ชะตาฟ้าลิขิต (Love Destiny) หลวงสรศักดิ์Xการะเกด

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 เจ็บปวด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    30 พ.ค. 61


บทที่  5  เจ็บปวด

            ออกหลวงสรศักดิ์เป็นผู้อาสามาส่งแม่หญิงการะเกดด้วยตนเอง  โดยมีบ่าวคนสนิทคือไอ้พร้าวกับไอ้พันคอยติดสอยห้อยตามมา  แลเป็นว่าคนที่พายเรือคือออกหลวงสรศักดิ์แลแม่หญิงการะเกดที่นั่งกันอยู่บนเรือสองคน  ส่วนเรืออีกลำคืออีผินแลอีแย้ม  คนพายก็คือไอ้พร้าวกับไอ้พัน

            บรรยากาศในตอนเช้าร่มรื่นเย็นสบายแดดไม่ร้อน  พานให้คนตัวเล็กที่นั่งหันหลังให้กับออกหลวงสรศักดิ์หวนนึกถึงตอนยังเยาว์  ที่เกศสุรางค์พี่สาวฝาแฝดมักจะชอบพานางออกไปพายเรือเล่นกันสองคนพี่น้องเก็บดอกบัวไปฝากคุณหญิงแม่เป็นประจำ  มาถึงครานี้นางไม่อยู่แล้วก็ทำให้เหงาอย่างไรพิกล 

            หากเกศสุรางค์ไม่จมน้ำตายไปเสียก่อน  นางคงไม่เหงาเช่นนี้  คงมีเพื่อนเล่นเก็บดอกบัวไปแล้วกระมัง 

            “นึกกระไรอยู่รึแม่การะเกด  บอกข้าได้รึไม่”

            “มิใช่กงการกระไรของท่านดอกเจ้าค่ะ !  ข้าก็คิดอะไรคนเดียวไปเรื่อยเปื่อย  ใยจะต้องรู้ด้วยเล่า”

            “ก็ข้าเห็นออเจ้านั่งเหม่อมองรอบข้างไปเรื่อย  เดาว่าคงมีอะไรในใจเป็นแน่”  ออกหลวงสรศักดิ์พูดไปพายเรือไป  “ออเจ้าอยากจะพูดอะไรก็พูดเถิดหนา  ข้าจะรอฟัง”

            ยุ่งจริงอ้ายออกหลวงผู้นี้ ! ไม่ยุ่งสักเรื่องได้ไหมวะ

          แต่หากได้ระบายอะไรออกไปในใจบ้างก็คงจักดีไม่น้อย  รึถ้าระบายออกไปแล้วอ้ายออกหลวงมันหาว่าบ้าจักทำอย่างไรเล่าทีนี้  ได้ล้อกันทุกคราที่ประหน้าแน่  เอายังไงดีวะ ! กูมิอยากให้มันหัวเราะเยาะนี่

            “หากมิไว้ใจจักเล่าให้ข้าฟัง  ข้าก็มิว่ากระไร  มิอยากจักบังคับขืนใจออเจ้าดอก”  ออกหลวงสรศักดิ์พูดเสียงเรียบ  แลใบหน้าก็นิ่งเฉยตาม  “แต่หากออเจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงแค่สายลม  ออเจ้าก็จักมิต้องคิดกระไรให้มากความ  อยากพูดอะไรก็พูดออกมา”
           

            “มันเจ็บปวดนักรึไหนออเจ้าลองว่ามาซิ”

            “ข้าก็แค่อยากมีความรักที่ดีกับพี่หมื่นแค่อยากให้พี่หมื่นเห็นสิ่งดี ๆ ในตัวข้าบ้างก็เท่านั้น”  การะเกดก้มหน้าลงแลเริ่มระบายสิ่งที่อยู่ภายในใจออกมา  “อยากให้พี่หมื่นเห็นความพยายามของข้าที่อยากจะทำหน้าที่เป็นเมียที่ดี  แต่พี่หมื่นไม่แม้แต่จะชายตาแลมองข้า  คงเพราะการกระทำน่าเกลียดน่าชังที่ข้าชอบตบตีบ่าวในเรือน”

           

            “แต่สิ่งที่ข้าทำ  เพียงแค่เพราะปกป้องตัวเองจากสิ่งชั่วร้ายเพียงเท่านั้น  พวกมันมิเคยมองข้าในแง่ดีซ้ำยังใส่ร้ายข้าต่าง ๆ นานา  จนข้าต้องทำแบบนั้น”

            “ตบตีบ่าวในเรือนน่ะรึ?  นั่นมิถูกต้องหนาแม่การะเกด”

            “ไหนท่านบอกว่าท่านเป็นแค่สายลมอย่างไรเล่า  แล้วสายลมพูดได้ด้วยรึ?  คนตัวเล็กย้อนเข้าให้จนคนพายเรือหน้าหงายจับพายแทบมิทัน 

            “เอาเถิด  ออเจ้าจักว่ากระไรก็ตามแต่ใจออเจ้าหนา”

            “ท่านว่าหากข้าทำดีให้พี่หมื่นเห็นบ้าง  พี่หมื่นจะมองข้าบ้างรึไม่”  เป็นคำถามที่คนฟังมิอยากจะตอบ  สิ่งที่อยู่ในใจของออกหลวงสรศักดิ์ทำได้แค่เพียงเก็บเอาไว้  แลจำยอมต้องตอบไปในสิ่งที่แม่การะเกดอยากจะฟังมากกว่าความรู้สึกของตนเอง

            แค่ตอบไปเท่านั้น  แค่เพียงเท่านั้น

          ตอบไปแลหวังว่าคนฟังจักยินดีกับสิ่งที่ตนตอบ

            “คนทำดีก็ต้องได้สิ่งดี ๆ ตอบแทนอยู่แล้วหนาออเจ้าต้องทำได้แน่แม่การะเกด”

           

            แลข้าหวังว่าออเจ้าจักทำให้คนที่ออเจ้ารักได้เห็นหนา  ข้าผู้นี้จักคอยยินดีอยู่ห่าง ๆ หากออเจ้าล้มเมื่อใดข้าจักคอยโอบอุ้มเอาไว้  มิให้ออเจ้าต้องอยู่เพียงลำพัง

          “ขอบคุณนะเจ้าคะที่ฟังข้า”

           

            “คงมีท่านคนเดียวกระมังที่ข้าคิดว่าเล่าทุกอย่างให้ฟังได้”  รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏอยู่บนใบหน้าของแม่การะเกดเพียงชั่วครู่แลหายวับไป  เพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้นที่ออกหลวงสรศักดิ์เห็น  พานให้กระชุ่มกระชวยหัวใจแปลก ๆ

            นางมิเคยยิ้มเลยตั้งแต่จากเมืองพิษณุโลกมา  นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบปีที่นางยิ้มให้กับออกหลวงสรศักดิ์ 

            แลออกหลวงสรศักดิ์หวังว่านางจะยิ้มได้โดยปราศจากความเศร้าในเร็ววันหนา

 

 


            “มาแล้วนั่น  แม่การะเกด”  คุณหญิงจาปาหน้าเครียดเมื่อเห็นแม่การะเกดเดินเคียงข้างมากับออกหลวงสรศักดิ์  “รู้ว่าตนมีคู่หมายอยู่แล้วจักไปทำแบบนั้นได้เยี่ยงไร  ช่างน่าอายนัก”

            “แม่จำปา  แม่การะเกดก็มิได้ทำกระไรเสียหายนี่หนา  เพียงแค่ออกหลวงสรศักดิ์ท่านมาส่งก็เท่านั้นแล  ระยะทางที่ข้าให้นางไปส่งสำรับให้กับออกพระเพทราชาก็ไกลอยู่มากโข  ออกหลวงสรศักดิ์ท่านคงมาส่งนางตามเห็นสมควรเท่านั้น  อย่าได้คิดอคติกับหลานเลย”  ออกยาโหราธิปดีเตือนสติคุณหญิงจำปาที่วัน ๆ เอาแต่จ้องจับผิดแม่การะเกดต่าง ๆ นานาจนมิเป็นอันทำกระไร  “พ่อเดชก็มิได้ว่ากระไร  คุณหญิงจักเดือดเนื้อร้อนใจไปใย”

            “เฮ้องั้นข้าขอไปดูพวกบ่าวที่โรงครัวก็แล้วกันนะเจ้าคะคุณพี่”  คุณหญิงจำปารีบเร่งฝีเท้าเดินออกไปจากตั่งนั่งของตนเองอย่างเร็ว  เพราะมิอยากจะเห็นหน้าแม่การะเกด  เห็นทีไรพานให้อารมณ์เสียทุกคราวเพราะวีรกรรมของนางช่างมากมายเหลือคณานับ

            “พ่อเดชลูกจะว่ากระไรรึไม่หากพ่อจักเลื่อนวันหมั้นให้เร็วขึ้น”

            “สุดแล้วแต่ท่านพ่อเถิดขอรับ  ข้ามิขัดอันใดทั้งสิ้น  แต่ข้ามิมีวันรักนางได้ท่านพ่อข้าขอให้ท่านพ่อโปรดเข้าใจ”  หมื่นสุนทรเทวาพูดเพียงเท่านั้นแลเดินออกไปเช่นกัน  สวนทางกับแม่การะเกดแลออกหลวงสรศักดิ์ที่เดินมาด้วยกัน  พอแม่การะเกดจะทักทายก็พลันเบือนหน้าหนีแลเดินออกไปมิสนใจแม่การะเกดแลออกหลวงสรศักดิ์ที่เดินมาด้วยกันเลยแม้เพียงนิด 

            เจ็บ ! กูเจ็บที่พี่หมื่นมิแม้แต่จักเอ่ยปากพูดกับกูเลย  กูแค่อยากให้พี่หมื่นสนใจบ้างแค่นั้น

          เพราะกูไม่ดี  เพราะกู  ตนเหตุทุกสิ่งแลทุกอย่างมันเกิดจากกู

            “งั้นข้ากลับแล้วหนาแม่การะเกด

           

            “อดทนแลออเจ้าอยากจักทำสิ่งใดให้ทุกผู้เห็นออเจ้าจงทำ  ให้พวกมันรู้ว่าออเจ้าก็มีดีเหมือนกัน”

            “ข้าข้าคงทำมิได้”

           

            “เพราะแม้แต่หน้าข้าพี่หมื่นยังมิแลแลการกระทำของข้าก็คงเช่นเดียวกัน”  การะเกดถอนหายใจแผ่วเบา  พลันมองใบหน้าของออกหลวงสรศักดิ์ที่ทำหน้าที่มาส่งได้ดี  แลเป็นผู้ฟังที่ดีเช่นเดียวกัน

           

 

            ออกยาโหราธิปดีที่เห็นทุกสิ่งทุกอย่างกงหน้าทำได้แค่เพียงถอนหายใจยืดยาว  มิมีทางที่จักฝืนชะตาฟ้าลิขิตได้  เพราะความรู้สึกเป็นสิ่งที่บอบบางแลยากเกินกว่าจะหยั่งถึง  แม้แต่ความรู้สึกของทั้งสองคนตรงหน้าออกยาโหราธิปดียังมิรู้เลย

            มันซับซ้อน  ยากเกินจะเข้าใจในสิ่งที่ออกหลวงสรศักดิ์ได้กระทำ  แลแม่การะเกดเองก็เช่นเดียวกันที่ยังคงสับสนกับความรู้สึกของตนเองที่อยู่ภายในว่าจริง ๆ แล้วนั้น

            รู้สึกอะไรไปแล้วบ้าง

            แลความรู้สึกนั้นกำลังก่อเกิดขึ้นภายในใจของนางเอง  แลเมื่อถึงเวลานั้น

            นางจะถอนตัวไม่ขึ้นอีกเลย

 

ทำไมมันเริ่มดราม่า? 5555 ไรต์รีบมาอัพแล้วหนาออเจ้า อย่าเพิ่งทิ้งกันไปนะคะ อยากให้ทุกคนได้ติดตามความรักอีกรูปแบบหนึ่งที่หวานซึ้งกินใจบ้าง รักทุกคนเลยนะเจ้าคะ จะรีบมาอัพบท 6 ต่อเลย เน้อ 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #22 Kiyomi77 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:39
    รอค่ะเป็นกำลังใจให้
    #22
    1
    • #22-1 I am giftza(จากตอนที่ 6)
      1 มิถุนายน 2561 / 23:02
      ไปอ่านบท 6 ต่อเลยจ้าาาตัวเองงง
      #22-1
  2. #21 napapon_para (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 15:38
    รอคะสนุกมากกกก
    #21
    0
  3. #20 Suthasinee Lamoh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 06:21
    รอนะค่ะ​ เป็นกำลังใจให้
    #20
    0