[YAOI]ท่านจอมมาร! ข้าขอดาบท่านได้หรือไม่ขอรับ [สนพ.ฟาไฉ]

ตอนที่ 14 : ที่เดียวหรือเจ้าคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,547
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,793 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61

 

             บทที่ 11 ที่เดียวหรือเจ้าคะ

                เมื่อคืนข้าฝันถึงเรื่องสมัยเด็ก ในตอนที่เริ่มหัดนอนคนเดียวครั้งแรก ท่านน้าแอนซื้อหมอนข้างใบใหญ่มาให้เพื่อที่ข้าจะได้ไม่เหงา มันแข็งนิดหน่อยแต่ท่านน้าแอนบอกว่าถ้าข้ากอดมันบ่อยๆ มันก็จะนุ่มขึ้นมาเอง ทำให้ตั้งแต่นั้นมาข้าจึงติดนิสัยนอนกอดหมอนข้างมาตลอดแต่ดูเหมือนว่าควรจะหาทางเลิกให้ได้เสียที มันเป็นนิสัยแย่ๆที่ไม่ควรมาทำนอกบ้านโดยเฉพาะเหตุการณ์ในตอนนี้

   แขนของข้าสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามใต้เสื้อตัวบาง แม้แต่ขาที่ข้าเกาะก็ยังรู้สึกได้กล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยผิดกับน่องเหลวๆของข้า ท่านกินอะไรถึงได้มีร่างกายน่าอิจฉาขนาดนี้ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่ช่วงที่ควรถาม ข้ารีบปล่อยมือออกจากท่านเฮทิสแล้วถดตัวกลับเข้าไปด้านในเตียงอย่างรวดเร็ว

“อรุณสวัสดิ์”เสียงของท่านเฮทิสไม่เหมือนคนพึ่งตื่นเลยสักนิด และคิดว่าน่าจะตื่นมาได้หลายชั่วโมงแล้ว

“ขะ ข้าขอโทษขอรับ”

“ไปทานข้าว”ท่านเฮทิสส่ายหน้า ไม่ได้ถือสาอะไรก่อนหายเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในตัวห้อง ข้าจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย สวมแตะแล้วตรงดิ่งไปยังห้องอาหารตามที่เขาสั่ง แค่ไปนอนกอดเขาเป็นหมอนข้างก็ไม่ควรแล้ว หากยังขัดคำเขาอีกข้าคงได้เป็นหนูลองยาตั้งแต่เช้า

ข้าเดินลงไปตามบันไดวนจนไปถึงโถงกว้างสำหรับรับแขก เจ้าปีศาจวัวที่เดินผ่านมาพุ่งเข้ามาหา ข้าสะดุ้งโหย่ง ก้าวถอยออกมาสองสามก้าวเพราะกลัวโดนเขาแหลมของมันขวิด

“ท่านออฟาน! เดินไหวไหมขอรับ”เท้ากีบยืนออกมาประคองข้าไว้เหมือนเด็กหัดเดิน

“วะ ไหว”ข้าดันกีบเท้าออกไปเบาๆเพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจ มันมองสำรวจข้าตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะพาไปยังห้องอาหาร ครั้งนี้เจ้าปีศาจวัวไม่ได้เดินนำ มันเดินช้าๆไปพร้อมกับข้าแถมยังกระสับกระส่ายไปมาเหมือนกลัวข้าขาสะดุดขาตัวเองล้ม

                เมื่อประตูห้องอาหารถูกเปิดออก ข้าตะลึงจนเกือบปล่อยมือจากกางเกงยางยืดเสื่อมของตัวเอง จานอาหารในวันนี้มีเยอะกว่าวันแรกที่ข้ามาที่ปราสาทเสียอีก ชั้นว่างชุดน้ำชาเปลี่ยนเป็นว่างจานอาหารแทน ชั้นเงินห้าชั้นมีอาหารจานใหญ่มาซ้อนกันขึ้นไป ไหนจะจานอาหารอื่นๆที่กระจายอยู่เต็มโต๊ะอีก

                ปีศาจวัวพาข้ามานั่งที่ตำแหน่งข้างหัวโต๊ะ แต่ปกติข้าต้องนั่งที่ท้ายโต๊ะไม่ใช่หรือ

                “ไม่ทราบว่าจะรับน้ำสมุนไพรอะไรดีขอรับ มีน้ำขิง น้ำมะตูม น้ำถั่งเช่าขอรับ”น้ำสมุนไพร...พวกเขาจะทดลองยาตั้งแต่เช้าเลยหรือ ข้าขอกลับบ้านไปหายาแก้พิษก่อนได้หรือไม่ แต่ดูจากท่าทีของมันแล้วข้าคงไม่ได้กลับไปง่ายๆ

 “นะ น้ำขิงขอรับ”ในบรรดาชื่อที่มันเอ่ยมา ข้ารู้จักแค่น้ำขิงเท่านั้น อย่างน้อยการเลือกสิ่งที่เคยกินก็ยังมีภูมิต้านทานอยู่บ้าง หากมันไม่ใส่อะไรแปลกๆลงไปน่ะนะ

 “ได้ขอรับ ท่านปวดเมื่อยตรงไหนหรือไม่ขอรับ”ก่อนทดลองยาจำเป็นต้องรูปสภาพร่างกายด้วยหรือ

“ปวดหลังนิดหน่อยขอรับ”อาการนี้ข้าว่าน่าจะมาจากการนอนผิดท่าเมื่อคืน นอกจากจะผิดท่าแล้วยังผิดกาลเทศะด้วย ท่านเฮทิสไม่บิดหัวข้าไปจิ้มซอสก็บุญแค่ไหนแล้ว

เจ้าวัวขมวดคิ้วดกๆแล้วหันหลังกลับเข้าโรงครัวไป เสียงตะหลิวหรือกระทะร่วงดังลอดออกมาให้ได้ยิน แต่อาหารมากมายตรงหน้าดึงดูดความสนใจได้มากกว่าเสียงในโรงครัวเนื้อสัตว์มากมายถูกปรุงสุกด้วยกรรมวิธีที่หลากหลาย พวกมันถูกจัดวางอย่างสวยงามอยู่ในจานของตัวเองและมีส่วนผสมของสมุนไพรแทบทุกจาน น้ำแกงถ้วยใหญ่ส่งกลิ่นหอมอยู่กลางโต๊ะ

ไหนจะพืชใต้ดินลำต้นอวบอ้วนและรากขยุกขยุยที่ถูกราดด้วยซอสอะไรสักอย่างนอนแน่นิ่งอยู่บนจานสีทอง หากข้าจำไม่ผิดพืชชนิดนี้น่าจะเป็น...โสม? ข้ารู้ว่ามันจากแดนตะวันออกพร้อมสรรพคุณนับไม่ถ้วน  ช่วงนี้พวกปีศาจกำลังลดน้ำหนักหรือรักษาสุขภาพกันอยู่หรือเปล่า ถึงได้มีเมนูสมุนไพรเยอะขนาดนี้ หรือว่าสมุนไพรพวกนี้จะเป็นส่วนผสมในการทดลองยาของพวกปีศาจ

ความคิดเรื่องแผนการทดลองยาของพวกปีศาจถูกพับเก็บทันทีเมื่อท่านเฮทิสเข้ามานั่งประจำที่ ดวงตาสีแยมสตอเบอรี่กวาดมองจานอาหารบนโต๊ะด้วยความงุนงงไม่ต่างจากข้า ดูท่าแล้วมันคงไม่ใช่เรื่องการทดลองอะไรหรอก พวกข้ารับใช้อาจจะอยากให้นายท่านลองอะไรใหม่ๆก็ได้

พวกปีศาจสิงโตเข้ามาแนะนำจานอาหารไปทีละจาน สรรพคุณเรื่องการบำรุงยาวเหยียดถูกร่ายออกมา อุ้งเท้าใหญ่ของมันตักอาหารใส่จานของข้าและท่านเฮทิสจนพูน

“ท่านออฟานทานเนื้ออบซอสนี่เยอะๆนะขอรับ”

“นายท่านขอรับ นี่หอยนางรมสำหรับบำรุงขอรับ”

“รบกวนท่านออฟานทานน้ำแกงถ้วยนี้ให้หมดแล้วนะเจ้าคะ”

“นายท่าน น้ำสับปะรดขอรับดื่มให้หมดเหยือกนะขอรับ”

“โสมพันปีสำหรับท่านออฟานโดยเฉพาะเลยขอรับ”

“ทั้งสองท่านช่วยทานจานถั่งเช่าตุ๋นเป็ดให้หมดด้วยนะเจ้าคะ”

เสียงเรียกมากมายทำให้ตอบรับไม่ทัน ข้าตักเนื้อบางอย่างที่พูนอยู่ในจานขึ้นมาชิม กลิ่นหอมสมุนไพรอ่อนๆกับเนื้อนุ่มฉ่ำน้ำแทบละลายในปาก มันอร่อยเสียจนต้องตักขึ้นมาคำโต เรื่องยาพิษถูกความอร่อยกลบหายไปทันที น้ำขิงเผ็ดนิดๆกับน้ำแกงอุ่นๆทำให้คลายหนาวไปมาก เจ้าโสมอวบอ้วนถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ แม้ภายนอกจะดูไม่น่ารับประทานแต่รสชาติเยี่ยมจนข้าหั่นมันขึ้นมากินจนหมดจาน

ข้าค่อยกินไปเรื่อยๆ ใช้เวลานานทีเดียวว่าพวกมันจะหมดเกลี้ยง ความอร่อยทำให้ข้าไม่อยากเหลือไว้เพราะเสียดายของ

 “ท่านออฟานต้องการยาแก้ปวดไหมเจ้าคะ”ปีศาจแมวขยับเข้ามาถาม อาการปวดหลังหนักขึ้นเมื่อหนังท้องตึง ข้าเลยขยับตัวยุกยิกบ่อยไปจนผิดสังเกต

“ไม่เป็นไรขอรับ เดี๋ยวแช่น้ำก็หายแล้ว”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ! ถ้าแผลอักเสบขึ้นมาจะทำยังไง”ข้าขมวดคิ้วแน่น ปวดหลังเป็นได้ถึงแผลอักเสบเลยหรือ เท่าที่เคยทำงานพยาบาลมา แผลอักเสบเกิดจากการดูแลทำความสะอาดบาดแผลไม่ดีไม่ใช่หรือ

“แค่กๆ”ท่านเฮทิสสำลักน้ำสับปะรดอย่างแรง ทั้งหน้าและลำคอแดงเถือกไปหมด

“นายท่าน น้ำขอรับ”เจ้ากิ้งก่าไม่รอช้า ส่งน้ำเปล่ามาให้เขาอย่างรวดเร็ว

“ข้าแค่ปวดหลังนะขอรับ”ปีศาจแมวสาวผงะถอย นางเหลือบไปมองที่ปีศาจวัวเหมือนถามอะไรบางอย่างทางสายตา

“ปวดที่เดียวหรือเจ้าคะ”

“ปวดคออีกนิดหน่อย ข้า เอ่อ นอนผิดท่าน่ะขอรับ”

“แค่นอนหรือเจ้าคะ”ขนฟูนุ่มชี้ขึ้นมาทันที เขี้ยวเล็กๆโผล่ออกมาจากมุมปาก ดวงตาแมวหดเล็กลงเป็นเส้นเรียวๆกวาดมองเหมือนต้องการให้ข้ามีแผลเพิ่มขึ้นอีกสักที่

“มาเนีย...”เจ้าหล่อนสะดุ้งโหย่ง ดวงตาแมวมองสำรวจข้าครู่หนึ่งก่อนจะถอยออกไปยืนที่เดิม ข้าหันไปมองคนที่ทำเสียงดุอย่างสงสัย ทำไมนางถึงถามแบบนั้นล่ะ หรือจะเป็นเรื่องที่ข้านอนกอดนายท่านของนางทั้งคืน? 

“ท่านเฮทิสปวดตรงไหนไหมขอรับ”ข้าเอ่ยถามคนที่โดนข้าเกาะทั้งคืน ตัวข้าก็ไม่ใช่น้อยๆคงทับไปคงมีปวดเมื่อยบ้างแหละ

“ไม่”ท่านจอมมารก้มหน้าก้มตาทานอาหารในจานของตัวเองต่อไป เส้นผมสีดาร์กช็อกโกแลตเลื่อนมาลงบดบังใบหน้าของเขา ข้าเลยไม่รู้ว่าเขาพูดด้วยความรู้สึกแบบไหนแต่ปลายหูแหลมนั่นแดงมากๆ

หลังจากมื้ออาหารจบลงท่านเฮทิสก็แตะไหล่ข้าเบาๆดันให้ลุกขึ้นเดินที่หน้าประตูปราสาทพร้อมกัน ขายาวๆก้าวช้าลงเมื่อให้ข้าตามทัน แต่ด้วยอาหารจำนวนมากที่กินเข้าไปทำให้ข้าแทบจะคลานลงกับพื้น จุกเหลือเกินขอรับ

ประตูหินอ่อนถูกท่านจอมมารดันออกอย่างช้า อากาศหนาวที่ดูจะเย็นลงกว่าเมื่อวานสัมผัสกับผิวแก้ม คงเพราะฝนที่ตกเมื่อคืนแน่ๆอากาศถึงได้หนาวขนาดนี้ ฟันข้ากระทบกันเบาๆ ทั้งตัวมีเพียงชุดนอนย้วยๆกับเสื้อไหมพรมเก่าๆที่กันหนาวไม่ได้เลยสักนิด

“ออฟาน”ท่านจอมมารเอ่ยเรียกเบาๆ เส้นผมของเขาปลิวไปตามแรงลมหนาวที่พัดมา ข้าคิดว่าบุรุษที่ไว้ผมยาวอย่างเขา เวลาปล่อยผมจะเหมือนสตรีเสียอีกแต่ท่านจอมมารกลับดูหล่อเหลาไปอีกแบบ ไหนจะท่าเสยผมเท่ๆนั่นอีก

 “ขอรับ?”

“ผูกให้หน่อย...ได้หรือไม่”ริบบิ้นที่ข้าซื้อให้นอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือใหญ่ ทำไมท่านไม่บอกตั้งแต่อยู่ข้างในล่ะขอรับ อากาศข้างนอกจะทำข้าแข็งตายอยู่แล้ว!

แต่เมื่อท่านจอมมารขอร้องมามีหรือที่จะกล้าปฏิเสธ...

“ย่อตัวลงมาหน่อยได้ไหมขอรับ”ท่านจอมมารหันหลังและย่อตัวให้เล็กน้อยอย่างรู้หน้าที่ ข้าสอดมือเข้าไปใต้เส้นผมสีดาร์กช็อกโกแลต สางเบาๆแล้วมัดพวกมันด้วยริบบิ้นไว้ที่ท้ายทอยของเขา สางปลายผมอีกนิดหน่อยให้ดูเรียบร้อย

ผมของเขานุ่มมากจนอยากจะลองถักเปีย ช่วงที่รับจ้างเป็นครูชั่วคราวข้าได้มีโอกาสถักเปียให้พวกเด็กผู้หญิงในโรงเรียนอนุบาลบ่อยๆ เปียเก็บ เปียธรรม เปียพิสดารยังไงข้าทำได้หมด ขอเพียงบอกมา

“เสร็จแล้วขอรับ”ข้าผูกปมเป็นโบน่ารักให้เขาด้วยนะ หวังจะให้มันช่วยลดความหล่อของเขาลงบ้าง

“ขอบคุณ”

“ข้ากลับบ้านได้แล้วใช่ไหมขอรับ”

“อืม พรุ่งนี้...”

“แปดโมงใช่ไหมขอรับ ข้ามาแน่ๆขอรับ”ข้ายืนมือออกไปเกี่ยวก้อยเขา บอกลาอีกนิดหน่อยแล้ววิ่งผ่าอากาศหนาวกลับบ้านไปทันที วันนี้การปีนรั้วเป็นเรื่องยากเหลือเกิน เหล่าสัตว์เลี้ยงส่งเสียงประท้องราวกับกำลังก่นด่าที่ปล่อยให้พวกมันหิวโว ข้ารีบส่งไปยังคอกให้อาหารและน้อมรับการลงโทษแต่โดยดี

ผ้าผืนหนากว่าเดิมถูกเข้ามาคุมให้พวกมันก่อนจะลงมือรีดนมเจ้าแป้งเจ้าไข่ กว่าจะจัดการงานในคอกเสร็จก็เป็นเวลาเย็นมาก ข้าเดินลากขากลับเข้าไปในบ้านแล้วต้มน้ำอาบทันที น้ำอุ่นๆช่วยบรรเทาอาการปวดเมื่อยตามร่างกายได้ดีเยี่ยม ข้าฟอกสบู่ตีฟองเล่นอยู่พักใหญ่จนน้ำหายร้อนจึงขึ้นจากอ่าง ชุดนอนย้วยๆตัวใหม่ถูกนำมาสวมแล้วโดดลงเตียงที่ห่างหายไปหลายวัน แขนตวัดกอดหมอนข้างนุ่มๆแน่น

“ทำไมท่านจอมมารถึงกอดสบายกว่าเจ้าเล่า”ข้าบีบเจ้าหมอนข้างนุ่มนิ่มไปมาอย่างกล่าวโทษ แต่สุดท้ายข้าก็นอนกอดมันทั้งคืนอยู่ดี

จะว่าไปวันนี้ใส่ชุดนอนทั้งวันเลยไม่ใช่หรือ?

 

จอห์น

“ปวดหลังนิดหน่อยขอรับ”มันถึงกับขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำตอบจากปากมนุษย์เพื่อนบ้าน หมายความว่าอย่างไร? ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนนายท่านจัดหนักกับเจ้าไปหรอกหรือ ข้ากลับเข้าไปในครัวเพื่อถามหน่วย รู้ทุกเรื่อง อย่างอเล็กที่กำลังเตรียมของอยู่ในโรงครัว

“เจ้ามนุษย์บอกว่าปวดหลัง”ข้ายืนพิงประตู ปีศาจสิงโตที่กำลังเตรียมอาหารทำตะหลิวตกดังเคร้ง อุ้งเท้าใหญ่ยกขึ้นป้องปากจนเสียจริตจ้าวป่า

“นายท่านช่างอ่อนโยนยิ่งนัก เจ้ามนุษย์ยืดย้วยถึงได้ปวดแค่นั้น”อเล็กยังคงคนหม้อซุปไปเรื่อยๆเหมือนไม่แปลกใจกับข่าวที่ข้านำมาบอก

“เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่านายท่าน....”ถึงอเล็กจะรู้ทุกเรื่องแต่บางเรื่องก็ไม่ใช่เรื่องจริง เจ้ากิ้งก่านี่ขี้มโนจะตายไป

“จอห์น เจ้าก็เห็นไม่ใช่หรือจดหมายที่นายท่านส่งมาให้จากใต้ประตูน่ะ”

“ก็ใช่แต่เจ้ามนุษย์บอกว่าปวดแค่หลัง”

“จอห์น ไม่มีใครกล้าบอกว่าเจ็บตรงนั้นหรอกนะ ยิ่งคนถามเป็นคนแปลกหน้าด้วย”ที่เจ้ากิ้งก่าพูดมามีเหตุผล เป็นมัน มันก็ไม่กล้าบอกเหมือนกัน

“ข้าจะไปบอกปีศาจแมวให้เตรียมยาไว้”

“ไปเลยเพื่อน”อเล็กโบกมือไล่แล้วหันไปดุพวกสิงโตที่จับกลุ่มกระซิบกระซาบ ไม่ยอมกลับมาทำงานเสียที

แต่สุดท้ายความมั่นใจของอเล็ก ทำให้ข้ารับใช้ในปราสาทถูกหักเงินเดือน แถมมาเนีย ปีศาจแมวยังโกรธหัวฟัดหัวเหวี้ยง ไล่ข่วนเจ้ากิ้งก่าหนังแทบหลุด

“เจ้าทำข้าขายหน้า วันหลังอย่ามโนได้ไหมเจ้ากิ้งก่า”มาเนียตะปบกรงเล็บเข้ากับหางของอเล็ก ดึงเจ้ากิ้งก่าเข้ามาใกล้ก่อนจะคว้าคอเสื้อขึ้นมาเขย่า เขี้ยวแหลมคมของนางพร้อมจะกระชากมันเป็นส่วนๆ

“มาเนีย ข้าขอโทษก็นายท่านตื่นสายกว่าปกติ ข้าก็คิดว่า...”อเล็กตบอุ้งเท้านิ่มเบาๆ หวังให้นางใจเย็น ไม่ดึงหางมันออกมาเสียก่อน

“เจ้าทำพวกเราโดนหักเงินเดือน จะรับผิดชอบยังไง” เจ้ากิ้งก่าเหงื่อแตกพลั่ก มันหันมามองจอห์นเหมือนขอความเห็นใจ และแน่นอนว่าเพื่อนย่อมต้องช่วยเพื่อน

“เจ้าชอบแมลงชนิดไหนเป็นพิเศษหรือ? ข้าจะเผาส่งไปให้”อเล็กกรีดร้องลั่นปราสาท ปีศาจรับใช้แทบทุกตัวพากันตบตีมันที่ประกาศไปทั่วปราสาทด้วยเสียงอันมั่นใจว่า นายท่านมีภริยาแล้ว ในตอนนั้นปีศาจทุกตัวต่างพากันปัดกวาดเช็ดถูปราสาท ตระเตรียมอาหารบำรุงให้ภริยาของนายท่าน พวกสิงโตถึงขนาดพากันกระโจนเข้ามิติเวทเพื่อไปตามหาสมุนไพร  ปีศาจก้อนเมฆเกณฑ์พี่น้องทั้งเผ่ามาสร้างฝนทั้งคืน มาเนียเองก็รีบร้อนกลับไปดูตำรารักษา

แต่ความยินดีของพวกเรา ข้ารับใช้ก็ถูกทำลายลงด้วยคำว่า นอนผิดท่า อาการปวดเมื่อยที่เห็นไม่ได้จากการกระทำที่พวกข้าคิดไว้ แถมนายท่านยังมาบอกในภายหลังอีกว่าเมื่อคืน ไม่ มี อะไร เกิด ขึ้น พวกเราแค่นอนข้างกันเท่านั้น สิ่งเดียวที่เป็นเรื่องดีคือการที่เจ้ามนุษย์นอนกอดนายท่านเป็นหมอนข้างจนท่านตาค้างไปทั้งคืน

บางทีจอห์นก็คิดนะ หากนายท่านทำตัวเป็นจอมมารมากกว่านี้สักหน่อย พวกมันคงได้จัดงานมงคลแล้ว แต่ความจริงช่างโหดร้าย ทำไมความรักของท่านถึงได้ลำบากขนาดนี้ จอห์นเครียดจนขนแทบร่วงแล้วนะขอรับ


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ขอคำติคำชมหน่อยนะคะ ช่วงนี้เราตันๆคิดไรไม่ค่อยออก แถมอากาศร้อนจนจะละลายที่หน้าคอมอยู่แล้ว 

เราลุ้นมากๆตอนที่เห็นยอดFAVค่อยๆเพิ่มทีละนิดๆ  ความจริงเราไม่คิดว่าจะมีคนอ่านเยอะขนาดนี้ด้วย555 ไม่ว่าจะเข้ามาเพราะโดนชื่อเรื่องล่อลวง หรือเหตุผลอะไรก็ตามที่เข้ามาอ่าน เราก็ขอบคุณมากๆนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.793K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,217 ความคิดเห็น

  1. #9169 alisa1005 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 16:32
    ต้องเป็นน้องล่ะนะที่จะจีบท่านราชาปีศาจก่อน
    #9,169
    0
  2. #9115 Defxx_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 00:02
    เดี๋ยวจอห์น เอ็งมีขนด้วยเรอะ!!
    #9,115
    1
    • #9115-1 KsrtANge(จากตอนที่ 14)
      18 มีนาคม 2563 / 01:58
      จอร์นเป็นวัวค่ะ555
      #9115-1
  3. #9108 Jaeyongie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 23:15
    555555555 แต่ละคน คือ ลุ้นท่านเฮทิสกันทั้งบางแล้วค่ะท่าน
    #9,108
    0
  4. #9077 Hunhanny (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 00:06
    สงสารเจ้าอเล็กกกก55555
    #9,077
    0
  5. #9055 omuya (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 04:30
    นายท่านนนน
    #9,055
    0
  6. #9051 Muttcee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 12:36
    นายท่านขี้อายซะจิง รีบๆกินออฟานเร้ววว
    #9,051
    0
  7. #8992 Kanitta2003 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 07:43
    สิงโตมีจริตมากก ยกอุ้งเท้าป้องปาก. น่าร้ากกกก
    #8,992
    0
  8. #8967 suicune39 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 06:58
    โอ๊ยยยย อเล็กขี้มโน เค้าดีใจเก้อกันทั้งปราสาทแล้ว 55555555
    #8,967
    0
  9. #8945 ภนุ. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:39
    น่าร้ากกกก น่ารักๆๆๆๆๆๆ ท่านจอมมารก็น่ารัก น้องออฟานก็น่ารัก ข้ารับใช้ก็น่ารักกก แงงงง
    #8,945
    0
  10. #8936 Nagavity (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 15:46
    เผ่าปีศาจน่ารักมากอ้ะ55555
    #8,936
    0
  11. #8855 Maya GD (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 00:29
    ก็หวังว่าจอมมารจะทำหน้าที่ตัวเองสักทีน้าาาาาา5555
    #8,855
    0
  12. #8793 การ์เซีย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 23:29
    ทั้งจอทมารทั้งสมุนนี้คือแบบตลกกกกก
    #8,793
    0
  13. #8773 ทามามะ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 11:28
    โอ๊ยฮาไปอีกนึกภาพสิงโตยกมือปิดปากทำท่าตกใจและอย่างฮา555บรรยายดีมากค่ะมาเนียก็ฮาขนตกใจขนฟูเลย55
    #8,773
    0
  14. #8750 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 18:52
    ชอบความอ่อนโยนของเฮทิส กับความขี้มโนของข้ารับใช้555555
    #8,750
    0
  15. #8704 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 00:22
    555555 น่าสงสารอ่ะ
    #8,704
    0
  16. #8661 ~*!Ev@Chan!*~ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:54
    จอห์นมีขนให้ร่วงด้วยเร้อ
    #8,661
    0
  17. #8609 B.TEm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:04
    เครียดจนขนจะร่วง โอ๊ย55555555 สงสารเด้อ ก็ท่านจอมมารเขาเขินนะ ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปก่อนก็ได้พวกแก เราไม่รีบเว้ย
    #8,609
    0
  18. #8589 ppterakk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:00

    สนุกมากจริงๆ ตลกตลอดคิดได้ไงอ่ะ พล็อตก็แปล แงงงง

    #8,589
    0
  19. #8542 xวาuxวาu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:50

    5555 ข้ารับใช้น่ารักมากกกกก
    #8,542
    0
  20. #8312 Ammiee_Ammiee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 11:10
    ชอบท่านจอมมารจริงๆ 555
    #8,312
    0
  21. #8238 aNa_AoNg (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 00:37

    5555 แงงง ทำไมเราอ่านไปแล้วอยากเหนนายท่านแบบโหดๆๆบ้างน้าาาา แบบหวงน้องอะไรแบบนี้ อิอิ

    #8,238
    0
  22. #8204 Mizza (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 19:45

    กิ้งก่าสายมโน สายเสริม
    #8,204
    0
  23. #8096 ppvs_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 17:27
    สนุกอะ55555555
    #8,096
    0
  24. #8012 punngirigiri (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 13:20
    สงสารอเล็ก โดนว่าเป็นกิ่งก่ขี้มโน แงงงงง แต่น้องออฟานน่ารักไปนะ แงวว ถ้าท่านจอมมารสมกับการเป็นจิมมารกว่านี้น่าจะดี แต่ดูท่าคงอีกนาน หน้ายังแดง เขินแล้วก็ไล่น้องกลับบ้านตลอด
    #8,012
    0
  25. #7849 Mildy@minim (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 12:34
    อเล็กน่ารัก นี่ก็พายเก่งชงเก่งไม่ดูความนุ่มนิ่มของคุณอุ๋งเลย กัปตันเรือยังเกรงๆเขินๆอยู่เลยเจ้ากิ้งก่าเอ๊ยย
    #7,849
    0