[YAOI]ท่านจอมมาร! ข้าขอดาบท่านได้หรือไม่ขอรับ [สนพ.ฟาไฉ]

ตอนที่ 16 : ไปอยู่กับข้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,980 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61


          บทที่ 13 ไปอยู่กับข้า

                ข้ามีอาการไข้ขึ้นสูง สติและความคิดติดๆดับๆอยู่หลายวันกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอยแผลที่สีข้างตึงปวดทำให้ยังขยับตัวไม่ได้มากแต่ก็ดีขึ้นกว่าตอนแรก อลันลางานมาดูแลข้าสามวันก่อนที่มาร์คัสจะมาแทนที่

                ที่มาร์คัสรู้เพราะท่านน้าแอนส่งจดหมายด่วนพิเศษไปให้โดยใจความว่ามีเพียง พี่ชายโดนแทง เจ็บหนัก นอนป่วยอยู่บนเตียงท่านรองหัวหน้าอัศวินที่ได้ข้อความสั้นกระชับก็สติแตกรีบสะสางงานทั้งหมดแล้วควบม้ากลับบ้านอีกรอบทั้งที่พึ่งจะจากมาได้ไม่ถึงอาทิตย์ แน่นอนว่าครั้งแรกที่เห็นแผลข้าทำน้องชายก็กลายร่างเป็นหมาบ้า อาละวาดยกใหญ่

                “ท่านพี่ยกแขนหน่อยขอรับ ข้าจะเช็ดตัวให้” ข้ายกแขนขึ้นอย่างว่าง่าย ปล่อยเจ้าน้องชายปลดกระดุมเสื้อเช็ดตัวไป พึ่งหายไข้ได้ไม่นานยังไม่มีแรงเถียงหมาตัวโตๆหรอก

ผ้าชุบน้ำอุ่นลูบไปตามหัวไหล่และซอกคอก่อนจะไล่ลงจากยังปลายแขน มาร์คัสชะงักก่อนจะดึงมือข้าให้ขยับเข้าไปใกล้ ข้าที่นั่งพิงตัวเตียงลืมตาขึ้นมาดูเจ้าน้องชายก้มหน้าก้มตามองสร้อยข้อมือโลหะที่ข้าสวม

นี่มันก็พามาหลายวันแล้วที่ไม่ได้ไปเจอท่านเฮทิส...เขาต้องโกรธมากแน่ๆ

“ข้าพึ่งรู้ว่าท่านสวมสร้อยข้อมือด้วย”ข้าดึงข้อมือออกจากมือของมาร์คัส คว้าผ้าชุบมือมาเช็ดร่างอย่างลวกๆ

                “มีคนให้มาน่ะ”

                “ใครขอรับ”เจ้าน้องชายแย่งผ้ากลับไป นำไปชุบน้ำอีกรอบแล้วเช็ดหน้าเช็ดตาให้ข้า

                “เพื่อนใหม่ มาร์คัสพอได้แล้ว ข้าจะออกไปเดินเล่น”ข้าดันมือน้องชายที่เอาแต่จิ้มพุงน้อยๆของข้าออก ของแบบนี้อย่ามาจับอย่ามามองได้ไหม! ไขมันสร้างง่ายกว่ากล้ามฉันใด พุงข้าก็เกิดง่ายกว่ากล้ามฉันนั้นแหละ!

“ท่านจะไปเดินเล่นได้อย่างไร เดี๋ยวแผลก็ฉีกหรอกขอรับ”มาร์คัสดุ มือเลื่อนไปเช็ดขาทั้งสองข้าง

“ข้าอยากไปหาเจ้าอียอร์ มันคงคิดถึงข้าจนแทบขาดใจแล้ว เจ้าแป้งเจ้าไข่ กุ๊กไก่ด้วย”ลูกอ้อนทั้งหลายถูกงัดขึ้นมาใช้ ข้าเขย่าแขนเจ้าน้องชายไปมาเพื่อให้มันเห็นใจ

 

“เดี๋ยวข้าพาไปขอรับ ท่านพี่ออกไปไหนคนเดียวไม่ได้ รู้ใช่ไหม”เจ้าน้องชายยื่นคำขาด แต่ข้าจะให้เจ้าไปด้วยได้ยังไง! เดินเล่นอะไรนั่นไม่ได้อยากไปหรอก ข้าจะหาท่านจอมมารและหากเจ้าตามไปด้วยอาจจะกลายเป็นปุ๋ยให้ผักที่สวนหลังบ้านข้าก็ได้ ท่านเฮทิสไม่อยากได้เพื่อนใหม่เป็นอัศวินหรอก เชื่อสิ!

“ข้าไปเองได้ ให้ข้าไปเถอะนะ”ข้าดึงมือมาร์คัสมาบีบๆ มันหยาบนิดๆให้ความรู้สึกเหมือนอุ้งเท้าหมา มาร์คัสชักออกมาแต่ข้ายึดไว้

“ท่านพี่...อย่าดื้อสิขอรับ ท่านยังเจ็บไม่พอหรือ”การต่อรองกับมาร์คัสดำเนินต่อไป ทั้งที่เรื่องอื่นยอมข้าง่ายๆแล้วทำไมเรื่องนี้ถึงไม่ยอมเล่า ปล่อยข้าไปเถอะน้องชาย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“มาร์คัส ช่วยมากับข้าหน่อย”อลันเปิดประตูเข้ามา ข้าปล่อยมือมาร์คัสออกแล้วค่อยๆล้มตัวนอน เมินความช่วยเหลือจากเจ้าน้องชายแล้วซุกหน้ากับหมอน ข้าโกรธแล้ว รู้ไว้เลย!

แต่เหมือนเจ้าน้องชายจะไม่ง้อแถมยังกล้าตีก้นข้าเบาๆอีกด้วย เจ้าเด็กแก่แดด! ข้าหันไปชกอกเขาแรงๆแล้วกลับไปซุกหน้าหมอนอีกครั้ง หูคอยสั่งเสียงฝีเท้าทั้งสองห่างออกไปเรื่อยๆจนกระทั่งได้ยินเสียงปิดประตูบ้าน

เรื่องของข้าไปถึงหูพระราชินีแล้ว มาร์คัสจึงกลับมาพร้อมยารักษามากมายที่ท่านฝากมาให้ และเพื่อรักษาความลับเรื่องดาบไว้ การส่งคนมาดูแลรักษาความปลอดภัยของตัวข้าจึงไม่อาจทำได้ มาร์คัสกับอลันจึงคิดว่าควรผลัดกันการมาอยู่กับข้า โดยทุกบ่ายที่อลันกับมาร์คัสออกไปคุยเรื่องการหาตัวคนจ้างจะมีท่านน้าทั้งสองอยู่ดูแล แผนการนี่เกือบจะสมบูรณ์แบบแต่ท่านน้าทั้งสองไม่ได้รู้ว่าข้าโดนพวกขุนนางหมายหัว พวกท่านน้าแค่คิดว่าข้าไปมีเรื่องกับนักเลงหัวรุนแรง วันนี้เลยทิ้งข้าให้นอนพักอยู่บ้านเพราะมีเหตุให้ต้องเข้าเมือง

การหลบหนีออกจากบ้านจึงเป็นไปอย่างสะดวก ข้าเร่งฝีเท้าเดินไปยังบ้านหลังน้อยของตัวเอง แผลที่สีข้างทำให้ต้องคู้ตัวเดินเล็กน้อย มันปวดตึงขึ้นมาตามระยะทางที่ข้าเดิน แต่จะปวดยังไงก็ต้องไปหาท่านเฮทิสให้ได้ เวลาจอมมารโกรธเป็นอย่างไร ข้าไม่รู้หรอก

เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้าน เจ้าอียอร์ก็ส่งเสียงร้องเรียกทันที ข้าเข้าไปลูบหัวมัน กอดเจ้าแป้งเจ้าไข่และกุ๊กไก่ให้หายคิดถึง  แต่เหมือนตอนย่อตัวลงไปแผลจะฉีกขึ้นมาจริงๆ ข้ากัดฟันข่มความเจ็บปีนข้ามรั้วอย่างทุลักทุเล แล้วตรงไปยังปราสาทสีกาแฟไม่ใส่นมน้ำตาล มือทาบลงกับประตูปราสาทใช้มันเป็นที่พักเหนื่อย ข้าหอบหายใจอยู่สักพักก่อนจะเคาะประตูปราสาทเบาๆ เบาจนคิดว่าคนข้างในไม่น่าได้ยินจึงจะเคาะอีกรอบ แต่ประตูปราสาทก็เปิดพรวด ทำให้ข้าที่ใช้ประตูเป็นที่ยึดเซล้มไปข้างหน้า ชนกับอกแกร่งอย่างแรงจนเจ้าตัวต้องรีบเข้ามาเกาะเอวข้าไว้ไม่ให้ล้ม แต่มันโดนแผลเต็มๆเลยให้ตายสิ

ข้าเงยหน้ามองเจ้าของปราสาทที่มาเปิดประตูด้วยตนเอง มือที่วางอยู่บนแผลของข้าขยับออก ดวงตาสีแยมสตอเบอรี่มองฝ่ามือเปื้อนเลือดของตัวเองด้วยแววตาตื่นตระหนก ดูเหมือนแผลจะฉีกมากกว่าที่คิด

“ข้า...ไม่ได้ลืมสัญญานะขอรับ”ดังนั้นอย่าโกรธข้าเลยนะขอรับ แต่ใบหน้าของท่านเฮทิสทะมึนขึ้นมาหลายส่วน เขาใช้พลังเวทยกตัวข้าให้นอนราบในอากาศแล้วเคลื่อนไปยังห้องรับแขก โซฟาตัวนอนกลายเป็นเตียงชั่วคราวของข้าทันที

“อเล็ก!”เสียงตะโกนดุดันของเขาที่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน ดังลั่นปราสาท เจ้าปีศาจกิ้งก่าวิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามารับใช้

“ขอรับนายท่า— ตายโหง มาเนีย!!”เจ้าปีศาจกิ้งก่าหลุดอุทานทันทีที่เห็นสภาพข้า ซึ่งนับว่าดีขึ้นหลายส่วนแล้วจากวันแรก หัวแตก หางคิ้วแตก หน้าเขียวช้ำ แผลที่สีข้างกับที่น่อง ถูกรักษาแล้วบาดแผลทั้งหลายซ่อนตัวอยู่ในผ้าพันแผล ดังนั้นข้าคิดว่าสภาพข้าก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดให้เจ้าอุทานว่าตายโหงได้นะ

ปีศาจแมวรีบร้อนเข้ามาดูอาการ นางปลดกระดุมเสื้อ แกะผ้าพันแผลที่มีชุ่มเลือดออกมาอย่างรวดเร็ว  รอยเย็บที่สีข้างมีเลือดซึมออกมา...ไม่นิด  ท่านเฮทิสมองรอยเย็บบนบาดแผลด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

“เอาวิธีที่ดีที่สุด”

“จะให้ข้าเลียแผลท่านออฟานหรือเจ้าคะ”ข้าส่ายหน้าเป็นพัลวัน ขยับให้ห่างนางจนตัวชิดโซฟา หมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าจะเลียแผลน่ะ  ถ้ามันติดเชื้อจะทำยังไง!

“ไม่เอาวิธีนั้น”

“ข้าจะไปเตรียมยา ท่านออฟานแข็งใจไว้นะเจ้าคะ”ปีศาจแมววิ่งออกไปจากห้องรับแขก เสียงตะโกนสั่งยาดังลอดเข้ามาเป็นสาย ท่านเฮทิสทรุดนั่งลงบนพื้นข้างโซฟา มืออุ่นสอดเข้ามาใต้เส้นผมของข้า เลิกดูบาดแผลบนศีรษะที่ถูกผ้าพันแผลพันไว้รอบ ก่อนจะเลื่อนลงมายังหางคิ้วลูบบาดแผลที่เริ่มแห้งอย่างเบามือ

“ใครทำ”

“นักรับจ้างฆ่าที่พวกขุนนางจ้างมาขอรับ”เขาแกะผ้าพันแผลที่น่องข้าออกอย่างเบามือ ข้าถึงพึ่งรู้ว่าแผลที่น่องก็ฉีกเหมือนกัน

“ทำไมไม่นอนพัก”

“ข้าหายไปหลายวัน เลยคิดว่าท่านอาจจะโกรธ”ท่านจอมมารนิ่งเงียบไปนาน ข้าคิดว่าเขาคงโกรธจริงๆ แต่ที่รีบร้อนมาหาไม่ได้มีแค่การมาง้อ ข้ามาแจ้งข่าวให้เขาด้วย

“ท่านเฮทิสขอรับ ข้าอยู่ที่เมืองนี้ไม่ได้อีกแล้ว”ใบหน้าที่ก้มหลบสายตาเงยขึ้นมามอง ใบหูแหลมชี้ขึ้นอย่างตื่นตระหนก

“ข้าถูกพวกขุนนางหมายหัวเลยต้องไปอยู่ที่แคว้นอื่นขอรับ ที่ที่ไกลจากที่นี่”ดวงตาโศกสีแยมสตอเบอรรี่ที่สั่นระริก บวกกับหางคิ้วตกๆของเขาทำให้ประโยคต่อไปที่ข้าจะพูดขาดช่วง ดวงตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ คำพูดบนปลายลิ้นหนักอึ้งเสียจนเอ่ยออกมาได้ยากลำบาก

“ดะ ดังนั้น ข้า...ข้าคงมาพบท่านไม่ได้อี-”ท่านเฮทิสขยับเขามาใกล้ ปลายนิ้วเรียวทาบลงริมฝีปากสั่นเทาของข้า ปิดกั้นไม่ให้เอ่ยออกมา ศีรษะของเขาซบลงบนไหล่ มืออุ่นดึงมือของข้าไปกุม สัมผัสอบอุ่นที่ลูบวนบนหลังมือทำให้ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเบลอ น้ำในดวงตาไหลออกมาเงียบๆ

ไม่มีใครอยากจากบ้านของตัวเองไปหรอกแต่เมื่อไม่มีทางเลือก มันก็จำเป็น เพื่อความปลอดภัยของข้าและคนรอบตัวข้าเอง ที่ข้าไม่ยอมบอกท่านน้าทั้งสองเพราะหากพวกท่านรู้ พวกท่านจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ข้าปลอดภัยและอาจทำให้พวกท่านโดนหมายหัวไปด้วย ดังนั้นหากข้าจากไปเงียบๆ ให้เรื่องดาบยังเป็นความลับต่อไปจะเป็นผลดีกับคนอื่นที่สุด

“ไปอยู่กับข้า”ประโยคที่เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่ขลุ่ยทำให้ข้ามึนงง จนต้องถามซ้ำ

“อะ อะไรนะขอรับ”

“ไปอยู่กับข้า ออฟานจะปลอดภัย”ริมฝีปากที่กระซิบเหนือหัวไหล่ทำให้จั๊กกี้ ข้าพยายามดันตัวท่านจอมมารออกให้มานั่งคุยดีๆแต่ไม่เป็นผล เลยได้แต่นอนปาดน้ำตาตัวเองไปเงียบ จนกระทั่งปีศาจแมวกลับมาพร้อมถาดที่บรรจุยามากมาย เขาถึงจะยอมลุกออกจากตัวข้า

ปีศาจแมวเข้ามาแทนที่ นางทาบฝ่ามือเหนือบาดแผลแสงสีเหลืงนวลวูบวาบอยู่สองสามนาทีก่อนที่นางจะลงเช็ดคราบเลือดออกจากบาด ยากระปุกใหญ่ถูกเปิด ภายในเป็นยาสีฟ้าใสข้นๆ

“ท่านออฟานทนหน่อยนะเจ้าคะ เจ็บนิดเดียว”คำที่หลอกลวงที่สุดในชีวิตคือคำว่า เจ็บนิดเดียว นี่แหละ นางป้ายยาสีฟ้าใสทั่วบาดแผล มันแสบเสียจนข้าต้องกัดปากไม่ให้หลุดร้องโอดครวญออกไป เวลาผ่านไปสักพักคความแสบร้อนเปลี่ยนเป็นความเย็นสบาย มันช่วยบรรเทาอาการเจ็บลงไปมาก

นางทำแผลส่วนอื่นๆให้จนครบ ผ้าที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและอุปกรณ์ทำแผลถูกยกออกไปหลังจากนางพันแผลให้เสร็จ ทั้งห้องรับแขกจึงเหลือเพียงข้ากับท่านจอมมาร

“คำตอบ”ท่านเฮทิสก้มลงมาถามข้าที่นอนแบ็บอยู่บนโซฟา ฝ่ามือใหญ่วางอยู่เหนือที่วางแขน บังคับให้ข้าสบกับดวงตาสีแยมสตอเบอรี่ที่มีแววบังคับกึ่งอ้อนวอน

“ขะ ข้าขอคิดดูก่อนนะขอรับ”

“ไม่”ทำไมอยู่ๆท่านถึงดื้อล่ะขอรับ! การย้ายบ้านเป็นเรื่องใหญ่ โดยเฉพาะคนที่โดนหมายหัวอย่างข้า ถึงการไปอยู่กับเขาจะดูปลอดภัยกว่าการไปผจญภัยตามแคว้นต่างๆ แต่นี่จอมมารเลยนะ จอมมาร!

“ตัวข้าไม่มีประโยชน์กับท่านเลยนะขอรับ”ท่านจะเอามนุษย์ธรรมดาไปอยู่ด้วยทำไม สิ่งที่ข้าทำได้ก็มีแต่งานบ้าน งานใช้แรงงานซึ่งท่านก็ข้ารับใช้ทำให้หมดแล้ว

“เจ้าจะปลอดภัย”

“...”เหตุผลที่จะให้ข้าไปอยู่เดียวมีแค่นั้นหรือ แค่อยากให้ข้าปลอดภัยน่ะหรือ ข้ายกมือขึ้นมาปิดหน้า น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะอีกครั้ง ท่านเฮทิสดึงมือข้าออกไม่ให้ขยี้ดวงตาให้แดงไปมากกว่านี้

“ขะ ข้าทำท่านเดือดร้อนตั้งหลายอย่าง ท่านจะเอาภาระอย่างข้าไปทำไม”

“ออฟานไม่ใช่ภาระ ข้าดูแลได้ มีข้าวสามมื้อ ห้องนอนอุ่น เลี้ยงสัตว์ได้”

“…”

“ไปอยู่กับข้า...นะ”

“...ตกลงขอรับ”เสียงตอบรับและเสียงสะอื้นตีกันไปหมด ฝ่ามืออุ่นเช็ดไล่คราบน้ำตาออกจากใบหน้า คำขอบคุณถูกเอ่ยออกไปซ้ำๆ ที่ข้าเอ่ยตกลงไม่ใช่เพราะข้าวสามมื้อหรือที่นอนอุ่นๆแต่เป็นเพราะแววตาเฝ้าวอนกับน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนที่ออกจากปากของจอมมารต่างหาก

หลังจากลูบหัวปลอบใจข้าอยู่นาน ท่านเฮทิสก็พาข้าไปที่ถึงห้องนอนโดยใช้มิติเวท ซึ่งการใช้มิติเวทต้องนึกถึงสถานที่ที่จะไป ท่านเฮทิสไม่เคยไปบ้านของท่านน้าทั้งสอง เคยนึกภาพไม่ได้ ดังนั้นข้าจึงต้องนึกภาพแทน แต่ข้าที่พึ่งเคยใช้ครั้งแรกตื่นเต้นจนไปโผล่ที่นู่นทีที่นี่ที กว่าจะถึงห้องนอนท่านเฮทิสก็ร่ายมิติเวทไปสี่รอบ 

ก็มันตื่นเต้นนิ  มิติเวทเลยนะ! เจ้าสามารถไปที่ไกลๆได้เพียงก้าวขาเข้าไป สะดวกจนข้าอยากทำได้บ้าง

ท่านเฮทิสส่งข้าขึ้นเตียงเสร็จก็ลากลับทันที เขายกกระปุกยาสีฟ้าใสให้พร้อมกำชับว่าให้ทาวันละสองครั้ง ข้ากลับมาก่อนมาร์คัสไม่นานนัก เจ้าน้องชายดุยกใหญ่ว่าเข้าห้องน้ำยังไงให้แผลฉีกเลือดทะลักขนาดนี้ แต่พอเขาถกเสื้อข้าขึ้น แผลกลับแห้งสนิทไร้รอยเลือด ข้าต้องโกหกเพิ่มไปว่า เลือดบนเสื้อมาจากการล่มหน้าฟาดพื้นในห้องน้ำ ไม่ใช่เลือดจากแผลฉีก

                “ท่านพี่ ข้าและท่านอลันยังหาที่ปลอดภัยให้ท่านไม่ได้เลย” เจ้าน้องชายดึงผ้าห่มขึ้นถึงปลายคาง จัดผ้าอีกนิดหน่อยให้เรียบร้อยก่อนจะแนบแก้มกับแขนข้า นอกจากจะต้องหาตัวคนจ้างแล้วอลันกับมาร์คัสยังต้องหาที่หลบหนีให้ข้าด้วย เพราะทั้งสองเป็นคนที่รู้ความลับของข้า

                “ถ้าข้าปกป้องท่านพี่ได้ดีกว่านี้ ท่านก็คงไม่ต้องเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้”ข้าโยกหัวมาร์คัสไปมา น้ำเสียงของเขาสั่นระริก เป็นอัศวินแท้ๆ...

“มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า เจ้าทำหน้าที่ในฐานะอัศวินได้ดีแล้ว”

“แต่ข้าเป็นน้องชายไม่ได้ความ”ทั้งข้าและมาร์คัสถูกสอนมาให้ดูแลกันและกันตั้งแต่เด็ก  สมัยก่อนมาร์คัสตัวเล็กมากเลยโดนแกล้งบ่อยๆ ซึ่งข้าก็ไปเอาเรื่องเด็กพวกนั้นคืนทั้งต้นทั้งดอก พอโตมาเจ้าน้องชายเลยมุ่งมั่นจะเป็นอัศวินให้ได้ และในวันนี้เขาก็ทำได้แล้ว ทำได้ดีมากๆด้วย

                “ข้าภูมิใจที่มีน้องแบบเจ้า นอนซะ”ข้าปาดน้ำตาให้เขาลวกๆแล้วดันหัวเขาให้ล้มไปบนฟูกที่ปูอยู่ข้างเตียง เจ้าน้องชายคว้ามือข้าไปกุมไว้ทั้งคืนเหมือนกลัวว่าพี่ชายจะหายไป ข้านอนมองหน้าเจ้าน้องชายจนหลับไป น้องชายที่ไม่ว่าจะตัวโตแค่ไหนก็ยังทำตัวเป็นเด็กเสมอเวลาอยู่กับข้า 

               

เฮทิส

ดวงหน้าซีดเผือดมีรอยฟกช้ำบนแก้มและมุมปาก ศีรษะที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผล หางคิ้วแตก เลือดที่ไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าฝ้าย ผ้าพันแผลที่เรียวขามีเลือดซึมออกมาไม่ต่างกัน หัวเข่าทั้งสองข้างถลอกปอกเปลือก ริมฝีปากล่างถูกขบเม้มจนห้อเลือด ดวงตาสีอำพันวูบไหวและทอประกายอ่อนแรงอย่างน่าใจหาย

โกรธ นั่นคือความรู้สึกแรกที่เห็นรอยแผลพวกนั้น และโกรธยิ่งขึ้นเมื่อเขาบอกว่ารีบร้อนมาหาจนแผลฉีก...แต่ก็โกรธได้ไม่นานนัก

ในวันแรกที่ออฟานไม่มาพบ ข้าคิดว่าเขาคงมีธุระสำคัญต้องไปทำแต่เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เสียงเคาะประตูปราสาทที่ข้าค่อยก็ยังไม่ดังสักที เมื่อตรวจดูผ่านสร้อยข้อมือก็พบว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว มีพลังชีวิตอื่นอยู่รอบๆเขาตลอดเวลาจนเข้าไปหาไม่ได้  ข้าตัดสินใจรอต่อไปเงียบๆ พยายามคิดหาเหตุผลต่างๆ มีธุระสำคัญ? มาบอกข้าก่อนไม่ได้หรือ? หรือว่าข้าทำอะไรไม่ถูกใจเขา? ความกังวลเพิ่มขึ้นตลอดห้าวันที่เขาหายไป

และในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึง วันที่เสียงเคาะประตูปราสาทที่ดังขึ้น วันที่เด็กน้อยของข้าแบกร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลเพื่อมาพบข้า รอยฟกช้ำและผ้าพันแผลบนร่างของเขาทำดวงใจข้าปวดไปหมดและบีบตัวแน่นเมื่อเขาเริ่มเอ่ยถึงการมาในครั้งนี้

“ข้าถูกพวกขุนนางหมายหัวเลยต้องไปอยู่ที่แคว้นอื่นขอรับ ที่ที่ไกลจากที่นี่”ข้าไม่ยอม...

“ดะ ดังนั้น ข้า...ข้าคงมาพบท่านไม่ได้อี-”อย่าพูดคำนั้น อย่าพูดว่ามาพบข้าไม่ได้อีก ข้าทาบปลายนิ้วลงบนริมฝีปากนิ่ม ปิดประโยคไม่น่าฟังพวกนั้นก่อนจะฝังหน้าลงกับไหล่เล็กๆ คว้ามือของเขาขึ้นมากุม ลูบหลังมือที่สั่นเทาช้าๆ เสียงสะอื้นในลำคอทำหัวใจข้าปวดไปหมด

พวกเจ้ากล้าดียังไงมาทำร้ายเด็กน้อยของข้า ทำไม...ทำไมถึงกล้าทำเขาร้องไห้

“ไปอยู่กับข้า”ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้า จะไม่มีใครได้เห็นน้ำตาของเจ้า และจะไม่ให้บาดแผลใดปรากฏบนร่างของเจ้าอีก

หากพวกเขาจะทำร้ายเจ้า...ข้าจะขัดขวาง

หากพวกเขาขับไล่เจ้า...ข้าจะต้อนรับ

หากพวกเขาปกป้องเจ้าไม่ได้...ข้าจะปกป้องเจ้าเอง

หากพวกเขาไม่รักเจ้า...ข้าจะรักเจ้าเอง

เด็กน้อยของข้า

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------


เราคิดว่านักอ่านก็เก่งเหมือนกันนะคะที่ทนอ่านมาถึงตอนนี้ได้5555 ไม่ปวดตา ปวดหัวกันหรอ!

เราพึ่งไปเปิดดูในApp นิยายDek-Dมา ตัวหนังสือติดกันเป็นพรืดเลย จะก็ไม่รู้ว่าจะแก้ยังไง

เพราะจากหน้าแต่งนิยายในคอมเราพยายามจัดหน้าแล้ว แต่ในมือถือไม่รู้จะจัดยังไง แงงงง

ถ้าถามว่าใครรุกใครก่อน.....ไม่มีค่ะ อเล็กจะจัดบริการพิเศษยัดใส่กล่อง เขย่าๆจนกว่าเขาจะได้กัน!

เหมือนมีคนจะลงเรือผี อลัน!! มีคนเห็นนายแล้วนะ 

ขอคำติคำชมด้วยนะคะ (ง •̀ω•́)ง✧

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.98K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9,217 ความคิดเห็น

  1. #9216 Jemelis_lovely (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2564 / 19:44
    โคตรจะอบอุ่นเลยย แงงง
    #9,216
    0
  2. #9210 xxxlilly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:59
    มาร์คัสรู้สึกผิดมากแน่เลย แง้ เฮทิสคือดีรู้เลยว่ารักมาก ๆ
    #9,210
    0
  3. #9191 Khun-Season (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 05:18
    จอมมารหยุดน่ารักเถอะค่ะ💜💚🧡♥️💛💙❤️
    #9,191
    0
  4. #9176 15.0_cMoNThis_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 02:00
    ใจเจ่บไปหมดอบอุ่ลมั่กๆๆ
    #9,176
    0
  5. #9170 Kodchanitch (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 21:17
    เกือบหลั่งน้ำตาแล้ววว ถ้าเกิดมันยาวกว่านี้ ฮืออออ ไรท์เก่งมากกก
    #9,170
    0
  6. #9153 timeline3009 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 05:23
    เย็นชากับทุกคนเพื่อมาอ่อนโยนกับน้องคนเดียว//แม่! เค้าอบอุ่นมากค่ะ
    #9,153
    0
  7. #9109 Jaeyongie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 23:34
    ท่านจอมมารคะ ท่านอบอุ๊นนนนอบอุานอะ แบบ นุ ชอบค้ะ
    #9,109
    0
  8. #9065 tunty0505 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 17:20
    ไมโครเวฟมาก น่ารักมาก จอมมารนี่บับ งุ้ยยยยย
    #9,065
    0
  9. #9056 omuya (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 05:05
    ท่านจอมมารผู้น่ารัก แสนอบอุ่น อ่อนโยน
    #9,056
    1
    • #9056-1 Ash4869(จากตอนที่ 16)
      22 เมษายน 2563 / 13:39

      ตามไรท์พูดเลยอะ อ่านมาจนถึงตอนนี้รวดเดียวคว้าแว่นมาใส่แทบไม่ทัน ตัวหนังสือซ้อนกันสามชั้นเลยอะ
      #9056-1
  10. #9025 Ruanjai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 13:17
    โอ้โหหให้ใจคุณจอมมารไปค่ะร้องให้เลยเห็นไหมฮืออออออคุณพี่แกรักน้องขนาดนี้เลยยน้องดีใจจ
    #9,025
    0
  11. #9020 haikyuu1234 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 20:15
    โอ้โหชอบที่คุณจอมมารพูดมาก ร้องเร้วววว
    #9,020
    0
  12. #9016 NatradaKanthang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 08:41
    อ่อนโยนต่อหัวใจ
    #9,016
    0
  13. #8972 haikyuu1234 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 18:13
    แงงงงงจะร้องแง้ววทำไมดีขนาดนี้ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #8,972
    0
  14. #8921 lionmeoww (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 13:35
    ทำไมจอมมารอ่อนโยนขนาดเน้o(╥﹏╥)o
    #8,921
    0
  15. #8904 ยิปโซเองจ้าาา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 20:48
    ใจฉันนนนนนนนน ละลายเเล้วววววว~~~
    #8,904
    0
  16. #8881 Mind_Queen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:23
    บทพูดท่านจอมมารซึ้งกินใจมาก น้ำตาไหล
    #8,881
    0
  17. #8871 personalprim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 03:36
    ฮือ ชอบตอนกล้ายังไงมาทำเด็กเขาร้องไห้ คือสุดมาก
    #8,871
    0
  18. #8752 เจ้าเหมียว~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 19:28
    จะร้อนตอนจอมมารบอกให้มาอยู่ด้วยแล้วน้องร้อง เฮทิสคนดีของพรี้ อลันกับมาร์คัสคงเศร้ามากในวันที่น้องหายไปอยู่กับจอมมาร สนุกมากครับ!
    #8,752
    0
  19. #8745 art23840 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:36
    จอมมารนี้พ่อของลูกชัดๆ
    #8,745
    0
  20. #8707 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 10:28
    555555
    #8,707
    0
  21. #8683 Jinnapat26 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:18
    สนุกมากกกกกกกกกก
    #8,683
    0
  22. #8663 ~*!Ev@Chan!*~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:15
    อ่านพาร์ทจอมมารแล้วน้ำตารื้น
    #8,663
    0
  23. #8662 ~*!Ev@Chan!*~ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:15
    ทำไมยังตลกได้ หน้าสิ่วหน้าขวานช่วงใกล้หมดสติ ออฟานก็ยังนึกเรื่องของกินออก 555555
    #8,662
    0
  24. #8628 manabi kaminaga (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:31
    คุณจอมมารดีกว่าขุนนางง่อยๆแบบเทียบกันไม่คิดเลขTT
    #8,628
    0
  25. #8611 B.TEm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:30
    จอมมารแบบนี้ควรมึมากกว่าหนึ่งค่ะ ฮือ รักน้องมาก ๆ รักน้องเยอะ ๆ นะคะท่านเฮทิส
    #8,611
    0