หน้าบ้าน ห่อผ้าที่เป็นของต้องส่งวางไว้หน้าประตูเก่าๆ

ข้าทำใจเข้าไปในบ้านไม่ได้จริงๆ และมั่นใจด้วยว่าของจะไม่หายเพราะโจรคงไม่กล้าเฉียดใกล้ที่น่ากลัวแบบนี้หรอก

ข้าก้าวถอยออกจากประตู หันหลังเตรียมออกวิ่งไปแต่กลับถูกมือปริศนาดึงเข้าไปข้างในตัวบ้าน ตัวข้าเซล้ม ใบหน้ากระแทกพื้นไม้อย่างแรงจนเกิดเสียงดังตึง ร่างของชายคนหนึ่งขึ้นคร่อมตัว มือหยาบกระชากศีรษะข้าขึ้นมากระแทกกับพื้นไม้เต็มแรง สมองถูกความมึนงงโจมตีจนทำอะไรไม่ถูก 

 “แกเป็นคนเอาดาบไปให้พระราชาใช่ไหม”เขาดึงศีรษะของข้าให้เงยขึ้นไปสบตา ข้าสำรวจใบหน้ากับการแต่งตัวของเขาจึงได้รู้ว่า ชายคนนี้น่าจะเป็นนักรับจ้างเช่นเดียวกับข้า เพียงแต่ข้าทำงานสุจริต ส่วนเขานั่นตรงข้าม

“ข้าเป็นเพียงนักรับจ้างธรรมดาขอรับ”หมัดหนักๆต่อยเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง แม้จะมึนงงแต่ข้าก็พยายามกวาดสายตาหาว่ามีคนอื่นอีกหรือไม่

“ข้าไปสืบมาแล้ว เป็นเจ้าแน่ๆ” ข้าขมวดคิ้ว เรื่องที่ข้าหาดาบของจอมมารมาได้ควรจะเป็นความลับตามที่ตกลงกับท่านพระราชินีไว้  แล้วพี่ชายท่านนี้ไปรู้มาได้อย่างไร เป็นปรสิตติดตัวข้าไปหรือไง 

“ไอ้หนุ่ม ข้าได้รับงานมา ถ้าเจ้าขออย่างอื่นที่ไม่ใช่เรื่องภาษีคงจะอายุยืนกว่านี้” ประกายมีดสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องมาทางประตู เป็นภาพที่ไม่น่าดูเลยสักนิด

ข้าตีเข่าเข้ากับหลังของเขาอย่างแรง มือดันคางที่มีแต่หนวดเคราอย่างแรงจนมือที่กุมศีรษะหัวไว้เลื่อนออก เลือดจากหางคิ้วไหลเข้าตาแต่ไม่มีเวลามาสนใจแล้ว ข้าพลิกตัวเป็นฝ่ายคร่อมแต่ชายคนนั้นกลับยกขามากอดเอวข้าแน่น

ให้ตายเถอะ ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้ต้องมากอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้ชาย!

ในเมื่อหนีไม่ได้ข้าจึงพยายามแย่งมีดมาจากมือเขาแทน แต่เหมือนจะดูถูกพวกรับจ้างฆ่ามากไปหน่อย เพราะมันไม่ได้มีมีดเล่มเดียว...มีดสั้นพุ่งตรงเข้าจุดตายแต่จะด้วยอะไรก็ไม่ทราบ ข้าเอี่ยวตัวหลบทัน มันเลยปักเข้าสีข้างเต็มๆ ความเจ็บวิ่งไปตามเส้นประสาท ตัวข้าถูกผลักล้มไปกับพื้น ข้ายกมือขึ้นแตะบริเวณบาดแผล ตัวมีดยังฝังแน่น เลือดอุ่นๆไหลซึมออกมา หยดลงบนพื้นเป็นแอ่งน้ำสีแดงเล็กๆ

แผลหนักสุดที่ข้าเคยได้คือโดนเจ้าแป้งเหยียบเล็บเท้าแตกเองนะ แล้วนี่มีมีดเสียบพุง เจ็บจนร้องไม่ออกเลย ให้ตายสิ!

“เจ้าอึดเหมือนกันนะไอ้หนุ่ม”ชายคนนั้นสาวเท้าเข้ามาใกล้ เหมือนพวกตัวร้ายในนิยายที่เข้ามาเยาะเย้ยพระเอกที่บาดเจ็บ แน่นอนว่าพระเอกจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายซัดกลับแล้วไปนอนซุกตักนางเอกอย่างสบายใจ แต่พอดีข้าเป็นชาวบ้านธรรมดาไม่ใช่พระเอก นางเอกของตัวเองยังไม่มีเลยดังนั้นแรงเฮือกสุดท้ายอะไรนั่นไม่มีหรอก

“พี่ชาย ท่านขุนนางคนนั้นจ้างท่านมาเท่าไหร่”ถึงไม่มีแรงแต่มีเงิน!

“เสียใจด้วย ข้าไม่รับจ้างซ้อน”ทำไมท่านต้องมีจรรยาบรรณในอาชีพขนาดนี้ด้วยแล้วข้าจะรอดยังไง เลือดที่จากซึมๆตอนนี้หยดติ๋งๆประหนึ่งก๊อกรั่ว

                “พี่ชายคิดให้ถี่ถ้วนเถอะขอรับ ยังมีงานสุจริตให้ทำอีกเยอะแยะ”ฆ่าคนมันตกนรกนะท่าน จะไม่ได้ขึ้นสวรรค์เลยนะ

                “เลิกต่อเวลาเถอะน้องชาย มีอะไรจะสั่งเสียไหม”รองเท้าหนักๆดันอกข้าให้นอนแนบพื้น ก่อนจะนั่งกดเข่ากับหน้าขาของข้า มือข้างหนึ่งดันบ่าข้าติดพื้นส่วนมืออีกข้างหยิบมืดเล่มยาวขึ้นมาควงเล่น

“ช่วยดูแลสัตว์เลี้ยงข้าด้วย”

“หึ ไอ้หนุ่มคำขอก่อนตายเจ้าประหลาดจริง ได้ข้าจะส่งพวกมันตามเจ้าไป”ไอ้ระยำ! ฆ่าข้าไม่พอยังจะฆ่าสัตว์เลี้ยงข้าอีก ข้าจะจำหน้าเจ้าไว้แล้วไปบอกท่านยมทูตให้รีบมาเก็บวิญญาณเจ้า!

มีดเล่มยาวถูกเงื้อขึ้นสูงเหมือนกะให้ข้าตายในดาบเดียวอย่างไม่ต้องทรมาน ชั่ววินาทีนั้นแรงที่จะดันตัวเขาออกยังไม่ เสียงของท่านป้ามาเรียดังก้องอยู่ในหัว ถ้าใกล้ตายให้นึกถึงเรื่องดีๆ แต่ที่นึกออกกับมีแต่เรื่องแย่ๆ น้ำตาที่ไหลออกมาไม่รู้ว่าเพราะเจ็บแผลหรือห่วงขนมปังลูกเกดที่ยังไม่ได้กินกันแน่

 “เฮ้ย!!!” ร่างที่เตรียมปักมีดใส่ล้มกลิ้งไปอีกทาง มีดเล่มยาวลอยคว้างอยู่ในอากาศก่อนที่จะทิ้งตัวลงมาบาดน่องข้าเต็มๆ...เข้าใจความรู้สึกขาหมูก็วันนี้แหละ

เสียงฝีเท้ามากมายวิ่งเข้ามาในบ้าน ชาวบ้านหลายคนตรงเข้ามาดูอาการข้าอีกส่วนไปช่วยกันกดร่างชายรับจ้างฆ่าไว้กับพื้น ปลดอาวุธออกหมดแล้วมัดเขาด้วยเชือกเส้นใหญ่

“พาเขาไปรักษาเร็ว” เสียงอลันตะโกนสั่งชาวบ้านให้ช่วยกันแบกข้าไปสถานพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ดูเหมือนว่าคนที่กระโจนใส่ชายรับจ้างฆ่าก็อลันนี้แหละ 

ข้าอยากสลบ...แม้แต่ท่านหมอที่ดึงมีดออกจากสีข้างข้ายังหน้าซีดแล้วนับประสาอะไรกับข้าเล่า ท่านน้าทิมที่เป็นหมอเช่นกันตรงเข้ามากุมมือข้าไว้ เลือดมากมายทะลักออกมาจากบาดแผล มันอุ่นจนข้ารู้สึกได้ว่ามันไหลไปเปรอะเปื้อนส่วนไหนบ้าง ท่านหมอรีบเข้ามากดแผลห้ามเลือดไว้ สำหรับการรักษาขั้นต่อไปข้าขอไม่อธิบายแต่รู้แค่ว่าเจ็บมากๆก็พอ

จากหลังรักษาเสร็จแล้วก็โดนลากตัวไปสอบสวนอีกนิดหน่อย ซึ่งคนสอบสวนก็เป็นคนจากทางการและอัศวินที่ประจำอยู่ที่เมืองนี้ พวกเขารู้เรื่องดาบจอมมารจากปากของชายรับจ้างฆ่าและข้าก็ขอให้พวกเขาปิดเรื่องนี้เป็นความลับ

ท่านน้าทิมบังคับให้ข้ามานอนที่บ้านของท่านเพื่อที่จะได้ดูแลสะดวก ข้าถูกสั่งให้นอนนิ่งๆ ในห้องนอนตอนเด็กของตัวเอง รอยเย็บตรงสีข้างทำให้ขยับตัวได้ลำบาก ท่านน้าทั้งสองปลอบขวัญและดุข้ายกใหญ่ที่ไม่รู้จักระวังตัว แม้แต่อลันที่ก็ยังมาร่วมวงด้วย ข้าที่ไม่มีอะไรจะเถียงจึงได้แต่นั่งเงียบ พยักหน้ารับว่าครั้งต่อไปจะดูแลตัวเองให้ดีจนท่านน้าทั้งสองพอใจจึงปล่อยให้ข้าได้พักผ่อน แต่อลันยังยืนกอดอกทำหน้าเครียดอยู่ข้างเตียง

“เจ้าหาดาบของจอมมารได้อย่างไร”

“นี่เจ้าก็รู้ด้วยหรือ!”ทำไมพวกทางการปากไม่มีหูรูดขนาดนี้! บอกว่าเป็นความลับไง

“ข้าเสียเงินไปห้าเหรียญเงินเพื่อเรื่องนี้ บอกมาว่าเจ้าได้บอกนั่นมาได้ยังไง”

“ข้าบอกเจ้าไม่ได้อลัน”โกหกมันก็ไม่ได้ สนิทกันมาตั้งหลายปีทำไมมันจะไม่รู้เล่าว่าข้าโกหก

“เจ้าโง่! หากข้ารู้ว่าเป็นเจ้า ข้าจะบังคับให้เจ้าขออย่างอื่น ตอนนี้เจ้าถูกหมายหัวแล้ว!”

“หากย้อนกลับไปได้ ข้าก็จะขอเหมือนเดิม”ข้าสบตาอลัน ประโยคถูกเอ่ยออกมาช้าๆอย่างชัดถ้อยชัดคำ การที่ชาวบ้านจ้องมารับผิดชอบภาษีในส่วนของคนอื่นเป็นเรื่องที่ข้ารับไม่ได้จริงๆ ชาวบ้านหลายคนซูบผอมลงเยอะ พวกเขาอดข้าวเพื่อที่จะได้มีเงินจ่ายภาษีแพงหูฉีก

หน้าที่ของประชาชนคือการจ่ายภาษีของตัวเอง และการจ่ายภาษีในส่วนของขุนนางไม่ใช่หน้าที่ของประชาชนเช่นพวกข้า

อลันเงียบไปครู่ใหญ่  เขาคว้ามือข้าขึ้นมากำแน่น

“ท่านน้ารู้ไหมว่าเจ้าเป็นคนหาดาบของจอมมารพบ”ข้าส่ายหน้า ให้พวกท่านรู้ไม่ได้ อลันรู้ดีและเขาจะไม่บอกเหมือนกับมาร์คัสที่จะไม่บอกความลับนี้ให้ท่านน้าทั้งสองรู้เช่นกัน

“ออฟาน...เจ้าต้องหนี หนีไปให้ไกล ปกปิดตัวตนซะ”

“มันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเชียวหรือ?”ข้าเข้าใจว่าพวกขุนนางอาจไม่พอใจ แต่ไม่คิดว่าจะต้องถึงขนาดหนีไปที่อื่น

“เจ้าไปเหยียบตาปลาขุนนางแทบทุกเมืองเลยเพื่อน!”ข้านึกถึงคำสั่งของท่านพระราชินีเมืองที่โดนตรวจสอบภาษีไม่ได้มีแค่เมืองบาเวลแต่เป็นทุกเมืองในแคว้นออนีส...เรื่องใหญ่จริงด้วย อลันแกะปมเชือกที่ใช้รัดผมออก เขาขยี้ผมไปมาจนยุ่งเหยิง ข้ากระตุกมือที่กุมกันไว้เป็นสัญญาณให้เขาหยุดทำอะไรที่ชวนให้ประสาทเสียแบบนั้นเสียที

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นั่น”

“เด็กๆในเมืองเห็นเจ้าไปคุยกับชายแปลกๆ เลยแอบตามไปถึงท้ายเมืองพอเห็นเจ้าโดนทำร้ายก็วิ่งมาบอกพวกชาวบ้านนี่แหละ” โอ้ เทวดาตัวน้อยๆของข้า ข้าสัญญาว่าจะหาของไปตอบแทนพวกเจ้า  

“ข้าคงต้องไปขอบคุณเสียแล้ว หากไม่ได้พวกเขา เจ้าคงไม่เห็นข้านั่งอยู่ตรงนี้”ข้าพยายามพูดติดตลกแต่เหมือนสหายจะไม่ขำสักเท่าไหร่ อลันเม้มปากไปมา ดวงตาแดงเหมือนกลั้นร้องไห้เอาไว้

“ใช่ โชคดีมากที่เจ้ายังนั่งอยู่ตรงนี้และโชคดีมากที่พวกขุนนางไม่ได้จ้างนักฆ่ามืออาชีพมาจัดการเจ้า!”อลันปาดน้ำตาออกไวๆ ข้านั่งเงียบยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น นักรับจ้างฆ่าไม่ใช่นักฆ่ามืออาชีพ พวกเขารับจ้างทำงานสกปรกทั้งหมดแต่ไม่ได้มีฝีมือในการฆ่ามากนักและค่าจ้างถูกกว่านักฆ่ามืออาชีพมาก

“หากเจ้าไม่ได้รอยเย็บยาวเป็นนิ้วที่สีข้างล่ะก็...ข้าต่อยเจ้าไปแล้วรู้ไหม”

“เจ้าจะต่อยข้าก็ได้นะ ข้าไม่ไปฟ้องท่านน้าหรอก”ถ้ามันทำให้เจ้าหยุดร้องไห้ได้ก็ต่อยมาเถอะสหาย

“เจ้าเพื่อนเวร เจ้าไม่รู้หรือไงว่าข้าใจหายแค่ไหนที่เห็นเจ้าหมอนั้นเงื้อมีดใส่เจ้า”อลันซบหน้าลงกับไหล่ข้าเบาๆ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าซึมเข้ามาในชุดนอน

“ข้าขอโทษ”

“ทำไมไม่ขออย่างอื่น ขออะไรก็ได้ที่ไม่ทำให้เจ้าต้องเจ็บตัว”

“ข้าทำลงไปแล้วอลัน มันแก้อะไรไม่ได้แล้วเจ้าก็รู้”มันแก้อะไรไม่ได้จริงๆ แม้แต่ความโลภของพวกขุนนางก็แก้ไม่ได้ ผลจึงออกมาเช่นนี้

 “ข้าจะหาที่ที่เจ้าหนีไปอาศัยอยู่ได้ ช่วงนี้ก็นอนพักให้เยอะๆแล้วหาเหตุผลดีไปบอกท่านน้าทั้งสองด้วยล่ะ”อลันดันตัวข้าไปนอนลงไปแถมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงคอ ตะเกียงในห้องถูกดับลง

“อลัน…ขอบคุณที่ช่วยข้าไว้”

“อืม นอนได้แล้ว”

“อลัน”

“อะไรอีก”

“ทำไมเจ้าถึงมานอนกับข้าล่ะ!”ข้านึกว่าเขาจะเปิดประตูออกไปเสียอีก แต่เขากลับดึงฟูกใต้เตียงออกมาแล้วล้มนอนซะงั้น

“ท่านน้าแอนสั่งมาว่าให้ดูแลเจ้า”

“งั้นพรุ่งนี้ก็ช่วยไปให้อาหารสัตว์และรีดนมเจ้าแป้งเจ้าไข่แทนข้าด้วย!”อยากดูแลนักก็ดูแลเรื่องของข้าให้หมดเลยแล้วกัน สหาย!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



เรื่องนี้ใสๆน่ารักๆค่ะ แม้แต่ตอนจะตายออฟานยังคงคิดถึงเรื่องกินนะคะ เราแต่งดราม่าไม่เก่ง 

ความจริงคือแต่งไม่ได้เลยนิยายเราเลยออกมาบ้าๆบวมๆแบบนี้แหละค่ะ5555

ขอคำติคำชมด้วยนะคะ เราอยากรู้บรรยายตรงไหนไม่ดี หรือ เนื้อเรื่องสนุกมั้ย

 ถ้าสะดวกก็ช่วยติช่วยชมด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.594K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,217 ความคิดเห็น

  1. #9209 xxxlilly (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:24
    ดีนะที่เด็ก ๆ ตามไปดู ชาวบ้านที่นี่ดีมากเลย ช่วยเหลือกัน
    #9,209
    0
  2. #9156 eannysrr (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 04:43

    เลือกชิปไม่ถูกเลย ฟินไปหมด

    #9,156
    0
  3. #8821 หลานหุ้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 04:20
    ออฟานนี่เหมือนเราจริงๆ เรื่องกินต้องมาก่อน555555
    #8,821
    0
  4. #8774 ทามามะ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 11:43
    โถ่น้องง! นึกเรื่องอื่นมั่งเหอะ555
    #8,774
    0
  5. #8751 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 19:11
    ฮื้ออออ ความชิป น้องชาย อลัน หัวหน้าหน่อย จะกดความออลออฟานไม่อยู่ล่ะะ5555 ไม่ๆ เฮฟานน
    #8,751
    0
  6. #8706 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 10:17
    ขนาดเจ็บยังตลกเลยออฟาน
    #8,706
    0
  7. #8627 manabi kaminaga (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:19
    อลันไม่ต้องห่วง มีคุณเขาให้อยู่บ้านเเน่นอน
    #8,627
    0
  8. #8610 B.TEm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:39
    ท่าเรือยังเติมได้อีกนะคะ เอามาได้อีกค่ะ
    #8,610
    0
  9. #8489 NoeynoeyEiei (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:34
    เรือผีเต็มไปหมดเลยเจ้าค่ะ
    #8,489
    0
  10. #8390 lills (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:11
    ไปอยู่กับท่านจอมมารเลยย
    #8,390
    0
  11. #8388 Sommm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:29

    เป็นเรื่องที่เหมาะกับการอ่านคลายเครียดค่ะ5555

    #8,388
    0
  12. #8282 มนุษย์ที่รักอิสระ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 01:05
    อลัน น่ารักจังค่ะ เขาจะมีคู่ไหม555555
    #8,282
    0
  13. #8239 aNa_AoNg (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 00:51

    แงงง ทำไมออฟานไม่นึกถึงเฮทิสล่ะคะแค่เรียกก้น่าจะมาทันทีเลยนะคะนั้น ฮาาาา

    #8,239
    0
  14. #8203 itohrabynum (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 19:29
    ถ้าท่านเฮทิสรู้น้าาา (ชี้หน้าขุนนางทุกคน)
    #8,203
    0
  15. #8097 ppvs_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 17:37
    น้องไปอยู่กับเฮทิสเลยยย
    #8,097
    0
  16. #8039 Kizzyn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 23:26
    นึกว่าท่านเฮทิสจะมาช่วย โถถถ น้องงงง โดนมีดจิ้มพุงเลย 55555
    #8,039
    0
  17. #8029 TheLastManStanding137 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 00:13
    ในใจตอนอ่านนึกว่าท่านเฮทิสจะโผล่มาช่วยแบบในคุก(?) โชคดีไปที่เด็กๆตามมาแล้วไปบอกทัน นี่แบบถ้าท่านจอมมารรู้ พวกขุนนางจะเกิดอะไรขึ้นมั้ยน้าา~
    #8,029
    0
  18. #8014 punngirigiri (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:25
    โหยยย พี่ใจหายมากกกก ตอนน้องโดนปักเข้าสีข้าง น้องงงง นั่นมันร้ายแรงสุดๆ แต่น้องยังคงมีอารมณ์ขัน ถ้าท่านเฮทิสรู้นะ หึหึ อยากรู้เลยว่าท่านเคยร้ายกาจยังไง ตอนนี้เห็นแต่ความเขินอายหน้าแดงหูแดงมือสั่น กับหักเงินเดือน 5555555
    #8,014
    0
  19. #7601 chocolato.p (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 09:26
    น้องลูกเกือบตายแล้วแท้ๆยังมีอารมณ์มาช้อเล่นอี๊ก ไปอยู่กับนายท่านโลดด
    #7,601
    0
  20. #7581 Asuna ^^ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 18:12
    ฮื่อเออ ไม่อยากให้น้องหนีไปที่ไกลๆเลย;—;
    #7,581
    0
  21. #7490 สนมจมคร (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 15:26

    หนูลูก มีดจะแทงอยู่ตรงหน้ายังมีอารมณ์มาคิดถึงของกินอี๊กกก ใครช่วยคุ้มครองน้องที ท่านราชาราชินีอาจจะไม่สนใจแต่ถ้าเรื่องถึงท่านจอมมารเมื่อไหร่ พวกแกไม่รอดแน่เฟร้ย!!

    #7,490
    0
  22. #7489 สนมจมคร (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 15:26

    หนูลูก มีดจะแทงอยู่ตรงหน้ายังมีอารมณ์มาคิดถึงของกินอี๊กกก ใครช่วยคุ้มครองน้องที ท่านราชาราชินีอาจจะไม่สนใจแต่ถ้าเรื่องถึงท่านจอมมารเมื่อไหร่ พวกแกไม่รอดแน่เฟร้ย!!

    #7,489
    0
  23. #7452 PachPach_Pach (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 00:44
    โอ๋เอ๋คนป่วย เดี๋ยวซื้อขนมปังลูกเกดไปเยี่ยมนะ
    #7,452
    0
  24. #7446 Dek-Wann (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 01:02
    น่ารักอ่ะ
    #7,446
    0
  25. #7423 mmamaexx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 19:42
    ทำไมท่านจอมมารไม่เป็นพระเอกมาช่วยน้องยะ
    #7,423
    0