ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 สะสางธุระแบบเชือดเฉือน ! (สั้น ๆ ก่อนบท 5 มา นะคะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 798
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    30 พ.ค. 61


บทที่  4  สะสางธุระแบบเชือดเฉือน ! (สั้น ๆ ก่อนบท 5 มา นะคะ)

            “อีผินอีแย้ม  มึงนอนได้รึเปล่า  ข้างนอกยุงกัดรึไม่”  การะเกดตะโกนออกไปข้างนอกที่อีผินแลอีแย้มนอนขลุก ๆ ตัวอยู่ในผ้าห่มสองคนด้วยความเป็นห่วง  เห็นอย่างนี้การะเกดก็รักบ่าวสองตนนี้มาก  เพราะคอยติดตามและดูแลนางมาตลอดด้วยความซื่อสัตย์  “เอาผ้าห่มกูไปเพิ่มดีรึไม่  ในห้องนี้ผ้าห่มเยอะ”

            “ไม่เป็นกระไรเจ้าค่ะแม่นาย  บ่าวสองคนนอนได้เจ้าค่ะ”  อีผินยิ้มน้อย ๆ ที่รู้ว่าแม่นายของมันยังคงห่วงใย  แม้นภายนอกจักดุด่าว่ากล่าวหรือทุบตีไปบ้าง  แต่นั่นก็เพราะนางเป็นอย่างนั้นเลยแก้ไขกระไรมิได้

            “เออ ๆ อย่างนั้นข้านอนแล้วหนา  ง่วงจะตาย !

            “ยังนอนมิได้แม่การะเกด ! ข้ามีเรื่องต้องสะสางกับออเจ้า !

            “ออกหลวงท่าน ! แม่นายเจ้าขารีบปิดประตูเร็วเจ้าค่ะ !  มิทันการที่อีผินแลอีแย้มจักเตือนให้แม่การะเกดปิดประตูเพื่อหนีหน้าออกหลวงสรศักดิ์  คนตัวสูงกลับเดินเข้าไปในห้องนางได้เสียก่อนแลหันไปชี้หน้าอีบ่าวสองตนของแม่การะเกด 

            “หากพวกมึงปากสว่างกูจักต่อยมึงด้วยเพลงมวยของกู ! อย่ามาเสือกในเรื่องที่มิใช่ของมึง”

            “ฮึก ! แม่นายเจ้าขา  ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ ฮือ ! 

 

 


            “อ้ายออกหลวง ! มึงเข้ามาในห้องกูมีกระไร !  การะเกดถอยห่างออกจากชายร่างสูงเปลือยท่อนบนกงหน้า  แลกลิ่นเหม็นสาบของเหล้ายังคงอบอวลจนนางแทบจะอ้วก  “ยี้ ! กูเหม็นกลิ่นเหล้า  มึงออกไปเลยหนาไอ้ออกหลวง”

            “แม่การะเกด ! ออเจ้าแสบนักหนา  เล่นถีบยอดหน้าข้าปานนั้นกะเอาข้าตายเชียวรึ”

            “ก็มึงทำกูก่อนนี่ไอ้ออกหลวง  มึงคิดจะล่มเรือกู  ถ้ากูไม่รู้แล้วเกิดตกน้ำตายขึ้นไปมึงจักว่ากระไร  มึงจักรับผิดชอบชีวิตกูได้รึ !  การะเกดถลึงตาสู้  ถึงแม้นในจิตใจจักกลัวร่างสูงกำยำของออกหลวงสรศักดิ์  แต่นางมิได้เกิดมาเพื่อเป็นรองใคร  แค่อ้ายออกหลวงขี้เมาผู้เดียวจะสักกี่น้ำกันวะ !  “หากมึงไม่เข้ามายุ่มย่ามเรื่องของกู  กูก็จักมิยุ่งกับมึงเป็นแน่ !

            “จักมิยุ่งได้เช่นไร  นั่นออเจ้าจักฆ่าคนเชียวหนาจักให้ข้านิ่งเฉยดูดายได้รึ ! ออเจ้านั่นแลหัดใช้สมองคิดบ้างว่ามันผิดบาป  นรกจะมารับตัวออเจ้าไปรับกรรม”

            “ก็ช่างหัวนรกมันสิ ! ตอนนี้กูต้องการแค่ออกเรือนกับพี่หมื่นเท่านั้น  แค่ออกเรือนกับคนที่กูรักกูผิดรึ ! ไหนมึงลองบอกมาซิอ้ายออกหลวงว่ากูผิดนักรึ !

            “มันผิดที่ออเจ้าคิดจักฆ่าคนต่างหาก ! ชีวิตคนทั้งชีวิตออเจ้าเห็นเป็นของเล่นรึ  ขนาดตัวออเจ้าเองตอนข้าแกล้งล่มเรือยังห่วงตัวกลัวตาย  นับประสากระไรกับแม่หญิงจันทร์วาดที่รักตัวกลัวตายเช่นออเจ้า !  ลองนึกกลับกันดู !  ออกหลวงสรศักดิ์แทบจะตะโกนใส่หน้าแม่หญิงการะเกด  นางมองหน้าออกหลวงสรศักดิ์เหมือนจักเห็นชัดแจ้งในความนัยน์ที่ท่านนั้นต้องการจะสื่อ  “ทุกคนรักตัวกลัวตายกันหมดหนาแม่การะเกด  อย่าให้ความรักมาบังตาออเจ้าเลย”

           

            “หากออเจ้าทำตัวดี  การกระทำดี  พูดจาดีแลคิดดี  ใคร ๆ ในพระนครก็จักต้องรักออเจ้าแน่”

            “ฮึก !   น้ำตาเริ่มไหลรินออกมาจากสองข้างแก้ม การะเกดใช้หลังฝ่ามือปาดน้ำตาออกลวก ๆ แต่ยังมิทันจักปาดออกหมดดี  ออกหลวงสรศักดิ์ก็พลันโอบเอวของนางเข้าใกล้แลใช้นิ้วโป้งไล่ปาดน้ำตาจากสองข้างแก้มนั้นให้หมดไป  แลหวังว่าความเศร้านั้นจักจางหายไปจากดวงตาของนางเช่นกัน

            “หยุดร้องหนาออเจ้า  ข้ามิชอบเห็นน้ำตาของสตรีเลย”

            “มาปลอบกูเช่นนี้ต้องการกระไรรึอ้ายออกหลวง  มึงมิต้องมาทำดีกับกูเลย !  แม่การะเกดยังคงสรรพนามเดิมกับออกหลวงสรศักดิ์  หากแต่ออกหลวงสรศักดิ์ก็มิได้ถือสาหาความอันใดอีกต่อไป  คงจักชินกับการเรียกของแม่การะเกดแล้วก็ได้หนา

            “วาจาร้ายเหลือทน  มิน่า  หมื่นสุนทรเทวาถึงมิรักออเจ้า”  ออกหลวงสรศักดิ์ผละออกจากร่างของการะเกดแลแสยะยิ้มกวนประสาท  “หน้าตาก็สวย  แต่เสียดายปากจัด”

            “อ้ายออกหลวง ! มึงอยากโดนลูกถีบกูอีกรึไม่  ปากแบบนี้จักไม่ตายดี !

            “นั่นไง ! วาจาร้ายกาจเช่นนี้  ออเจ้ามิมีทางได้ออกเรือนกับหมื่นสุนทรเทวาแน่” 

            “อ้าย…!

            “นั่น แม่การะเกด !  ออกหลวงสรศักดิ์หมุนร่างของคนตัวเล็กให้หันไปทางหน้าต่างที่เปิดแง้มออกเต็มบาน  ดวงจันทร์สีเหลืองนวลถ่อประกายอยู่บนฟากฟ้าดูสวยงามปะปนกับดาวดวงเล็กดวงน้อยที่ส่องแสงวับวาวอยู่เคียงข้าง  นานแค่ไหนแล้วที่แม่การะเกดมิได้เงยหน้ามองท้องฟ้าในยามค่ำคืนเช่นนี้  หากคนข้าง ๆ เป็นพี่หมื่นก็คงจะดีไม่น้อย  กลับเป็นออกหลวงสรศักดิ์ที่ยืนอยู่เคียงข้าง  หน้าแปลกจริงหนอ

            “สวย 

            “ออเจ้าว่ากระไรหนา ข้าได้ยินไม่ถนัดนัก”

            ออกหลวงสรศักดิ์แกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับหน้าของแม่การะเกดจนปลายจมูกคมสันสัมผัสกับแก้มขาวผ่องแผ่วเบา  คนตัวเล็กสะดุ้งแลออกห่างจากร่างสูงใหญ่แทบจะไม่ทัน

            “ข้าง่วงแล้วท่านออกไปเถิด”  แม่การะเกดกระพริบตาปริบ ๆ พลันดันร่างสูงใหญ่ของออกหลวงสรศักดิ์ให้ออกไปจากห้อง 

            “ออเจ้ายังไม่บอกข้าเลยว่าเมื่อครู่ออเจ้าพูดว่ากระไร”

            “ช่างมันเถอะน่ะ  ! ข้าจะนอนแล้ว ง่วง !

            แม่การะเกดทำหน้าหงุดหงิดพลันปิดประตูเสียงดังปัง ! จนอีผินแลอีแย้มที่คอยเฝ้าอยู่หน้าประตูต้องรีบผละออกห่างจากกงนั้น  แลแปลกใจหนักหนาว่าทำไมออกหลวงสรศักดิ์ถึงได้มีสีหน้าที่ต่างกับเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว 

            หากประตูที่ปิดเสียงดังนั้นก็คงยังมิเท่ากับเสียงเต้นของดวงใจที่ยังคงดังก้องอยู่ภายในดอกหนา  แม่การะเกดพยายามจักทุบหน้าอกตัวเองให้ดวงใจนั้นหยุดเต้นแรงเสียที  แต่มันกลับไม่หยุดเต้นเสียนี่  ช่างน่าแปลกเสียนี่กระไร  อ้ายออกหลวงมันทำกระไรกับกูวะ ! โธ่เว้ย !

 

ตอนสั้น ๆ มาให้ก่อนนอนนะเจ้าคะ เมื่อวานไม่ได้อัพขอโทษด้วยน๊า ยังไงตอน 5 มาพรุ่งนี้แน่นอนจ้า ขอให้ติดตามกันเรื่อย ๆ เลยนะเจ้าคะ

           


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #38 Kim Teaoh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 18:56
    ฟินเฟ่ออออ
    #38
    0
  2. #19 napapon_para (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 00:43
    โอ๊ยยยยน่ารักมากคะ
    #19
    0
  3. #18 NamwarnPhatson (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 00:17
    จมูกชนเเก้มแบ้วววว
    #18
    0